Ndërsa kemi hyrë në vitin e ri, është e vështirë të ndihesh optimist për Evropën. Pjesa më e madhe e botës e shikon kontinentin me përbuzje dhe administrata e presidentit amerikan Donald Trump është haptazi përçmuese ndaj Bashkimit Evropian. Me shumë vende të BE-së që po fokusohen te vetja, a është ende e mundur një […]

The post Kundër euro-pesimizmit appeared first on Reporter.al.

Presidenti amerikan Donald Trump u pyet së fundmi nëse do të mund të urdhëronte kapjen e presidentit rus, Vladimir Putin - një skenar i ngjashëm me liderin e Venezuelës, Nicolas Maduro.

Trump u përgjigj se nuk e konsideronte të nevojshme një veprim të tillë.

“Kam pasur gjithmonë një marrëdhënie relativisht të mirë me Putinin, por gjithashtu shprehu zhgënjimin tim mbi situatën aktuale të luftës në Ukrainë”, tha ai.

Lideri amerikan sërish deklaroi se ka ndalur tetë lufta në botë, por kësaj radhe nuk tregoi se cilat konflikte.

Deklarata e 79-vjeçarit vjen ndërsa tensionet mes SHBA-së dhe Rusisë mbeten të larta, duke ngritur pyetje mbi strategjinë dhe qëndrimin e administratës amerikane ndaj konfliktit Ukrainë-Rusi.

Ndryshe, Maduro tashmë gjendet në qelitë e paraburgimit në New York, ku pritet të nis gjykimi për narko-terrorizëm. /Telegrafi/

— (@)

Një meme është bërë virale në rrjetet sociale ruse me një citat të Presidentit Vladimir Putin, “Ne nuk dorëzohemi”, të vendosur pranë fotove të tij me udhëheqësit që ai dikur i shpallte “aleatë kryesorë” të Moskës. Ishte një fotografi e Putinit dhe homologut të tij rrezatues venezuelian, Nicolas Maduro, i cili u nxor zvarrë nga […]

The post Analiza/ Pse Vladimir Putin hesht për rrëmbimin e Maduros nga SHBA-të? appeared first on BoldNews.al.

Për Kremlinin, rezultati më i dukshëm i kapjes nga Shtetet e Bashkuara të Nicolas Maduros të Venezuelës është se kjo përbën një goditje ndaj ndikimit rajonal të Rusisë dhe ndaj krenarisë së Vladimir Putinit: një aleat i rëndësishëm i cili në maj kishte nënshkruar një marrëveshje të “partneritetit strategjik” me presdientin rus, papritur u rrëzua nga pushteti dhe ndodhet në një burg në Qytetin e Nju Jorkut.

Kapja e Maduros ndodhi pak më shumë se një vit pas rënies së Bashar al-Assadit, udhëheqësit sirian i cili i kishte siguruar Rusisë një pozicion të fortë në Lindjen e Mesme në këmbim të mbështetjes vendimtare në luftën kundër kundërshtarëve të tij – një tjetër goditje e madhe për përpjekjet e Putinit për të ringjallur praninë e Moskës në botë pas tërheqjes që pasoi shembjen e Bashkimit Sovjetik.

Jo vetëm kaq, por bastisja e SHBA-së në Venezuelë më 3 janar arriti brenda pak orësh diçka që Rusia nuk ka mundur ta bëjë në gati katër vjet që kur Putini nisi pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës dhe që shihej si një nga qëllimet e tij kryesore: largimin e një udhëheqësi shteti.

Por, përqendrimi i Rusisë në luftën kundër Ukrainës nënkupton se mbrojtja e Maduros nuk do të ishte realiste edhe nëse Moska do të donte ta bënte këtë, dhe dobia e Venezuelës për Rusinë ka rënë, të paktën në aspektin ekonomik, për shkak të sanksioneve dhe faktorëve të tjerë që kanë ulur prodhimin e naftës, një sektor ku Rusia ka interesa të mëdha.

Për Rusinë ka edhe anë pozitive. Moska mund ta përdorë operacionin amerikan si dëshmi se Uashingtoni kërkon t’u imponojë vullnetin e tij vendeve të tjera dhe shkel të drejtën ndërkombëtare kur i leverdis – një argument që për disa është bindës, pavarësisht luftës së Moskës kundër Ukrainës.

Në një deklaratë më 3 janar, Ministria e Jashtme e Rusisë tha se ishte “jashtëzakonisht e shqetësuar” për atë që e cilësoi si “akt të armatosur agresioni kundër Venezuelës” dhe i bëri thirrje SHBA-së “të lirojë presidentin e zgjedhur ligjërisht të një shteti sovran, dhe bashkëshorten e tij”.

Por, ajo që është edhe më e rëndësishme për Kremlinin sesa forcimi i këtij portretizimi të SHBA-së, thonë analistët, është shpresa se veprimet e Uashingtonit në Venezuelë dhe përqendrimi i presidentit amerikan, Donald Trump, në hemisferën perëndimore do t’i japin Moskës më shumë hapësirë manovrimi – si moralisht ashtu edhe ushtarakisht – për të vepruar, sipas dëshirës, në atë që e konsideron sferën e vet të ndikimit, veçanërisht në Ukrainë.

“Pavarësisht nga vendimet që merr Vladimir Putini në Ukrainë, po bëhet gjithnjë e më e vështirë që disa veprime të dënohen vetëm mbi bazën e së drejtës ndërkombëtare”, i tha Radios Evropa e Lirë analistja politike me seli në Berlin, Alexandra Sitenko, e cila është eksperte për raportet e Rusisë me Amerikën Latine dhe rajone të tjera.

“Çfarë bëjnë fuqitë e mëdha”
Perceptimi i gjerë se operacioni amerikan e ka shkelur të drejtën ndërkombëtare “nuk është aspak i keq për narrativin më të gjerë rus”, tha Mark Galeotti, analist për Rusinë dhe profesor nderi në Shkollën e Studimeve Sllave dhe Evropës Lindore të Kolegjin e Londrës, në podkastin e tij më 4 janar.

“Tek e fundit, këndvështrimi i Putinit në thelb është ajo se çfarë bëjnë fuqitë e mëdha dhe fuqitë e mëdha kanë sfera ndikimi. Dhe, nëse do t’i lejojmë Amerikës të ketë sferën e saj të ndikimit në Amerikën Latine, atëherë për rrjedhojë ne duhet të lejohemi të kemi sferën tonën sllave”, tha Galeotti.

Ndërkaq Sam Greene, profesor në Institutin e Rusisë në Kolegjin Mbretëror të Londrës shtoi: “Çdo zhgënjim nga fakti që Maduro u largua nga Uashingtoni do të zbutet nga një premtim për bashkëdominim global, në të cilin Moska do të fitonte të drejtën të bënte të njëjtën gjë në fqinjësinë e saj”.

Ka prova se Rusia ka kërkuar një marrëveshje të tillë që shumë kohë përpara se të niste luftën e saj kundër Ukrainës në shkurt të vitit 2022.

Gjatë një mosmarrëveshjeje në të cilën Rusia ndihmoi në mbrojtjen e Maduros përballë përpjekjeve të një udhëheqësi opozitar të mbështetur nga SHBA-ja për ta rrëzuar atë, “rusët… po sinjalizonin shumë fuqishëm se donin disi të bënin një marrëveshje shumë të çuditshme këmbimi mes Venezuelës dhe Ukrainës”, i tha një komiteti të Kongresit në tetor të vitit 2019 Fiona Hill, e cila ishte këshilltarja kryesore për Rusinë dhe Evropën në Këshillin e Sigurisë Kombëtare të Trumpit nga prilli i vitit 2017 deri në korrik të vitit 2019.

Thelbi i mesazhit rus ishte: “Ju doni që ne të largohemi nga oborri juaj. Epo, ne kemi versionin tonë të kësaj. Ju jeni në oborrin tonë në Ukrainë”, u shpreh hill.

Faktori Ukrainë
Këtë herë, qasja e Rusisë dhe reagimi i saj relativisht i zbehtë ndaj kapjes së Maduros janë pjesë e një sërë zhvillimesh që tregojnë “se deri në çfarë mase dëshira e Rusisë për ta nënshtruar Ukrainën e dikton pjesën tjetër të politikës së saj të jashtme”, shkroi në X, Hanna Notte, drejtoreshë për Euroazinë në Qendrën James Martin për Studime të Mospërhapjes.

“Putini shmangu bashkëpunimin me [ish-presidentin amerikan Joe] Biden në përpjekje për ta detyruar atë të heqë dorë nga Ukraina. Gjatë vitit të kaluar, ai është përpjekur të jetë në anën e mirë të Trumpit, këtë herë për ta joshur që të marrë anën e Rusisë kundër Ukrainës”, shkroi Notte.

“Qoftë duke ushtruar presion apo duke lavdëruar një udhëheqës amerikan, qëllimi përfundimtar i Rusisë mbeti i njëjtë: të krijojë një përçarje mes SHBA-së dhe Ukrainës”.

Përderisa toni dhe përmbajtja e diplomacisë mbi Ukrainën mund të ndryshojnë shpejt, deri tani nuk ka pasur ndonjë sinjal të një ndryshimi të madh në qëndrimin e SHBA-së që nga kapja e Maduros, e cila ndodhi ndërsa zhvilloheshin një sërë rundesh bisedimesh mes SHBA-së, Ukrainës, Evropës dhe Rusisë në konfigurime të ndryshme, teksa administrata e Trumpit po synon të ndërmjetësojë përfundimin e luftës.

