Filmi “Taxi Driver” i Martin Scorsese, i nominuar për katër çmime Oscar dhe fitues i Palmës së Artë në Festivalin e Kanës 1976, është një portret i ashpër dhe i alienizimit urban, dhe konsiderohet gjerësisht si një nga filmat më të rëndësishëm amerikanë të të gjitha kohërave.
Njëkohësisht, është padyshim edhe një nga më shqetësuesit.
“Taxi Driver” kanalizon zemërimin, paranojën dhe ndarjen sociale të një dekade amerikane të formësuar nga kriza ekonomike, dhuna imperialiste dhe skandalet politike. I vendosur në degradimin e një Neë York-u në deindustrializim të shpejtë, filmi ofron një portret të dëshpëruar të një shoqërie që po shpërbëhet.
Në thelbin e tij qëndron një vizion tepër shqetësues i maskulinitetit, i lidhur me racizmin dhe mizogjinë.
Forcat sociale dhe psikologjike që “Taxi Driver” nxori në pah nuk janë zhdukur. Në fakt, ato thjesht janë zhvendosur, duke gjetur shprehje të reja në kulturat digjitale të formësuara nga shprehja e pakënaqësive, mllefi estetik dhe monetizimi i zemërimit mashkullor.
Egzistencializmi amerikan
Travis Bickle, interpretuar me intensitet shqetësues nga Robert De Niro, është krijim i skenaristit Paul Schrader, i cili u frymëzua shumë nga përvojat e tij personale të izolimit dhe krizës emocionale. Schrader gjithashtu u referua në letërsi, duke përmendur “Njeriun e Nëntokës” të Fyodor Dostoevskit si një ndikim formues.
Duke vendosur heronjtë ekzistencialë europianë në kontekst amerikan, Schrader shpjegoi: “Zbuloni se ai bëhet më injorant, i pashpjegueshëm ndaj natyrës së problemit të tij. Problemi i Travis është i njëjtë si ai i heroit ekzistencial: a duhet të ekzistoj? Por Travis nuk e kupton që ky është problemi i tij, ndaj dhe fokusohet diku tjetër, dhe kjo është një shenjë e pjekurisë së pamjaftueshme dhe rinisë së vendit tonë.”
Schrader gjithashtu u frymëzua nga ngjarjet bashkëkohore, përfshirë atentatin e dështuar ndaj politikani të djathtë George Ëallace nga Arthur Bremer. Rezultati ishte një personazh që kristalizoi konfuzionet e dhunshme të epokës.
Si Bremer, Travis mban një ditar. Shikojmë pjesë nga ai ditar gjatë filmit dhe dëgjojmë fragmente në zë:
“Të gjitha kafshët dalin natën. Prostituta, homoseksualë, të sëmurë, të korruptuar. Një ditë, një shi i vërtetë do të vijë dhe do të lajë gjithë këtë papastërti nga rrugët.”
Travis, një tregues i pasigurt dhe i paqëndrueshëm, pretendon se ka shërbyer në Vietnam dhe merr një punë si taksist sepse ka probleme me gjumin. Ai punon kryesisht natën dhe, i tensionuar, lëviz në qytet në një gjendje shqetësimi të vazhdueshëm.
Një mëngjes, pas një turni të gjatë, ai vë re një grua të re përmes dritares së një zyre në Midtoën Manhattan. Kjo është Betsy (Cybill Shepherd), një punonjëse ambicioze e një fushate presidenciale.
Betsy shpejt bëhet objekti i fiksimit të Travis. Ai qëndron afër taksisë së saj, duke e vëzhguar nga larg, dhe më vonë arrin ta bindë të dalë me të, por takimi nuk shkon mirë.
Socialisht jo i aftë, ideja e Travis për argëtim është një vizitë në një kinema pornografike në Times Square. Ai duket i habitur kur Betsy vendos të largohet dhe ndërpret çdo kontakt me të, gjë që vetëm e thellon zemërimin e Travis dhe çon në një konfrontim të dhunshëm në zyrën e saj.
Travis fillon të përkeqësohet, duke i rrëfyer një kolegu taksist se ka “disa ide të këqija” në kokë. Ai vendos një plan veprimi. Hyrjet në ditarin e tij bëhen edhe më shqetësuese.
Ai fillon të stërvitet, mbush taksinë me armë dhe planifikon vrasjen publike të shefit të Betsy. Dhuna politike bëhet një mënyrë për të formësuar pakënaqësinë e tij, duke e kthyer zemërimin në një ëndërr të jashtëzakonshme. Ai praktikon të shtënat përpara pasqyrës në apartamentin e tij të zymtë.
Fjalia e improvizuar e De Niro, “You talkin’ to me?”, u bë sipas studimit të filmave “ndoshta skena më e cituar në historinë e kinemasë”.
Kur plani i vrasjes së Palantine dështoi, Travis drejton vëmendjen tek Iris, një vajzë 12-vjeçare prostitutë interpretuar nga Jodie Foster. Ai vendos ta “ndihmojë” të largohet nga tutori, duke besuar se veprimi i tij është moral.
Filmi përfundon me një notë ironike dhe të paqartë.
Një trashëgimi e errët
“Taxi Driver” ndau kritikët, por pati sukses të menjëhershëm tek publiku. Fuqia e tij shqetësuese nuk u dobësua me kohën; madje, pasardhësia e tij ka qenë po aq shqetësuese sa vetë filmi.
Në 1981, John Hinckley Jr., i fiksuar me filmin, tentoi të vrasë Ronald Reaganin për të impresionuar Jodie Foster. Ky incident tronditi Scorsese, i cili për një kohë të shkurtër mendoi të linte kinemanë.
Travis Bickle është ngritur herë pas here në statusin e anti-hero. Personazhi ka lënë një hije të madhe kulturore, më dukshëm në “Joker” të Todd Phillips (2019).
Një serial dokumentar i vitit 2025 për karrierën e Scorsese rikthehet tek ky pyetje e trashëgimisë. Regjisorja Rebecca Williams i thotë Schrader-it se ka përshtypjen se “ka shumë Travis Bickles, sidomos tani”. Schrader përgjigjet prerë:
“Të gjithë po flasin me njëri-tjetrin në internet. Kur i shkrova për herë të parë, ai nuk po fliste me askënd. Në atë moment ishte Njeriu i Nëntokës. Tani është Njeriu i Internetit.”
Një mendim që të bën të reflektosh thellë./theconversation
The post Filmi ‘Taxi Driver’ i Scorceses mbush 50 vjeç dhe ende mbetet pasqyrë shqetësuese e realitetit appeared first on Gazeta Si.
Login
