TIRANË, 9 shkurt/ATSH/ 9 shkurti i vitit 1908 ishte ditë me rëndësi për Fan Nolin, kur nisi të ngjiste shkallët e hierarkisë klerikale pranë kishës ortodokse në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Më 9 shkurt 1908 , Fan Noli u dorëzua dhjak dhe në mars 1908, kryeprifti ortodoks i Nju Jorkut e shuguroi prift ortodoks. Disa ditë më pas, Noli mbajti liturgji në gjuhën shqipe për herë të parë në Boston. Në korrik 1919, Noli u zgjodh Peshkop i Kishës Ortodokse Shqiptare në Amerikë. Përpjekjet e Nolit për një kishë kombëtare shqiptare, u përmbushën më 1937, kur Patriarkana e Stambollit njohu zyrtarisht Kishën Ortodokse Shqiptare Autoqefale.
Noli (6 janar 1882 – 13 mars 1965) është një nga figurat më të ndritura të kombit tonë.
Ai ishte burrë shteti, atdhetar demokrat, klerik i lartë, poet, përkthyes, publicist, dijetar, historian e muzikolog.
Fan Noli lindi në Ibrik Tepe në Edrene (Turqi), ku përfundoi dhe shkollën e mesme. Më 1904 shkoi në Egjipt, ku punoi si mësues e gjatë kësaj kohe u njoh me patriotë të shquar të kolonisë shqiptare të Egjiptit. Në këtë kohë përktheu në greqisht veprën e Sami Frashërit “Shqipëria ç`ka qenë, ç‘është e ç’do të bëhet”. Më 1907, pas vajtjes së tij në Amerikë, krijoi shoqërinë “Besa-besë” në Boston.
Nga viti 1909 deri më 1911 botoi gazetën “Dielli” dhe së bashkë me Faik Konicën themeloi më 1912 Federatën Panshqiptare Vatra të Amerikës. Në vitin 1912 përfundoi studimet e larta në fakultetin e filozofisë në Universitetin e Harvardit dhe vite më vonë, më 1938 mbaroi studimet e larta në Konservatorin e Muzikës së Bostonit. Në vitin 1920 Noli u zgjodh kryetar i delegacionit shqiptar në Lidhjen e Kombeve në Gjenevë, ku nëpërmjet anëtarësimit të Shqipërisë në këtë lidhje, Shqipëria mori një njohje ndërkombëtare. Në 1921 ai botoi veprën e rëndësishme “Historia e Skënderbeut”. Në qershor 1924, Fan Noli u bë figurë udhëheqëse në luftën për shndërrime demokratike në shoqërinë shqiptare. Me fitoren e Lëvizjes së Qershorit (1924), u vu në krye të qeverisë demokratike si kryeministër për një periudhë 6-mujore.
Përveç veprimtarisë shumë të rëndësishme politike, poetike e publicistike, gjatë këtij dhjetëvjeçari Noli përktheu tragjeditë e Shekspirit, Rubairat e Omar Khajamit, romanin “Don Kishoti” të Servantesit etj.. Fan Noli u shua më 13 mars 1965 në Ford Laurderdale, Florida të SHBA-së. /j.p/
Shqipëria dhe kultura e saj do të jenë kryefjalë të jetës kulturore në qytetin Shamberi (Chambéry) të Francës për vitin 2026.
Falë partneritetit dhe miqësisë së krijuar qysh prej vitit 2022 midis qyteteve të Shamberisë dhe Korçës, një program special do t’i kushtohet këtë vit kulturës, arteve, muzikës dhe letrave shqipe.
Lajmi është publikuar në faqen zyrtare të bashkisë Shambari ku një ndër ngjarjet kyç të kësaj stine kulturore shqiptare do të jetë ekspozita “Ikona të Shqipërisë”, që do të zhvillohet nga maji deri në nëntor në Muzeun e Arteve të Bukura të Shamberisë.
Në këtë ekspozitë do të shfaqen 45 vepra arti të rëndësishme nga trashëgimia kombëtare e Shqipërisë së shekujve XIV deri në XX, pjesë e fondit të Muzeut Kombëtar të Artit Mesjetar të Korçës.
Krahas kësaj ekspozite do të mbahen edhe evente të tjera si konferenca si pjesë e Muajit të Evropës, prania e partnerëve shqiptarë në Tregun e Kontinenteve, pjesëmarrja e artistëve dhe grupeve folklorike nga Korça në Festivalin e Kulturave Botërore, si dhe projekte krijimi artistik dhe teatral që bashkojnë të rinj dhe profesionistë nga të dy vendet.
Lidhja midis Korçës dhe Francës është historike dhe veçanërisht e fortë. E quajtur “Parisi i Vogël” për të kaluarën e saj frankofone, Korça është e njohur për traditën dhe dinamizmin e saj kulturor, arkitekturën dhe rolin e saj historik në zgjimin kombëtar shqiptar.
