Romani “Misioni rus” i Ibrahim Kadriut, pas përkthimeve (dhe botimeve) në frëngjisht, kroatisht e turqisht, u përkthye edhe në gjuhën gjermane nga Xhevdet Kallaba i cili e përcolli përkthimin edhe me një pasthënie e cila botohet në vazhdim.
Romani ka 479 faqe të formatit A5.
Nga Xhevdet Kallaba
„Misioni rus“ i Ibrahim Kadriut është një vepër që e tejkalon rrëfimin e një historie të zakonshme. Ai përfaqëson një përpjekje letrare për ta nxjerrë në dritë të vërtetën historike përballë harresës, thjeshtimeve dhe shtrembërimeve ideologjike. Përmes një rrëfimi të ndërtuar me kujdes, Kadriu e vendos lexuesin në Ballkanin e fillimshekullit XX – në një kohë kur përmbysjet politike, interesat perandorake dhe tragjeditë kombëtare ndërthureshin, duke përcaktuar fatin e popujve të tërë.
Një nga vlerat më të spikatura të romanit është ndërthurja organike e besnikërisë ndaj fakteve historike me mjeshtërinë artistike të rrëfimit. Datat, ngjarjet reale dhe figurat historike nuk shërbejnë thjesht si sfond i ngjarjeve, por përbëjnë boshtin mbi të cilin ngrihet e gjithë struktura narrative.
Autori nuk përpiqet të idealizojë askënd. Ai e paraqet historinë në të gjithë kompleksitetin e saj, duke treguar se edhe disa personazhe shqiptarë lëkunden mes ndjenjës së atdhedashurisë dhe prirjes për t’u përshtatur ose për të bashkëpunuar me pushtetin.
Pikërisht kjo shumësi këndvështrimesh dhe kjo ambivalencë morale i japin romanit besueshmëri dhe thellësi. Në qendër të veprës nuk qëndron vetëm drama e brendshme e Sherif Begut, por edhe rrjeti i padukshëm i ndikimit politik, i mishëruar përmes disa personazheve kyç me prejardhje ruse. Ruslan Nikolai, i cili shfaqet nën identitete të ndryshme – si Zef Kristi apo Faruk Myrta – simbolizon maskimin strategjik të misioneve politike. Kazimir Olenko, që për dekada ushtron detyrën e imamit me emrin Mulla Adnani, përfaqëson depërtimin e thellë në strukturat fetare. Ndërsa Tatjana Volovna, e njohur si Emine Brajari, mishëron ndikimin e fshehtë mbi jetën shoqërore dhe familjare, sidomos përmes arsimit dhe migrimit. Këto tri figura nuk janë vetëm personazhe artistike, por bartëse të një realiteti historik, ku misioni politik, ideologjia dhe veprimi strategjik ndërthureshin ngushtë. Siç dëshmon romani, veprimtaria e tyre lë pasoja të rënda e të pakthyeshme: familje të shkatërruara, breza të humbur dhe identitete të deformuara.
Një figurë me peshë të veçantë është edhe gazetari nga Beogradi, i cili zgjedh të sakrifikojë karrierën politike dhe të përballet me propagandën kombëtare për hir të së vërtetës mbi krimet e ushtrisë serbe dhe veprimtarinë e misioneve ruse. Ai mishëron një nga motivet më fisnike të romanit: qëndrueshmërinë morale dhe guximin për të mbrojtur të vërtetën, pavarësisht kostos personale. Përmes tij, autori u jep zë atyre pak individëve që refuzojnë ta shndërrojnë historinë në instrument të pushtetit. Kadriu dëshmon se dhuna nuk ushtrohet vetëm përmes armëve. Ajo manifestohet edhe nëpërmjet gjuhës, besimit, mashtrimit të organizuar dhe shfrytëzimit sistematik të fatkeqësive njerëzore. Popullsia shqiptare nuk paraqitet si një masë anonime, por si një bashkësi konkrete njerëzish, jeta e të cilëve copëtohet nga interesat e fuqive të mëdha. Dëbimet, manipulimet demografike dhe cenimi i identitetit nuk shfaqen si pasoja anësore të historisë, por si mjete të vetë politikës. Gjuha e romanit është e përmbajtur dhe e matur. Kadriu shmang patosin pikërisht aty ku ai do të ishte më i lehtë për t’u përdorur dhe, falë kësaj përmbajtjeje artistike, arrin një ndikim emocional edhe më të fuqishëm.
Vushtrria, Shën Petersburgu dhe Stambolli shndërrohen në hapësira simbolike të pushtetit politik, instrumentalizimit të fesë dhe çrrënjosjes njerëzore. Ballkani nuk idealizohet, por paraqitet si një hapësirë historikisht e brishtë, në të cilën identiteti vihet vazhdimisht në sprovë përballë interesave të huaja.
Ky përkthim synon t’ia afrojë këtë rrëfim shumëplanësh lexuesit gjermanishtfolës, pa ia zbehur mprehtësinë historike dhe pa e cenuar autenticitetin kulturor. Për këtë arsye, termat, mënyrat e të menduarit dhe strukturat shoqërore të botës shqiptare janë ruajtur, sa herë që ka qenë e mundur, në veçantinë e tyre. Sepse pikërisht kjo veçanti përbën një pjesë të rëndësishme të së vërtetës që përcjell romani.
„Misioni rus“ nuk është një vepër historiografike në kuptimin e ngushtë të fjalës. Megjithatë, ai përfaqëson një dëshmi letrare që ruan përvoja historike, të cilat shpesh mbeten në periferi të studimeve shkencore. Në këtë kuptim, romani nuk flet vetëm për të kaluarën. Ai i drejtohet edhe kohës sonë, duke trajtuar tema si manipulimi politik, mashtrimi ideologjik, identiteti nën trysni dhe çmimi që individët e shoqëritë paguajnë kur bëhen objekt i strategjive të fuqive të tjera.
Gjatë punës së përkthimit është synuar ruajtja e tonit të qetë, rrëfimtar dhe karakteristik të stilit të Ibrahim Kadriut. Shumë shprehje frazeologjike shqiptare dhe nocione të ngarkuara me përmbajtje kulturore nuk janë përkthyer fjalë për fjalë, por janë përshtatur në gjermanishten idiomatike, me qëllim që të ruhet jo vetëm kuptimi, por edhe ritmi, atmosfera dhe efekti artistik i veprës origjinale.
Uroj që ky përkthim të ndihmojë që zëri letrar i Ibrahim Kadriut – dhe, bashkë me të, një pjesë e rëndësishme e përvojës historike shqiptare – të gjejë jehonën e merituar edhe në hapësirën gjermanishtfolëse. Në fund, dëshiroj të shpreh mirënjohjen time të sinqertë për të gjithë ata që më mbështetën gjatë procesit të përkthimit me sugjerime gjuhësore, stilistike dhe profesionale. Në këtë punë kanë shërbyer si ndihmë edhe mjetet bashkëkohore të inteligjencës artificiale, të cilat kanë lehtësuar verifikimin e formulimeve dhe gjetjen e zgjidhjeve më natyrore gjuhësore. Megjithatë, përgjegjësia për përmbajtjen dhe formën përfundimtare të këtij përkthimi mbetet tërësisht dhe ekskluzivisht e përkthyesit./ KultPlus.com
Policia e Kosovës ka njoftuar se ka arrestuar tre persona të dyshuar për mashtrim dhe falsifikim të dokumenteve, pas një hetimi të zhvilluar nga Drejtoria për Hetimin e Krimeve Ekonomike dhe Korrupsionit.
Sipas njoftimit, njësia rajonale e DHKEK-së në Prishtinë ka siguruar informacione dhe prova që ngritin dyshimin se tre të dyshuarit kishin falsifikuar dokumente të ndryshme, përfshirë pasaporta, letërnjoftime dhe certifikata, të cilat dyshohet se i kishin përdorur si dokumente të rregullta.
Me këto dokumente, të dyshuarit dyshohet se kishin tentuar të realizonin në mënyrë të kundërligjshme shitblerjen e tokave, me synim përfitimin e një shume prej 1 milion e 550 mijë eurosh.
Policia ka bërë të ditur se rasti po hetohet nën dyshimet për veprat penale “bashkëkryerja”, “ndihma”, “mashtrimi” dhe “falsifikimi i dokumenteve”.
Tre të dyshuarit janë intervistuar më 30 korrik, në prani të avokatëve mbrojtës. Pas konsultimit me prokurorin e rastit nga Prokuroria Themelore në Prishtinë, dy prej tyre janë dërguar në mbajtje për 48 orë.
Në njoftimin e ofruar nuk është bërë i ditur veprimi i ndërmarrë ndaj të dyshuarit të tretë.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
The post Tentuan të realizonin shitblerje tokash në vlerë prej 1.55 milionë eurosh me dokumente të falsifikuara, arrestohen tre persona appeared first on Sinjali.
