Progresi i Shqipërisë drejt integrimit në Bashkimin Evropian i detyrohet më pak përpjekjeve të qeverisë dhe më shumë një entuziazmi të ripërtërirë për zgjerim brenda vetë bllokut, thotë sociologu dhe analisti politik Ergys Mërtiri. Pasi hapi “grupin” e parë të kapitujve të negociatave me BE-në në tetor 2024, Shqipëria e hapi grupin e fundit në […]
Vallëzimi pas një goli, një teknikë e rafinuar dhe ajo pamje që shumëkujt i kujton Kakan. Lucas Paqueta, pas 263 paraqitjeve gjithsej për AC Milan, Lyon dhe West Ham, vendosi të largohet nga Evropa dhe të kthehet te Flamengo , klubi që e rriti para mbërritjes së tij në Itali.
Por si erdhi kjo zgjedhje? Për ta kuptuar, duhet të kthehesh në Brazil. Jose Boto, drejtori sportiv i Flamengos, tregoi menjëherë durim dhe pjekuri të madhe. Negociatat zgjatën pothuajse një muaj punë, ato u zhvilluan nga 23 dhjetori deri më 28 janar.
Kontributi i trajnerit portugez, i mbështetur nga vendosmëria e Paquetas, rezultoi vendimtar. Boto personalisht menaxhoi të gjithë negociatat me West Ham, agjentin e lojtarit, dhe me shoqërimin e mesfushorit brazilian.
Që në fillim, Boto sqaroi kushtet dhe arriti të ulte kërkesat financiare të klubit anglez, të vendosura fillimisht në 60 milionë euro.
Marrëveshja u mbyll në 42 milionë euro , me pagesën që do të realizohet deri në vitin 2028. Një investim që e bëri Paquetan, të njohur me nofkën "magjistari" në Brazil, blerjen më të shtrenjtë në historinë e kampionatit brazilian.
Paqueta kthehet te Flamengo: detajet prapa skenave të marrëveshjes
Por, a ishte West Ham i gatshëm ta shiste përgjithmonë numrin e tij 10 ? Jo tamam.
Ata fillimisht ofruan një marrëveshje huazimi dhe më pas një marrëveshje huazimi me mundësi blerjeje, opsione që, megjithatë, nuk e bindën as Flamengon dhe as lojtarin.
Paqueta, në fund të fundit, po kthehet në shtëpi. Braziliani dëshiron të kthehet në Rio De Janeiro , duke e ditur se do të ribashkohet me një klub ambicioz, të fortë financiarisht dhe të gatshëm të garojë për çdo titull të madh./Telegrafi/
Fitimet kapitale prej miliona dollarësh janë rezultat i dy shpirtrave shumë të ndryshëm: sekretet e një klubi që ka vendosur një shembull në të gjithë Evropën.
Në peizazhin modern të futbollit evropian, pak klube përfaqësojnë një model të vëzhgimit aq inovativ dhe të qëndrueshëm sa Midtjylland .
Një klub danez pa prestigjin historik të fuqive të mëdha kontinentale, Midtjylland ka arritur të ndërtojë sukses sportiv dhe qëndrueshmëri financiare falë një vizioni të qartë: gjetjen e vlerës aty ku të tjerët nuk shikojnë , duke kombinuar vëzhgimin tradicional, analizën e të dhënave dhe zhvillimin e synuar të lojtarëve.
Pika e kthesës erdhi në vitin 2014 me mbërritjen e Mattheë Benham , një sipërmarrës anglez dhe pionier i analizës statistikore të aplikuar në sport. Benham solli me vete një filozofi të testuar me sukses në botën e basteve dhe më pas në Brentford (një zbulim në Ligën Premier): përdorimi i të dhënave jo për të zëvendësuar lojtarin, por për të zvogëluar gabimet në vendimmarrje.
Midtjylland është bërë kështu një nga klubet e para evropiane që integron sistematikisht metrika të përparuara të performancës, modele parashikuese të rritjes dhe vlerësime financiare që lidhen me moshën dhe tregtueshmërinë.
Nuk bëhet fjalë për blerjen e lojtarëve "të gatshëm", por për profile të nënvlerësuara me tendenca të matshme rritjeje . Forca e Midtjylland sot qëndron në një strukturë të përzier vëzhgimi , e aftë të kombinojë stabilitetin e brendshëm dhe hapjen ndërkombëtare.
Kjo është e ndarë në dy fusha specifike. Një sistem i degëzuar i vëzhgimit: Së pari, klubi ka një ekip të brendshëm vëzhgimi të kryesuar nga kryetari i vëzhgimit/drejtori i rekrutimit, përgjegjës për të gjithë procesin e vendimmarrjes.
Pas tij janë vëzhgues profesionistë dhe menaxherë të sektorit të të rinjve , të ndjekur nga analistë të të dhënave dhe vëzhgues video , të cilët filtrojnë mijëra profile përmes të dhënave në përputhje me filozofinë taktike dhe atletike të klubit.
Gjithashtu thelbësore për projektin është akademia , e themeluar në vitin 2004 dhe e frymëzuar nga modelet franceze si ajo e Nantes. Midtjylland ka krijuar një rrjet klubesh të lidhura , duke përfshirë partneritetin historik me FC Ebedei në Nigeri , i cili i ka lejuar ata të tërheqin dhe zhvillojnë talente ndërkombëtare që në moshë shumë të re. Simon Kjaer (i cili tani është pjesë e menaxhmentit) kaloi këtu , ashtu si shumë lojtarë të tjerë që vazhduan të vendosen në ligat kryesore evropiane.
Suksesi i vërtetë i vëzhgimit të Midtjylland matet në numra dhe operacionet e tregut të transferimeve. Evander, Onyeka, Cajuste, Isaksen dhe Sorloth janë lojtarë të blerë për një total prej më pak se 4 milionë eurosh, por të shitur për një total prej gati 60 milionë eurosh.
Ky model jo vetëm që ka prodhuar fitime, por edhe rezultate të prekshme sportive: katër tituj të superligës daneze, dy kupa daneze, pjesëmarrje të vazhdueshme në garat evropiane dhe zhvillim të vazhdueshëm të skuadrës.
Metoda Midtjylland ka frymëzuar gjithashtu klube si Brighton, Union Saint-Gilloise dhe disa klube të Bundesligës dhe Ligue 1, duke u bërë një pikë referimi për futbollin modern të bazuar në të dhëna.
Në një kohë kur estetika po pushtohet nga trendet e shpejta dhe ndërhyrjet, Ortjola Bregu mbetet besnike e një filozofie që sfidon rrymën, bukurisë natyrale. Prej 16 vitesh, me pasion, disiplinë dhe përkushtim, ajo ka ndërtuar një standard ndryshe në kujdesin për fytyrën, duke dëshmuar se rinia nuk injektohet, por kultivohet. Mes rolit të […]
Kobbie Mainoo, mesfushori i talentuar i Manchester United, po rikthen shkëlqimin nën drejtimin e Michael Carrick, pas një periudhe të vështirë me trajnerin e mëparshëm, Amorim.
Rio Ferdinand e ka krahasuar Mainoo me legjendën Clarence Seedorf, por nën drejtimin e Amorim, talenti i lindur në vitin 2005 u shfrytëzua shumë pak: vetëm 225 minuta në Ligën Premier. Megjithatë, si shpesh ndodh në futboll, një ndryshim në stolin e klubit mund të ndryshojë gjithçka. Ky ishte rasti i Mainoo: nga një rezervë e përhershme, ai u bë titullar i padiskutueshëm.
Fjalët nga Ferdinand dhe Gerrard
Nga akademia e Manchester United deri te debutimi nën Ten Hag, i cili në kohën e tij te Ajax tregoi se di të zhvillojë talentet e reja, dhe rruga e Mainoo ka qenë e shpejtë. Ai ka fituar vendin e tij në ekip ndeshje pas ndeshjeje, duke treguar klas dhe personalitet, pavarësisht moshës së re.
Rio Ferdinand e vlerësoi: “Më duket se luan si Clarence Seedorf. Nuk po them që është po aq i mirë sa ai, apo se do të bëhet njësoj, por shoh shumë ngjashmëri”.
Jo vetëm Ferdinand ka folur për Mainoo. Edhe Steven Gerrard, ish-kapiteni i Liverpool, ka mbetur i impresionuar nga stili i tij.