Në një konferencë për media disa orë pas operacionit në Karakas, Trump tha se nuk ishte “i kënaqur me Putinin. Ai po vret shumë njerëz”.

Më 4 janar, ai përsëriti përfundimin e CIA-s dhe tha se nuk besonte se Ukraina kishte shënjestruar një nga rezidencat e Putinit në një sulm me dron muajin e kaluar, pasi më parë dukej se kishte pranuar pretendimin që, sipas tij, presidenti rus kishte shprehur në një bisedë telefonike.

“A do të thotë fokusi mbi Venezuelën dhe hemisferën perëndimore se Shtetet e Bashkuara do të shpërqendrohen?”, pyeti Galeotti.

Përgjigja e tij: “Sigurisht që mund të lindin pyetje se si pretendimi se do të drejtojë Venezuelën mund të vihet në praktikë. Por, nga ana tjetër, një superfuqi mund të ecë dhe të përtypë njëherësh çamçakëz. Nuk mendoj se kjo do të ketë ndonjë ndikim të veçantë mbi atë që ndodh me Ukrainën”.

Greene sugjeroi se nëse Kremlini shpreson për një marrëveshje të gjerë midis fuqive të mëdha dhe liri të plotë për të vepruar në Ukrainë, ai do të zhgënjehet.

“Përveç nëse u jepet në mënyrë të menjëhershme një e drejtë e plotë për të vepruar në Ukrainë, Moska do ta konsiderojë këtë si hipokrizi tipike amerikane, gjë që ka të ngjarë të prishë koalicionin e supozuar të hegjemonisë globale midis Putinit, Trumpit dhe [presidentit kinez] Xi [Jinping]”, shkroi ai./rel

Udhëheqësi çeçen, Ramzan Kadyrov, tha të hënën se kishte emëruar djalin e tij 20-vjeçar, Akhmat Kadyrov, si zëvendëskryeministër në detyrë të republikës.

Akhmat Kadyrov do të mbajë postin e tij si ministër i Kulturës Fizike dhe Sportit i Çeçenisë, një post që ai e mori në vitin 2024 në moshën 18 vjeç.

Ai ka mbajtur gjithashtu rolin e ministrit Rajonal të Çështjeve të Rinisë që nga dimri i vitit 2024, transmeton Telegrafi.

Kadyrov tha gjithashtu se emëroi Akhmed Dudayev, ministrin e Politikës Kombëtare, Marrëdhënieve të Jashtme, Shtypit dhe Informacionit të Çeçenisë, si zëvendëskryeministër në detyrë.

Nuk është hera e parë që Ramzan Kadyrov ka ngritur në detyrë një nga fëmijët e tij në një rol zyrtar.

Vëllai i vogël i Akhmat Kadyrov, Adam Kadyrov, 18 vjeç, ka marrë të paktën shtatë pozicione zyrtare në dy vitet e fundit.

Ai u emërua për herë të parë si kreu i sigurisë së babait të tij në vitin 2023, të njëjtin vit kur ai fitoi famë për sulmin ndaj një të burgosuri adoleshent të akuzuar për djegien e Kuranit.

Ramzan Kadyrov, 49 vjeç, ka qeverisur Çeçeninë me autonomi të gjerë që nga viti 2007 në këmbim të besnikërisë ndaj Kremlinit.

Mediat në mërgim kanë dokumentuar stilin e jetesës luksoze të familjes, duke përfshirë flota makinash luksoze, ora të shtrenjta dhe dasma ekstravagante.

Promovimi i fundit i Akhmat Kadyrov vjen mes spekulimeve të reja rreth shëndetit të babait të tij.

Faqja e internetit e lajmeve në mërgim, Novaya Gazeta Europe, raportoi në vitin 2024 se Kadyrov vuan nga një sëmundje e rëndë, ndoshta nekrozë pankreatike, ndërsa specialistët e PR të Kremlinit u thanë se po punonin për të fshehur gjendjen e tij.

Javën e kaluar, media raportoi se Kadyrov u shtrua me urgjencë në Moskë në prag të takimit vjetor të Këshillit të Shtetit të kryesuar nga presidenti Vladimir Putin më 25 dhjetor, duke cituar një burim të paidentifikuar pranë udhëheqësit çeçen.

"Ata mezi e ‘ringjallën’ atë në Moskë, pas së cilës ai u kthye në shtëpi dhe nuk është shfaqur në publik që atëherë", citoi Novaya Gazeta burimin e saj.

Kadyrov ka hedhur poshtë raportet për shëndetin e tij të dobët.

Të shtunën, kanali zyrtar i Telegram i Kadyrov publikoi pamje video që tregonin se ai merrte pjesë në hapjen e një shkolle islamike. Në pamjet filmike, Kadyrov nuk flet dhe shihet duke përdorur një bastun për ecje. /Telegrafi/

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, u tha gazetarëve në bordin e Air Force One të dielën se zyrtarët amerikanë kanë përcaktuar se Ukraina nuk e ka shënjestruar rezidencën e presidentit rus Vladimir Putin në një sulm të dyshuar me dron javën e kaluar, duke kundërshtuar pretendimet e Moskës që Trump fillimisht i quajti "thellësisht shqetësuese".

Ministri i Jashtëm rus, Sergey Lavrov, tha javën e kaluar se Kievi kishte nisur një valë dronësh në rezidencën shtetërore të Putinit në rajonin veriperëndimor të Novgorodit, të cilat sistemet ruse të mbrojtjes ajrore dyshohet se ishin në gjendje t'i kapnin.

Lavrov gjithashtu kritikoi Ukrainën për nisjen e sulmit në një kohë kur përpjekjet globale për t'i dhënë fund luftës së Rusisë përmes diplomacisë po intensifikoheshin.

Akuza erdhi vetëm një ditë pasi presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky udhëtoi për në Florida për t'u takuar me Trump në rezidencën e tij në Mar-a-Lago dhe për të diskutuar planin amerikan të paqes prej 20 pikash për vendin e tij, i cili është ende në zhvillim e sipër.

Zelensky i mohoi shpejt akuzat e ngritura kundër Kievit.

Dhe Trump të dielën vuri në dukje se pas një hetimi të gjerë mbi akuzat, Uashingtoni nuk zbuloi se Ukraina kishte shënjestruar rezidencën e Putinit, por pranoi se "diçka" kishte ndodhur në zonë.

Trump tha se “diçka ndodhi afër” rezidencës së Putinit, por zyrtarët amerikanë nuk zbuluan se rezidenca e presidentit rus ishte në shënjestër.

“Nuk besoj se ka ndodhur sulmi”, u tha Trump gazetarëve ndërsa udhëtoi për në Uashington të dielën, pasi kaloi dy javë në shtëpinë e tij në Florida. “Ne nuk besojmë se ka ndodhur kjo, tani që kemi qenë në gjendje ta verifikojmë”.

Ai u tha gazetarëve të hënën e kaluar se homologu i tij rus e kishte ngritur gjithashtu çështjen gjatë një telefonate me udhëheqësin rus më herët atë ditë. Dhe Trump tha se ishte “shumë i zemëruar”. /Telegrafi/

Efektet zinxhire po ndihen tashmë në të gjithë Evropën Lindore dhe në Lindjen e Mesme.

Nga: Hamish de Bretton-Gordon / The Telegraph
Përkthimi: Telegrafi.com

Operacioni “Vendosmëria Absolute” [Operation Absolute Resolve] - kapja e guximshme nga ana ShBA-së e presidentit venezuelas, Nicolás Maduro - është një kujtesë e qartë për fuqinë e jashtëzakonshme dhe të veçantë që i është vënë në dispozicion presidentit Trump, kur ai vendos ta përdorë atë. Çdo diktator, despot dhe regjim rebel e ka marrë mesazhin: asnjë tiran nuk është jashtë cakut nëse ShBA-ja vendos të veprojë.

Kjo ndodhi pas operacionit të shpejtë të vitit të kaluar për çmontimin e programit bërthamor të Iranit, që ishte në zhvillim e sipër, një veprim që vazhdon të ketë jehonë si në Teheran ashtu edhe në Moskë. Në atë fushatë, aeroplanët amerikanë dhe izraelitë depërtuan me lehtësi në hapësirën ajrore iraniane, duke shmangur ose shkatërruar sistemet e mbrojtjes ajrore S-300 - të furnizuara nga Rusia - që supozohej të pengonin një qasje të tillë. Cak nuk ishte vetëm infrastruktura, por ambicia strategjike e Iranit për të riafirmuar veten si një fuqi dominuese rajonale - tashmë e dëmtuar nga çmontimi i forcave përfaqësuese të Teheranit nga Izraeli: Hezbollahu, Hamasi dhe Lëvizja Huti.

Me Iranin që tani përballet me pakënaqësi të shtuara të brendshme - të nxitura nga kolapsi ekonomik dhe dekadat e shtypjes - kërcënimet publike të Trumpit për të mbështetur protestuesit do të jenë thellësisht shqetësuese për ajatollahët. Shumë vëzhgues me përvojë besojnë se regjimi po jeton me kohë të huazuar. Dhe, me Trumpin që ndihet i fuqizuar nga suksesi i operacionit në Venezuelë, nuk do të ishte mendim i zgjuar të supozohej se Irani nuk është më në shënjestër.