41.7% e popullsisë ka një automjet, gati 1 në 2 shqiptarë. Një analizë e INSTAT nuk specifikon ndërkohë ata qytetarë që mund të kenë më shumë se një makinë, apo të tjerë që nuk e zotërojnë një të tillë. Të dhënat e INSTAT tregojnë se numri i automjeteve arriti rekord gjatë vitit 2025, me mbi 1 milionë mjete të regjistruara. “Mirë do ishte në fakt t’i shmangim mjetet, sepse ndotje shkaktojnë. Unë e kam një makinë” shprehet një zotëri. “Unë kam një automjete” thotë një tjetër.
“Ne kemi makinë personale” shprehet një zonjë. “Unë kam dy makina në shtëpi” pohon një zotëri. Në vitin 2025, në Shqipëri kishte 361 automjete për çdo 1.000 banorë, nga 326 që ishte një vit më parë. Qytetarët thonë se arsyet kryesore të shtimit të automjeteve personale, i shohin tek problematikat e transportit publik urban
“Në qoftë se transporti publik do të ishte më korrekt, ndoshta edhe njërezit nuk do të e shihnin si të nevojshme të merrnin makinat e tyre personale për të shkuar diku. Unë mendoj që një transport publik i shumëllojshëm, i shpeshtë mbi të gjitha do ta lehtësonte situatën” u shpreh një zonjë.
Të tjerë, automjetin nuk e marrin për të lëvizur në qytetet ku banojnë, por kryesisht për udhëtime të gjata. “Vetëm kur lëviz në rrugë të gjata marr makinë. Tani unë po lëviz në këmbë. Po shkoj deri të bashkia në këmbë, nga rruga Bardhyl.” tha një zotëri
“E përdorim vetëm për udhëtime të gjata. Brenda për brenda Tiranës mundohemi ta shmangim” tha një zonjë. Megjithatë, parku automobilistik në vend mbetet i vjetër. Mbi gjysma e automjeteve, 55.3%, janë prodhuar gjatë viteve 2000-2010, mbi dy dekada të vjetra, ndërsa pjesa tjetër, 45.7%, kanë vit prodhimi mes 2006-2015, pra 11 deri në 20 vjeç.
“Unë e kam një automjet të 2004-së.”, thotë një qytetar. Kjo tregon se, megjithëse niveli i motorizimit po rritet, shqiptarët vazhdojnë të mbështeten kryesisht te automjetet e vjetra në moshë, të cilat përkundrejt çmimit më të arsyeshëm, reflektojnë një ndikim më të madh në ndotjen e mjedisit, sigurinë rrugore si dhe kostot e mirëmbajtjes.
Sipas INSTAT, automjetet me naftë vijojnë të dominojnë në treg, duke zënë 72.1% të totalit. Paralelisht interesi për makinat elektrike po rritet ndjeshëm. Gjatë vitit 2025, numri i tyre u shtua me 91.2% krahasuar me 2024-ën/mxh
TIRANË, 30 korrik/ATSH/ Gjatë mbledhjes së zhvilluar sot me drejtuesit politikë të Partisë Socialiste dhe kryetarët e komisioneve parlamentare Kryeministri Edi Rama prezantoi një tjetër dokument “Prania Besnike”, pas “Besës” të prezantuar më herët.
Në fjalën e tij Rama e cilësoi këtë si një aneks të “Besës”, duke e vendosur në qendër të vëmendjes si një udhërrëfyes për punët e brendshme të partisë dhe për mënyrën se si PS duhet të lidhet me qytetarët.
Gjithashtu Rama theksoi se “Partia Socialiste ushtron pushtetin sipas Kushtetutës. Dhe për aq kohë sa populli ia ka dhënë dhe për aq kohë sa ka votat në Kuvend për të bërë ato për të cilat është zotuar përpara popullit”.
Kryeministri Rama u ndal edhe tek mandati i katërt i PS-së duke nënvizuar se “mandati i katërt duhet të jetë kapitulli një kthese të madhe jo vetëm për faktin historik që Shqipëria do të mbyllë negociatat e anëtarësimit në Bashkimin Europian, as vetëm për faktin se prodhimi ynë i brendshëm do kapërcejë mbi kufirin e 30 miliardë eurove në vit, që përbën një kthesë për ekonominë, por dhe sepse ky për Partinë Socialiste duhet të jetë mandati i një kthese strategjike drejt njerëzve”.
Rama u ndal edhe procesi i anëtarësimit duke theksuar se “misioni i qeverisë dhe i Partisë Socialiste do të vazhdojë deri në përmbylljen e procesit të anëtarësimit të vendit në Bashkimin Europian”.
Adresimi publik i Kryeministrit Edi Rama njëkohësisht kryetar i PSSH për fillimin e ndryshimit të ri të Partisë Socialiste, duke nisur me një diskutim të brendshëm rreth “Pranisë Besnike” – aneks i Dokumentit Strategjik BESA
Përshëndetje të gjithëve!
Ky takim me drejtuesit politikë, si edhe me drejtuesit e komisioneve të përhershme parlamentare, është vazhdimi i mbledhjes së zgjeruar të grupit parlamentar dhe kabinetit qeveritar, për të nisur një diskutim së bashku rreth dimensionit të partisë në fazën e re ku ka hyrë vendi dhe ku kemi hyrë edhe ne si shumicë qeverisëse.
Dokumentin strategjik “Besa” e keni tanimë në dorë; ky tjetri që është këtu, të cilin e keni marrë dhe që e ndaj me ju sot, fillimisht për një diskutim të brendshëm, quhet “Prania Besnike” dhe është aneks i atij të parit.
“Prania Besnike” adreson vetëm partinë, me synim që ta vendosë atë në funksion të kthesës së mandatit të katërt dhe, nëse herën e shkuar fola për qeverisjen e kësaj faze të re, sot do të flas për “makinerinë” tonë të partisë.
Dhe dua t’ju them se, paralelisht me reflektimin përpara pasqyrës së bulevardit të “flamingove”, kam kaluar edhe disa kohë në “varrezat” ku prehen historitë e partive dhe të lëvizjeve që fituan gjithçka, por që, më herët ose më vonë, humbën sfidën e vazhdimësisë së qëndrueshme të fitoreve të tyre.
Të gjithë gurët në ato “varreza” kanë të njëjtin mbishkrim: asnjëri nuk e humbi pushtetin nga dëgjimi; të gjithë e humbën dëgjimin nga pushteti.
Barack Obama fitoi në vitin 2008 me lëvizjen më të madhe vullnetare që kishte parë historia e demokracisë amerikane. Mbi 2 milionë vullnetarë ose, siç quhen në shqip, patronazhistë aktivë; ekipe lagjesh me emra, role, me përgjegjësi të matshme dhe të matura çdo javë, si dhe 13 milionë adresa njerëzish të lidhura me kauzën. Një muaj pas fitores, të cilën askush nuk e parashikoi në fillim, por pastaj gjithë bota e admiroi në fund, ajo lëvizje vullkanike u ftoh. Rrjeti nuk u zhduk formalisht, por u fut brenda zyrave të administratës dhe u vu në shërbim të agjendës së Shtëpisë së Bardhë. Protagonistët kryesorë u kthyen në zëdhënës të pushtetit të ri dhe kori më masiv i përcjelljes së një mesazhi politik në historinë e Amerikës u tret në lumenjtë e turmave të jetës së përditshme.
Dy vjet më vonë, në zgjedhjet e para të mesmandatit, makineria që kishte magjepsur botën nuk kishte më jetë dhe partia e presidentit pësoi njërën nga disfatat më të rënda në historinë e saj. Vetë Obama e ka pranuar më vonë si një nga dështimet më të mëdha politike.
Ndërkohë që, më poshtë, në jug, Partia e Punëtorëve të Brazilit, një tjetër fenomen i pazakontë politik, kishte vendosur në Porto Alegre gurthemelin më mbresëlënës të së majtës botërore, të gdhendur në historinë e saj: buxhetimin me pjesëmarrje.
Dhjetëra mijëra qytetarë vendosnin vetë, me votë të hapur në asambletë e lagjeve, se ku do të shkonin investimet e qytetit. Uji dhe kanalizimet vajtën nga 75% në 98% të mbulimit. Katër mandate radhazi populli zgjodhi Partinë e Punëtorëve, pastaj partia fitoi Brazilin. Kuadrot më të mirë të Porto Alegres ikën nëpër ministritë e kryeqytetit. “Energjia” politike që e mbante gjallë buxhetimin me pjesëmarrje filloi të shteronte dhe partia, që i kishte mësuar botës dëgjimin, humbi qytetin e vet një vit pas fitores kombëtare. Mekanizmi mbijetoi formalisht edhe për disa vite, por pa të njëjtën fuqi, pa të njëjtën pjesëmarrje dhe pa të njëjtin vullnet politik, derisa u fashit. Kutia e buxhetimit mbeti aty, por fryma që e kishte bërë atë zemrën e komunitetit iku bashkë me ata që u futën në administratë.