“Do të doja të isha i aftë të luaja edhe gjysmën e mirë të asaj që bën Mainoo. Ai është e ardhmja. Dhe ju lutem, ndaloni krahasimet me Curtis Jones apo Harvey Elliot: nuk janë në të njëjtin univers me Kobbie”.
Pengesat me Amorim
Pavarësisht talentit të madh, Amorim nuk e konsideroi Mainoo pjesë të rëndësishme të rotacionit. Me sistemin 3-4-2-1, mesfusha u mbush kryesisht nga Casemiro dhe Bruno Fernandes, duke e lënë Mainoo jashtë. Në 14 paraqitje me të gjitha garat, ai nuk ka filluar asnjëherë nga minuta e parë, një vendim që nuk është ndarë nga tifozët dhe familjarët e mesfushorit.
Në ndeshjen kundër Bournemouth, vëllai i Mainoo shkoi në Old Trafford me një fanellë ku shkruhej “Free Kobbie Mainoo”, një mesazh i qartë që Carrick nuk e la pa u dëgjuar.
Ringjallja nën drejtimin e Carrick
Kur Michael Carrick mori drejtimin e Manchester United, ai vendosi të ndryshojë hierarkinë e mesfushës. Mainoo u zgjodh të luajë krahas Casemiro në sistemin 4-2-3-1, duke kombinuar eksperiencën me freskinë dhe teknikun e lartë të mesfushorit anglez.
Rikthimi i tij ishte i menjëhershëm dhe mbresëlënës. Kundër Manchester City të Guardiolas, Mainoo tregoi aftësi të jashtëzakonshme: 34 pasime me 91% saktësi, 2/2 pasime të gjata të sakta, dy duele fitues, tre ndërhyrje dhe tre largime nga zona mbrojtëse. Një performancë e plotë që e bëri të duket si një veteran në fushë.
“Kobbie është një lojtar fantastik, ka talent të jashtëzakonshëm dhe aftësi të mëdha. Ai ka menaxhuar ndeshje të mëdha me përvojë dhe ka luajtur mirë edhe për Kombëtaren. Pres me padurim sukseset e tij”, deklaroi Carrick pas ndeshjes.
Paraqitja që përcakton liderin
Mainoo vazhdoi të tregojë klasën edhe kundër Arsenalit, ku shërbeu me asistim për golin e Cunha në fitoren 3-2, duke thyer një rekord pa humbje prej 267 ditësh në "Emirates Stadium".
Kjo periudhë shënon kthimin më të mirë të mundshëm për Kobbie Mainoo, i cili tani po konsolidon rolin e tij si lider i mesfushës së Manchester United.
Në këtë mënyrë, Kobbie Mainoo ka treguar se një ndryshim në stolin e klubit mund të jetë vendimtar për karrierën e një të riu, duke shndërruar pengesat e mëparshme në një ringjallje të plotë në Ligën Premier. /Telegrafi/
Mos e quani “klub plastik”. Ajo që po bën Hoffenheim në futbollin gjerman është rezultat i një vizioni afatgjatë, i ndërtuar me durim, strukturë dhe ide të qarta – jo thjesht me para.
Mjafton një vështrim në renditjen aktuale të Bundesligës për të habitur shumëkënd: TSG 1899 Hoffenheim ndodhet në vendin e tretë, menjëherë pas gjigantëve Bayern Munich dhe Borussia Dortmund. Rastësi? Aspak.
Pas kësaj historie fshihet rrugëtimi i jashtëzakonshëm i një klubi të vogël dhe i një njeriu që u kthye te rrënjët e tij për të ndërtuar diçka të madhe.
Nga fshati në elitë
Hoffenheim është një vend i vogël në Baden-Württemberg, me vetëm disa mijëra banorë. Megjithatë, çdo fundjavë stadiumi modern i klubit mbushet dhe popullsia e zonës trefishohet, duke e kthyer qytetin në një qendër të vërtetë futbolli.
Gjithçka nisi në fund të viteve ’90, kur Dietmar Hopp – bashkëthemelues i gjigantit teknologjik SAP dhe ish-lojtar i Hoffenheimit në rini – vendosi të marrë në dorë klubin e zemrës. Në atë kohë, Hoffenheim luante në divizionin e shtatë të futbollit gjerman, larg çdo vëmendjeje.
Hopp nuk ndërtoi suksesin përmes “afisheve” apo emrave të mëdhenj, por përmes infrastrukturës, qendrave stërvitore moderne dhe një modeli menaxhimi profesional. Ideja ishte e qartë: suksesi sportiv vjen si pasojë e organizimit të fortë.
Ngritja marramendëse dhe dimri magjik
Rruga drejt elitës u shënua nga dy figura kyçe të futbollit modern. Fillimisht Hans-Dieter Flick, i cili përpara lavdisë me Bayern Munich dhe Barcelonën, ndihmoi Hoffenheimin të hidhte hapa të mëdhenj nga ligat e ulëta. Më pas erdhi Ralf Rangnick, arkitekti i projektit që tronditi Gjermaninë.
Me investime të mëdha për nivelin e atëhershëm – mbi 18 milionë euro në Zweite Liga – Rangnick ndërtoi një skuadër konkurruese me emra ende të panjohur për publikun e gjerë: Demba Ba, Chinedu Obasi dhe Vedad Ibisevic. Rezultati ishte spektakolar: brenda vetëm 24 muajsh, Hoffenheim u ngjit nga liga e tretë në Bundesligë.
Sezoni 2008-2009 mbetet historik. Në debutimin e tyre në elitë, Hoffenheim e mbylli gjysmën e parë të kampionatit si “kampion dimëror”. Vetëm dëmtimi i rëndë i Ibisevicit, i cili kishte shënuar 18 gola në 17 ndeshje, i ndali ëndrrat për titull. Por projekti nuk u ndal kurrë.
Hoffenheim sot - stabilitet dhe ambicie
Sot, Hoffenheim po jeton një tjetër kapitull të artë. I udhëhequr nga përvoja dhe klasi i Andrej Kramarić (6 gola dhe 2 asistime) dhe energjia e talentit të ri Tim Lenperle (6 gola dhe 2 asistime), klubi ka siguruar vendin e tretë në Bundesligë, duke u konfirmuar si forcë serioze në futbollin gjerman.
Gur në këtë mur, këtë vit kanë vënë edhe treshja shqiptare që luan te Kosova, Albian Hajdari, Leon Abdullahu dhe Fisnik Asllani, të moshës nga 21 deri në 23 vjeç, që kanë qenë motorët e skuadrës që nga rikthimi i tyre në formën e lartë.
Edhe pse shpesh është etiketuar si klub “pa histori”, realiteti flet ndryshe. Ndërsa emra të mëdhenj si Schalke 04 dhe Hambur SV kanë rënë në krizë, Hoffenheim ka ndërtuar vazhdimësi. Ky është sezoni i 18-të radhazi i klubit në Bundesligë – një arritje që flet për stabilitet dhe vizion.
Një histori që vazhdon
Hoffenheim është dëshmia se në futbollin modern, pasioni i një ish-lojtari të kthyer në miliarder, i kombinuar me ide të qarta dhe punë afatgjatë, mund ta shndërrojë një fshat të vogël në një emër të respektuar të futbollit evropian.
Nga divizioni i shtatë deri në zonën e Ligës së Kampionëve – rrugëtimi i Hoffenheimit dëshmon se asgjë nuk është e pamundur kur projekti është i fortë dhe ambicia nuk njeh kufij. /Telegrafi/
Pas muajsh në hijen e Kylian Mbappes dhe yjeve të tjerë të Real Madridit, Endrick po merr vëmendjen kryesore në Lyon: 4 gola dhe 1 asist në tre paraqitjet e tij të para për klubin francez.
Pas një fillimi sezoni të vështirë në Madrid, me më shumë hije se dritë, braziliani 18-vjeçar po e gjen veten përtej Pirenejve, 1235 km larg: në Lyon.
Në tre paraqitjet e tij të para nën drejtimin e Paulo Fonsecas, Endrick ka shënuar katër gola dhe ka dhënë një asist. Debutimi i tij u bë në Kupën e Francës, ku realizoi golin e parë, përpara se të shënonte një tregolësh në Ligue 1 kundër Metz.