Edhe Moska do të ndjek këto zhvillime me shqetësim të shtuar. Trumpi e ka bërë të qartë se marrëveshja e paqes për Ukrainën është praktikisht gati dhe se vetëm Rusia - dhe personalisht Putini - pengon arritjen e saj. Reagimi gjithnjë e më i dëshpëruar i Kremlinit, në internet, sugjeron se ky mesazh ka prekur në cak. Ashtu si në Iran, popullsia ruse po bëhet gjithnjë e më e pakënaqur, po gërryhet gjithnjë e më shumë besimi në një tirani të korruptuar dhe ekonomikisht shkatërrimtare.

A kanë të drejtë ajatollahët, Putini dhe autokratët e tjerë të shqetësohen? Po, pa asnjë dyshim. Shkalla, saktësia dhe guximi i operacionit “Vendosmëria Absolute” janë pothuajse të paprecedentë. Bota vështroi me mosbesim teksa forcat speciale amerikane hynë në dhomën e gjumit të Maduros dhe brenda 24 orëve e dorëzuan atë në një gjykatë amerikane. Implikimi është i qartë: nëse Uashingtoni mund ta bëjë këtë në Karakas, atëherë Moska dhe Teherani nuk mund të supozojnë se janë imunë.

Ky operacion ishte në planifikim për muaj, në mos vite. Ai kërkoi një gamë të gjerë të kapaciteteve ushtarake amerikane - detare, ajrore, kibernetike dhe të inteligjencës - të ekzekutuara me siguri të jashtëzakonshme operacionale. Një prani e konsiderueshme detare u vendos në Karaibet jugore, mbështetur nga angazhimet e inteligjencës që përfshinin përgjimet elektronike, burimet njerëzore dhe ndoshta infiltrimet e thella brenda shtetit të Venezuelës. Rreth 150 aeroplanë - luftarakë, bombardues dhe transportues - formuan shtyllën kurrizore të operacionit, duke çuar Forcat Delta - ekuivalentin amerikan të SAS-it britanik - drejtpërdrejt në objektiv. Disa nyje kyçe ushtarake u neutralizuan njëkohësisht për të arritur suksesin, duke kujtuar kompleksitetin dhe koordinimin që u pa gjatë sulmit ndaj objekteve bërthamore të Iranit.

Forcat Delta u modeluan sipas SAS-it, në kohën kur u themeluan, dhe me shumë mundësi është e vërtetë të thuhet se ushtarët e SAS-it janë po aq të aftë sa ata të Delta-s. Në fakt, ndoshta është e vërtetë të thuhet se një numër jo i vogël vendesh kanë njësi speciale operacionale të nivelit më të lartë [Tier One] që janë po aq të mira, ose afërsisht të mira.

Ajo që vendet e tjera si Britania nuk kanë, është fuqia ajrore e dislokueshme, burimet e inteligjencës, infrastruktura strategjike dhe aftësitë për transport dhe futje që vendosën Forcat Delta në kështjellën e Maduros me pothuajse asnjë paralajmërim. Forcat Delta ishin thjesht maja e një shtize të madhe amerikane: dhe kjo shtizë është më unike se vetë Delta-t të cilët, pa dyshim, janë jashtëzakonisht të aftë.

Maduro nuk ishte i pakujdesshëm. Me një shpërblim prej 50 milionë dollarësh mbi kokën e tij, me siguri të shtuar personale dhe një ushtri të konsiderueshme në dispozicion, ai megjithatë rezultoi i pafuqishëm.

Pasi kam kaluar një kohë në këtë zonë të Amerikës së Jugut dhe kam familjarët që ende jetojnë në rajon, mund të dëshmoj se sa i vështirë do të ishte planifikimi dhe zbatimi i një operacioni të tillë në mes të rrjeteve kriminale, korrupsionit dhe pasigurisë së përhapur. Fakti se ShBA-ja e realizoi me kaq pastërti, kjo vetëm e përforcon mesazhin.

Efekti zinxhir tashmë po ndihet në të gjithë Evropën Lindore dhe në Lindjen e Mesme. Kjo është një fuqi ushtarake e atij niveli të cilin edhe Kina do ta kishte të vështirë ta përballonte, dhe përtej çdo gjëje që Putini do mund të shpresonte të arrinte.

Çfarë nënkupton kjo? Shpresa është që presidenti Trump tani ta përdorë këtë peshë për të detyruar Moskën të pranojë një paqe të vërtetë në Ukrainë. Dobësimi i ndikimit të keq të Iranit dhe çlirimi i popullit të tij nga tirania është gjithashtu një objektiv i denjë, por për Evropën, ndalimi i agresionit rus duhet të jetë prioriteti.

Bravo ushtrisë amerikane. Por, Evropa, dhe mbi të gjitha Ukraina, nuk duhen harruar. /Telegrafi/

MOSKE, 2 janar /ATSH-AA/ – Rusia i ka dorëzuar palës amerikane prova se sulmi i dyshuar me dronë i kryer këtë javë nga Ukraina kishte në shënjestër rezidencën e presidentit Vladimir Putin në rajonin Novgorod.

Ministria e Mbrojtjes publikoi në Telegram një video që tregonte një takim mes Igor Kostyukov, shefit të Drejtorisë Kryesore të Inteligjencës të Shtabit të Përgjithshëm të ushtrisë ruse, dhe një përfaqësuesi të zyrës së atasheut ushtarak amerikan në Moskë.

“Unë jam Igor Kostyukov, shefi i Drejtorisë Kryesore të Inteligjencës të Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Rusisë. Ju kam ftuar për një çështje të rëndësishme. Dua t’ju informoj se kemi gjetur mbetje të mjeteve ajrore pa pilot që morën pjesë në këtë sulm”, tha zyrtari rus në hapje të takimit.

Ai i tregoi përfaqësuesit amerikan një pajisje, duke shtuar se në disa prej dronëve të rrëzuar sistemi i navigimit ishte ruajtur mirë.

“Në disa nga këta dronë, sistemet e navigimit janë ruajtur mirë dhe janë teknikisht funksionale. Deshifrimi i përmbajtjes së memories së këtyre kontrollorëve të navigimit, i kryer nga specialistët e shërbimeve speciale ruse, ka konfirmuar pa mëdyshje dhe saktë se objektiv i sulmit ishte kompleksi i ndërtesave të rezidencës së Presidentit të Federatës Ruse në rajonin Novgorod”, tha ai.

Kostyukov më pas ia dorëzoi pajisjen përfaqësuesit amerikan, duke i thënë: “Duam t’ju dorëzojmë këtë kontrollor dhe përshkrimin e tij të përgatitur nga specialistët tanë. Besojmë se ky hap do të ndihmojë në heqjen e çdo dyshimi dhe do të kontribuojë në zbardhjen e së vërtetës”.

Ministri i Jashtëm Sergey Lavrov tha të hënën se Kievi kreu një sulm me 91 dronë ndaj rezidencës shtetërore të Putinit në rajonin Novgorod natën e 29 dhjetorit. Sipas tij, të gjithë dronët u shkatërruan dhe nuk u raportuan viktima apo dëme nga mbetjet.   /os/

The post MOSKE – Rusia i dorëzon SHBA-së prova për “sulmin” e Ukrainës ndaj rezidencës së Putinit appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Rusia akuzon Ukrainën për sulm ndaj rezidencës së presidentit Vladimir Putin. Udhëheqja ukrainase e hedh poshtë këtë si gënjeshtër që synon të justifikojë vazhdimin e luftës në Ukrainë. Çfarë dihet deri tani?

Për çfarë po e akuzon Rusia, Ukrainën?

Ministri i Jashtëm rus, Sergej Lavrov akuzoi Ukrainën të hënën (29.12.) se sulmoi një rezidencë presidenciale në rajonin e Novgorodit gjatë natës me 91 dronë sulmues me rreze të gjatë veprimi.

Ai tha se askush nuk u plagos dhe njëkohësisht njoftoi kundërpërgjigjen ruse.

Moska nuk do të ndërpresë bisedimet për t’i dhënë fund luftës, tha Lavrov, por shtoi, se pozicioni i saj negociues do të “rishikohet” pas sulmit, të cilin e përshkroi si terrorizëm shtetëror.

Lavrov nuk paraqiti prova për akuzën, por kërcënoi se Rusia tashmë kishte “identifikuar objektiva në Ukrainë”.

Si reagoi Kievi?

Presidenti Zelensky i hodhi poshtë akuzat ruse si “një raund i gënjeshtrash”.

Ai tha se qëllimi i Rusisë ishte të justifikojë sulme të mëtejshme ndaj Ukrainës dhe të zgjasnin luftën që ka vazhduar që nga pushtimi në shkurt 2022.

“Kjo histori për ‘sulmin ndaj rezidencës’ të supozuar është një trillim i plotë”, tha ai.

Ministri i Jashtëm ukrainas, Andrii Sybiha u bëri thirrje liderëve botërorë të dënojnë Rusinë për pretendimet e saj: “Ka kaluar një ditë dhe Rusia ende nuk ka paraqitur asnjë provë të besueshme për akuzat e saj. Dhe nuk do ta bëjë. Sepse nuk ka asnjë. Asnjë sulm i tillë nuk ka ndodhur”.

Ku ndodhet rezidenca?

Rezidenca Valdai, e njohur edhe si “Ushin” ose “Dolgiye Borody”, është një kompleks i ruajtur me masa të rrepta në brigjet e liqenit Valdai. Ndodhet afërsisht 360 kilometra në veri të kryeqytetit, Moskës. Nuk është e qartë se ku ndodhej Vladimir Putini për kohën në fjalë. Putini ende nuk ka komentuar publikisht për situatën.