Nga kjo anë e oqeanit ka plot raste, por unë zgjodha të kujtoj këtu Francën. Emmanuel Macron e ndërtoi partinë e tij në kohë rekord. Trokiti në 300 mijë dyer; 5 mijë vullnetarë për 3 muaj; 25 mijë bashkëbisedime të regjistruara me pesë pyetje të hapura: çfarë funksionon dhe çfarë nuk funksionon në Francë. Përgjigjet u bënë program dhe, pasi ai fitoi presidencën, partia e tij fitoi edhe shumicën absolute në zgjedhjet parlamentare. Më pas, komitetet lokale mbetën në hartën e partisë, por pa funksion, pa autonominë dhe pa arsyen për të cilën njerëzit kishin hyrë në ato komitete. Zgjedhësit që u anëtarësuan për të qenë bashkëautorë të lëvizjes e gjetën veten spektatorë të një pushteti që fliste vetëm nga lart. Partia shkoi nga rënia në rënie, duke e lënë praktikisht, për herë të parë pas shumë vitesh, presidentin pa shumicë dhe Francën me një fragmentim parlamentar krejt të pazakontë për historinë e Republikës së Pestë.
“Podemos” në Spanjë u bë një parti me influencë të madhe në skakierën politike, me gjysmë milioni anëtarë të regjistruar në platformën e vet digjitale. Por, kur erdhi dita që të votonin për drejtimin e partisë, votuan vetëm 59 mijë prej tyre. Kështu u zbulua se regjistrimi nuk është pjesëmarrje, se një klikim nuk është angazhim dhe se një turmë llogarish digjitale nuk është ende një bashkësi politike.
Ndërsa lëvizja “5 Yjet” në Itali, që u rrit, duke u tallur me partitë e vjetra dhe që mori pushtetin, ia kishte besuar platformën e saj digjitale një shoqërie private. Kur filloi grindja në pushtet, partia mbeti pa asnjë kontroll mbi të dhënat e veta dhe me votime të ngrira në çastin më kritik të jetës së saj. Themeluesi i saj shkroi edhe nekrologjinë e saj jo shumë kohë më parë. Revolucionarët hynë në pallatet e pushtetit për të ndryshuar pushtetin; pushteti i ndryshoi ata.
Pesë vende, pesë parti, e njëjta sëmundje. Filluan me veshë hapur, qeverisën me veshë mbyllur dhe, pasi u ngjitën shpejt, shumë lart, ranë poshtë po aq shpejt.
Por ka edhe një lloj tjetër sëmundjeje që besoj se ne na intereson edhe më shumë për ta kuptuar në skanerin e historisë së partive fitimtare. Është historia e partive që rrinë gjatë në krye, por që dëgjojnë vetëm nga njëri vesh dhe shikojnë vetëm nga njëra anë.
Peronizmi kishte në çdo lagje të Argjentinës një njësi bazë të hapur gjatë gjithë vitit, ku hallexhiut i gjendej ilaçi, dokumenti, thesi me miell, puna për djalin. Në pamje të parë, tingëllon si “Prania Besnike” që unë po ndaj me ju sot, por, në fakt, ndryshon prej “Pranisë Besnike”, siç ndryshojnë veshi dhe syri i sëmurë nga dy kolegët e tyre të shëndetshëm, sepse njësitë peroniste e jepnin ndihmën me kusht dhe ndihmësi i lagjes matej nga partia me votat që dorëzonte. Prandaj, ai nuk quhej më ndihmës, por quhej puntero, domethënë sekser, dhe populli e dinte që dera e shtetit hapej vetëm me çelësin e sekserit politik në zyrën e partisë.
Mirëpo, erdhi një ditë e bukur që presidencën e Argjentinës e fitoi një njeri pa makineri territoriale që mund të krahasohej, qoftë edhe teorikisht, me peronizmin, me një llogari në TikTok dhe me zemërimin e algoritmit si aleatin e tij më të madh. Kurse makineria më e madhe elektorale e Amerikës Latine u parkua në opozitë dhe aty, thonë, do të kalojë një dimër shumë të gjatë politik. Por, për këtë, ne s’kemi pse të shkojmë deri në Argjentinë; mjafton të shohim komshien e vajtueshme që kemi në sallën e Kuvendit, që u ndryshk dhe u bë teneqe krejt në opozitë.
Në dukje, sëmundja e ndryshkjes pas një pushteti të gjatë mund të perceptohet si e pashmangshme, por nuk është. Është thjesht shumë më e përhapur sesa rastet e partive që kanë ditur t’i rezistojnë ndryshkjes edhe për kohë shumë të gjata, për të cilat shkëlqen shembulli i Partisë Socialdemokrate të Suedisë.
Socialdemokratët suedezë qeverisën praktikisht për 44 vjet me radhë. Ata ndërtuan vërtet një shtet social të admiruar nga bota, por themeli i suksesit të tyre ishte se, ndërkohë, ndërtuan shoqërinë e tyre politike. Partia nuk ishte vetëm selia ku shkonte aktivisti për të marrë porositë për fushatën; ishte sindikata ku shkonte punëtori, kooperativa ku shkonte familja, shtëpia e popullit ku mblidhej lagjja dhe rrethi i studimit, ku anëtarët nuk mësonin vetëm çfarë duhej të mendonin, por mësonin si të mendonin, si të flisnin dhe si të dëgjonin.
Ata nuk e trajtuan qytetarin si klient të partisë, por si bashkëkrijues dhe bashkëkujdestar të saj. Dhe partia nuk shfaqej vetëm kur kishte nevojë për shoqërinë, por ishte e pranishme aty ku shoqëria jetonte çdo ditë.
Ndërsa partia që qeveris Singaporin prej më shumë se 60 vjetësh ka rrënjosur një rregull që nuk është prekur për më shumë se 60 vjet. Deputetët, përfshirë ministrat, ulen rregullisht në lagjet e tyre dhe presin qytetarët një për një. Takimet nisin në mbrëmje dhe shpesh mbarojnë në mesnatë.
Për çdo hall përgatitet një letër zyrtare, e cila u drejtohet ministrive, agjencive apo institucioneve përgjegjëse. Dhe kjo, natyrisht, nuk është më fushatë; është ritual, ku njerëzit shkojnë si në kishë apo si në xhami, jo për t’i lutur Zotit, por për t’u dëgjuar nga të zgjedhurit dhe nga qeveritarët e tyre.
Sidoqoftë, në këtë kontekst, “Prania Besnike” e Partisë Socialiste nuk mund të jetë as zyra e puntero-s argjentinas, as sportel ankesash dhe asnjë kopje shqiptare e ritualit të Singaporit apo një tentativë e dështuar nostalgjike për partitë e masave të shekullit të kaluar. Ajo duhet të marrë prej përvojave të të tjerëve mësimin, por pa trashëguar sëmundjen dhe duke ndërtuar metodën e saj: praninë pa klientelizëm, dëgjimin pa teatër, organizimin pa burokratizim, ndihmën pa kushte dhe dixhitalizimin pa robotizim e pa kapitalizim.
Dhe këtu vjen një pyetje që, me siguri, mbase askush nuk e bën në këtë sallë. Po, e bëjnë njerëz që janë duke na ndjekur. Po pse doni të qëndroni ju akoma më gjatë? Po pse s’ju mjaftojnë juve gjithë këto vite? Po pse nuk e kuptoni që është koha të thoni boll dhe t’ia lini vendin të tjerëve?
Ose, edhe më shkurt, mund të mos e bëjnë fare si pyetje, por ta shprehin copë, si dëshirë apo si urdhër, gjë që, zëre se po i lexoj në komentet që bëjnë:
-“Po çfarë më gjatë?”
-“Po ishalla vdisni një orë më parë dhe t’u hapni rrugë të rinjve”.
-“Po çohuni që aty dhe shkoni nëpër shtëpi, se s’jeni vetëm ju këtu.
Tani, pyetjet janë legjitime, dëshirat me zë të lartë dhe urdhrat kështu në ajër janë shprehje lirie, kurse mallkimet dhe sharjet unë nuk i konsideroj, sepse janë konflikt shumëfish interesi. Por do të shtoja diçka: që, pas 13 vjetësh në qeverisje, “Pse doni të qëndroni akoma?” është ndoshta pyetja më legjitime që mund të na bëhet.
Por, këtu duhet të ndajmë dy gjëra që nuk janë e njëjta gjë. Njëra është: pse nuk largohemi ne sot? Tjetra është: pse duam ne ta meritojmë vazhdimësinë nesër?
Së pari, duket e çuditshme që duhet thënë, por, me sa duket, duhet thënë, se kjo është demokracia dhe një parti politike as nuk e trashëgon dot timonin e pushtetit, as nuk e ka pronë me testament, por as nuk ka të drejtë ta lëshojë rrugës, sepse disa të tjerë duan ta ngasin vetë makinën e pushtetit.
Partia Socialiste ushtron pushtetin sipas Kushtetutës për aq kohë sa populli ia ka dhënë dhe për aq kohë sa ka votat në Kuvend për të bërë ato për të cilat është zotuar përpara popullit.
Ata thonë se flasin në emër të popullit, madje pretendojnë se janë vetë populli. “Ne jemi populli. Dëgjoni popullin. Ka dalë populli.”