Tre fitore dhe një konstante: pseudonimi i tij “Bobby” – një nofkë që ai e krijoi gjatë kohës së tij te Real Madrid në nder të idhullit të tij, Bobby Charlton. Dhe të mendosh që Evropa e zbuloi këtë talent brazilian fillimisht përmes mediave sociale.
Endrick, nga YouTube ... te Lyon
Shpejtësia, përfundimi dhe vizioni i lindur… nga YouTube. Nëse sot mund ta admirojmë talentin e pastër të Endrickut në Evropë, kjo është falë videove të postuara në kanalin e babait të tij, Douglas Sosa.
Babai i tij, i papunë në atë kohë dhe plot besim në aftësitë e të birit, nisi të publikonte lojërat e Endrickut, duke shpresuar për një telefonatë nga një klub i madh brazilian.
Pas shumë komentesh dhe pëlqimesh, Palmeiras e vuri re talentin e tij. Përveç që mbuloi shpenzimet e vogla të Endrickut, klubi i ofroi familjes akomodim dhe një punë për babanë e tij si punëtor në klub.
“Palmeiras na hapi dyert dhe ne nuk mund të bënim gjë tjetër veçse t’i falënderonim. Ata na dhanë gjithçka, dhe përpjekjet e tyre ishin thelbësore për jetën time,” rrëfente futbollisti për Globo Esporte.
Në ekipin e të rinjve të Verdao, Endrick shënoi 165 gola në 169 paraqitje, shifra që i siguruan promovimin në ekipin e parë në vitin 2022. Një vit e gjysmë më vonë, në moshën 18-vjeç, ai debutoi në Evropë me Real Madridin.
Në moshën 16 vjeç, 2 muaj dhe 25 ditë, ai u bë debutuesi më i ri në historinë e Palmeiras. Dhjetë ditë më vonë, shënoi edhe golin që e bëri golashënuesin më të ri të klubit, duke thyer një rekord 108-vjeçar. Ai u bë gjithashtu lojtari i parë që fitoi të paktën një titull në çdo kategori, nga U-11 deri te skuadra e parë.
Me transferimin te Real Madrid, ai i kaloi Vinicius dhe Rodrygo në listën e lojtarëve më të shtrenjtë nën 18-vjeç të të gjitha kohërave. Në Spanjë, trendi vazhdoi: ai u bë golashënuesi më i ri i huaj në historinë e La Ligas në moshën 18 vjeç e 35 ditë dhe më pas, në 18 vjeç, 1 muaj e 27 ditë, golashënuesi më i ri i Real Madridit në Ligën e Kampionëve.
Aktualisht, ai ndodhet në huazim te Lyon, duke synuar të zhvillohet larg presionit të Bernabeu-s dhe të gjejë qëndrueshmëri. Vetëm atëherë, nga sezoni i ardhshëm, do të ketë mundësinë të zërë hapësirën që Real Madrid ka planifikuar për të. /Telegrafi/
“Der Spiegel”: Këtë javë serbët përkujtojnë me pompozitet 600-vjetorin e betejës së Fushë –Kosovës, në të cilën perandoria mesjetare serbe u mundua nën sulmin e turqve: pritën mbi një milion patriotë serbë. E ndiejnë shqiptarët si provokim këtë festë? Rugova: Natyrisht, është provokim. Është thjesht një festë shoviniste serbe. Unë do ta pranoja marshimin në qoftë se do të kishim të bënim me një…
Talenti Gert Behxheti ka nisur të ambientohet në futbollin spanjoll, si dhe po jep më të mirën për ta dëshmuar vetën, tani te FC Andorra, klub që bë gara në La Liga 2 dhe pronar të klubit ka legjend spanjolle të futbollit, Gerard Pique, ku do të qëndrojë deri në fund të sezonit 2025/26.
Pas shkëlqimit te Prishtina U17, Behxheti mori një mundësi të madhe në karrierë, ku u ftua fillmisht nga Osasuna dhe Mallorca për prova, në një periudhë një mujore, pastaj te FC Andorra, ku po qëndron aktualisht.
17-vjeçari gjatë një interviste për Telegrafi thotë se gjithçka po shkon për mrekulli, ku është pritur në mënyrë fantastike nga lojtarët e tjerë.
“Po kaloj shumë mirë, shokët e ekipit më kanë pritur shumë mirë dhe jam ambientuar për mrekulli. Po punoj fortë çdo ditë dhe po jap më shumë se maksimumin”.
I pyetur për dallimin mes nivelit të të rinjve të futbollit spanjoll dhe të Kosovës, Behxheti e pranoi se spanjollët janë në nivel më të lartë në të gjitha aspektet.
“Dallimi me futbollin e Kosovës është shumë i madh, gjithashtu intensiteti i stërvitjeve dhe lojve është shumë më i fortë. Përpos këtyre edhe në aspektin teknik dhe taktik janë dukshëm më të avancuar”.
Ai në fund shtoi se po tenton të përfitojë nga mundësia e artë për ta dëshmuar vetën tani te FC Andorra në La Liga 2, vetën në një ambient profesional dhe premtoi se do të jep më të mirën. Ai do të jetë në këtë klub deri në fund të sezonit 2025/26.
“Përparësitë janë të shumta, luan më shpejtë, ke mundësi më të mira për ta treguar vetën si dhe rritësh në një ambient profesional, ku futbolli është më shumë se një sport. Jam krenar që jam këtu dhe do të jap më të mirën time”, përfundoi ai për Telegrafi.
E ardhmja e Gert Behxhetit mbetet për t’u parë, por ky hap i madh është vetëm fillimi i rrugës së tij drejt niveleve më të larta të futbollit profesionist. Në të njëjtën kohë, është një histori frymëzuese për futbollin kosovar që po dëshmon se është gati të prodhojë yjet e së ardhmes. /Telegrafi/
Për Gurban Gurbanovin, stadiumi në kryqëzimin e rrugëve Tahir Baghirov dhe Jabir Aliyev nuk është thjesht një fushë futbolli.
Për të, Karabagu është shtëpia e tij – një vend ku çdo tullë, çdo vendim dhe çdo fitore është ndërtuar nga puna dhe vizioni i tij i palodhur.
Për trajnerin 53-vjeçar, ky klub nuk është thjesht punë; është kuptimi i jetës.
Nga fusha në stolin e trajnerit: Udhëtimi i një legjende
Karriera e Gurbanovit filloi si futbollist, ku ai ishte një nga më të mirët azerbajxhanas të të gjitha kohërave, duke luajtur kryesisht në Rusi dhe duke u bërë golashënuesi më i mirë i kombëtares post-sovjetike.
Në vitin 2006, ai, si 34-vjeçar, u bë trajner i Neftch, por përballë presionit të madh u shkarkua pas vetëm një sezoni.
Telefonata nga Qarabag ndryshoi gjithçka. Klubi, i zhvendosur nga Agdami në Baku për shkak të luftës në 1993 dhe me vështirësi financiare deri në fillim të viteve 2000, i dha Gurbanovit mundësinë të ndërtonte identitetin e klubit nga themelet.
Filozofia e punës dhe ndërtimi i identitetit
Gurbanov kërkonte disiplinë absolute dhe përkushtim maksimal nga lojtarët, duke u bërë shembulli kryesor: gjithmonë i pari që vinte dhe i fundit që largohej.
Ai vendosi filozofi të qartë dhe stil të përshtatshëm për ekipin, duke integruar lojtarë të huaj dhe duke zhvilluar një sistem që do të sillte rezultate afatgjata.
"Që të jesh në gjendje të mendosh për suksesin në një nivel më të lartë, duhet të besosh sa më shumë që të jetë e mundur te vetja, por edhe te ideja që kemi. Ne po ndërtojmë një sistem që do të na sjellë rezultate në planin afatgjatë dhe ne besojmë fuqimisht në të", kishte deklaruar ai dhjetë vite më parë.
Suksesi në nivele kombëtare dhe ndërkombëtare
Titulli i parë kampion erdhi në vitin 2013, dhe pas investimeve të Azersun Holding, Qarabag fitoi gjithsej 11 tituj, duke arritur edhe në fazën e grupeve të Ligës së Evropës në 2014. Përmes humbjeve dhe sfidave, Gurbanov mësoi të ndërtojë një ekip të fortë, të disiplinuar dhe me identitet të qartë futbolli.