Si reagoi Trump?

Putin e informoi presidentin amerikan për incidentin të hënën.

“Nuk më pëlqen kjo. Kjo nuk është mirë”, u tha Donald Trump gazetarëve. “Është një gjë të ofendosh. Është diçka tjetër të sulmosh shtëpinë tënde. Nuk është koha e duhur për diçka të tillë. Dhe sot dëgjova për këtë nga presidenti Putin. Isha shumë i zemëruar për këtë”.

Ku duhet të kenë qenë dronët?

Pas deklaratës së Lavrovit, Ministria Ruse e Mbrojtjes raportoi se 91 dronë ishin rrëzuar gjatë udhës për në rezidencën presidenciale.

Këto përfshinin 49 mbi rajonin e Bryansk, 450 kilometra nga Valdai, një mbi rajonin e Smolensk dhe 41 mbi rajonin e pyllëzuar të Novgorodit.

Në raportet e saj të mëparshme mbi operacionet ushtarake, ministria nuk kishte përmendur ndonjë sulm ndaj rezidencës.

Në vitin 2023, Rusia akuzoi Ukrainën për sulmin ndaj Kremlinit me dronë në një përpjekje për të vrarë Putinin, por Ukraina mohoi çdo përfshirje.

Çfarë pritet?

Fillimisht nuk u shtrua për diskutim ndërprerja e bisedimeve për një paqe të mundshme.

“Pasoja diplomatike do të jetë një forcim i pozicionit negociues të Federatës Ruse”, tha zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov.

Ai nuk specifikoi se cilat objektiva mund të sulmonte Rusia, por tha se ushtria e dinte se kur dhe si të reagonte.

Rusia akuzon Ukrainën për sulm ndaj rezidencës së presidentit Vladimir Putin. Udhëheqja ukrainase e hedh poshtë këtë si gënjeshtër që synon të justifikojë vazhdimin e luftës në Ukrainë. Çfarë dihet deri tani?

Për çfarë po e akuzon Rusia, Ukrainën?

Ministri i Jashtëm rus, Sergej Lavrov akuzoi Ukrainën të hënën (29.12.) se sulmoi një rezidencë presidenciale në rajonin e Novgorodit gjatë natës me 91 dronë sulmues me rreze të gjatë veprimi.

Ai tha se askush nuk u plagos dhe njëkohësisht njoftoi kundërpërgjigjen ruse.

Moska nuk do të ndërpresë bisedimet për t'i dhënë fund luftës, tha Lavrov, por shtoi, se pozicioni i saj negociues do të "rishikohet" pas sulmit, të cilin e përshkroi si terrorizëm shtetëror.

Lavrov nuk paraqiti prova për akuzën, por kërcënoi se Rusia tashmë kishte "identifikuar objektiva në Ukrainë".

Si reagoi Kievi?

Presidenti Zelensky i hodhi poshtë akuzat ruse si "një raund i gënjeshtrash".

Ai tha se qëllimi i Rusisë ishte të justifikojë sulme të mëtejshme ndaj Ukrainës dhe të zgjasnin luftën që ka vazhduar që nga pushtimi në shkurt 2022.

"Kjo histori për 'sulmin ndaj rezidencës' të supozuar është një trillim i plotë", tha ai.

Ministri i Jashtëm ukrainas, Andrii Sybiha u bëri thirrje liderëve botërorë të dënojnë Rusinë për pretendimet e saj: "Ka kaluar një ditë dhe Rusia ende nuk ka paraqitur asnjë provë të besueshme për akuzat e saj. Dhe nuk do ta bëjë. Sepse nuk ka asnjë. Asnjë sulm i tillë nuk ka ndodhur".

Ku ndodhet rezidenca?

Rezidenca Valdai, e njohur edhe si "Ushin" ose "Dolgiye Borody", është një kompleks i ruajtur me masa të rrepta në brigjet e liqenit Valdai. Ndodhet afërsisht 360 kilometra në veri të kryeqytetit, Moskës. Nuk është e qartë se ku ndodhej Vladimir Putini për kohën në fjalë. Putini ende nuk ka komentuar publikisht për situatën.

Si reagoi Trump?

Putin e informoi presidentin amerikan për incidentin të hënën.

"Nuk më pëlqen kjo. Kjo nuk është mirë", u tha Donald Trump gazetarëve. "Është një gjë të ofendosh. Është diçka tjetër të sulmosh shtëpinë tënde. Nuk është koha e duhur për diçka të tillë. Dhe sot dëgjova për këtë nga presidenti Putin. Isha shumë i zemëruar për këtë".

Ku duhet të kenë qenë dronët?

Pas deklaratës së Lavrovit, Ministria Ruse e Mbrojtjes raportoi se 91 dronë ishin rrëzuar gjatë udhës për në rezidencën presidenciale.

Këto përfshinin 49 mbi rajonin e Bryansk, 450 kilometra nga Valdai, një mbi rajonin e Smolensk dhe 41 mbi rajonin e pyllëzuar të Novgorodit.

Në raportet e saj të mëparshme mbi operacionet ushtarake, ministria nuk kishte përmendur ndonjë sulm ndaj rezidencës.

Në vitin 2023, Rusia akuzoi Ukrainën për sulmin ndaj Kremlinit me dronë në një përpjekje për të vrarë Putinin, por Ukraina mohoi çdo përfshirje.

Çfarë pritet?

Fillimisht nuk u shtrua për diskutim ndërprerja e bisedimeve për një paqe të mundshme.

"Pasoja diplomatike do të jetë një forcim i pozicionit negociues të Federatës Ruse", tha zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov.

Ai nuk specifikoi se cilat objektiva mund të sulmonte Rusia, por tha se ushtria e dinte se kur dhe si të reagonte. /DW/

Presidenti rus, Vladimir Putin, tha se vendi i tij beson se do të fitojë në Ukrainë, ku Moska po zhvillon një ofensivë që gati katër vjet.

Këto deklarata ai i bëri në fjalimin për Vitin e Ri. Fjalimi tradicional i Putinit u transmetua fillimisht në gadishullin e largët lindor të Kamçatkës, që është rajoni i parë i Rusisë që hyri në vitin 2026.

Ai u bëri thirrje rusëve të “mbështesin heronjtë tanë” që luftojnë në Ukrainë, duke thënë: “Ne besojmë te ju dhe te fitorja jonë”.

Ai ua uroi Vitin e ri “luftëtarëve dhe komandantëve” në Ukrainë, duke shtuar se “miliona njerëz në mbarë Rusinë, më besoni, po mendojnë për ju”.

Konflikti në Ukrainë ka shkaktuar dëme të mëdha materiale në Ukrainë, teksa humbjet në njerëz të dyja palët vlerësohet se janë të larta.

Shtetet e Bashkuara po udhëheqin përpjekjet për të arritur një marrëveshje për t’i dhënë fund konfliktit më të madh në Evropë që nga Lufta e Dytë Botërore.

Data 31 dhjetor shënon 26-vjetorin e ngritjes në pushtet të Putinit.

Ai u bë president i Rusisë në prag të Vitit të Ri 1999, kur Boris Yeltsin dha dorëheqjen.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky i ka hedhur poshtë si të rreme pretendimet se Ukraina kreu një sulm me dron në rezidencën e udhëheqësit të Kremlinit, Vladimir Putin, duke thënë se Ukraina ka informuar edhe Shtetet e Bashkuara për këtë.

"Ekipi ynë negociator u lidh me ekipin amerikan; ata diskutuan detajet dhe ne e kuptojmë se kjo është e rreme. Dhe, sigurisht, partnerët tanë gjithmonë munden, falë aftësive të tyre teknike, të verifikojnë se kjo ishte e rreme”, shtoi ai, transmeton Telegrafi.

“Sulmet ndaj rezidencës Valdai të Putinit janë të rreme. Askush nuk e ka goditur. A është kjo e lidhur me sanksionet? Ndoshta ka ndonjë lidhje, por sipas mendimit tim është më shumë e lidhur me faktin se ka pasur një bisedë dhe takim mjaft të suksesshëm, një takim pozitiv të ekipeve tona gjatë një muaji, pika e fundit e të cilit ishte takimi ynë me presidentin Trump, dhe ne e kuptuam planin, mbi të cilin këshilltarët tanë do të punojnë tani nga 3 janari”, theksoi ndër tjera presidenti ukrainas.

“Pastaj, qartë, po takohemi me evropianët në nivelin e udhëheqësve; duam të përgatisim gjithçka dhe me vullnetin e Zotit, pastaj të gjithë takohemi së bashku për të bërë disa hapa përpara drejt përfundimit të luftës. Ne duam që të bëhen shumë hapa të ndryshëm në janar. Dhe nuk e di nëse kjo është e lidhur me transferimin e Tomahawks apo jo; nuk dua të spekuloj", shtoi Zelensky.

Ai theksoi se forcat ruse vazhdojnë të godasin rajonet dhe objektivat civile të Ukrainës. Ai tha gjithashtu se nuk e kuptonte pse disa vende e dënuan sulmin e supozuar ndaj rezidencës së Putinit.