Por, që të jemi të qartë, me ligj dhe me zakon, as ata nuk janë populli, as ne këtu nuk jemi populli dhe asnjë individ, kushdo qoftë, apo grup, kudoqoftë, nuk është populli. Të gjithë jemi vetëm pjesë e tij; mund të përfaqësojmë popullin ose të flasim në emër të popullit na e jep këtë mundësi Kushtetuta; përndryshe, ne flasim vetëm në emrin tonë apo të kujtdo që na ka mandatuar të përfaqësojmë ndonjë gjë, por jo në emër të popullit. As unë, që e kam me vulë dhe me firmë mandatin për ta përfaqësuar Shqipërinë në emër të popullit, nuk e kam tagrin të them në emër të popullit atë që mund ta thotë vetëm populli: kush duhet të jetë në qeveri dhe kush duhet të jetë në opozitë.
Këtë populli e thotë vetëm vetë, vetëm me votë dhe vetëm kur zgjedh të mandatuarit e tij.
Nga ana tjetër, po, unë, për shembull, e kam tagrin të vendos për veten time nëse duhet t’i dëgjoj apo jo dëshirat ose urdhrat e një pjese që këndon poshtë zyrës sime: “Rama, jepe dorëheqjen!” Ajo këngë mua më pëlqen dhe më energjizon aq shumë, sa, të them të drejtën, më gënjen mendja që mund të bëj edhe një këngë tjetër me të. Por, në çdo çast dhe rrethanë, përtej këngës, të largohesh nga detyra që të ka ngarkuar shumica vetëm sepse një pakicë bërtet në kor, nuk është as tipar udhëheqës, as përgjegjshmëri institucionale dhe as modesti institucionale; është vetëm braktisje e një përgjegjësie shumë të madhe.
Ndërsa të largohesh pikërisht sot nga udhëheqja e vendit, duke lënë në rrugë misionin historik që fati e vuri mbi supet tona, do të ishte shpërfillje e pafalshme e një porosie shumë të madhe kombëtare. Kështu që, kushdo le të këndojë, kur të dojë le të pushojë, po i erdhi prapë oreksi le ta rifillojë.
Misioni ynë do të vazhdojë deri kur të mbarojë me vendosjen e flamurit të Skënderbeut dhe të Ismail Qemalit në oborrin e Europës së Bashkuar.
Unë jua kam thënë midis nesh edhe herë të tjera: mua nuk më intereson fare roli i kryeministrit si kohë qëndrimi në pushtet. Më intereson vetëm për veprat që mbeten dhe për të mos e humbur në asnjë mënyrë orën vendimtare të Shqipërisë: përmbylljen e anëtarësimit në familjen e Europës së Bashkuar.
Nëse nuk do të ishte urgjenca e përditshme e detyrave të panumërta të anëtarësimit, të cilat nuk presin as ditën, jo më javën, kaq e ngjeshur është axhenda e negociatave dhe kalendari i detyrave që ne duhet të plotësojmë, si dhe nëse dera e hapur për herë të parë e Bashkimit Europian për Shqipërinë, – jo vetëm me fjalë, si gjithmonë më parë, por konkretisht, nuk do të ishte kaq afër, – me shumë gjasë do të isha tërhequr me shumë mirënjohje tw madhe në katundin tim të vogël, pas 12 vjetëve të jetuara me mish e me shpirt në krye të detyrës më të lartë që vendi i jep një biri të tij dhe pas gjithë këtyre viteve në krye të Partisë Socialiste, sepse Shqipëria, pas atyre 12 vjetëve të Partisë Socialiste në drejtim, me punët e panumërta transformuese dhe përtej gjithë gabimeve e të metave, u bë një Shqipëri aq tjetër nga ajo që morëm në kurriz kur e gjetëm në buzën e greminës së vitit 2013, saqë, pa këtë orën e historisë në dyert e Europës, mund të quhej, me kokën lart, mision i përmbushur.
Por pikërisht pas gjithë asaj përpjekjeje dhe pune kolosale dhe tamam kur dera e Europës është hapur realisht, mandati i katërt ishte, jo vetëm vazhdimi më i natyrshëm, por edhe e vetmja zgjedhje logjike. Dhe deri në ditën e fundit të këtij mandati të katërt, bashkë me ju, do të bëj të pamundurën që jo vetëm unë apo ju, por e gjithë kjo partia jonë të nxjerrë gjithçka nga vetja për Shqipërinë dhe për shqiptarët.
Por, nëse mandati i vitit 2025 shpjegon pse jemi këtu deri në vitin 2029, ai nuk mjafton për të shpjeguar pse kjo parti duhet ta synojë besimin edhe më tutje. Dhe këtu vjen përgjigjja e pyetjes tjetër.
Pse duam të qëndrojmë ne gjithnjë në krye? Jo sepse, hëpërhë, ne dimë më shumë se të tjerët. Jo sepse sot për sot vetëm ne mundemi ta udhëheqim Shqipërinë, e jo të tjerët. Jo sepse nesër do të jetë prapë kështu, pavarësisht nga të tjerët. As sepse kundërshtarët tanë janë pa kokë kur janë të vjetër dhe janë të vjetër edhe kur janë të rinj. Por as, jo e jo, sepse jemi të lidhur pas karrigeve të pushtetit për hir të pushtetit.
Përgjigjja e vërtetë, them unë, nuk ka të bëjë vetëm me ne. Ka të bëjë, mbi gjithçka tjetër, me atë që thashë edhe më parë: me orën ku ndodhet Shqipëria.
Shqipëria nuk është sot ende një vend në një rrugë të zakonshme, që mund të ecë, mund të ndalojë, të ndërrojë qeverinë, të vazhdojë pastaj aty ku e la, sikur koha të mos kishte çmimin që ka sot në këtë orë të historisë dhe historia të ishte një tren që rri në stacion derisa të gjithë bien dakord të niset treni.
Demokracitë e vjetra janë vende ku kjo mund të ndodhë, sepse ato e kanë shtetin të ngritur denbabaden. I kanë institucionet me tabiate të kolauduara me breza e breza të tërë. E kanë administratën me shekuj të kolauduar dhe, kur ecin në rrugën e shtruar të shtetit të së drejtës, ndërrojnë shoferin edhe shtatë herë në 10 vjet, si Britania, për shembull, por ama nuk e kthejnë shtetin nga rruga. Ose si Belgjika, që ndenji dy vjet pa qeveri, sepse nuk bëhej dot koalicioni, por shteti funksionoi a thua se qeveria ishte aty çdo ditë.
Shqipëria sot është në udhëkryqin e fundit që e lidh me rrugën për në shtëpinë e madhe të Europës. Për herë të parë, dera e hapur e asaj shtëpie shihet me sy në kalendar dhe ajo shtëpi nuk është më vetëm një dritë që herë duket larg, herë zhduket fare nga mjegulla nëpër shtigjet e rrugës; është mu aty, është përpara nesh, është reale, njësoj si dyert e kësaj godine.
Por, nga ana tjetër, dihet botërisht se ajo nuk është një derë që rri hapur në pafundësi, por hapet një herë në çdo brez dhe mbyllet papritur, pa pyetur dhe pa pritur më askënd.
Dhe pikërisht tani, përpara derës së hapur, Shqipëria nuk mund t’ia lejojë vetes të vijë vërdallë rreth udhëkryqit të fundit historik apo, larg qoftë, të ndryshojë drejtim në mes të rrethrrotullimit.
Dhe ta themi qartë, që të mos keqkuptohet nga askush, të paktën, jo nga ata që nuk duan ta keqkuptojnë. Kjo nuk është beteja e Partisë Socialiste për të mbetur në pushtet. Është beteja e Shqipërisë për të zënë përfundimisht vendin që i takon në sofrën e Europës së Bashkuar.
Dhe ne nuk kërkojmë pronësinë e historisë, por do ta mbajmë medoemos dhe me sukses përgjegjësinë që historia na ka vënë mbi supe për ta çuar këtë betejë deri në fund.
Kjo nuk do të thotë se Shqipëria nuk duhet të njohë rotacionin, se ditën e rotacionit nuk e caktojmë ne; e cakton populli me votën e tij. Por detyra që kemi marrë nga populli është të bëjmë gjithçka që viti 2030 ta gjejë Shqipërinë brenda derës së Europës dhe jo duke ardhur rrotull në udhëkryqin e fundit, që pastaj mund të bëhet udhëkryqi i një brezi tjetër.
Është fare e qartë që, ne e nxorëm Shqipërinë nga një mungesë tërësore, një epokë mungesash të kudondodhura, varfërie, zvarritjeje, pafuqie të qeverisë dhe shpërfilljeje ndërkombëtare.
Dhe sot jemi në një epokë mundësish të reja, si asnjëherë më parë, me pritshmëri të rritura më shumë se kurrë dhe me vlerësim ndërkombëtar më të lartë se ndonjëherë.
Por pikërisht pse kemi hyrë në këtë epokë, ka nisur prova dhe sprova jonë më e vështirë, sepse zhvillimi i deritanishëm ka provuar aftësinë tonë për ta ndryshuar Shqipërinë, por fuqizimi i besimit te shteti, te qeveria, te institucionet është prova dhe sprova e pjekurisë demokratike për ta bërë ndryshimin të qëndrueshëm, shtetbërjen të pakthyeshme dhe Shqipërinë të papashaportizuar në BE.