Në vitin 2017, Qarabag për herë të parë arriti në fazën e grupeve të Ligës së Kampionëve, një dëshmi e qartë se filozofia e Gurbanovit funksiononte. Suksesi i tyre nuk ishte rastësi, ishte rezultat i një planifikimi dhe vizioni të palodhur. Ai u përpoq gjithashtu të drejtonte ekipin kombëtar të Azerbajxhanit, por po atë vit, hoqi dorë pas vetëm 12 ndeshjesh.
Gurbanov, shihet si Ferguson i Qarabagut
Gurbanov nuk është vetëm trajner, ai është truri i klubit. Ai vendos për gjithçka: nga taktikët në fushë, përforcimet, deri te mënyra e ushqimit dhe udhëtimet e lojtarëve.
Mediat vendase shpesh e krahasojnë me Sir Alex Ferguson, dhe me kohën vetë Gurbanov e ka pranuar se kjo është mënyra e vetme që klubi të funksionojë.
Ai ka refuzuar vazhdimisht oferta nga jashtë dhe ka hequr dorë edhe nga drejtimi i ekipit kombëtar, duke mbetur gjithmonë i fokusuar tek Qarabag.
Një klub më i fortë çdo ditë
Çdo fitore, qoftë ndaj Eintrachtit (3-2) apo ndeshje të tjera në Evropë, nuk e ndalon punën e përditshme të Gurbanovit.
Sot, ata kanë 10 pikë dhe janë në pozitë të mire për të luajtur në play-off, kur ju ka mbetur edhe një ndeshje, ajo me Liverpoolin në “Anfield”.
Për të, çdo mëngjes është mundësi për të ndërtuar një Qarabag më të mirë, më të fortë dhe më të njohur. Çdo vendim, çdo stërvitje dhe çdo lojtar është pjesë e vizionit të tij – Qarabagu i Gurbanit. /Telegrafi/
Fitorja e Sporting Lisbonës ndaj PSG-së shënoi herën e parë që klubi portugez arriti të mposhtte fituesit në fuqi të Ligës së Kampionëve, duke shkaktuar një jehonë të madhe në Alvalade dhe në sportin evropian.
Ndër shumë emra të shquar të ndeshjes – Gonçalo Inacio, Trincao, Luis Suárez – por një emër bie mbi të tjerët: Rui Borges, trajneri që mori stolin e Sporting dhe transformoi skuadrën në një forcë konkurruese.
Nga Vitória Guimarães te sfida me Sporting CP
Pak më shumë se një vit më parë, Rui Borges mori përgjegjësinë e vështirë për të zëvendësuar Ruben Amorim në krye të Sporting.
Ky emër nuk ishte rastësi; Borges kishte treguar aftësi të jashtëzakonshme në Vitória Guimaraes, ku e udhëhoqi skuadrën drejt Ligës së Konferencës, përfundoi sezonin i pamposhtur dhe u rendit i dyti vetëm pas Chelseat.
Përpara kësaj, ai kishte punuar me klube të ndryshme portugeze si Mirandela, Académico Viseu, Coimbra, Nacional, Vilafranquense, Mafra, Moreirense, duke ndërtuar një karrierë të konsoliduar.
Filozofia e punës dhe përulësia e Rui Borges, zëvendësuesit të Amorim
Në prezantimin e tij te Sporting, Borges theksoi: “Premtoj punë të palodhur dhe një qëndrim luftarak në të gjitha frontet”.
Asgjë nuk i ishte dhënë, dhe përulësia ka qenë gjithmonë gurthemeli i filozofisë së tij. Nuk është rastësi që ai vazhdon të mbajë të njëjtën orë Casio, e cila e shoqëron prej 20 vitesh, simbol i qëndrueshmërisë dhe thjeshtësisë së tij.
Konfrontimi me trashëgiminë e Amorimit nuk ishte i lehtë, pasi ndikimi i tij në Alvalade dukej i madh. Borges zgjodhi logjikën e shëndoshë, duke ruajtur strukturën e skuadrës që e kishte bërë Sporting Lisbonën të madh, në vend që të impononte stilin e tij personal. Rezultatet nuk vonuan: fitoi ligën dhe kupën, arritje që klubi nuk e kishte parë prej dekadash.
Pas marrjes së çmimit për trajnerin më të mirë të sezonit në Portugali, Borges theksoi: “Ky çmim nuk i përket vetëm Rui Borges, por të gjithë stafit të trajnerëve, lojtarëve dhe të gjithë organizatës së Sporting, e cila është një familje e madhe, e fokusuar dhe modeste. Gjithashtu, ia kam borxh një pjesë të madhe të këtij çmimi aftësisë së tifozëve tanë për të besuar në këto arritje aq sa, ose edhe më shumë se ne”.
Ndryshimet strategjike dhe rritja e lojtarëve vendas
Edhe pas largimit të lojtarëve kyç si Gyukeres, Borges nuk u ndal. Ai braktisi formacionin 3-4-2-1 të Amorimit dhe vendosi për stilin e tij të preferuar 4-2-3-1. Standardet ishin të larta, por ai nuk nguroi të jepte mundësi lojtarëve vendas si Eduardo Quaresma, Joao Simoes dhe Geovany Quenda, duke forcuar akoma më shumë lidhjen me akademinë, themelin e Sportingut.
Në këtë sezon, Sporting ka grumbulluar tashmë 42 pikë në gjysmën e parë, më shumë se 41 pikët e sezonit të kaluar. Edhe pse konkurrenca në Portugali është e fortë – me Porton që po thyen rekorde – Sporting ka bërë bujë në Europë. Ata kanë fituar çdo ndeshje në Alvalade dhe synojnë një vend në tetë vendet e para në Ligën e Kampionëve.
Fitorja ndaj Luis Enriques
Sporting Lisbona befasoi të gjithë të martën, duke mposhtur PSG-në me rezultat 2-1 me golat e Luis Suarez dhe tani me 13 pikë, aq sa ka PSG, Man City dhe Atalanta, treguan dhëmbët edhe njëherë.
Luis Enrique pas ndeshjes ishte I ashpër me lojtarët e tij dhe lojën që luajtën.
Borges, pas fitores kundër PSG-së, deklaroi se ishte fitore e madhe, përballë skuadrës më të mirë në Evropë.
“Ishte një fitore e madhe. Siguruam tre pikë shumë të vështira kundër një skuadre të shkëlqyer. U përballëm me shumë sfida, por arritëm atë që kërkova: kohezion dhe pasion. E dinim se do të vuanim kundër skuadrës më të mirë në Evropë”, deklaroi ai.
Me këtë fitore, rekordi i tij evropian arrin 14 fitore dhe një përqindje fitoresh prej 61%, ndërsa ora e tij Casio vazhdon të mbetet simbol i qetësisë dhe përulësisë së tij, duke treguar se sukseset e mëdha nuk janë të lidhura vetëm me luksin apo shfaqjen, por me disiplinën dhe strategjinë e duhur. /Telegrafi/
Charalampos Kostoulas vazhdon të mahnisë në Ligën Premier. Sulmuesi i Brighton vendosi në barazim ndaj Bournemouth me një realizim spektakolar, duke konfirmuar pse konsiderohet një nga talentet më premtuese të futbollit evropian.
Ishte minuta e 90-të dhe 20 sekonda kur Kostoulas (Athinë, 30 maj 2007) ndaloi kohën në stadiumin Falmer. I transferuar këtë verë nga Olympiacos për 35 milionë euro, ai mori topin nga Van Hecke, e kontrolloi me gjoks dhe e dërgoi në rrjetë me një goditje akrobatike me biçikletë, duke i siguruar Brighton një pikë në barazimin 1-1 ndaj Bournemouth.
Një moment magjik që i dha edhe më shumë kuptim nofkës së tij tashmë të famshme, “Babistuta”.
Kapiteni i Brighton, Lewis Dunk, nuk e fshehu entuziazmin pas ndeshjes, ku ky gol i bukur solli barazimin në një ndeshje derbi.
“Ai ka shënuar gola edhe më të bukur në stërvitje, por ky ishte i pabesueshëm. Kostoulas është një talent i veçantë. Kemi parë vetëm disa momente nga ai, ka ende shumë për të zbuluar”, u shpreh Dunk.
Edhe vetë Kostoulas e pranoi se ky nuk ishte rasti i parë që tentonte një përfundim të tillë.