"E dini, për të qenë i sinqertë, shkakton konfuzion dhe ndjenja të pakëndshme që disa përfaqësues, si India, Emiratet e Bashkuara Arabe dhe disa shtete të tjera, thanë se i dënuan sulmet. Më vjen keq, ata dënuan sulmet tona të supozuara me dronë ndaj rezidencës së Putinit, të cilat nuk ndodhën. Dhe ku është dënimi i tyre, meqë ra fjala, që gjatë gjithë kësaj kohe ata kanë goditur fëmijët tanë dhe kanë vrarë njerëz? Nuk e dëgjoj nga India, për të qenë i sinqertë, apo nga Emiratet", shtoi ai. /Telegrafi/

Nga: James Kirchik / Politico
Përktheu: Jorgji Kote

Në periudhën e Luftës së Ftohtë kishte një rregull të mirë bazë: Kur një organizatë kishte në emërtimin e saj fjalën “Paqe“ kjo do të thoshte se ajo ishte një organ ose grup organesh të Bashkimit Sovjetik. Fillimet e kësaj dukurie janë në “Kongresin Botëror të Intelektualëve për Mbrojtjen e Paqes“ të mbledhur në vitin 1948 në Breslau, Poloni. Kjo veprimtari masive e sponsorizuar nga Bashkimi Sovjetik dhe regjimi i tij marionetë në Poloni u zhvillua vetëm dy muaj pas vendosjes së bllokadës sovjetike mbi Berlinin Perëndimor, e cila vazhdoi gati një vit (qershor 1948 - maj 1949). Ndër emrat e shquar të të huajve perëndimorë të pranishëm në atë takim ishin kritiku kulturor francez Julien Benda, dramaturgu gjerman Bertolt Brecht dhe shkrimtari amerikan Howard Fast. Folësit lavdëruan BS-në dhe forca të tjera “progresive“ si kampionë të paqes, ndërsa shtetet perëndimore u etiketuan si “luftënxitës“.

Ndërkohë, më 1949, viti i parë i provave bërthamore sovjetike, në Paris u mblodh “Komiteti Botëror i Luftëtarëve të Paqes“ ndërsa në Hotel “Waldorf - Astoria“ në Nju-Jork, bastion i proletariatit siç thuhej atëherë me ironi, u zhvillua Konferenca e Kulturës dhe e Shkencës për Paqe Botërore. “Atdheu ynë është për paqen dhe miqësinë mes popujve“, deklaroi Alexander Fadejew, kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve Sovjetikë - një besim ky i kundërvihej veprimeve të dhunshme nëpërmjet të cilave BS-ja betononte sundimin e saj mbi Evropën Qendrore dhe Lindore.

Duke e reklamuar veten si “partizanë të paqes“ sovjetikët dhe simpatizantët e tyre në Perëndim, krijuan një diktonomi cinike sipas të cilës, kushdo që i kundërshtonte ata, në mënyrë indirekte favorizonte luftën. Në fund të fundit, cili njeri, cili vend mund të kundërshtonte diçka fisnike si paqja? Mirëpo, ky krim gjuhësor shfrytëzohej për të fshehur krime shumë më të prekshme dhe më të rënda, mbasi kur sovjetikët promovonin me të madhe dashurinë e tyre për paqen, ata ushtronin dhunë ose kërcënime për pushtim territoresh dhe nënshtrimin e popujve.

Sot, Rusia po ecën sipas të njëjtit model dhe bën propozime për paqe, të cilat janë të ngjashme me kërkesat e njëanshme që Putini bënte përpara agresionit kundër Ukrainës. E, megjithatë, Qeveria e presidentit Trump i përdor ato si pikënisje ujdish dhe duke i bërë presion Ukrainës që ta pranojë atë paqe.

Në këtë kontekst, na vjen në ndihmë historiku i përpjekjeve të mëparshme të Moskës për “Paqe“. Asnjë organizatë tjetër në BS nuk ka qenë aq e shquar sa Këshilli Botëror i Paqes i krijuar në Paris (World Peace Council - WPC). Nisma më spektakolare e WPC-së ishte “Apeli i Stokholmit“ ku kërkohej ndalimi i përdorimit të armëve atomike. Sipas pohimeve të ndryshme, atë apel e nënshkruan 600 milionë vetë në gjithë botën dhe me siguri të gjithë të rriturit në Bashkimin Sovjetik. Franca e përzuri WPC-në qysh në vitin 1951 me arsyetimin se ajo nismë ishte ndërmarrë nga një fuqi e huaj komuniste. Atëherë ai grup u fut në zonën sovjetike të Vjenës, ku ministri i Brendshëm austriak i akuzoi se e gjithë kjo “nuk ka të bëjë me paqen“. Kur edhe atje ata u bënë të padëshirueshëm, ata shkuan në Finlandën asnjanëse ku WPC qëndroi deri në përfundimin e konfliktit Lindje-Perëndim.

Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, lufta më shkatërrimtare e njerëzimit, miliona njerëz ishin të gatshëm t’i bashkoheshin kryqëzatës sovjetike për paqe. Gjatë gjithë viteve 1950-’60, në të gjithë botën lindën organizata, të cilat nën flamurin e paqes artikulonin fraza të njëjta mbi paqen si edhe WPC-ja. Ato i quanin manovrat e NATO-s si luftënxitëse, ndërkohë që me retorika justifikonin dhe mbronin invazionet sovjetike kundër shteteve sovrane si “garanci për paqe“. Në ShBA funksiononin “Liga Amerikane për Paqe dhe Demokraci“, “Kryqëzata Amerikane e Paqes“, “Mobilizimi Amerikan për Paqe“, “Komiteti Kombëtar për Fitoren e Paqes“ dhe dhjetëra organizata të tjera “paqebërëse“ në një linjë, e cila nuk kishte asnjë dallim nga ajo vija e MPJ-së sovjetike. Shumë nga pjesëmarrësit atje ishin komunistë dhe simpatizantë, edhe pse shumë prej tyre kishin qëllime të mira ose ishin idealistë që besonin lehtë gjithçka.

Atyre që tregonin me gisht hipokrizinë e një perandorie të ndërtuar dhe të sunduar nëpërmjet përdorimit të forcës brutale ushtarake, duke deklaruar pa fund dëshirën e saj për “paqe“ sovjetikët dhe aleatët e tyre në Perëndim e kishin në majë të gjuhës përgjigjen për ta: “Një nga mësimet bazë të marksizmit është se kapitalizmi çon detyrimisht në imperializëm dhe në luftë. Ndaj dhe mposhtja e kapitalizmit është e vetmja rrugë për paqe të qëndrueshme“. Mbështetja për lëvizjet e armatosura revolucionare në vendet jo komuniste (siç bënë sovjetikët në Nikaragua deri në Angolë) apo invazioni në vendet komuniste që donin të devijonin (si në Çeki dhe në Hungari), nuk janë gjë tjetër veçse një mjet për të vendosur në mënyrë parandaluese paqen (këtë e quajnë ndryshe edhe luftë preventive). Një gazetë komuniste hungareze e përshkruante kështu këtë fakt: “Brenda lëvizjes së paqes, ne nuk mund të lejojmë asnjë shenjë pacifizimi të dëmshëm”.

Në vitin 1954, Ministria Sovjetike e Mbrojtjes jepte të njëjtin argument se: “Kur luftojnë për paqen, komunistët nuk janë pacifistë dhe nuk kufizohen vetëm te paqja dhe te propaganda paqësore. Ata përfaqësojnë idenë se për shmangien e një lufte duhet doemos të shkatërrohet imperializmi. Qëndrimet borgjeze pacifike ndaj luftës, duke theksuar tmerret e luftës dhe urrejtjen ndaj të gjitha luftërave janë të huaja për ta. Komunistët janë kundër luftërave imperialiste, mbasi ato janë luftëra kundër revolucionare, por ata janë në favor të luftërave çlirimtare, antiimperialiste dhe revolucionare“

Një hipokrizi e tillë e hapur është e njohur për të gjithë për ata që e kanë lexuar romanin distopik të Orwellit, “1984“, ku fjalia “Lufta është baras me paqen“ simbolizon një shembull paradigmatik të “të folurit të dyfishtë“ totalitar. Komunistët dhe simpatizantët kishin divizën e tyre: Çdo veprim ushtarak i BS-së quhej antiimperialist, ndërsa çdo akt ushtarak i vendeve perëndimore gjykohej si “imperialist“. Vetëmohimi i kërkuar për të bërë një gjimnastikë të tillë mendore shpjegon si BS-ja dhe mbështetësit e saj rrëshqitën me lehtësi duke e cilësuar Gjermaninë naziste si fontanën e fashizmit, por duke nënshkruar Traktatin e mossulmimit me Berlinin dhe tre vite më vonë me luftën kundër tij.

Nuk është rastësi që Ofensiva për “Paqe“ në vitet e para të Luftës së Ftohtë filloi kur BS-ja nuk kishte ende potencial kërcënimi bërthamor. Vala tjetër e madhe e “Paqes“ ndodhi në fillim të viteve ‘80, kur presidenti Ronald Reagan u shpreh për përmbysjen e komunizmit dhe ndërprerjen e bashkekzistencës paqësore me të. Fushëbeteja u bë Evropa Perëndimore, ku pati debate të ashpra mbi planin për stacionimin e raketave me rreze të mesme veprimi “Pershing 2” në përgjigje të vendosjes së raketave ruse “SS 20“. “New Jork Times” në vitin 1983 njoftonte me titull të madh se qeveritë e Danimarkës dhe të Zvicrës arritën të zbulonin sovjetikë të veshur me petkun e diplomatit, por të cilët ishin oficerë të KGB-së që bënë përpjekje për t’u infiltruar në Grupet në Perëndim që ishin kundër stacionimit të raketave “Pershing“.