Prandaj mandati i katërt nuk mund, nuk duhet dhe ne duhet të bëjmë çmos që të mos jetë zgjatimi aritmetik i tre mandateve të mëparshme. Mandati i katërt duhet të jetë kapitulli i një kthese të madhe, jo vetëm për faktin historik që Shqipëria do të mbyllë negociatat e anëtarësimit në Bashkimin Europian, as vetëm për faktin se prodhimi ynë i brendshëm do të kapërcejë kufirin e 30 miliardë eurove në vit, çka në vetvete përbën një kthesë për ekonominë, por edhe sepse ky, për Partinë Socialiste, duhet të jetë mandati i një kthese strategjike drejt njerëzve, për të kaluar nga kapitulli i deritanishëm i pranisë elektorale te kapitulli i ri i pranisë njerëzore; nga partia që shkon te njerëzit kur kërkon votën e tyre, duke treguar se çfarë ka bërë për vendin, te partia që rri pranë tyre kur njerëzit kërkojnë vëmendjen e saj për t’i treguar se çfarë vendi duan në rrugën e këtij zhvillimi dhe në gjirin e kësaj shoqërie.
Nga dëgjimi i njerëzve si mirësjellje, kur e sjell nevoja jonë, te detyrimi ynë për të qenë atje kur ata kanë nevojë të dëgjohen.
Nga halli i qytetarit që shënohet dhe rëndom mbetet pa përgjigje, te halli që qahet dhe përgjegjësia që e ndjek shënimin deri te vajtja e përgjigjes.
Nga qytetari që kërkon të hapë një derë në rrugën e vet të jetës, te partia që e ndihmon të gjejë rrugën pa i kërkuar votën pse i hap derën.
Nga forca e madhe politike që fiton ditën e zgjedhjeve, te fuqia e besimit qytetar që fitohet çdo ditë kur s’ka zgjedhje.
Dhe, po, të qëndrosh gjatë në pushtet nuk mund të nënkuptojë t’u zësh rrugën të rinjve dhe forcave të reja, por t’u hapësh rrugën të rinjve. Nuk do të thotë t’ua dorëzosh Shqipërinë atyre që e shpallin veten forca të reja vetëm sepse nuk kanë qenë ende në pushtet. Do të thotë të hapësh partinë, të hapësh vendimmarrjen, të hapësh procesin qeverisës për njerëz të rinj, jo thjesht në moshë, por në mendësi. Të krijosh hapësirë për ide të reja dhe të punësosh burime energjish të reja; të prodhosh drejtues dhe jo vetëm ndjekës, duke u bërë në çdo hap shembull për t’u ndjekur edhe nga të tjerët.
Unë nuk dua që ne të qëndrojmë sa më gjatë në vendet ku jemi ulur, por t’i kryejmë së bashku gjërat që do të qëndrojnë shumë më gjatë sesa të gjithë ne në këtë vend, që është i të gjithëve ne.
Unë dua ta ngjisim Shqipërinë në Bashkimin Europian, ta bëjmë të pakthyeshëm modernizimin e vendit, ta bëjmë të palëkundshme pavarësinë e drejtësisë dhe t’i bëjmë institucionet tona të denja për çdo qytetar të këtij vendi, të afta të funksionojnë njësoj, në mënyrë të barabartë për të gjithë, të fortë apo të dobët. T’i japim jetë një marrëdhënieje tjetër mes qytetarit dhe qeverisë dhe ta vëmë partinë në dispozicion të qytetarit dhe të shtetit, jo qytetarin dhe shtetin në dispozicion të partisë.
Të guxojmë me kurajë zhvillime të reja në këtë epokë të re dhe të ecim përpara me ide të qarta dhe me këmbëngulje të madhe, pa u lodhur, pa u ndalur, deri në ditën kur populli pastaj të flasë ndryshe me votën e tij.
Dhe deri atë ditë, detyra jonë nuk është t’u provojmë atyre që nuk duan të binden se nuk jemi të lidhur pas pushtetit, njerëzve që duan të na largojnë. Detyra jonë është të mos lidhemi pas pushtetit në asnjërën prej atyre mënyrave që na largojnë nga njerëzit.
Sepse, njësoj si njerëzit, partitë nuk ndryshken nga pushteti dhe as nuk plaken nga numri i viteve që mbajnë mbi supe. Ndryshken kur pushojnë së ndryshuari, plaken kur ngatërrojnë eksperiencën me pagabueshmërinë.
Ne mund ta çojmë jo vetëm këtë mandat me sukses deri në fund, por Partia Socialiste mund të kërkojë një tjetër dhe të tjera mandate vetëm nëse, gjatë këtij mandati, do të dimë të dëgjojmë edhe atë që nuk na votoi, të shohim edhe atë që nuk na duartroket dhe të qajmë edhe hallin që nuk arrijmë ta zgjidhim.
Vetëm nëse “Prania Besnike” nuk mbetet një stampë e re me një bluzë të vjetër, por një ndryshim i vërtetë i marrëdhënies sonë me njerëzit, ne mund të vazhdojmë të bëjmë histori, sepse ka vetëm nder të duash të përmbushësh një mision historik me pushtetin që të kanë dhënë.
Turp është vetëm të duash ta mbash pushtetin pasi e ke harruar se për çfarë ta dhanë.
Tani dua të kthehem drejtpërdrejt edhe më afër te makineria jonë, e cila nisi të rindërtohet seriozisht pas zgjedhjeve vendore të Tiranës në vitin 2011. Kur e pamë se si një fitore të sigurt ne e katandisëm në një fitore aq të ngushtë, prej vetëm 10 votash, saqë mjaftoi një robot politik në krye të KQZ-së për të na nxjerrë të rruar, pastaj një tufë me plepa në Kolegjin Zgjedhor për të na nxjerrë të qethur, për derë jashtë nga Bashkia e Tiranës.
Aty e kuptuam se, megjithëse kishim mbështetjen e shumicës së qytetarëve, nuk kishim makinerinë elektorale që e kthen shumicën e mbështetjes qytetare në votën e shumicës së zgjedhësve.
Në atë kohë kemi diskutuar, kemi analizuar, kemi lexuar, kemi nxjerrë mësime dhe nisëm ndryshimin që na duhej për ta transformuar Partinë Socialiste në një makineri elektorale fituese.
Natyrisht që s’do t’ju marr kohë me një histori që të gjithë e dini se si u zhvillua, nga dita kur kjo parti doli e dërrmuar prej humbjes pa apel në 2005, në ditën kur nuk ia doli të kthehej fitimtare në 2009 për një “pellg” me vota dhe një “mal” me kuti mëkatesh që nuk u hapën kurrë, dhe pastaj, prej çdo dite zgjedhore e deri sot, kur, falë pikërisht një makinerie të pathyeshme elektorale, kemi koleksionuar së bashku 9 fitore dhe vetëm një humbje. Ajo makineri na ka dhënë mundësinë dhe kohën që ta vëmë pushtetin politik në shërbim të një ndryshimi të madh dhe ta transformojmë Shqipërinë nga një vend ku mungesat ishin të kudondodhura në një realitet ku pritshmëritë e njerëzve janë rritur eksponencialisht.
Por sot, kur bulevardi i “flamingove” na ka futur zyrtarisht pikërisht në fazën e re të pritshmërive të rritura dhe kur, në jetën sociale dhe politike, një faktor i ri, me një fuqi gjithnjë e më shtypëse për të vërtetën, algoritmi, është futur duke spostuar dita-ditës burimin e informimit të qytetarëve në pasqyrat e celularëve, ku një botë e re risish dhe djallëzish thith babëzisht edhe mendjen e njeriut, ka ardhur koha që ne t’i bëjmë vetes shumë pyetje, duke e nisur me një pyetje mbi “makinerinë” tonë elektorale.
Mund t’ia drejtojmë atë pyetje kryetarit të organizatës më të mirë socialiste në çdo bashki të vendit. Ai, apo jo, se kemi bashkëkryetarë, normalisht di të na thotë sa vota socialiste ka në qendrën e tij të votimit, apo në një pallat, apo në një fshat. Por, po të provojmë të pyesim: “Sa herë i keni dëgjuar ju me veshët hapur të gjithë ata që i numëroni symbyllur?”, kam frikë se, po të përgjigjen pa dorashka, do të thonë: “Asnjëherë”. Qysh se kemi qenë në opozitë, mbase.
Dhe ndryshimi i kësaj përgjigjeje është domosdoshmëri jetike për ecurinë e mëtejshme, për mosndryshkjen dhe mosplakjen e Partisë Socialiste; një domosdoshmëri me të cilën ne që jemi këtu – drejtuesit politikë dhe drejtuesit e komisioneve parlamentare, grupi parlamentar, kabineti qeveritar, kryebashkiakët dhe i gjithë lidershipi i partisë në territore – duhet të jetojmë nga sot e tutje, me sensin e përparësisë së përditshme.
