Filmi i ri komedi-dramë me George Clooney në rolin e një superylli të Hollivudit që udhëton nëpër Europë është vetëm një tjetër homazh i lëmuar për një përqindëshin më të pasur, dhe, për të qenë të sinqertë, kjo po bëhet e mërzitshme.
Të jesh tmerrësisht i pashëm, tmerrësisht i pasur dhe një yll i Hollivudit duhet të jetë një barrë e rëndë për t’u mbajtur. Të paktën, ky është mesazhi i filmit të ri Jay Kelly, një komedi dramatike nga regjisori Noah Baumbach (i njohur për The Squid and the Whale, Frances Ha dhe Marriage Story). Personazhi kryesor, Jay Kelly, luajtur nga vetë George Clooney, pra nuk është ndonjë shtrëngesë aktoriale, duket se ka një jetë të përkryer: një karrierë të lavdërueshme, një staf besnik dhe një mori çmimesh në sirtar. Por… ai po kalon një krizë ekzistenciale.
Jay është i shqetësuar se rolet që ka pranuar nuk kanë më peshë artistike dhe se nuk ka kaluar mjaft kohë me vajzat e tij, njëra prej të cilave është duke bërë “backpacking” nëpër Europë me shoqet. Por, siç pritet, nuk ka vend për panik. Jay e lë menjëherë projektin e ri filmik, por thjesht thërret një flotë Range Rover-ash për ta çuar te avioni privat që e dërgon në Paris. Prej andej, kap të njëjtin tren me të bijën dhe udhëton drejt Toskanës, ku do të marrë një çmim për arritje jetësore në një festival arti. E gjithë logjistika, siç pritet, menaxhohet nga ekipi i tij, me menaxherin (i luajtur nga Adam Sandler) që është aq i lodhur e i përkushtuar, sa mund të nominohet për një Oscar si aktor dytësor.
Edhe kur treni është plot, njerëzit e zakonshëm që takon gjatë udhëtimit e përshëndesin me admirim. Edhe pse nuk ka qenë babai më i përkryer, vajzat e duan ende. Çdo konflikt me babanë e tij egoist (Stacy Keach) apo me një mik të vjetër xheloz nga shkolla e aktrimit (Billy Crudup) zgjidhet magjikisht nga stafi. Edhe problemet e të pasurve duken… të paprobleme.
Dhe pikërisht këtu qëndron problemi kryesor i Jay Kelly, i cili u shfaq premierë në Festivalin e Filmit në Venecia dhe pritet të dalë në Netflix në dhjetor: kur një protagonist mund të realizojë çdo dëshirë me një të qeshur simpatike apo një telefonatë të shpejtë, çdo tension, konflikt apo ndjenjë e vërtetë zhduket.
Shikuesit mund të qeshin me disa batuta të mprehta dhe të kënaqen nga pamjet mahnitëse të Toskanës, por është e vështirë të ndjesh ndonjë lidhje emocionale me “krizat” e Jay-t. Sepse, në fund të fundit, çfarë është realisht në rrezik? Çfarë është më e keqja që mund t’i ndodhë?
Filmi, i bashkëshkruar nga Noah Baumbach dhe Emily Mortimer, i bashkohet një vale të gjatë filmash dhe serialesh amerikanë të viteve të fundit që janë fiksuar pas jetës së një përqindëshit, të pasurve e të famshmëve, një trend që u përforcua edhe më shumë nga suksesi i The White Lotus. Por ndryshe nga seriale si Succession apo The Perfect Couple, ku intriga, tradhtitë dhe ndonjë vrasje e bëjnë spektatorin të ndjejë se po sheh më shumë sesa thjesht kuzhina luksoze me pamje nga oqeani, Jay Kelly nuk ofron asgjë të tillë. Ky është një film që e trajton krizën e një burri super të suksesshëm si një dramë ekzistenciale të thellë, dhe pret që publiku ta marrë seriozisht.
Filmi hapet me një citat nga Sylvia Plath, një zgjedhje disi e ekzagjeruar për të nisur një histori për një aktor që po pyet veten nëse ka zgjedhur rolet e duhura në jetë. Ndërkohë, për pjesën tjetër të filmit, Jay trajtohet si një “gjysmëperëndi” e lodhur nga suksesi: ka skena nostalgjike nga e kaluara e tij, fjalime për madhështinë e karrierës së tij dhe muzikë melankolike me piano që e bën gjithçka të duket më dramatike nga ç’është në të vërtetë.
Po, ka edhe disa momente vetë-reflektimi dhe ndonjë kritikë të lehtë për jetën e privilegjuar, por në thelb, filmi e adhuron protagonistin e vet. Dhe kjo është zhgënjyese, sidomos kur kujton se Baumbach dikur ishte mjeshtër në satirën ndaj borgjezisë urbane. Tek The Squid and the Whale dhe Marriage Story, ai trajtoi me ironi të hollë personazhe të paaftë, të pasigurt dhe shpesh të padurueshëm. Këtu, ai duket se ka rënë në grackën e vetëpersonifikimit dhe glorifikimit.
Ndoshta kjo qasje e re ka lidhje me jetën e tij aktuale. Pas bashkë-shkrimit të filmit Barbie me partneren e tij Greta Gerwig, një sukses gjigant global, ndoshta Baumbach ndjen tashmë një afri më të madhe me jetën luksoze të Hollivudit. Por edhe nëse është kështu, nuk do të ishte keq të ruante pak nga ironia dhe vetëdija që e karakterizonte dikur.
Në fund, Jay Kelly nuk është domosdoshmërisht një film i keq. Është i kuruar, i bukur vizualisht dhe ka interpretime të mira (Adam Sandler bie në sy). Por ai është simbol i një tendence gjithnjë e më të lodhshme në kinemanë amerikane: filmat që nuk mund të ndahen nga botëkuptimi i super të pasurve – dhe që nuk arrijnë të thonë asgjë me vërtetësi për ta.
Filmi do të jetë në kinematë e SHBA-së dhe Mbretërisë së Bashkuar nga 14 nëntori dhe do të transmetohet në Netflix ndërkombëtarisht nga 15 dhjetori. Pritet që të gjejë një audiencë, falë emrit të Clooney-t dhe emrave të tjerë të njohur, por shumëkush mund të largohet nga ekrani me ndjesinë se ka parë më shumë një fushatë lavdërimi sesa një histori të vërtetë njerëzore./BBC/KultPlus.com
Login