Debati më i ashpër ndodhi në Gjermaninë Perëndimore, ku Partia e Gjelbër akuzoi komunistët se kishin sabotuar përpjekjet për organizimin e një demonstrate të madhe kundër Reaganit dhe NATO-s gjatë Samitit të kësaj të fundit në Bon. Frytet e këtij infiltrimi u panë edhe në rezolutën e kësaj ngjarjeje: Ajo dënonte politikën e jashtme amerikane, por heshte për agresionin sovjetik kundër Afganistanit dhe vendosjen e Ligjit të Luftës në Poloni gjatë sundimit të Juntës Ushtarake atje, përfaqësuesi i të cilës u shfaq edhe në një konferencë të Këshillit Botëror të Paqes. Politika e jashtme e heshtur sovjetike u shfaq edhe në sloganin e lëvizjes së paqes kundër raketave “Pershing”: ”Jo më raketa të reja në Evropë“.

Ky shfrytëzim i përpjekjeve njerëzore për paqe që ka vijuar për dekada të tëra tregon se sa shumë ndryshon kuptimi i fjalës paqe. Në shoqëritë e lira kuptimi i saj është i qartë: jo luftë. Por, për burrat në Kremlin, ”Paqja“ është koncept subjektiv që i përfshin të gjitha qëllimet e saj, për aq kohë sa aty nuk përmendet fjala “dhunë”

Disidenti sovjetik, Vladimir Bukowski, në vitin 1982 shkruante: ”Ndoshta ideologët bolshevikë kanë qenë të vetëdijshëm qysh në fillim se sa armë e fuqishme është tundimi nga paqja - se sa lehtë mund të besojnë njerëzit dhe sa iracionalë mund të bëhen, për aq kohë sa te ata krijohet qoftë edhe shpresa më e vogël se paqja është afër”.

Lufta e Ftohtë tani mund të konsiderohet vërtet e kaluar, por zhvillimet më të fundit tregojnë se besimi me lehtësi dhe irracionaliteti ndaj iluzionit rus ka vazhduar të përhapet më tej.

Kështu, presidenti Donald Trump e quajti veten ”President i Paqes“ dhe qeveria e tij menjëherë ndërmori dy hapa për ta formalizuar këtë vetëvlerësim. Fillimisht, Departamenti Amerikan i Shtetit njoftoi se Instituti amerikan për Paqe do të quhet “Donald J. Trump Institute of Peace“ duke vlerësuar kësisoj “Ujdibërësin më të madh në historinë e kombit tonë“. Edhe më domethënëse ishte publikimi i strategjisë së re amerikane. Ajo thekson meritat e mëdha të Donald Trump si paqebërës, por, ndërkohë, kuptimi i saj mbi “Paqen” është shqetësues, mbasi ngjason shumë me konceptin rus mbi paqen.

Në radhë të parë, në Strategjinë e re amerikane, Rusia nuk konsiderohet më si kërcënim. Një kontrast i madh ky me këndvështrimin e vetë Trumpit gjatë presidencës së tij të parë, ku në strategjinë e atëhershme të sigurisë kombëtare 2017 shkruhej “Rusia po kërkon të formojë një botë në kundërshtim me vlerat dhe interesat amerikane, me synimin të dobësojë ndikimin amerikan në botë dhe të na ndajë nga aleatët dhe partnerët tanë; ajo “kërkon të varrosë fuqinë, ndikimin, interesat, sigurinë dhe mirëqenien amerikane”. Strategjia Kombëtare e Sigurisë 2017 e akuzonte Rusinë për programin e saj të armatimit, e cila synonte të minonte legjitimitetin e demokracive dhe për këtë qëllim “Rusia do të ndërmarrë masa subversive për të dobësuar besueshmërinë dhe angazhimin amerikan për Evropën, të minojnë unitetin transatlantik dhe të dobësojnë institucionet dhe regjimet evropiane”.

Ndërsa, në Strategjinë e re të Sigurisë Kombëtare, administrata e presidentit Trump bën thirrje për “t’i dhënë fund perceptimit dhe realitetit për NATO-n si një aleancë përherë në zgjerim”, duke i dhënë kështu fund 35 vjetëve të mbështetjes dypartiake amerikane për zgjerimin e Aleancës Atlantike me vende demokratike evropiane, të cilat plotësojnë kriteret e anëtarësimit. Gjithashtu, administrata amerikane fajëson aleatët tanë demokratikë më shumë sesa shtetin agresor për mungesën e paqes në Ukrainë. Sigurisht që “një pjesë e madhe e shumicës evropiane duan paqe”, thotë dokumenti. Mirëpo, problemi tani shtrohet se për çfarë lloj “paqeje” bëhet fjalë? Sepse një sondazh i zhvilluar në fillim të muajit dhjetor nga një revistë franceze zbuloi se 80 përqind e evropianëve nuk besojnë se Rusia kërkon me të vërtetë paqe, ndërsa 61 përqind duan që vendet e tyre të vijojnë dhe të shtojnë mbështetjen ndaj Ukrainës.

Nga ana e tyre, liderët evropianë shprehen me një kuptim më të sofistikuar të fjalës “Paqe”, duke argumentuar se çdo “ujdi për një paqe që nuk përfshin garancitë e sigurimit për Ukrainën do të ishte thjesht një pauzë për frymëmarrje derisa Putini ta ndjejë veten të përgatitur për të sulmuar sërish.

Të gjitha këto ngjarje përbëjnë një sfond të rëndësishëm për të kuptuar zinxhirin e ngjarjeve që janë zhvilluar muajt e kaluar, duke përfshirë edhe propozimin më të fundit të Administratës amerikane për “Planin e Paqes” për përfundimin e luftës në Ukrainë. Më 20 nëntor të vitit të kaluar në media rrodhi informacioni mbi këtë plan me 28 Pika. I përgatitur me kujdes nga Steve Witkoff, një zhvillues i pasurive të patundshme në Nju-Jork dhe president i klubeve të golfit me inpute nga shefi i tij emëror, sekretari i Shtetit, Marco Rubio, dhe dhëndëri i presidentit, Jared Kushner, ky propozim pranonte kërkesat kryesore ruse dhe shkelte shumë vija të kuqe ukrainase. Në këmbim të përfundimit të armiqësive midis tyre, kjo marrëveshje do t’i jepte Rusisë më shumë territor se sa ka pushtuar, zyrtarisht do ta ndalonte Ukrainën të hynte ndonjëherë në NATO, do të vendoste një tavan në madhësinë e ushtrisë së saj, do të parandalonte ushtarë nga vendet e NATO-s të stacionoheshin në tokën ukrainase, do të zhbllokonte miliarda euro të aseteve ruse të depozituara në bankat perëndimore dhe, kryesorja, do të hiqte sanksionet ekonomike ndaj Moskës të vendosura qysh në vitin 2014 pas aneksimit prej saj të Krimesë.

Në këmbim për të gjitha këto “të mira” nga Rusia, Ukraina do të kishte disa garanci të paqarta sigurie që nuk ishin më shumë se një e “rënë në shpatulla”.

Përshtypja se Witkoffit kishte rënë viktimë e kuptimit rus të fjalës “Paqe” u përforcua nga një telefonatë e tij më 14 tetor me homologun rus, e cila rrodhi e zbardhur te “Bloomberg” në nëntor të vitit të kaluar. Witkoffi i kishte thënë Yuri Ushakovit, këshilltari më i lartë i Putinit për politikën e jashtm,e se “Federata Ruse ka dashur gjithmonë një plan paqeje”, diçka e çuditshme ta thuash për një vend që në mënyrë të paprovokuar ka sulmuar ushtarakisht fqinjin e tij 11 vjet më parë. “Unë e besoj këtë. I tregova edhe presidentit që e besoj atë”. Witkoff i kishte sugjeruar Ushakovit që Putini ta telefononte Trumpin përpara se ky i fundit të takonte presidentin Zelensky më 17 Tetor; Ushakov e zbatoi sugjerimin e Witkoffit dhe më 16 Tetor Trump foli mbi dy orë në telefon me Putinin. Të nesërmen, Trumpi refuzoi t’i dërgonte Ukrainës raketat e fuqishme “Tomahawk” që ai kishte lënë të kuptonte se do t’ia dërgonte disa ditë më parë dhe i bëri presion Zelenskyt që t’i dorëzonte tokat që rusët aktualisht nuk i kanë nën kontroll. Dy ditë pas rrjedhjes se transkriptit të telefonatës së Witkoffit, Putini e mbrojti atë nga akuzat si pro-rus, duke thënë se “Witkoffi është njeri inteligjent”. Mirëpo, ashtu si “Paqe” edhe fjala “ Inteligjent” në rusisht ka kuptim të ndryshëm.

Rusët kanë kohë që i konsiderojnë afaristët amerikanë të tipit Witkoff si objektiva të lehtë. Pavarësisht të gjitha sulmeve të tyre kundër të këqijave të kapitalizmit, shpesh liderët sovjetikë janë rreshtuar në një vijë me afaristët perëndimorë, duke kundërshtuar kryesisht gjithçka që pengon tregtinë Lindje-Perëndim. Në fakt, AFL-CIO (Federata Amerikane e Punës dhe Kongresi i Organizatave Industriale) ka kontribuar shumë më tepër për të përmbysur komunizmin në Evropën Lindore se sa “Fortune 500”. Afërsia ndërmjet kapitalizmit shtetëror dhe Kremlinit u bë edhe më e theksuar pas shembjes së komunizmit, kur Rusia u kthye në një sindikatë kriminale, duke u hequr si ekonomi kombëtare.