Në epokën e mungesave, “makineria” jonë elektorale ka fituar sepse ka mobilizuar mirënjohjen për gjithçka që është bërë. Në epokën e pritshmërive, kjo makineri duhet të bëjë një transformim jetik, sepse mirënjohja nuk është më një element kyç dhe përballja me një realitet të ri pritshmërish sapo ka filluar.
Kur flas për mirënjohjen, kam parasysh edhe dijen se janë bërë shumë gjëra dhe shpresën, e mbështetur te ajo vetëdije, se të tjera gjëra do të bëhen dhe, prandaj, ju e meritoni mbështetjen.
Ndërkohë që sot është krejt tjetër skena që po formësohet, për të gjithë ata faktorë që fola, dhe detyra jonë është jo ta mbrojmë “makinerinë” nga çfarë ka rreth dhe jashtë saj, por ta shpëtojmë “makinerinë” nga vetvetja.
Dhe pikërisht në këtë gjatësi vale kam shkruar dokumentin që e keni përpara si draft, tërësisht të hapur për shënimet e secilit prej jush.
Po me shumë pak fjalë, shumë më pak fjalë sesa dokumenti, dua t’ju jap vetëm frymën e tij, në mënyrë që të gjitha shënimet që mund të shtohen apo çfarë mund të hiqet, të mbajnë parasysh pikërisht frymën: respektin si gatishmëri për të dëgjuar; jo dëgjimin si pritje e radhës për të folur, por dëgjimin si puna e parë e partisë; dëgjimin si disiplinë e re e partisë; dëgjimin në çdo stinë: edhe kur nuk ka kamera, edhe kur nuk ka fushatë, edhe kur ka duartrokitje, edhe kur nuk ka rreth e rrotull simpatizantë.
Empatia si angazhim për të ndërvepruar.
Empatia nuk është dobësi sociale, është forcë që asnjë algoritëm nuk e prodhon dot. Njeriu që hap derën e hallit të vet të ka dhënë diçka shumë më të çmuar sesa vota; të ka dhënë besimin dhe, duke të dhënë diçka që është e tija, personale, të ka lënë në dorë edhe dinjitetin. Dhe halli i tij nuk është monedhë për kursin e këmbimit politik.
Solidariteti si ndihmë pa kusht.
Partia dëgjon dhe i shërben kujtdo pa e pyetur: me kë je, me kë ke qenë, çfarë ke bërë dikur, çfarë kahjeje politike të pëlqen; pa e pyetur për votën, madje pa e pyetur fare për politikë. Se halli nuk ka teserë dhe dera që hapet vetëm për “tanët, tanët, tanët”, është derë që hapet që një ditë të mbyllet për të gjithë ne. Kur them për të gjithë ne, them për Partinë Socialiste të Shqipërisë.
Korrektesa si detyrim për të kthyer përgjigje.
Mospërgjigjja duhet të shpallet e ndaluar në Partinë Socialiste. Po ju rikujtoj shembullin, jam i bindur që ju keni plot të tjerë, e atij fermerit nga Lushnja: tre vjet për një përgjigje. Tre vjet.
Dhe njerëzit nuk kërkojnë nga ne që të themi medoemos “po”, se e dinë që ne nuk jemi zotërues të një çelësi magjik, por njerëzit kërkojnë: po, jo, kur? Sepse halli nuk bëhet më i vogël kur nuk zgjidhet, por bëhet poshtërues kur nuk përfillet.
Përkushtimi ndaj transformimit të “makinerisë” me forcën e shembullit individual.
Kjo kthesë nis nga ne që jemi në këtë sallë ose nuk nis fare. Nis nga grupi parlamentar ose nuk shkon më tutje. Nis patjetër nga qeveria ose nuk merr besueshmërinë për të vazhduar si një kthesë e gjithë Partisë Socialiste.
Kritika jonë e brendshme mikpritet dhe kultivohet si ushqimi i vetëdijes së skuadrës, së familjes politike, por ajo ka vetëm një rrugë të ndershme: brenda nesh flitet hapur, flitet me zë të lartë, flitet drejt e në sy, ndërsa përballë qytetarit, kur rasti e kërkon, ajo bëhet vetëm si vetëkritikë, në emër dhe në interes të skuadrës, jo si konstatim publik i një spektatori që shfrytëzon problemin për interesin e vet dhe ia lë skuadrës “kodoshin” në derë. Kjo nuk është prani besnike. Kjo është prani hileqare.
Vija e re ndarëse e kësaj faze të re, siç e thashë edhe herën e kaluar, nuk kalon mes atyre që dolën dhe atyre që s’dolën në protestë; kalon mes atyre që duan ta bëjnë Shqipërinë më të mirë dhe atyre që “duan shesh për të bërë përsheshet e tyre”. Në anën tonë të asaj vije duhet të ketë shumë më tepër hapësirë për njerëz të rinj, për forca të reja, për prurje energjish dhe vullnetesh të reja dhe është domosdoshmëri që i gjithë drejtimi politik i partisë të fokusohet te shkrirja e kufijve që janë shumë të dukshëm për njerëzit që janë në territor, por që bëhen të padukshëm kur ne shkojmë në territor: kufijtë mes nesh dhe atyre.
Ndërkohë që përpjekja e brendshme kundër hendekut me ata që, me demek, janë tanët – e them me demek, se ata mund të mos jenë tanët në kuptimin e partisë, por tanët janë të gjithë shqiptarët që duan të njëjtën gjë që duam ne dhe s’janë tanët shqiptarët që nuk e duan të njëjtën gjë që duam ne, në kuptimin e partisë gjithmonë, se për qeverinë të gjithë janë tanët, edhe ata – dhe ky hendek i “tanëve” me “ata” është shumë më tepër në kokën tonë sesa në realitetin e territoreve, ku njerëzit bashkëjetojnë me probleme, halle e nevoja shumë të ngjashme, shumë më të ngjashme sesa ngjyrat e partive dhe ku ndarja është shumë më e lidhur me territoret e influencës sesa me territoret politike.
Dua t’ju them dhe pastaj, më tutje, në këtë diskutim që s’mbyllet sot, natyrisht, mund ta shohim më në detaj, se një nga studimet më domethënëse të viteve të fundit në fushën e bindjes politike ka nxjerrë diçka që duket e pabesueshme, por që faktikisht është e provuar në mënyrë shkencore.
Një bisedë e vetme 10-minutëshe, ku tjetri dëgjohet pa u gjykuar përpara se të flasësh, ndryshon qëndrime më thellë dhe më shumë sesa kontakti i zakonshëm elektoral.
Dhe eksperimentet e bëra kanë nxjerrë këtë metodë – parafytyroni këtë metodë – më shumë se 10 herë më efektive sesa kontaktet dhe teknikat standarde dhe e kanë nxjerrë me një impakt 100-fish më të lartë sesa impakti i përpjekjes për t’i bindur njerëzit përmes publicitetit politik.
Prandaj, dëgjimi duhet të bëhet teknologjia më e avancuar e Partisë Socialiste.
Njerëzit që nuk votojnë për ne, që s’kanë votuar për ne, por që janë njerëz që i besojnë punës dhe besojnë te vetja dhe te zhvillimi i tyre përmes punës, janë njerëzit tanë.
Midis nesh dhe atyre mungon vetëm një gjë: komunikimi ynë i drejtpërdrejtë, nga i cili jo vetëm ne mund të mësojmë më shumë sesa në 10 mbledhje ku flasim me njëri-tjetrin, por mund të ndryshojmë edhe qëndrime të rrënjosura të tjetrit që kemi përballë.
Po e mbyll me thelbin e kësaj përpjekjeje.
Nëse “Besa” është fjala që qëndron në krye të dokumentit tonë strategjik, kjo lidhet me faktin që fjala jonë ndaj qytetarit kërkon të kontrollohet në gjithë procesin e trajtimit të saj dhe këtë gjë e bëjnë mekanizmat e metodës që do të duhet të vërë në zbatim qeveria.
“Prania Besnike” është diçka tjetër: është fjala jonë ndaj vetvetes, të cilën ne duhet ta bëjmë të kontrollueshme nga çdo qytetar që i beson pranisë sonë në territor.
Ata që kanë humbur armatat e fitoreve, të gjithë bashkë, kanë pasur, natyrisht, karakteristika të ndryshme, por kanë paguar një haraç të përbashkët: kanë fituar me vesh të hapur, kanë qeverisur me vesh të mbyllur.
Partia Socialiste duhet të hyjë te përjashtimet. Ky është misioni ynë lidhur me Partinë Socialiste. Mund të duket shumë e ekzagjeruar, por më besoni, është po aq e thjeshtë sa ç’duket e ekzagjeruar.
Nga lidershipi i sotëm i Partisë Socialiste – dhe ju e dini se unë e përsëris gjithmonë, me lidership nuk kuptoj veten; kuptoj të gjithë grupin drejtues të Partisë Socialiste, kuptoj grupin parlamentar dhe kuptoj qeverinë, së bashku me drejtimin, kuptohet, të vetë partisë – varet jo thjesht nëse do të fitojë Partia Socialiste më tutje, por varet nëse Partia Socialiste do të bëhet përjashtim apo do të përjashtohet nga historia e mëtejshme e këtij vendi.