Midis dy luftërave botërore, Liceu Francez në Korçë ishte djep i elitave intelektuale dhe kulturore shqiptare, dhe kujtimi i tij do të ringjallet me hapjen së afërmi të liceut të ri franko-shqiptar të Korçës, projekt i përbashkët mes Shqipërisë dhe Francës me sytë nga shkencat dhe e ardhmja./Marrë nga ATSH
Eurovision? Ka shumë mënyra për të protestuar, përfshirë edhe sjelljen e një kënge si kjo.
Nga Cinzia Conti: “Stella, stellatella / Nata po afron / Një lutje nuk mjafton / për të mos menduar më për të / Nga kodra presim pranverën / Por ajo që ishte atje nuk është më / Ti nuk je më atje.”
Ermal Meta po përgatitet për një rikthim madhështor në Sanremo dhe për publikimin e albumit të tij të gjashtë, “Funzioni vitali”, me një këngë të fuqishme që nuk lejon zbutje dhe me një dhimbje që nuk njeh anestezi.
Ai ndodhet mes rrugëve të shkatërruara të Gazës (edhe pse nuk e përmend kurrë drejtpërdrejt), i shtrënguar “midis mureve dhe detit”, me një nga ninullat më të dashura të fëmijërisë sonë. Por, i shoqëruar nga një sfond i Lindjes së Mesme dhe nga tingujt e oudit (një ide e mikut të tij të përhershëm Dario Dardust, me të cilin ai këndon edhe duet), ajo që ai rrëfen është vdekja e padrejtë e njërit prej shumë fëmijëve palestinezë: një vajzë e vogël pa emër e pa fytyrë, vetëm duar të vogla që, deri pak orë më parë, shtrëngonin fort një kukull.
“E di,” thotë ai në një intervistë, “mund të kisha shkruar për shumë gjëra të tjera. Shumë miq më këshilluan që, tani që kam një vajzë, të shkruaja për të. Por ka raste kur është e rëndësishme të flasësh edhe për fëmijët e të tjerëve, ose më saktë, për fëmijët e të gjithëve. Ajo që po ndodh në Palestinë është jashtëzakonisht serioze: një emergjencë, një katastrofë humanitare.
Larg qoftë nga unë të merrem me politikë, sepse nuk mendoj se kështu duhet t’i qaset një artist asaj që shkruan. Nuk dua të përgjithësoj, por gjithmonë e shoh nga një këndvështrim njerëzor, sepse besoj se është e drejtë. Nuk dua të distancohem nga ajo që ndiej dhe, mbi të gjitha, nuk dua ta sheqeros apo ta maskoj.” Kjo pamundësi për ta zbutur dhimbjen shprehet edhe në këngë: “U përpoqa ta shkul zemrën time / sepse pa të nuk vdes / por ndërkohë kisha frikë se mos nuk ndieja më asgjë.”
Artisti shpjegon gjithashtu se si të qenit baba — i vogëlushes Fortuna, e lindur në vitin 2024, por edhe i dy vajzave që takoi me partneren e tij në një jetimore në Shqipëri dhe i adoptoi — ka ndryshuar “ndjeshmërinë e tij artistike, e cila i nënshtrohet thellësisht ndjeshmërisë njerëzore”: “Aftësia për empati rritet. Kur zemra zgjerohet dhe lëkura hollohet, gjërat filtrohen ndryshe…”
Ermal Meta këndon për fëmijët palestinezë, por nuk harron viktimat e mitura të të gjitha luftërave: “Mund të jetë çdo vajzë e vogël e pafajshme. Fëmijët nuk duhet të paguajnë çmimin e marrëzisë së të rriturve. Po përshkruaj atë që më shtyu ta shkruaj, pra nga vjen drita që hyn në prizëm. Pastaj ajo mund të përhapet në shumë drejtime. Megjithatë,” thekson ai, “le të mos bëjmë gabimin ta quajmë atë që po ndodh në Gaza ‘luftë’, sepse nuk është luftë, por masakër.”
Prandaj bëhet e natyrshme të flitet edhe për qëndrimin e tij ndaj Eurovision-it: “Kam menduar shumë dhe besoj se ka mënyra të ndryshme për të protestuar. Për 47 vjet, Shqipëria jetoi nën diktaturën komuniste dhe nuk mund të protestoje hapur, sepse rrezikoje jetën. Kishte një mënyrë tjetër: heshtja dhe kërkimi i informacionit në rrugë alternative.
Edhe atëherë, nëse kapeshe, përfundoje në kampe ‘riedukimi politik’. Në vitin ’89 ra Muri i Berlinit dhe njerëzit ngritën kokën pa frikë, siç bëri gjyshi im kur ishte vetëm 30 vjeç. Pastaj erdhi viti ’90 dhe lëvizjet studentore shpërthyen me forcë. Gjithçka nisi në Tiranë. Isha atje atë ditë në shesh dhe pashë çfarë ndodhi: pa njerëzit në shesh, nuk do ta kishim arritur lirinë.
Ka mënyra të ndryshme për të protestuar: heshtja, bojkoti, ose të jesh aty dhe të thuash fjalën tënde. Me mesazhin që mbart ‘Stella Stellina’, do të ishte gabim të mos shkoja.”