Putini e di mirë se afaristët nuk njihen për merakun e tyre mbi moralin, mbasi fitimi i parave për ta ka epërsi mbi koncepte të tilla abstrakte si “paqja”. Ndaj, edhe Kremlini i drejtohet mentalitetit të administratës së presidentit Trump, e cila ngjason me mentalitetin e bordit të një korporate, duke evidentuar përfitimet ekonomike që do të ketë ShBA-ja (dhe afaristët, sidomos), nëse konflikti do të përfundojë sipas kushteve ruse. Mirëpo, suksesi për çdo lloj ujdie kërkon domosdoshmërisht heqjen e sanksioneve ruse.

Në zbatim të këtij objektivi, Witkoffi i ka anashkaluar kanalet normale diplomatike, shpesh duke refuzuar të bashkërendohet me aleatët evropianë; kjo mbasi, sipas tij, përdorimi i metodave të sigurta është “i bezdisshëm” për të. Ishte pikërisht kjo pakujdesia e treguar me sigurinë operacionale që shkaktoi interceptimin dhe rrjedhjen e telefonatës së tij me Ushakovin.

Ndryshe nga teoria e paqes demokratike, pohimi i vërtetë empirik se demokracitë nuk shkojnë në luftë kundër njëra-tjetrës si edhe nocioni se vendet që bëjnë tregti nuk luftojnë kundër njeri-tjetrit është një ide e vjetër absurde, e cila empirikisht nuk është e vërtetë. Ajo është pjesë e besimit amerikan (dhe më shumë e republikanëve) se vendi qeveriset më mirë si biznes, një broçkull që shkon deri te obsesioni për fitime e Trumpit në vitet ‘80 kur ai premtonte në fushatat presidenciale të Ross Perotit, Steve Forbesit, Herman Cainit dhe Carly Fiorinas se mund t’i jepte fund me një dorë Luftës së Ftohtë “brenda një ore”. Ashtu si tradita e politikës së jashtme “realiste” prej nga ajo vjen, edhe ky këndvështrim teknokratik i një mendjeje të vetme racionaliste nuk ka vend për moral ose ideologji në marrëdhëniet ndërkombëtare dhe as për t’u joshur nga mundësia që kur Putini të ligjërojë pafund mbi pandashmërinë e popujve të Rusisë dhe Ukrainës, ai ka seriozisht dhe është gati të sakrifikojë qindra mijra të rinj për ta realizuar atë ide.

Ashtu siç ndodh edhe në një ekip me afaristë kokëfortë të cilët rrahin gjoksin për aftësitë e tyre të forta negociuese, Trumpi, Witkoffi dhe Kushneri po ushtrojnë trysni në mënyrë aspak proporcionale mbi viktimën e konfliktit, ndërkohë që po e lejojnë agresorin “ta kalojë lumin pa u lagur”. Në rastin më të mirë, ato duket se besojnë që të dy vendet janë fajtorë në të njëjtën masë dhe se ShBA-ja nuk duhet të mbajë anë midis një demokracie të lidhur me Perëndimin (pavarësisht nga defektet e saj) dhe një kundërshtari të vjetër antiamerikan.

“Ai duhet ta dijë se do të bjerë kokëposhtë”, i tha Witkoff gazetarit Tucker Carlson, për Zelenskyn, duke rënë dakord me pohimin se Ukraina do ta humbasë luftën, diçka e çuditshme për një diplomat amerikan që flet kështu duke krijuar shqetësime për edhe për dhënien e miliarda dollarëve ndihma ushtarake të ShBA-së. Këto deklarata ilustrojnë në mënyrë të dhimbshme mungesën e përvojës diplomatike të Witkoffit dhe besimin e tij te narrativa ruse se pengesë për paqen na qenka Zelensky. Përpara bisedimeve të paqes në fillim të muajit dhjetor, Putini vlerësoi takimin e tij me Witkoffin dhe Kushnerin, sepse veprimet e vendeve evropiane “synojnë vetëm një gjë: të bllokojnë tërësisht këtë proces paqeje”.

Që Witkoff duhet jetë ai tip njeriu që i merr si të mirëqena fjalët e diktatorit, kjo u duk sheshit qysh në fillimet e administratës së re amerikane. Në intervistën e tij me Carlson në mars, Witkoffi diskutoi mbi një takim që ai kishte zhvilluar me Putinin për të diskutuar paraprakisht një marrëveshje të mundshme për t’i dhënë fund luftës. Witkoffi kishte propozuar një ndërprerje 30-ditore të sulmeve ruse ndaj objekteve energjetike ukrainase, të cilin Putini e formalizoi gjatë bisedës telefonike me Trumpin gjashtë ditë më vonë. “Ishte diçka e fisshme prej tij të më pranonte dhe të më priste mua” i tha Witkoffi, Carlsonit, për presidentin rus të cilin Witkoffi e lavdëroi se kishte qenë “ i sjellshëm” me mua, edhe pse në fakt Putini e detyroi atë të priste plot tetë orë!

Por, ajo çka i ka lënë më shumë mbresa Witkoffit nga takimi me liderin rus ishte hendeku i thellë midis një burracaku keqbërës të portretizuar nga media perëndimore dhe Putini i vërtetë që Witkoffi ka njohur gjatë takimeve ballë për ballë me të. Në fakt, të gjitha provat që Witkoffi donte dhe kishte nevojë të kuptonte kornizën “e fisshme” mendore të ish-oficerit të KGB-së, ishte dhurata e Putinit me një portret të Trumpit dhe lutja e tij për presidentin pas dështimit të atentatit kundër tij gjatë korrikut 2024.

Për fat të keq, nuk ka transkript të kësaj bisede, por edhe nëse do të kishte një të tillë, ne nuk do të mund të mbështeteshin tek ajo mbasi Witkoffi, duke injoruar çdo protokoll dhe logjikën diplomatike, nuk pranoi të merrte me vete një përkthyes nga Departamenti i Shtetit. “Është një lloj lidhje të cilën ne kemi mundur ta rivendosim në një fjalë të thjeshtë që quhet komunikim, për të cilën, siç e dini shumë njerëz, thonë se unë nuk duhet ta bëja sepse Putini është njeri i keq”, ka shpjeguar më vonë Witkoffi. “Mirëpo, unë nuk e shoh Putinin si njeri të keq”.

Ashtu si edhe presidenti të cilit ai i shërben, Witkoffi shfaq besim të verbër gjatë bisedave me një kundërshtar. Kur Witkoffi i referohet në mënyrë sarkastike një fjale të thjeshtë si “komunikim”, ai po krijon një njeri kashte, si krijesë e MAGA-s, duke pohuar se edhe vetë kritikët e politikës së jashtme të Trumpit janë kundër diplomacisë. Por, problemi këtu nuk është se po bisedohet me një kundërshtar, por se këto bisedime po bëhen si qëllim në vetvete. Ja, më konkretisht për çështjen në fjalë, lidhur me ndalimin e bombardimeve ruse mbi objektet energjetike ukrainase për një afat 30-ditor që Witkoffi pretendon se e siguroi nga Putini. Në fakt, rusët e kanë shkelur atë me dhjetëra herë dhe kjo mjafton për të treguar se sa “burrë i mirë” është Putini.

Sot, Këshilli Botëror i Paqes është praktikisht jashtë funksionit, por misioni, taktikat dhe retorika e tij vazhdojnë. Llomotitjet e pareshtura të Kremlinit për “paqe” kanë të njëjtin qëllim që kishin edhe gjatë Luftës së Ftohtë: të zbutin Perëndimin me qëllim që t’i hapin rrugën agresionit dhe ekspansionit të mëtejshëm rus. Duke përfituar nga frika perëndimore ndaj një Lufte të Tretë Botërore (një model tjetër sovjetik që Trumpi dhe shokët e tij e propaganduan gjatë fushatës presidenciale të vitit 2016), ajo shpreh një dëshirë vetëm në dukje për paqe, por në realitet nënkupton kërcënim për luftë.

Dikur naivët që ranë preh e këtij mentaliteti ishin nga e majta, ndërsa sot viktima të sofizmave gjuhësore ruse të epokës sovjetike po bëhen gjithmonë e më shumë sektorë në rritje të së djathtës. Të dyja palët vuajnë sepse nuk arrijnë të kuptojnë natyrën e vërtetë të regjimit në Kremlin, i cili mbështetet në dhunë dhe në kërcënim të përhershëm për mbijetesë.

Ndaj, të pranosh “ Paqen” sipas kushteve të Moskës, do të thotë t’i lejosh rusët të bëjnë ç’tu dojë qejfi.

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, tha se presidenti rus, Vladimir Putin, e informoi atë në një telefonatë të hënën në mëngjes rreth sulmit me dron ukrainas që dyshohet se kishte në shënjestër një nga rezidencat e tij, duke thënë se ky veprim nuk ishte i mirë, edhe pse Kievi e mohoi menjëherë këtë pretendim.

“Kjo nuk është koha e duhur. Është një gjë të jesh ofendues, sepse ata janë ofendues. Është një gjë tjetër të sulmosh shtëpinë e tij”, tha Trump, duke shtuar: “Dhe e mësova këtë sot nga Presidenti Putin. Isha shumë i zemëruar për këtë.”