“Dunk më ka parë ta bëj shumë herë në stërvitje. Më pëlqen kjo mënyrë e të shënuarit. Këtë herë topi përfundoi në rrjetë dhe jam i lumtur, edhe pse rezultati mund të ishte më i mirë”, deklaroi 18-vjeçari.
Deri tani, Kostoulas ka regjistruar dy gola dhe një asist në vetëm 270 minuta lojë në Ligën Premier.
Një moment historik në Ligën Premier
Goli i tij i mëparshëm, në humbjen 4-2 ndaj Manchester United, u shoqërua me një statistikë historike: për herë të parë në Ligën Premier, James Milner asistoi një lojtar që nuk kishte lindur ende kur ai kishte debutuar.
“Përshtatem çdo ditë. Më pëlqen të luaj në disa pozicione, por mbi të gjitha të jem në fushë dhe të ndihmoj ekipin”, thekson Kostoulas.
Crazy stat...James Milner's assist for Charalampos Kostoulas this weekend was the first time in Premier League history that a player provided an assist to someone who wasn't born when they made their Premier League debut. Timeless 🍷 #BHAFC
Drejtori sportiv i Olympiacos, Darko Kovaçeviç, e ka përshkruar talentin grek si një “mrekulli të natyrës”. Kostoulas debutoi me ekipin e parë të Olympiacos në vitin 2024 nën drejtimin e Jose Luis Mendilibar dhe, në moshën 17 vjeç, pesë muaj e 11 ditë, u bë golashënuesi më i ri në historinë e klubit në Superligën Greke.
Ai realizoi shtatë gola në 1.891 minuta me ekipin e parë, ndërsa pesë golat dhe dy asistet në tetë ndeshje ndihmuan Olympiacos të bëhej klubi i parë grek që fitoi Ligën e Kampionëve për të Rinj.
Pse “Babistuta”?
Nofka “Babistuta” lidhet pjesërisht me emrin e tij, pasi “Babis” është shkurtim i Charalampos. Stili i lojës, megjithatë, flet vetë: edhe pse babai i tij Athanasios ishte mbrojtës, Kostoulas është një finalizues i lindur.
Te Olympiacos ai luante si qendërsulmues, sulmues i dytë apo edhe anësor. Është i fortë në ajër (1.85 m i gjatë), i shpejtë, teknik dhe i rrezikshëm nga distanca, duke arritur një shpejtësi maksimale prej 36 km/orë.
Siç thotë Lewis Dunk, në Ligën Premier për Kostoulas “ka ende shumë për të zbuluar” – dhe gjithçka tregon se historia e “Babistutës” sapo ka filluar. /Telegrafi/
Vedat Muriqi është futbollisti i momentit te Mallorca dhe jo vetëm, pasi ai sigurisht që është lojtari që ka bërë më së miri këtë fundjavë në La Liga.
Ylli kosovar ka shkëlqyer në fundjavën që lamë pas me tre gola ndaj Athletic Bilbaos duke i siguruar një fitore Mallorcas 3-2.
Një nga gazetarët më të mirë italianë, Gianluca Di Marzio ka bërë një shkrim të jashtëzakonshëm për prizrenasin: Nga lufta e Kosovës te shkëlqimi në Turqi, dështimi në Serie A dhe rilindja në La Liga me fanellën e Mallorcas.
Më poshtë keni shkrimin e plotë të përkthyer nga Di Marzio për Vedat Muriqin:
Rilindja e Vedat Muriqit te Mallorca: golashënuesi i dytë më i mirë në historinë e klubit me 46 gola
Hapni renditjen e golashënuesve të La Ligës dhe përkrah emrave si Mbappe, Ferran Torres e Lewandowski, do të gjeni edhe Vedat Muriqin. “Piratin” kosovar, i cili në Spanjë ka përjetuar një rilindje të vërtetë falë Mallorcës.
Me 14 gola në kampionat, ai po vazhdon të thyejë rekord pas rekordi, përfshirë edhe atë të arritur në fitoren e fundit 3-2 ndaj Athletic Bilbaos, ku realizoi një het-trik dhe u bë kështu golashënuesi i dytë më i mirë në historinë e klubit nga Ishujt Balearikë me 46 gola, duke kaluar Juan Arangon dhe duke iu afruar Samuel Eto’os, i cili mban rekordin me 54 gola.
telegrafi.com
Në Itali shpesh etiketohej si i ngadaltë apo i rëndë në lëvizje, por në La Liga Muriqi është një tjetër lojtar: i pamëshirshëm në zonë dhe gjithnjë e më vendimtar. Bashkëpunimi me Lazion nuk arriti kurrë të lulëzonte plotësisht: skuadra kishte nevojë për një sulmues përkrah Ciro Immobiles dhe merkatoja i solli Simone Inzaghit sulmuesin kosovar për 21 milionë euro, blerja e dytë më e shtrenjtë e epokës Lotito. Rezultatet? Vetëm disa paraqitje nga viti 2020 deri në 2022 dhe vetëm dy gola të shënuar, të dy ndaj Atalantës, një në Serie A dhe një në Kupën e Italisë.
Megjithatë, aventura me Lazion përfundoi herët, pasi në janar të vitit 2022 Mallorca vendosi ta blejë për 13 milionë euro. Një rini e dytë për sulmuesin, i cili në Spanjë gjeti vazhdimësi, gola dhe entuziazmin e atij fëmije që u rrit me topin në këmbë, pavarësisht frikës nga lufta në Kosovë.
Muriqi, protagonist në La Liga me Mallorcën
Pikërisht lufta ka qenë për Muriqin përvoja më e vështirë e jetës. Vetëm gjashtë vjeç, ai u detyrua të largohej nga Prizreni.
“Na morën sendet me vlerë dhe paratë. Na thanë se do ta bombardonin shtëpinë nëse nuk largoheshim brenda dy orësh. Na mbrojti Zoti. Ishim 50 persona, flinim në bodrum dhe kishim vetëm dy litra qumësht për t’u ushqyer. Hanim bukë dhe qepë për mëngjes, drekë e darkë”, tregonte Muriqi në një intervistë të vjetër për Gazzetta dello Sport.
Konfliktet mes Serbisë dhe Kosovës do ta shënonin adoleshencën e tij, por synimi mbeti gjithmonë i njëjtë: të bëhej futbollist. Këtë e arriti në vitin 2005 me KF Liria, në vendlindje, përpara se të vazhdonte karrierën në Shqipëri te Teuta e Durrësit e Besa e Kavajës, derisa bëri hapin e madh në Turqi duke luajtur për Giresunspor, Genclerbirligi, Rizespor e Fenerbahce.
Ëndrra Botëror me Kosovën
Që nga viti 2008, asnjë lojtar i Mallorcës nuk kishte realizuar një het-trik; i fundit ishte Dani Guiza kundër Real Murcias.
Ishte pikërisht Vedat Muriqi ai që e theu këtë tabu ndaj Athletic Bilbaos, me një dedikim prekës për babain e tij: “Sikur të ishte gjallë, sot do ta festonte ditëlindjen. Djali im mban emrin e tij. Ai u nda nga jeta kur unë isha 7 vjeç”, tha Muriqi pas ndeshjes i emocionuar.
Mes objektivave të Muriqit, përveç mbijetesës me Mallorcën, është edhe ëndrra e Botërorit me Kosovën.
Kombëtarja, e drejtuar nga Franco Foda, në mars do të përballet me Sllovakinë për të luajtur më pas finalen e mundshme ndaj njërës mes Turqisë dhe Rumanisë.
Muriqi është pa dyshim njeriu simbol i Kosovës, si dhe golashënuesi më i mirë i të gjitha kohërave me 32 gola.
Shifra lideri dhe gola vendimtarë, veçanërisht ai i shënuar në sekondat e fundit ndaj Greqisë, që i siguroi Kosovës një hap drejt kualifikimit në play-off.
Qoftë me Mallorcën apo me Kosovën, Vedat nuk ka ndërmend të ndalojë së ëndërruari. /Telegrafi/
Njëra nga surprizat e këtij sezoni në Ligën Premier është Brentford i Keith Andrews: dhe ylli i skuadrës, gjithnjë e më shumë, është sulmuesi Igor Thiago.
Në futbollin anglez, surprizat e vërteta zakonisht nuk zgjasin shumë: ose transformohen në realitete të konsoliduara, ose zhduken shpejt.