Në albumin e ri me këngë të papublikuara, “Funzioni vitali”, që del më 27 shkurt, me tekste “të shkurtra por intensive” që i kanë marrë “shumë energji emocionale”, Ermal Meta ofron një udhëtim nëpër kohë: nga xhinset Levi’s të konsumuara te byzylykët me fat, nga dronët te tokat e largëta e të afërta, nga rutina e shëndetshme e gjërave të vogla — si një pjatë spaghetti in bianco — te tingujt e rinj, eksplorimi muzikor dhe një rrëfim më i thellë.
Shfaqet edhe DeLorean-i legjendar: “Nuk e di nëse do të ndryshoja diçka,” thotë ai, duke cituar Back to the Future, “sepse edhe ndryshimi më i vogël në të kaluarën mund të ketë pasoja të tmerrshme për të ardhmen. Mos ndrysho asgjë, Marty. Por do të më kishte pëlqyer shumë ta njihja gjyshin tim. Ata që e njihnin e përshkruajnë si një njeri të madh.”
Për festivalin, ku ka fituar podiume, çmime kritikësh dhe një triumf të paharrueshëm, ai shton: “Jam shumë i emocionuar. Hera e fundit ishte në vitin 2021 dhe kujtimi im është një sallë bosh për shkak të Covid-it. Prania e publikut ndryshon gjithçka. Mezi pres ta përjetoj sërish atë ndjesi që të shtrëngon barkun pak para se të dalësh në skenë, edhe kur ke gjithë përvojën e botës.”
Pas Sanremos, Ermal Meta do të sjellë repertorin e ri në klubet italiane me turneun “Live 2026 – Club”, që nis më 29 prill në Afterlife të Perugias dhe vazhdon në Firence, Bolonjë, Milano, Padova, Torino, Romë, Molfetta (Bari) dhe Napoli. Ai do të jetë gjithashtu koncertmaster i Notte della Taranta.
TIRANË, 9 shkurt/ATSH/- Shqipëria dhe kultura e saj do të jenë kryefjalë të jetës kulturore në qytetin Shamberi (Chambéry) të Francës për vitin 2026.
Falë partneritetit dhe miqësisë së krijuar qysh prej vitit 2022 midis qyteteve të Shamberisë dhe Korçës, një program special do t’i kushtohet këtë vit kulturës, arteve, muzikës dhe letrave shqipe.
Lajmi është publikuar në faqen zyrtare të bashkisë Shambari ku një ndër ngjarjet kyç të kësaj stine kulturore shqiptare do të jetë ekspozita “Ikona të Shqipërisë”, që do të zhvillohet nga maji deri në nëntor në Muzeun e Arteve të Bukura të Shamberisë.
Në këtë ekspozitë do të shfaqen 45 vepra arti të rëndësishme nga trashëgimia kombëtare e Shqipërisë së shekujve XIV deri në XX, pjesë e fondit të Muzeut Kombëtar të Artit Mesjetar të Korçës.
Krahas kësaj ekspozite do të mbahen edhe evente të tjera si konferenca si pjesë e Muajit të Evropës, prania e partnerëve shqiptarë në Tregun e Kontinenteve, pjesëmarrja e artistëve dhe grupeve folklorike nga Korça në Festivalin e Kulturave Botërore, si dhe projekte krijimi artistik dhe teatral që bashkojnë të rinj dhe profesionistë nga të dy vendet.
Lidhja midis Korçës dhe Francës është historike dhe veçanërisht e fortë. E quajtur “Parisi i Vogël” për të kaluarën e saj frankofone, Korça është e njohur për traditën dhe dinamizmin e saj kulturor, arkitekturën dhe rolin e saj historik në zgjimin kombëtar shqiptar.
Midis dy luftërave botërore, Liceu Francez në Korçë ishte djep i elitave intelektuale dhe kulturore shqiptare, dhe kujtimi i tij do të ringjallet me hapjen së afërmi të liceut të ri franko-shqiptar të Korçës, projekt i përbashkët mes Shqipërisë dhe Francës me sytë nga shkencat dhe e ardhmja. /a.g/
Ndërsa adaptimi i Emerald Fennell-it del në kinema, pritet një valë vizitorësh në vendet që frymëzuan romanin e Emily Brontë-s. Banorët që jetojnë aty pranë, megjithatë, e marrin me qetësi.
Sarah Rodrigues
Shtegu katërmiljesh nga fshati Haworth drejt Top Withens në West Yorkshire është i shkelur mirë; gjurmë të panumërta këmbësh janë ngulitur në tokën e baltosur nga ata që kërkojnë pamjen që thuhet se frymëzoi skenografinë e romanit të vitit 1847 të Emily Brontë-s, Wuthering Heights. Peizazhi valëzon në valë të shkreta fierash kafe. Një pemë e vetmuar e thekson skenën. Është bukuri e zymtë, përndjekëse.
Me daljen javën e ardhshme të filmit të ri të Fennell-it mbi këtë kryevepër gotike, me Margot Robbie dhe Jacob Elordi në rolet kryesore, Haworth dhe shumë prej vendeve të xhirimit në parkun kombëtar Yorkshire Dales – ku zhvillohet libri – po përgatiten për një fluks vizitorësh.
Megjithatë, banorët vendas duken krejtësisht të patrazuar nga kjo vëmendje.