Kjo është pak, por besoni që kjo është e sigurt. Nëse Partia Socialiste do të bëhet përjashtim, ose, më saktë, nuk do të jetë përjashtimi i vetëm, se ka edhe përjashtime të tjera, por do të hyjë te përjashtimet, atëherë Partia Socialiste do të jetë jo vetëm në skenë, por në qendër të skenës, edhe pasi të paktën disa prej nesh këtu të mos jenë më në këtë detyrë.
Nëse jo, atëherë nuk do të ketë skenë për Partinë Socialiste. Ka një sërë forcash historike, që nuk i solla këtu në atë rrëfimin tim, të cilat kanë pasur karakteristika të ngjashme dhe që sot nuk ekzistojnë.
Faleminderit!
Kjo ishte hyrja që m’u duk e udhës ta ndaj jo vetëm me ju, por edhe me ata që na ndjekin, duke pasur parasysh, në radhë të parë, socialistët.
Dhe mund të vazhdojmë më tutje me një diskutim shumë paraprak, duke pasur parasysh që të dy dokumentet do të duhet t’i nënshtrohen një diskutimi më të gjerë, duke marrë kontribute konkrete nga të gjithë ata që dëshirojnë të kontribuojnë ose kanë vullnetin për të kontribuar.
/k.s/
The post Rama: Kjo nuk është beteja e PS për të mbetur në pushtet, por e Shqipërisë për të zënë vendin në BE appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.
Janë publikuar formacionet zyrtare për përballjen mes Hibernianit dhe Malishevës, në një sfidë të rëndësishme për rrugëtimin evropian të të dyja skuadrave.
Skuadra jonë fitoi takimin e parë me rezultat 2-0 dhe kërkon kualifikimin tutje.
Trajneri i Hibernianit, David Gray, ka vendosur t’i besojë një formacioni me disa nga titullarët kryesorë.
Në anën tjetër tekniku i Malishevës, Thomas Brdarić, ka bërë zgjedhjet e tij për të kërkuar një paraqitje sa më të mirë ndaj skuadrës skoceze.
Malisheva do të luajë në fazën ofensive me një treshe sulmuese, ku Uka, Xhylani dhe Ibishi do të jenë përgjegjësit kryesorë për të rrezikuar portën e Hibernianit.
Hibernian: Sallinger; Mayor, O'Hora, Kerr, Passlack; Mulligan, Chaiwa, Obita; Elding, Lowe, Boyle (C).
Malisheva: Avdyli; Veliu, D. Kryeziu (C), Ferati, Uka; Isgandarli, Skovgaard, Vitija, Shani; Xhylani, Ibishi.
/Telegrafi/
Është ndarë nga jeta zyrtari korrektues i Qendrës Korrektuese të Dubravës, Sejdi Morina. Lajmin e ka bërë të ditur Shërbimi Korrektues i Kosovës, i cili ka shprehur ngushëllime për familjen, kolegët dhe të gjithë ata që e kanë njohur të ndjerin.
Në telegramin e ngushëllimit, drejtori i Përgjithshëm i Shërbimit Korrektues të Kosovës, Ismail Dibrani, ka vlerësuar përkushtimin dhe profesionalizmin e Morinës gjatë shërbimit të tij.
“Morina ishte një model përkushtimi dhe integriteti, i cili la gjurmë të pashlyeshme në mesin tonë. Humbja e tij lë një zbrazëti të madhe jo vetëm në familjen tuaj, por edhe në institucionin tonë!”, thuhet në telegramin e ngushëllimit.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
The post Ndahet nga jeta zyrtari korrektues i Dubravës, Sejdi Morina appeared first on Sinjali.
Një aksident i rëndë rrugor i ka marrë jetën dy shtetasve shqiptarë në orët e para të mëngjesit të kësaj të enjteje, 30 korrik, në Greqi. Sipas mediave greke, aksidenti ka ndodhur rreth orës 03:00 në autostradën kombëtare pranë zonës së Kolymbarit, kur motoçikleta me të cilën udhëtonin dy shqiptarët, 28 dhe 34 vjeç, ka […]
The post Aksident në Greqi, humbin jetën 2 të rinj shqiptarë appeared first on BoldNews.al.
Polonia ka reaguar ashpër pas sulmit të fundit rus në Ukrainë, ku si pasojë një raketë ka rënë edhe në vendin fqinj të Ukrainës. Ma qenë Ministri i Jashtëm polak i cili ka bërë me dije se në rast të një sulmi rus ndaj Polonisë, Varshava do të përgjigjej “me ose pa NATO-n”. Radoslaë Sikorski foli në një intervistë për BBC-në pasi një raketë ruse, ra në tokën polake.
“Në Poloni, ne i kemi rezistuar Rusisë për 500 vjet dhe nuk do të ndalemi tani”, shtoi ministri. Vladimir Putin, tha ai, “nuk është realisht i aftë të nisë një sulm frontal ndaj NATO-s”. “Ajo që ai është i aftë të bëjë është një lloj provokimi që, sipas tij, u tregon evropianëve lindorë se NATO është patetike dhe nuk do të reagojë”, deklaroi Sikorski, “por ne do të reagojmë”.
Sakaq, komandanti Suprem i Forcave Aleate të NATO-s për Evropën, Gjenerali Alexus G. Grynkewich, foli me Shefin e Shtabit të Përgjithshëm polak, Gjeneralin Wieslaw Kukulan, për të diskutuar përgjigjen ndaj raketës ruse që ra në territorin polak, tha një zëdhënës i selisë ushtarake të NATO-s. “NATO dhe Polonia kanë aktivizuar mbrojtjen e tyre ajrore dhe tokësore” në përgjigje të hyrjes së raketës ruse në hapësirën ajrore polake, deklaroi zëdhënësi. Incidenti është ende nën hetim. Grynkeëich”, theksoi se NATO do të vazhdojë të marrë të gjitha masat e nevojshme për të mbrojtur territorin e Aleancës”, shtoi zëdhënësi.
Ndërkohë dy burime bënë të ditur për Rueters se në sulmin rus gjatë natës, i cili vrau një familje pranë qytetit ukrainas Kryvyi Rih, me gjasë është përdorur një raketë e Koresë së Veriut; ky do të ishte rasti i parë në gati një vit që një armë e tillë përdoret në luftë. Rusia ka përdorur më parë raketa të Koresë së Veriut kundër objektivave ukrainase, por përdorimi i tyre pas një periudhe të gjatë pauze tregon për një rezervë të re armësh në dispozicion të Moskës, ndërsa ajo intensifikon sulmet me raketa ndaj fqinjit të saj, shtoi një nga burimet. Rusia goditi Ukrainën me dhjetëra raketa dhe qindra dronë gjatë natës të së mërkurës, duke vrarë tetë persona.
Burimi ushtarak, i cili kërkoi të mbetet anonim për shkak të ndjeshmërisë së informacionit, tha se 8 gushti i vitit 2025 ishte hera e fundit që Ukraina konfirmoi një sulm rus me raketë të Koresë së Veriut. Rusia filloi të përdorte raketa balistike me rreze të shkurtër veprimi të Koresë së Veriut, të llojit KN-23 dhe KN-24, kundër Ukrainës nga fundi i vitit 2023.
Korea e Veriut ka qenë një aleate e ngushtë e Rusisë gjatë pjesës më të madhe të konfliktit në Ukrainë, duke ofruar mijëra trupa dhe miliona predha artilerie për përpjekjet luftarake, krahas raketave. Forcat Ajrore të Ukrainës nuk iu përgjigjën menjëherë një kërkese me shkrim për koment.
Policia e Kosovës ka arrestuar tre persona të dyshuar për veprat penale të mashtrimit dhe falsifikimit të dokumenteve, pas një hetimi të zhvilluar nga Drejtoria për Hetimin e Krimeve Ekonomike dhe Korrupsionit (DHKEK).
Sipas njoftimit të Policisë, hetuesit e Njësisë Rajonale për Hetimin e Krimeve Ekonomike dhe Korrupsionit në Prishtinë kanë siguruar prova dhe informacione që dyshohet se tre persona kanë falsifikuar dokumente të ndryshme, përfshirë pasaporta, letërnjoftime dhe certifikata, të cilat më pas i kanë përdorur si dokumente të vlefshme.
Të dyshuarit, sipas policisë, kanë tentuar që përmes këtyre dokumenteve të kryejnë në mënyrë të kundërligjshme shitblerje të pronave të paluajtshme, me qëllim përfitimin e shumës prej rreth 1 milion e 550 mijë eurosh.
Policia ka bërë të ditur se të dyshuarit dyshohet se kanë kryer veprat penale “bashkëkryerja”, “ndihma”, “mashtrimi” dhe “falsifikimi i dokumenteve”.
Tre personat janë intervistuar më 30 korrik 2026 në cilësinë e të dyshuarve, në praninë e avokatëve mbrojtës.
Pas konsultimit me prokurorin e rastit nga Prokuroria Themelore në Prishtinë, Departamenti i Përgjithshëm, dy prej të dyshuarve janë dërguar në mbajtje për 48 orë, ndërsa njëri është liruar dhe do të hetohet në procedurë të rregullt.