Brentfordi i këtij sezoni – dhe veçanërisht në këtë fillim të vitit 2026 – duket se i përket me vendosmëri kategorisë së parë.
"Bletat" nuk po përfitojnë thjesht nga një seri rezultate pozitive, por po konfirmojnë në fushë qëndrueshmërinë e një projekti që vazhdon të prodhojë rezultate dhe performanca të nivelit të lartë.
Trashëgimia e Thomas Frank dhe efekti Keith Andrews
Dalja nga skena e Thomas Frank do të mund të kishte përfaqësuar një pikë kritike. Trajneri danez ka qenë për vite me radhë simboli i Brentford modern, ai që e ka përkthyer në fushë modelin analitik të klubit. Por vendimi për të promovuar Keith Andrews ka garantuar jo vetëm vazhdimësinë, por edhe një përmirësim të dukshëm të cilësisë.
Të dhënat nga pjesa e parë e sezonit tregojnë se Brentfordi po performon më mirë se në periudhën e fundit nën drejtimin e Frank, si në prodhimin ofensiv ashtu edhe në kontrollin e ndeshjeve.
Andrews ka përmirësuar disa mekanizma kyç, përfshirë menaxhimin më të matur të ritmeve, presionin më të saktë dhe më pak shpenzues, si dhe shfrytëzimin më të mirë të hapësirave gjatë posedimit të topit.
Skuadra duket më stabile emocionalisht, më pak e varur nga episodet e veçanta dhe më koherente në performancat javore. Ky është një tregues i qartë i forcës së sistemit të Brentford, që funksionon pavarësisht nga ndryshimet e trajnerit, duke vlerësuar punën e tij.
Igor Thiago, referencë teknike e sulmit
Në këtë kontekst të strukturuar, Igor Thiago është shfaqur si terminali kryesor ofensiv. Pesë golat e shënuar në vitin 2026 janë një pasojë natyrale e një performance të qëndrueshme dhe përdorimit inteligjent brenda sistemit.
Thiago nuk është një sulmues që jeton vetëm nga finalizimi; kontributi i tij është i dukshëm në shumë aspekte, si aftësia për të ngritur skuadrën, punimi me shpinë ndaj portës, prezenca e vazhdueshme në zonën kundërshtare dhe pjesëmarrja aktive në fazën e presionit.
Në Ligën Premier, ai ka regjistruar 16 gola dhe 1 asist në 21 paraqitje, një gol çdo 109 minuta, duke u renditur menjëherë pas Haaland që ka 20 gola.
Një nga elementët më tërheqës të këtij Brentford është varieteti i zgjidhjeve ofensive. Skuadra nuk mbështetet në një skemë të vetme apo një lojtar të vetëm, por ndërton lojën e saj përmes parimeve të qarta: shfrytëzimi racional i hapësirave, verticalizime selektive dhe vëmendje e madhe ndaj cilësisë së rasteve të krijuara.
Igor Thiago është pika kyçe e këtij sistemi, por jo i vetmi motor. Performanca e tij lidhet me një kontekst kolektiv që funksionon, duke e bërë sulmin e Bees më të vështirë për t’u lexuar dhe neutralizuar krahasuar me të kaluarën.
Brentford, tashmë një siguri
Në këtë pikë të sezonit, Brentford nuk mund të konsiderohet më thjesht një surprizë. Performancat, numrat dhe vazhdimësia e treguar tregojnë një skuadër tashmë stabilisht konkurruese në Ligën Premier.
Keith Andrews ka ditur të marrë një trashëgimi komplekse dhe ta transformojë në një mundësi për rritje, ndërsa Igor Thiago përfaqëson fytyrën ofensive të një projekti që vazhdon të demonstrojë se metoda, koherenca dhe racionaliteti mund të bëjnë ende diferencën në futbollin modern anglez. /Telegrafi/
Albacete shkroi historinë në Kupën e Mbretit duke eliminuar gjigantin spanjoll, Real Madrid, dhe hero i madh i kësaj ndeshjeje ishte pa dyshim sulmuesi Jefté Betancor.
25-vjeçari u shfaq në momentet vendimtare, duke shënuar dy gola kyç që vulosën fitoren dramatike 3-2 të Albacete.
Pas ndeshjes, Betancor shpërtheu në emocione, duke folur për golat, karrierën dhe dedikimin për djalin dhe gruan e tij.
"Gjëja më e madhe që më ka ndodhur në futboll. Është ajo për të cilën ëndërron si fëmijë. Për ekipin tim, i cili ka punuar si i çmendur. Kjo i shkon të gjithë familjes sime, të cilën e dua."
"Nëntë vjet më parë doja ta lija futbollin. Sot, duke ëndërruar dhe duke punuar, shikoni si jemi..."
"Ishte shumë e vështirë, por ekipi dha 100%. E meritonim. Kjo është për djalin tim dhe gruan time, do ta vendosim në kornizë", deklaroi Betancor.
Jefté Betancor është tashmë emri që të gjithë tifozët e Albacete dhe futbollit spanjoll do ta kujtojnë si njeriun që shkaktoi tronditjen më të madhe të Kupës së Mbretit këtë sezon. /Telegrafi/
Mes zhgënjimeve, ndjekjeve të pafundme dhe shpresave të vogla, sezoni i Wolverhamptonit deri tani ka qenë i mbushur me gjithçka. Fillimi i kampionatit ka qenë jashtëzakonisht negativ dhe fitorja e parë në Ligën Premier ka ardhur vetëm në muajin janar.
Megjithatë, në këtë gjysmë të parë shumë të vështirë të sezonit, ekziston edhe një notë pozitive: zbulimi i Mateus Mane, talentit 18-vjeçar që po përpiqet ta mbajë gjallë shpresën për shpëtim.
Gjatë gjithë rrethit të parë të kampionatit, Wolves kanë grumbulluar vetëm tre pikë, një nga bilancet më të dobëta në historinë e Ligës Premier. Së fundmi, megjithatë, diçka ka ndryshuar. Kanë ardhur tre rezultate pozitive radhazi: fillimisht barazimi në fushën e Manchester United, më pas fitorja e parë e sezonit në shtëpi ndaj West Ham dhe në fund një tjetër barazim në transfertë kundër Evertonit.
Emëruesi i përbashkët i këtyre paraqitjeve në rritje? Mateus Mané. Talenti 18-vjeçar po fiton zemrat e tifozëve me gola dhe asistime vendimtare.
Ai shënoi në dy ndeshje radhazi ndaj West Ham dhe Everton, ndërsa që në mesin e dhjetorit kishte tërhequr vëmendjen me një asist në “Emirates” kundër Arsenalit kryesues – edhe pse ai moment nuk mjaftoi për të shmangur humbjen.
Në Ligën Premier nuk mungojnë talentet e rinj, por ndryshe nga shumë të tjerë, Mane është i detyruar të ndikojë menjëherë dhe në mënyrë konstante te skuadra e tij.
Wolverhampton është ende i fundit në renditje me vetëm 7 pikë pas 21 javësh, ndërsa zona e mbijetesës është aktualisht 14 pikë larg.
Për t’u ringritur, klubi po mbështetet edhe te cilësia dhe lëvizjet e lojtarit me numër 36, i cili mund të luajë si sulmues qendror, si anësor i djathtë apo edhe si trekuartist.
18-year-old Mateus Mané has scored 2 goals in his last 2 Premier League games 🔥
He came through the ranks at Rochdale, made their matchday squad at just 16, and is now shining at Wolves🐺 pic.twitter.com/M9ANWGvvu1 — National League on DAZN (@DAZN_NationalLg) January 8, 2026
Nga Premier League 2 te ekipi i parë, rritja e shpejtë e talentit të Wolves
I lindur në Portugali më 16 shtator 2007, Mané po merr vëmendjen e mediave falë një rritjeje shumë të shpejtë. Fillimi i sezonit të tij ishte i shkëlqyer në Premier League 2, kampionatin për skuadrat U21, ku në gjashtë ndeshje regjistroi 2 gola dhe 2 asistime.
Pikërisht këto paraqitje bindën drejtuesit e Wolverhamptonit ta afronin me ekipin e parë, në përpjekje për të ndryshuar rrjedhën e një sezoni katastrofik. Që nga fillimi i nëntorit kanë ardhur thirrjet e para dhe debutimet në Ligën Premier.