“Jemi mësuar me turmat,” thotë me një ngritje supesh Craig Verity, pronari i pub-it Kings Arms, në majë të rrugës së pjerrët me kalldrëm të Haworth-it, vetëm pak hapa nga shtëpia famullitare ku u rritën motrat Brontë.
Toka e Brontë-ve e ka shfrytëzuar këtë lidhje prej dekadash. Në një mur të Kings Arms, një tabelë reklamon një përzgjedhje birrash fuçi Bridgehouse të quajtura Charlotte, Anne, Emily dhe Branwell – ky i fundit vëllai më pak i njohur i Brontë-ve.
Në rrugicat përreth gjenden Hoteli Brontë, Brontë Bar and Restaurant, si edhe – disi më e largët në lidhje – Brontë Balti.
Shtëpia famullitare Brontë, ku motrat jetuan, shkruan dhe – në rastin e Emily-t dhe Charlotte-s – vdiqën, është sot muze që ruan artefakte, sende personale dhe dorëshkrime, si dhe organizon aktivitete si punëtori, ligjërata dhe shfaqje të adaptimeve filmike. Ajo tërheq rreth 75 mijë vizitorë në vit, një shifër që pothuajse me siguri do të rritet këtë vit; një shfaqje e versionit të vitit 1992 të Wuthering Heights, planifikuar për 12 shkurt, tashmë është shitur plotësisht.
Skena nga ky version – me Ralph Fiennes dhe Juliette Binoche – u xhiruan në East Riddlesden Hall, rreth pesë milje nga Haworth. Pamja e jashtme e kësaj prone të shekullit XVII të National Trust-it u përdor gjithashtu në miniserinë e vitit 2009 si vetë Wuthering Heights, si dhe në versionin e humbur pa zë të viteve 1920.
Filmi i vitit 1939 me Laurence Olivier dhe Merle Oberon u xhirua në Kaliforni dhe në studio në Hollywood.
“Ne e dimë për përdorimin e pronës vetëm falë një artikulli të janarit 1921 në Shipley Times and Express,” tha Sophie Fawcett, zyrtare e lartë për marketing dhe komunikim në National Trust.
Në përkim me daljen e adaptimit të ri të Fennell-it, East Riddlesden Hall do të hapë ekspozitën Lights, Camera, Brontë, ku do të shfaqet, për shembull, “komodina e madhe prej lisi” që besohet se frymëzoi atë të përshkruar në faqet hapëse të librit. Ajo vjen fillimisht nga Ponden Hall – rreth një orë në këmbë nga Haworth dhe sot një bujtinë – që motrat e vizitonin shpesh.
Një nga dhomat këtu ka një shtrat-kuti dhe një dritare, që ka gjasa të ketë frymëzuar skenën ku fantazma e Cathy-t i shfaqet Lockwood-it të tmerruar.
Për filmin e ri, aktorët qëndruan në Simonstone Hall, një hotel luksoz në Yorkshire Dales. Nga aty duhen rreth 20 minuta me makinë për në Swaledale, ku u xhiruan shumë skena.
“Ishin njerëz të mrekullueshëm dhe jashtëzakonisht pak kërkues,” tha pronari Jake Dinsdale, duke vënë në dukje se Robbie ishte kthyer më pas për një qëndrim me bashkëshortin. “Edhe pse kishin rezervuar të gjitha 20 dhomat, restoranti ynë mbeti i hapur për publikun, dhe aktorët kënaqeshin pranë zjarrit duke pjekur s’mores, ose duke shijuar një drekë tradicionale të pjekur apo çaj pasditeje.”
Qëndrimi i tij mbetet po aq i qetë. “Nuk e di çfarë do të bëjë filmi,” tha ai. “Mund të jetë një jehonë e shkurtër dhe kjo është në rregull. Nëse mbetet, po ashtu është mirë. Ajo që di është se nuk do të riemërtoj asnjë dhomë si ‘Dhoma Jacob Elordi’ apo ‘Dhoma Heathcliff’.
“Nuk na përshtatet banaliteti komercial – do të jem i lumtur nëse mysafirët kuptojnë pse kaq shumë njerëz e duan Yorkshire Dales.”
Ndërkohë, Simonstone Hall ofron paketën romantike Wuthering Heights deri më 13 mars: dy net për 738 paund për çift, përfshirë shampanjë në mbërritje, darka me qirinj, raki para gjumit me çokollata, mëngjese të qeta dhe dalje të vonshme. Kopje të romanit gjenden edhe në dyqanin e dhuratave.
Tony Watson, drejtues i ekonomisë dhe turizmit në këshillin e North Yorkshire, tha: “Zona është shfaqur në kaq shumë filma dhe seriale; kemi përvojë në menaxhimin e kësaj. Pas Covid-it, po shihnim tashmë më shumë të rinj që dilnin në natyrë dhe eksploronin qarkun, dhe ky grup me siguri do të rritet ndërsa filmi shfaq bukurinë dhe autenticitetin e zonës.