Presidenti amerikan pranoi se ishte e mundur që pretendimi të ishte i rremë dhe se nuk kishte ndodhur asnjë sulm i tillë, por më pas shtoi se Vladimir Putin e kishte informuar për këtë.

“Kjo do të ishte shumë keq. Nuk do të ishte mirë”, u tha ai gazetarëve para një takimi me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu në resortin e tij Mar-a-Lago në Florida.

Trump e përshkroi gjithashtu telefonatën e tij me Putinin si produktive, megjithëse tha se kishte ende çështje që duheshin zgjidhur për të ndërmjetësuar një marrëveshje paqeje në Ukrainë.

“Ishte një bisedë shumë produktive. Dua të them, kemi disa çështje shumë të vështira, siç mund ta imagjinoni. Kemi disa çështje që shpresojmë t’i zgjidhim, dhe nëse i zgjidhim, mund të keni paqe,” tha ai.

The post Sulmi në rezidencën e Putin? Trump: U zemërova shumë kur Putin më informoi appeared first on Albeu.com.

Presidenti rus, Vladimir Putin, i deklaroi presidentit amerikan Donald Trump se synon të rishikojë pozicionin e tij në negociatat për përfundimin e luftës në Ukrainë, pas një sulmi të pretenduar nga Kievi ndaj një prej rezidencave të tij, sipas Kremlinit.

Yuri Ushakov, këshilltar për politikën e jashtme i Putinit, tha se Trump dhe Putin kanë biseduar përsëri sot, pas takimit dje mes presidentit amerikan dhe presidentit ukrainas, Volodymyr Zelensky në Florida.

Gjatë bisedës telefonike, lideri rus informoi Trumpin se forcat ukrainase supozohet se kanë tentuar të sulmojnë një prej rezidencave të tij presidenciale në rajonin perëndimor të Novgorodit me dhjetëra dronë, një pretendim që u hodh menjëherë poshtë nga Kievi.

Ministri i Jashtëm, Sergei Lavrov, tha se sulmi dje në mbrëmje nuk shkaktoi dëme apo të lënduar, me mbrojtjen ajrore ruse që shkatërroi të gjithë dronët.

Ai akuzoi udhëheqjen ukrainase për praktikimin e terrorizmit shtetëror dhe tha se objektivat për sulme hakmarrëse në Ukrainë tashmë ishin identifikuar.

Ushakov tha se Trump ishte tronditur nga rrëfimi i Putinit.

“Në pamje të terrorizmit shtetëror të ushtruar nga Kievi, pala ruse nuk mund të veprojë ndryshe”, theksoi këshilltari, duke iu referuar një ndryshimi të mundshëm të pozicionit negociues të Rusisë.

”Putin i theksoi Trumpit se pala ruse dëshiron të vazhdojë të punojë ngushtë me partnerët amerikanë për të gjetur mënyra për të arritur paqen”, sipas Ushakov.

Ndërkohë, Zelensky hodhi poshtë pretendimet e Moskës si “gënjeshtra tipike ruse” në disa postime në rrjetet sociale.

Ai tha se Kremlini po përdorte sulmin e trilluar si një pretekst për të përgatitur sulme ruse mbi ndërtesat qeveritare në Kiev.

Megjithëse Trump siguroi se një marrëveshje “mund të jetë shumë afër”, takimi i së dielës me Zelenskyn përfundoi pa asnjë rezultat të prekshëm.

Sipas Ushakov, Trump gjithashtu informoi Putinin për bisedimet e djeshme me Zelenskyn.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky ka mohuar akuzat e Rusisë se Ukraina kreu një sulm me dron ndaj një prej rezidencave të Presidentit Vladimir Putin, duke akuzuar Moskën se po përpiqet të minojë bisedimet e paqes. Ministri i Jashtëm rus, Sergei Lavrov, pretendoi se Kievi kishte nisur një sulm gjatë natës me 91 mjete ajrore pa pilot (UAV) me rreze të gjatë veprimi ndaj rezidencës shtetërore…

Source

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump tha të hënën se presidenti rus Vladimir Putin i tha atij se Ukraina u përpoq të sulmonte rezidencën e Putinit në Rusinë veriore, gjë që Kievi e ka mohuar.

"Nuk më pëlqen. Nuk është mirë", u tha Trump gazetarëve kur u pyet nëse ishte i shqetësuar se akuza mund të ndikonte në përpjekjet e tij për të ndërmjetësuar paqen.

"Mësova për këtë nga presidenti Putin sot. Isha shumë i zemëruar për këtë. Është një periudhë delikate kohore. Kjo nuk është koha e duhur. Është një gjë të jesh ofendues, sepse ata janë ofendues. Është një gjë tjetër të sulmosh shtëpinë e tij. Nuk është koha e duhur për të bërë asgjë nga këto", tha ai.

Kur u pyet nëse kishte ndonjë provë për një sulm të tillë, Trump tha: "Do ta zbulojmë".

Ai e përshkroi telefonatën e tij me Putinin më herët të hënën si një "bisedë shumë të mirë".

"Kemi disa çështje shumë të mprehta", tha Trump në lidhje me bisedimet për t'i dhënë fund luftës në Ukrainë. /Telegrafi/

MOSKË/KIEV, 20 dhjetor /ATSH -DPA/ – Presidenti rus, Vladimir Putin, i deklaroi presidentit amerikan Donald Trump se synon të rishikojë pozicionin e tij në negociatat për përfundimin e luftës në Ukrainë, pas një sulmi të pretenduar nga Kievi ndaj një prej rezidencave të tij, sipas Kremlinit.

Yuri Ushakov, këshilltar për politikën e jashtme i Putinit, tha se Trump dhe Putin kanë biseduar përsëri sot, pas takimit dje mes presidentit amerikan dhe presidentit ukrainas, Volodymyr Zelensky në Florida.

Gjatë bisedës telefonike, lideri rus informoi Trumpin se forcat ukrainase supozohet se kanë tentuar të sulmojnë një prej rezidencave të tij presidenciale në rajonin perëndimor të Novgorodit me dhjetëra dronë, një pretendim që u hodh menjëherë poshtë nga Kievi.

Ministri i Jashtëm, Sergei Lavrov, tha se sulmi dje në mbrëmje nuk shkaktoi dëme apo të lënduar, me mbrojtjen ajrore ruse që shkatërroi të gjithë dronët.

Ai akuzoi udhëheqjen ukrainase për praktikimin e terrorizmit shtetëror dhe tha se objektivat për sulme hakmarrëse në Ukrainë tashmë ishin identifikuar.

Ushakov tha se Trump ishte tronditur nga rrëfimi i Putinit.

“Në pamje të terrorizmit shtetëror të ushtruar nga Kievi, pala ruse nuk mund të veprojë ndryshe”, theksoi këshilltari, duke iu referuar një ndryshimi të mundshëm të pozicionit negociues të Rusisë.

”Putin i theksoi Trumpit se pala ruse dëshiron të vazhdojë të punojë ngushtë me partnerët amerikanë për të gjetur mënyra për të arritur paqen”, sipas Ushakov.

Ndërkohë, Zelensky hodhi poshtë pretendimet e Moskës si “gënjeshtra tipike ruse” në disa postime në rrjetet sociale.

Ai tha se Kremlini po përdorte sulmin e trilluar si një pretekst për të përgatitur sulme ruse mbi ndërtesat qeveritare në Kiev.

Megjithëse Trump siguroi se një marrëveshje “mund të jetë shumë afër”, takimi i së dielës me Zelenskyn përfundoi pa asnjë rezultat të prekshëm.

Sipas Ushakov, Trump gjithashtu informoi Putinin për bisedimet e djeshme me Zelenskyn./ /Ad.Ab./ a.jor.

The post RUSI – Putin: Sulmi ukrainas mund të përmbysë negociatat për paqe appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky ka reaguar ndaj pretendimeve se Ukraina shënjestroi një rezidencë zyrtare të Vladimir Putinit në një sulm me dron.

"Këto janë gënjeshtra", tha presidenti ukrainas në përgjigje ndaj akuzës, transmeton Telegrafi.

Zelensky vazhdoi duke thënë se Rusia dëshiron të minojë progresin midis Ukrainës dhe SHBA-së në bisedimet e paqes.

Ai paralajmëroi se Rusia po përgatit terrenin për të sulmuar ndërtesat qeveritare të Ukrainës në Kiev.

Gjithashtu i kërkoi SHBA-së të reagojë ndaj kërcënimeve ruse në përputhje me rrethanat. /Telegrafi/

Ministri i Jashtëm i Rusisë, Sergei Lavrov, tha se Kievi nisi një sulm me dron ndaj rezidencës të Vladimir Putinit në rajonin e Novgorodit gjatë natës.

Lavrov tha se pozicioni negociues i Rusisë do të rishikohet për të marrë parasysh "kalimin përfundimtar të regjimit të Kievit në një politikë terrorizmi shtetëror", raportoi agjencia shtetërore e lajmeve Tass.

Ai shpjegoi se objektivat dhe koha e sulmit hakmarrës të Rusisë janë përcaktuar, por këmbënguli se Moska nuk ka ndërmend të tërhiqet nga procesi negociues i planit të paqes.

Lavrov konfirmoi gjithashtu se nuk është marrë asnjë informacion mbi viktimat apo dëmet.

Në anën tjetër nuk ka akoma ndonjë konfirmim apo mohim nga ukrainasit lidhur me këto pretendime të kryediplomatit rus. /Telegrafi/