Në fund të nëntorit, në bankinën e klubit u ul Rob Edwards, i cili zëvendësoi të shkarkuarin Vítor Pereira. Trajneri uellsian besoi menjëherë te Mané dhe e lavdëroi pas golit të tij të parë.
“Kur hyri në lojë, koha ishte perfekte. Prekja e topit, pasimi, gjithçka ishte në nivel shumë të lartë. Vrapimi dhe përfundimi i aksionit ishin të jashtëzakonshme, prandaj dua të theksoj meritat e këtij djali,” u shpreh Edwards.
Nga zgjedhja e kombëtares te feja, kush është Mateus Mane?
Mané është formuar si një fantazist që vepron pas sulmuesit, por në këtë situatë të vështirë për Wolverhamptonin, ai po luan edhe si mesfushor i brendshëm me detyra mbrojtëse. Përveç golave, ai po garanton edhe një mesatare prej 1.6 topash të rikuperuar për ndeshje. Këto paraqitje i kanë mundësuar që të përfshihet për herë të parë edhe në “Skuadrën e Javës” në Ligën Premier.
Një talent i tillë, që po fiton gjithnjë e më shumë hapësirë, mund të tërheqë së shpejti vëmendjen e kombëtares. Por cilës? Mané ka luajtur me Portugalinë U17 dhe më pas ka regjistruar 7 paraqitje me Anglinë U18.
I lindur në Portugali, por i rritur në Angli – ku luan që nga mosha 9-vjeçare mes akademive të Rochdale dhe Wolverhampton – ai ka të drejtë të përfaqësojë të dyja shtetet.
Vendimi përfundimtar do të vijë më vonë, ndoshta kur të marrë ftesën nga një përfaqësuese A. Ata që e njohin thonë se Mané është një person shumë besimtar dhe shpesh ndan citate biblike apo mendime të lidhura me fenë e krishterë.
Tifozët e Wolverhamptonit shpresojnë ta shohin gjithnjë e më shpesh duke festuar me referenca ndaj besimit të tij – festa që mund ta nxjerrin edhe më shumë në pah në kampionatin më të fortë në botë dhe që mund të jenë çelësi i një mrekullie të vërtetë: shpëtimit të Wolves. /Telegrafi/
Në moshën 27-vjeçare, Mërgim Berisha do të pritej të ndodhej në kulmin e karrierës së tij, duke shfaqur potencialin që kishte treguar që në vitet e para të zhvillimit si futbollist. Megjithatë, si shumë talente të rinj, pritshmëritë për të kanë qenë më të mëdha se arritjet reale deri më tani.
I lindur në Gjermani, Berisha filloi karrierën e tij te Bischofsëiesen, por shumë shpejt kaloi në Austri, ku u rrit dhe zhvillua profesionalisht te Red Bull Salzburg. Gjatë këtyre viteve pati huazime te LASK dhe Altach në Austri, si dhe te Magdeburg në Gjermani.
Në shtator 2021 ai bëri një hap të madh në karrierën e tij, duke u transferuar te Fenerbahçe në Turqi. Pas një viti aty, u huazua tek Augsburg në Bundesligë, dhe më 2 korrik 2023 klubi gjerman bleu kartonin e tij për 4 milionë euro, për ta shitur më pas më 30 gusht te Hoffenheim për 14 milionë euro. Në janar të vitit të kaluar, ai u huazua sërish te Augsburg, huazimi i të cilit përfundoi më 30 qershor.
Sot, Berisha është pjesë e Hoffenheimit, ku luajnë edhe tre reprezentues të Kosovës: Fisnik Asllani, Leon Avdullahu dhe Albion Hajdari. Sulmuesi ka kontratë me klubin gjerman deri në qershor 2027, por kjo nuk e ka penguar mungesën e tij të vazhdueshme në fushë.
Ai nuk ka luajtur asnjë ndeshje këtë sezon, dhe nuk është grumbulluar asnjëherë. Ndeshja e fundit që zhvilloi ishte më 20 prill 2025 për Augsburgun kundër Eintracht Frankfurtit, ndërsa goli i fundit për Hoffenheimin daton më 14 shtator 2024.
“Para një viti, Augsburgu e huazoi Mërgim Berishën nga Hoffenheimi. Sulmuesi u bë lojtar reprezentues tek Augsburgu, por asnjëherë vërtet nuk u stabilizua te Hoffenheimi më pas. Periudha e tij e dytë tek Augsburgu po ashtu përfundoi me dëshpërim. Pas disa lëndimeve, Berisha nuk u rikuperua asnjëherë plotësisht dhe mbeti në hije. Palët ndanë rrugën sërish në verë”, ka shkruar medium gjerman Augsburger Allgemeine.
Ndërkohë, Augsburg ka huazuar sulmuesin 31-vjeçar Michael Gregoritsch, duke lënë të kuptohet se Berisha nuk do të rikthehet te klubi gjerman.
Në aspektin ndërkombëtar, Berisha pati sukses të madh me Gjermaninë U21, duke fituar titullin e Evropës në këtë grupmoshë në 2021. Në mars 2023, ai luajti dy miqësore për ekipin A të Gjermanisë kundër Perusë dhe Belgjikës, por më pas nuk u ftuar më.
Kosova e ka pasur interesimin për Berishën për vite me radhë, por sulmuesi ka synuar të luajë për Gjermaninë.
Menaxheri i Federatës së Kosovës, Bajram Shala, ka komentuar për këtë situatë.
“Mërgim Berishën e kemi pritur për katër vjet dhe kemi qenë në kontakt vazhdimisht me të, duke i ofruar gjithçka që mund t’i ofrohet. Por, nëse ëndrra e tij ka qenë të luajë me Gjermaninë, po i realizohet tani. Edhe Mërgim Berisha dhe shumë lojtarë që kanë zgjedhur Zvicrën tash, Kosovën po e përdorin për të bërë presion te federatat e tjera për t’i ftuar”, kishte deklaruar Shala.
Duke qenë se nuk ka zhvilluar asnjë ndeshje zyrtare me ekipin A të Gjermanisë, Berisha ka ende mundësinë e ndryshimit të përfaqësueses, por duket se rruga për t’u afruar me Kosovën është e vështirë, për shkak të konkurrencës në sulm dhe qasjes së lojtarit./Telegrafi/
Ekipi i tij u eliminua nga Kupa e Kombeve të Afrikës në një mënyrë të dhimbshme të martën, por statuja njerëzore e Republikës Demokratike të Kongos, Michel Kuka Mboladinga, do të mbahet mend si mbështetësi më i shquar i turneut afrikan.
Kuka i veshur me shumë ngjyra ka fituar famë si tifozi që qëndron krejtësisht i palëvizshëm gjatë gjithë ndeshjeve të ekipit të tij, duke shikuar drejt qiellit me krahun e djathtë të ngritur dhe pëllëmbën e hapur.
Ai është bërë një yll mediatik dhe të martën u shoqërua nga një delegacion prej disa qindra mbështetësish kongolezë, udhëtimi i të cilëve në Marok u pagua nga qeveria e vendit.
Ata zunë vendin e tyre në tribuna në Rabat për ndeshjen e fazës së 1/8-ës kundër Algjerisë, të cilën ‘Leopardët’ e humbën 1-0 me një gol në fund të kohës shtesë.
Poza e Kukës është frymëzuar nga ajo e një statuje të udhëheqësit të pavarësisë së Kongos dhe ish-kryeministrit Patrice Lumumba, e cila qëndron në Kinshasa.
A devoted DR Congo supporter named Michel "Lumumba" Kuka Mboladinga has captivated audiences worldwide at AFCON 2025 with his remarkable displays of endurance: remaining completely motionless with one hand raised during the matches and refusing to sit for over 90 minutes all in a… pic.twitter.com/EEWd49NT2W — African Hub (@AfricanHub_) January 1, 2026
Lumumba shërbeu për një kohë të shkurtër si kryeministri i parë i vendit në vitin 1960 dhe u vra vitin pasardhës nga një kombinim i separatistëve nga rajoni i Katanga-s dhe mercenarëve belgë.
Trupi i tij u tret në acid dhe nuk u gjet kurrë, megjithëse dekada më vonë u zbulua se mbetjet, përfshirë një dhëmb, ishin mbajtur në Belgjikë.