“Do të duhet të presim daljen për të parë nëse ka ndonjë skenë ikonike që njerëzit duan ta riprodhojnë. Nëse po, shpresojmë të jetë diku si Aysgarth Falls, që ka infrastrukturën e nevojshme – përndryshe do të duhet të sugjerojmë alternativa që të mos shqetësojnë ekipet e shpëtimit malor.”
Kthyer te Kings Arms, banori vendas Jack Greatrex mbetet i qetë: “Motrat Brontë e formësuan këtë fshat për brezat e ardhshëm dhe për dashamirët e peizazhit e të letërsisë,” tha ai. “Ky film mund të bëjë që ato të vazhdojnë ta bëjnë këtë.”
Cilido qoftë efekti i filmit të ri, shtoi Watson, ata janë gati për të. “Jam drejtuesi më me fat i turizmit që mund të imagjinohet – filmi do ta bëjë punën time në vendin tim.”
Frank Serpico u qëllua më 3 shkurt 1971, pasi zbuloi korrupsionin në Departamentin e Policisë së Qytetit të Nju-Jorkut. Vitin tjetër, BBC raportoi për kalbjen “e përhapur” në forcën policore të Mollës së Madhe [Nju-Jorkut].
Nga: Greg McKevitt / BBC (titulli: ‘The dishonest officer should fear the honest one’: The policeman who inspired Al Pacino’s Serpico)
Drama kriminale e vitit 1973, Serpiko [Serpico] u shkëput drejtpërdrejt nga titujt e gazetave. Bazuar në bestsellerin e Peter Maasit, filmi kishte Al Pacinon në rolin kryesor – taze nga suksesi në rolin e Majkël Korleonit te Kumbari [The Godfather] – si polici idealist Frank Serpico i cili guxoi të përballej me korrupsionin në Departamentin e Policisë së Qytetit të Nju-Jorkut [NYPD].
Ndershmëria e tij kokëfortë e vuri në konflikt me kolegët. Por, a kishte kjo lidhje me momentin e 3 shkurtit 1971, kur ai u qëllua gjatë një bastisjeje për narkotikë? BBC raportoi për hetimin pasues në vitin 1972.
Serpico, djali i emigrantëve italianë, iu bashkua NYPD-së në vitin 1959 për t’i shërbyer komunitetit. Në vitin 1965, u bë oficer me rroba civile – një hap drejt detektivit. Idealizmi i tij u përplas shpejt me pandershmërinë e disa prej kolegëve të tij. Zbuloi se korrupsioni ishte i përhapur. Një polic mund të merrte deri në 800 dollarë në muaj – ekuivalenti i rreth 8 000 dollarëve [6 766 euro] sot – nga operacionet e lojërave të fatit, me zyrtarët e lartë që merrnin një shumë më të madhe.
Në vitin 1967, Serpico u bë informator, duke sjellë prova të këtij korrupsioni tek eprorët e tij. Në këmbim, ai u ngacmua dhe u kërcënua. Më pas iu bashkua në këtë mision David Durkut, një tjetër oficer i guximshëm i NYPD-së që kishte kontakte në nivele të larta. Teksa Durku ishte jurist pedant dhe familjar, Serpico ishte një shpirt i lirë dhe vetmitar – një tjetër arsye pse nuk ishte i pëlqyer nga kolegët.
Në vitin 1970, i zhgënjyer dhe pa rrugëdalje, Serpico dhe Durku ia dorëzuan zbulimet e tyre gazetës New York Times. Zbulimet tronditëse në faqen e parë tronditën qytetin. Kryetari i Bashkisë, John Lindsay, caktoi një komision të pavarur të drejtuar nga avokati i Uoll-Stritit [Wall Street], Whitman Knapp. Por, Serpico ende ishte në detyrë aktive.
Al Pacino luajti Frank Serpicon në biopikun e vitit 1973 të Sidney Lumetit(Alamy)
Në shkurt të vitit 1971, tashmë pjesë e sektorit të narkotikëve, ai shkoi në një ndërtesë apartamentesh në Bruklin me tre oficerë të tjerë pas një sinjalizimi për një marrëveshje droge. Serpico trokiti në derën e të dyshuarit dhe u fut brenda kur ajo u hap, por u qëllua në fytyrë. Një zyrtar i lartë i policisë i tha revistës New York Magazine se kur erdhi lajmi, “u tmerruam nga mundësia që këtë ta kishte bërë një polic”.
Sipas New York Magazine-it, Serpico u “la për të vdekur nga kolegët e tij policë”, dhe ishte një banor i ndërtesës ai që thirri shërbimet e urgjencës. Ai u dërgua në spital me një makinë policie. Në një artikull të Politico-s të vitit 2014, ai shkroi: “Njëri nga policët që më çoi atë natë tha [më vonë], ‘po ta dija që ishte ai, do ta kisha lënë aty të rridhte gjak derisa të vdiste’”.
Një vit më vonë, David Taylor nga programi 24 Hours i BBC-së raportoi nga qyteti ku statistikat e krimit ishin “si të një lufte në zhvillim”. Ai zbuloi se Nju-Jorku jo vetëm që ishte qyteti më i pasur në botë, por edhe një nga më të ndyrët. “Vitit e kaluar ishin 1 600 vrasje në qytet. Më shumë amerikanë u vranë këtu sesa në Vietnam. Një krim i dhunshëm ndodh çdo 15 minuta, një grabitje çdo minutë dhe një vjedhje çdo 30 sekonda”.