Arsenal ka hyrë në fazë të avancuar të bisedimeve për transferimin e mesfushorit brazilian, Bruno Guimarães, nga Newcastle United.
Sipas gazetarit Ben Jacobs, “Topçinjtë” besojnë se mund ta finalizojnë marrëveshjen për një shumë pak më të lartë se 87 milionë euro.
Mikel Arteta e sheh 28-vjeçarin si një përforcim kyç për mesfushën e Arsenalit, ndërsa negociatat me Newcastle po vazhdojnë për të arritur marrëveshjen përfundimtare.
Bruno Guimarães, kapiten i “Magpies”, është një nga lojtarët më të rëndësishëm të klubit anglez, por e ardhmja e tij në St James’ Park është bërë e pasigurt gjatë kësaj merkatoje.
Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!
The post Arsenal pranë marrëveshjes për Bruno Guimarães, oferta mbi 87 milionë euro në tavolinë appeared first on Sinjali.
Në datat 14–16 gusht 2026, Vajza e Vlorës, vendlindja e poetit të shquar Ali Asllani, do të mirëpresë edicionin e katërt të “VajzëFest”, një festë që bashkon artin, poezinë, librin, muzikën, teatrin, sportin dhe traditën. Për tri ditë, Vajza do të shndërrohet në një hapësirë të gjallë kulturore dhe festive, me shfaqje teatrore, humor, muzikë, veprimtari për fëmijë, ekspozita pikture…
Agjenti i portierit të Kombëtares së Paraguait, Orlando Gill, ka konfirmuar se janë zhvilluar bisedime paraprake me Manchester United, ndërsa zbuloi se klienti i tij është pranë një transferimi pas paraqitjeve mbresëlënëse në Kupën e Botës 2026.
Mario Jara bëri të ditur se interesimi për 26-vjeçarin nuk vjen vetëm nga Anglia, por edhe nga klubet gjermane.
"Jemi në bisedime me klube angleze, si dhe me disa në Gjermani. Ka pasur diskutime paraprake me Manchester United. Deri tani kemi marrë vetëm dy oferta konkrete. Jemi në mes të negociatave", deklaroi Jara për DSports Radio.
Sipas tij, momenti është ideal që Gill të bëjë hapin e madh në karrierë.
"Shitja është afër – tani është koha. Duhet ta menaxhojmë këtë me shumë kujdes, sepse ka shumë faktorë të përfshirë. Është mundësia perfekte që ai të bëjë një hap përpara në karrierë. Ai është gati dhe i aftë të luajë në çdo ligë, pa asnjë dyshim", shtoi agjenti.
Gill u bë një nga zbulimet më të mëdha të Kupës së Botës, duke ndihmuar Paraguain të arrinte në fazën e 1/16 së finales dhe të eliminonte Gjermaninë pas një serie penalltish.
Portieri 26-vjeçar shkëlqeu ndaj gjermanëve, duke pritur gjashtë goditje gjatë lojës dhe duke ndalur penalltitë e Kai Havertz dhe Nick Woltemade në serinë vendimtare.
Rrugëtimi i tij drejt suksesit nuk ka qenë aspak i lehtë.
Vetëm në shtator të vitit 2025 ai debutoi me Kombëtaren e Paraguait, ndërsa familja e tij kishte kaluar vështirësi të mëdha financiare dhe personale. Bashkëshortja e tij, Melissa Ávalos, kishte treguar se Gill ishte detyruar të shiste fanellat e tij për të mbuluar shpenzimet mjekësore të djalit të tyre, Lautaro Daniel, i cili lindi para kohe dhe luftoi për jetën.
"Ne nuk kishim asgjë dhe Orlando shiti fanellat e klubit ku luante për të mbuluar shpenzimet. Djali ynë luftoi për jetën dhe babai i tij ishte gjithmonë pranë. Ai shiti gjithçka", kishte rrëfyer ajo.
Megjithëse Kupa e Botës nisi në mënyrën më të keqe për Gill, pasi Paraguai u mposht 4-1 nga Shtetet e Bashkuara, portieri reagoi në mënyrë spektakolare.
"Gjithçka që ai kaloi në Kupën e Botës nuk ishte e lehtë, sidomos humbja 4-1 ndaj SHBA-së. Shumë njerëz me ndikim folën kundër tij, por ai ka një aftësi të jashtëzakonshme për t'i përballuar situata të tilla", tha Jara.
Pas suksesit ndaj Gjermanisë, Gill u përball edhe me Francën në fazën e 1/16 së finales. Edhe pse nuk arriti të ndalte penalltinë e Kylian Mbappe, tentativat e tij për ta shpërqendruar sulmuesin francez nuk u pritën mirë nga ylli i Real Madridit, i cili refuzoi t'i jepte dorën pas përfundimit të ndeshjes.
Tashmë, me interesimin e Manchester United dhe disa klubeve të tjera evropiane, Orlando Gill duket shumë pranë transferimit më të madh të karrierës së tij./Telegrafi/
Modelja ruse Ariana Lirey është rikthyer në vëmendjen e ndjekësve me një postim të ri në rrjetet sociale, ku shfaqet krah djalit të saj.
Në foton e publikuar, Ariana pozon gjatë një udhëtimi me avion, duke mbajtur në krahë vogëlushin e saj. Momenti i ëmbël është pritur me komente pozitive nga ndjekësit, të cilët kanë vlerësuar anën e saj si nënë.
Ariana u bë nënë për herë të parë në vitin 2025, pasi kishte krijuar familje me partnerin e saj rus, me të cilin është martuar.
Modelja u bë e njohur edhe për publikun shqiptar për lidhjen e saj të dikurshme me reperin Don Xhoni. Romanca e tyre bëri bujë në media dhe rrjetet sociale, ndërsa pas ndarjes secili vijoi jetën në rrugën e vet. Sot, Ariana duket se po i përkushtohet plotësisht familjes dhe rolit të saj si nënë./mxh
Pas propozimit të PS për ndarjen e re territoriale, edhe Partia Demokratike ka ndarë draftin e saj ku propozohet një ndarje me 100 bashki dhe 6 rajone.
Drafti u është shpërndarë deputetëve të PD, nga bashkëkryetari i Komisionit Luciano Boçi.
“Të nderuar deputetë me miratim të Kryetarit të PD dhe të Kryetarit të grupit ju përcjell listën e bashkive (100) të paraqitur në raport nga ekspertët tane. Secili mund të bëjë më pas prononcimin e vet. Falënderime!”, thuhet në mesazhin e Boçit drejtuar deputetëve të PD.
Rajonet janë Shkodër, Dibër-Kukës, Tiranë-Durrës, Elbasan-Korçë, Fier-Berat dhe Vlorë-Gjirokastër.
Duke folur për Al Jazeera, Sultan Barakat, profesor i politikave publike në Universitetin Hamad Bin Khalifa, foli për refuzimin e planit të Omanit nga Irani për të menaxhuar transportin detar përmes Ngushticës së Hormuzit.
"Mendoj se ishte një gabim ta refuzonim menjëherë", tha Barakat, transmeton Telegrafi.
"Ata duhet të kishin marrë kohën e tyre dhe ta kishin përdorur si një mundësi për të thelluar negociatat me Omanin - dhe për rrjedhojë, me shtetet e Gjirit, shumë prej të cilave e kanë miratuar tashmë propozimin e Omanit, i cili është një hap i rëndësishëm", shtoi ai.
Barakat shpjegoi se plani i Omanit propozonte dy rrugë, secila e përdorshme për anijet hyrëse dhe dalëse, me pagesa opsionale që do të caktoheshin nga vetë kompanitë e transportit detar.
Meqenëse pronarët e anijeve do të tërhiqeshin natyrshëm drejt rrugës së lirë më të afërt me bregdetin e Omanit, trafiku do të tërhiqej në ujërat territoriale të Omanit me kalimin e kohës.
"Kjo është ajo që Irani kundërshtoi", shtoi ai.
Teherani dëshiron një sistem me një rrugë të veçantë hyrëse dhe dalëse, dhe dëshiron kontroll specifik mbi korsinë hyrëse - duke i lejuar atij të monitorojë anijet ushtarake që hyjnë në ngushticë.
Barakat tha se sulmet e fundit SHBA-Iran e kanë bërë konfliktin më të rrezikshëm, duke përmendur tre javët e fundit si provë të "zbatimit të keq të asaj që ishte një mirëkuptim i paqartë".
Propozimi i Omanit do të kishte ndarë rrugët e tranzitit në mënyrë të barabartë midis Iranit dhe Omanit, të financuara nga tarifat vullnetare të transportit detar.
Në vend të kësaj, Irani kundërshtoi me planin e tij duke i dhënë Teheranit kontrollin mbi një korsi të plotë tranziti dhe një pjesë të rrugës së kthimit, duke argumentuar se ndarja 50-50 nuk arriti të adresonte shqetësimet e tij për sigurinë.
Zëvendësministri i Jashtëm, Kazem Gharibabadi, tha se ngushtica do të mbetej e mbyllur nëse Omani refuzon kundërpropozimin e Iranit. /Telegrafi/
Login