Vrasja është një nga momentet më të errëta në historinë e marrëdhënieve midis Belgjikës dhe ish-kolonisë së saj.
Tifozët kongolezë në Kupën e Kombeve, të cilët folën me AFP-në, shprehën krenari që panë homazhin e Kukës për Lumumban.
“Kuka është "vëllai ynë". Ai ka zgjedhur të imitojë Lumumban... heroin tonë. Kjo është arsyeja pse ne brohorasim emrin e tij", tha 30-vjeçarja Laetitia Malula gjatë një tubimi me tifozë në Kazablanka në prag të ndeshjes kundër Algjerisë.
DR Congo fan Michel Kuka Mboladinga has stood completely motionless for the full duration of their AFCON matches so far in a pose that resembles the country's first Prime Minister Patrice Lumumba 👔🇨🇩 pic.twitter.com/QEOWzuwH8O — Football on TNT Sports (@footballontnt) January 5, 2026
Pjesëmarrja e Republikës Demokratike të Kongos në Kupën e Kombeve ka ardhur në mes të një konflikti të vazhdueshëm në lindje të vendit përgjatë kufirit me Ruandën, ku konflikti ka shpërthyer që nga viti 2021 me ringjalljen e grupit të armatosur M23 të mbështetur nga Ruanda.
Kuka nuk foli për AFP-në, me sa duket pasi e kishte hequr veten nga vëmendja e madhe e medias.
Por, 35-vjeçari Jered Bitobo, kreu i komunikimit të grupit të mbështetësve të cilit i përket Kuka, e përshkroi pozën e bashkatdhetarit të tij si "një shenjë paqeje".
"Ai po dërgon një mesazh të fortë, si në nivel lokal ashtu edhe në atë ndërkombëtar. Pëllëmba e hapur është shenjë paqeje dhe ne kemi nevojë për paqe në vendin tonë", tha Bitobo.
Kuptohet që Kuka e ka kryer për herë të parë këtë pozë disa vite më parë gjatë ndeshjeve të ekipit kryesor kongolez, AS Vita Club. /Telegrafi/
Futbollistja e talentuar e Zvicrës Riola Xhemaili thotë se kurrë nuk ka pasur ftesë nga Kosova, ndërsa njoftoi se është përgëzuar nga Granit Xhaka e Xherdan Shaqiri kur shënoi ndaj Finlandës.
Xhemaili është futbollistja kryesore në ekipin e Zvicrës, ndërsa ka treguar se shpesh hasë në probleme shkaku i prejardhjes.
Ajo ndër të tjera për “NZZ” zbuloi se kurrë nuk ka marrë ftesë nga Kombëtarja e Kosovës, shkaku që futbolli i femrave nuk ka qenë shumë i avancuar atë kohë (pra, kur u ftua nga Zvicra).
“Kur do që shkojmë në Kosovë, njerëzit thonë: “Këta janë të jashtit”, ata nuk e dinë si jetojmë këtu. Në Zvicër njerëzit mendojnë se je i mirë nëse bën diçka të mirë. Por, nëse bën diçka të keqe të thonë “Sigurisht, janë me prejardhje nga Kosova”. Nuk mund t’i kënaqësh të gjithë, prandaj vendimet i marrë që janë të mira për familjen dhe mua”.
“Përpos kësaj, asnjëherë nuk kam marrë ndonjë ofertë që të luaj për Kosovën. Futbolli i femrave në Kosovë nuk ka qenë aq i avancuar atë kohë”.
Xhemaili pastaj tregoi se është përgëzuar nga Granit Xhaka e Xherdan Shaqiri kur shënoi gol për Zvicrën ndaj Finlandës.
“Kur shënova ndaj Finlandës, Granit Xhaka dhe Xherdan Shaqiri më uruan. Isha më i afërt me Shaqirin. E njoh edhe Leon Avdullahum i cili tani luan për Kosovën. Ishim në klasën e njëjtë dhe luajtëm për të njëjtin klub”.
“Secili prej nesh ka historinë tonë dhe kjo na lidhë. Ndonjëherë pyes vetën pse pyetja e besnikërisë shtrohet vetëm tek ne kosovarët. Ka lojtarë të tjerë në kombëtare që prindërit nuk i kanë nga Zvicra”.
E pyet për golin e famshëm që shënoi kur e kualifikoi Zvicrën në çerekfinale të Kampionatit Evropian, ajo e vlerësoi si momenti më i mirë i jetës.
“Ndoshta momenti më i mirë për futbollin e femrave në Zvicër. Kampionati Evropian në shtëpi ishte si një film i bukur, me kualifikimin në çerekfinale në minutën e fundit dhe e shënova edhe golin. Për mua, ishte momenti më i mirë i jetës”./Telegrafi
Kapiteni i kombëtares zvicerane, Granit Xhaka, po aktivizohet në Ligën Premier që nga vera. Ai u transferua te Sunderland rreth gjashtë muaj më parë dhe me skuadrën e sapongjitur në elitë po bën jehonë të madhe në futbollin britanik.
Në një intervistë për “Suddeutsche Zeitung”, 33-vjeçari ka folur për transferimin, futbollin dhe jetën e tij.
“Kam ndjesinë se unë dhe njerëzit këtu jemi rritur në mënyrë të ngjashme: shumë tokë-këmbë, punëtorë dhe me një vullnet të fortë për të arritur diçka”.
“Prindërit e mi dikur erdhën në Basel me prejardhje shqiptare – pa gjuhë, pa miq, pa të afërm”.
Xhaka ka rrëfyer edhe për ambientin ku është rritur.
“Lagjja jonë kishte arkitektë dhe këshilltarë tatimorë, por edhe alkoolistë dhe përdorues droge. Gjithçka mund të kishte shkuar në çdo drejtim për mua. Kam përfituar nga edukimi i prindërve të mi – dhe nga vëllai im i madh, Taulanti”.
Sa i përket transferimit te Sunderland, mesfushori ka qenë shumë i hapur.
“Disa vendime kërkojnë kohë, por këtë e mora menjëherë".
Xhaka ka zbuluar se pronari e telefonoi diku në muajin qershor, rreth orës 23:00.
“Në Shqipëri thonë se një telefonatë në atë orë do të thotë ose diçka e keqe – ose diçka shumë e madhe. Në fillim mendova se ishte shaka dhe nuk besoja se ishte pronari”.
“Çelësi ishte se pronari nuk më kishte kontaktuar personalisht në asnjë nga transferimet e mia të mëparshme. Kjo më bëri shumë përshtypje”.
Kyril Louis-Dreyfus, në moshën 28-vjeçare kryetari më i ri i ligës, ishte i vendosur ta sillte Xhakën në Sunderland.
“Unë jam një lojtar që ka nevojë për vlerësim dhe ai ma dha këtë ndjenjë”.
Që nga ardhja te Sunderland, Granit Xhaka ka qenë një sukses i madh. Ai konsiderohet ndër lojtarët më të mirë të ligës, është boshti i skuadrës dhe një nga arsyet kryesore për sezonin fantastik që po zhvillon ekipi deri më tani.
“Para së gjithash, duam të sigurojmë qëndrimin në ligë; gjithçka tjetër është bonus. Deri tani nuk e kemi diskutuar asnjëherë renditjen në dhomat e zhveshjes. E di nga përvoja se gjysma e dytë e sezonit mund të jetë e vështirë. Kemi potencial dhe duhet të vazhdojmë të besojmë te vetja – atëherë mund të kemi një sezon të suksesshëm”.
“Për sa kohë jam i shëndetshëm, në formë dhe i uritur. Shumë trajnerë më kanë këshilluar: luaj sa më gjatë të jetë e mundur. Gjithçka tjetër mund të bëhet më vonë”.
Sa i përket së ardhmes pas futbollit, gjithçka mbetet e hapur, por Xhaka ka zbuluar se po investon seriozisht edhe në një karrierë të mundshme si trajner.
“Katër ose pesë vjet më parë, kur isha te Arsenali, fillova të punoja për licencën e trajnerit. Tani e kam licencën A. Kjo më ndihmon – bashkë me moshën dhe përvojën – ta shoh futbollin nga një këndvështrim tjetër. Tani dua t’i bëj lojtarët e tjerë më të mirë: përmes paraqitjeve, motivimit dhe lidershipit”./Telegrafi
Login