“Por, ajo që e bën edhe më të rëndë situatën është dijenia e përgjithshme se policët marrin ryshfet”, tha Taylori. Hetimi publik zbuloi se korrupsioni ishte “i përhapur, megjithëse jo i njëjtë në shkallë”. Ai i quajti shumicën e policëve të korruptuar si “barngrënës”. Këta ishin policë që pranonin pagesa të vogla dhe dhurata nga “kontraktues, operatorë të merimangave, lojtarë kumari dhe të ngjashëm”. “Mishngrënësit”, një përqindje e vogël e NYPD-së, shfrytëzonin në mënyrë agresive situatat për pagesa të mëdha. Këto përfshinin “kumarin, narkotikët dhe krimet e tjera të rënda që mund të sillnin mijëra dollarë”.
Dëshmitari kryesor në seancat e transmetuara në televizion ishte William Phillips, një polic me rroba civile që kishte marrë ryshfet për 14 vjet. Një detektiv i vrasjeve që e pa atë duke dëshmuar në TV i tha prokurorëve se ai i ngjante një skice të një të dyshuari për një vrasje të pazgjidhur nga viti 1968. Phillipsi përfundoi i dënuar për vrasjen e dy personave dhe shkoi në burg për 32 vjet. Vdiq në vitin 2023, në moshën 92-vjeçare. Në nekrologjinë e tij, New York Times shtroi pyetjen: “A kreu vrasje, apo u kurdis si hakmarrje për thyerjen e murit të kaltër të heshtjes”?
Serpico, pjesërisht i shurdhuar në njërin vesh nga të shtënat, dëshmoi vetë në hetim, duke thënë: “Shpresoj që zyrtarët policorë të mos e përjetojnë në të ardhmen të njëjtin zhgënjim dhe ankth që më është shkaktuar mua në pesë vjetët e fundit, nga eprorët e mi, për shkak të përpjekjes për të raportuar korrupsionin. Më bënë të ndihesha sikur i kisha ngarkuar me një detyrë të padëshiruar”. Ai i bëri thirrje hierarkisë policore të krijojë “një atmosferë në të cilën polici i pandershëm ka frikë nga ai i ndershmi dhe jo e kundërta”.
Durku i tha komisionit: “Korrupsioni nuk ka të bëjë fare me paratë, sepse nuk ka sasi parash që mund t’i japësh një polici për të rrezikuar jetën 365 ditë në vit. Të jesh polic është një vokacion, ose nuk është asgjë fare – dhe kjo është ajo që u shkatërrua nga korrupsioni në Departamentin e Policisë së Qytetit të Nju-Jorkut; u shkatërrua për mua dhe për mijëra të tjerë si unë”.
Raporti i BBC-së i vitit 1972, mbi gjendjen e policisë së Nju-Jorkut, gjeti një forcë të demoralizuar. Kapiteni Edward Rogers, komandant i Njësisë së Nëntë, tha për 24 Hours: “Momentalisht, morali është në një pikë shumë të ulët në departament për shkak të Komisionit Knapp, kur 95 përqind e burrave të ndershëm tani po quhen të korruptuar, ndërkohë që Komisioni Knapp në rastin më të mirë zbuloi ndoshta se pesë përqindëshi i departamentit është i korruptuar. 95 përqind të tjerët po bartin barrën e etiketës së korrupsionit”. Ai shtoi: “Diçka e kësaj natyre na ka kthyer shumë vite prapa në marrëdhëniet me publikun, padrejtësisht”.
Durku i tha BBC-së se arritja më e madhe e komisionit ishte që “shkërmoqi teorinë e mollës së kalbur” që ishte përgjigja e mëparshme ndaj çdo akuze për korrupsion policor. “Administrata gjithmonë thoshte, ‘Çfarë? Tronditëse, e tmerrshme, na trego fajtorin dhe do ta varim’. Dhe, zakonisht bënin një shfaqje dramatike duke varur një ose dy vetë … zakonisht njerëz në nivele shumë të ulëta. Mendoj se ajo që bëri Komisioni Knapp ishte të tregonte shkallën dhe seriozitetin e asaj që në të vërtetë nënkupton korrupsioni”.
Kur erdhi puna për të bërë filmin mbi luftën kundër korrupsionit, roli i Durkut në ngjarje u paraqit nga Bob Blair, një personazh i trilluar i luajtur nga Tony Roberts. Pas seancave të komisionit, Durku u promovua në toger dhe qëndroi në polici për më shumë se një dekadë.
Serpico, i zhgënjyer, dha dorëheqje nga forca në vitin 1972 dhe për një kohë u zhvendos në Zvicër. Filmi biografik, i drejtuar nga Sidney Lumet, doli në ShBA një vit më vonë. Motoja në poster ishte kjo: “Shumë nga kolegët e tij e konsideronin njeriun më të rrezikshëm të gjallë – një polic i ndershëm”. Tridhjetë vjet më pas, në vitin 2003, Instituti Amerikan i Filmit e renditi Frank Serpicon në vendin e 40-të në listën e heronjve më të mëdhenj në historinë e kinemasë amerikane./et
Rinia në Shalës krijon Shoqatë, në fokus e sotmja dhe e ardhmja e fshatit Rinia e fshatit Shalës, në Konispol, ka ndërmarrë një hap të rëndësishëm organizues duke krijuar një shoqatë rinore, me synimin për t’u bërë zë aktiv i komunitetit dhe për të adresuar problematikat që prej vitesh shqetësojnë banorët e fshatit. […]
Galaja e Festës së Pranverës 2026 të CMG-së është një harmonizim i shfaqjeve inovative të kulturës tradicionale, deri në integrimin e arteve brenda e jashtë Kinës.
Në skenat e galasë së CMG-së, janë përmbledhur dashuritë e njerëzve për qiellin, tokën, natyrën, si edhe sinqeriteti njerëzor. Kënga “Fillimi i pranverës” tregon gjallërinë e dukshme në këtë periudhë të ngrohtë. Valla “Zëri i pranverës së re” ka përfshirë interpretimin e veglave të ndryshme muzikore, duke integruar elegancën dhe humorin.
Krahas kësaj, janë përzier edhe kulturat e ndryshme të botës në këtë skenë. Vallja “Prekja e tokës është nisja e festës” ndërthur vallet e kombësisë Hani dhe kombësisë Lisu, si edhe vallet tradicionale të Spanjës dhe Hungarisë. 4 stilet e ndryshme përqafojnë njëra-tjetrën në një skenë të përbashkët.
Me suksesin e aplikimit për trashëgimi botërore, Festa e Pranverës po bëhet gjithnjë e më shumë një lidhje e rëndësishme kulturore mes Kinës dhe botës. Rreth një e pesta e popullsisë botërore e kremton këtë festë në mënyra të ndryshme.
Këtë vit, aktiviteti i CMG-së “Preludi e Galasë: Bota ndjek galanë e CMG-së” ka filluar të mbahet në SHBA, Rusi, Francë, Itali dhe shumë vende afrikane, duke ofruar për pjesëmarrësit mundësinë të përjetojnë atmosferën e gëzuar dhe të qetë të Vitit të Ri Kinez përmes performancave artistike, përvojave folklorike dhe blerjes së mallrave kulturore.
TIRANË, 8 shkurt/ATSH/ Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, Blendi Gonxhja informoi sot se Memoriali i Fishtës do të kthehet në një qendër ndërkombëtare arti.
Në një reagim lidhur me një kronikë televizive për këtë memorial, Gonxhja tha se “Memoriali i Gjergj Fishtës në Lezhë po përgatitet të kthehet në një qendër multifunksionale kreative të përmasave ndërkombëtare. Një bashkëpunim strategjik mes Muzeut Kombëtar të Fotografisë “Marubi” dhe një prej shkollave më prestigjioze të fotografisë në Francë (ESPN), falë përkrahjes nga partnerë evropianë, do të sjellë nga kjo pranverë një frymë të re në zemër të trashëgimisë sonë”.
Sipas Gonxhes, ky projekt ambicioz i mbështetur nga Ministria e Turizmit, Kulturës dhe Sportit do ta shndërrojë këtë hapësirë në një pikëtakim për ekologjinë, shkrimin dhe fotografinë.
Ky destinacion i ri kulturor do të përfshijë rezidenca artistike dhe shkëmbime, ku artistë e studentë francezë dhe shqiptarë do të bashkëpunojnë në programe trajnimi dhe kërkimi shkencor. Itinerari i Gjurmëve Fishtjane është si një rrugëtim hulumtues që lidh historinë e Fishtës me arkivën e jashtëzakonshme të Muzeut Kombëtar të Fotografisë “Marubi”.
“Në bashkëpunim me Bashkinë Lezhë dhe institucione ndërkombëtare, por edhe me promotorët lokalë e agroturizmat e zonës, ky projekt do të kthejë edhe vëmendjen e turistëve drejt bukurive dhe shijeve unike të itenerareve historike të Lezhës. Me mbylljen këtë janar të proceseve të kolaudimit, regjistrimit dhe kalimit në administrim, në mars pritet të nisë zbatimi dhe jetësimi i projektit”, theksoi Gonxhja.
Shtëpia-muze dhe Memoriali i at Gjergj Fishtës ndodhen në fshatin Fishtë (Lezhë), në vendlindjen e poetit, atdhetarit dhe figurës madhore të kulturës shqiptare, at Gjergj Fishta, autor i veprës epike “Lahuta e Malcis”.
Shtëpia-muze ruan objekte personale, dorëshkrime dhe dokumente të rëndësishme që pasqyrojnë jetën dhe veprën e Fishtës, duke shërbyer si një qendër reflektimi për letërsinë dhe identitetin kombëtar.
Memoriali i at Gjergj Fishtës, i ndërtuar mbi truallin e kullës ku ai lindi, është pjesë e projektit “Gjurmë Fishtane” dhe përfshin 12 pika pelegrinazhi që rrëfejnë historinë, kontributin dhe ndikimin e tij në kulturën shqiptare.
Ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, Blendi Gonxhja, njoftoi sot, 8 shkurt, se Memoriali i Gjergj Fishtës në Lezhë do të kthehet në një qendër multifunksionale kreative me përmasa ndërkombëtare.
Ky projekt realizohet në bashkëpunim strategjik me Muzeun Kombëtar të Fotografisë “Marubi” dhe një prej shkollave më prestigjioze të fotografisë në Francë (ESPN), duke përfituar nga mbështetja e partnerëve evropianë.
Qendra e re do të përfshijë:
– Rezidenca Artistike & Shkëmbime, ku artistë dhe studentë shqiptarë dhe francezë do të punojnë së bashku në programe trajnimi dhe kërkimi shkencor.
– Itinerari i Gjurmëve Fishtjane, një rrugëtim hulumtues që lidh historinë e Fishtës me arkivin e jashtëzakonshëm të Muzeut “Marubi”.
– Evente dhe aktivitete që promovojnë ekologjinë, shkrimin dhe fotografinë, duke kthyer Memorialin në një pikëtakim ndërkombëtar të artit.
“Në bashkëpunim me Bashkinë Lezhë, institucionet ndërkombëtare dhe promotorët lokalë, projekti synon të rrisë gjithashtu vizibilitetin e turizmit kulturor dhe agroturizmit në zonë, duke nxjerrë në pah bukuritë dhe shijet unike të itinerareve historike të Lezhës“, bën me dije ministri.
Gonxhja thekson se ky projekt do të shërbejë si një destinacion i ri kulturor për Shqipërinë, duke vendosur Memorialin e Fishtës në hartën ndërkombëtare të artit dhe inovacionit.
Recension nga ceremonia hapëse e Lojërave Olimpike Dimërore 2026
Carey ishte tërheqja kryesore në “San Siro” të Milanos, por u eclipsua nga artistët pop-klasikë – dhe nga një dozë e konsiderueshme kitsch-i.
Alexis Petridis
Ceremonia hapëse e Lojërave Olimpike Dimërore mbërriti e mbështjellë me mister. Nuk pati shumë publicitet paraprak mbi atë që do të ndodhte, përveç një liste interpretuesish muzikorë, më e mbushur me emra të muzikës klasike popullore – si Andrea Bocelli dhe Lang Lang – sesa me yje të pop-it, si dhe një citim nga drejtuesi krijues dhe producenti ekzekutiv i eventit, Marco Balich, se ceremonia do të shmangte “hi-tech-un dhe shkëlqimin e tepruar”.
Kushdo që kërkonte informacion mund të ndalej te një transmetim tabloid që njoftonte se “mund të zgjasë TRE orë” – nuk ishte krejt e qartë nëse kjo ishte joshje apo paralajmërim – dhe te një raport lajmesh që sugjeronte se Komiteti Olimpik Ndërkombëtar ishte i shqetësuar se ekipi amerikan mund të fishkëllehej, duke qenë se sharmi legjendar i administratës Trump kishte bërë kaq shumë për të përhapur dashamirësi ndaj SHBA-së gjatë 12 muajve të fundit. Në fakt, presidentja e IOC-së tha: “Shpresoj që ceremonia hapëse të shihet nga të gjithë si një mundësi për të qenë të respektueshëm ndaj njëri-tjetrit” – kështu që gjithmonë ekzistonte mundësia që turma të zemërohej me Danimarkën, por kjo nuk dukej e mundshme.
Siç doli, pati referenca ndaj mitologjisë romake, operës së shekullit XVIII, Giorgio Armanit dhe madje edhe ndaj veprës së një regjisori filmi që komentatori i BBC-së e quajti Fredrick Fellinia. Po ashtu, një ritëm rrufe në muzikë bëri që gjithçka të kalonte shpejt nga Verdi te figurat gjigante me kokë të tij, Puccinit dhe Rossinit që kërcenin nën tingujt e hitit italo-diskotekë të viteve ’80, Vamos a la playa, të Righeira-s; e deri te krijimtaria e së ndjerës Raffaella Carrà, e njohur në Britani për hitin e vitit 1978 Do It Do It Again dhe koreografinë e tij tronditëse. (Nëse nuk e keni parë, ose nuk e mbani mend, kërkojeni në YouTube dhe habiteni që ajo grua e shkretë nuk u largua nga skena e Top of the Pops me mbajtëse qafe.)
Mund të kishte qenë konfuze, por për fat, skuadra e komentimit të BBC-së ishte gjithmonë aty për të shpjeguar: “Bukuria – një mënyrë jetese në Itali!” “Ajo xhup-puf është magjepsëse!” “Adhuruesit e shumtë të Mariah Carey-t nuk duhet të shkojnë në tualet!” Megjithatë, pati edhe kontekst të vlefshëm për një segment admirueshëm elitar të vallëzimit bashkëkohor mbi “si të ruhet ekuilibri midis ambicies njerëzore dhe botës natyrore”, i shoqëruar nga goditje perkusioni në stilin e These New Puritans dhe harqe neo-klasike. Lart në tribuna, JD Vance ndoshta ishte i hutuar.
Për këdo që nuk prekej nga muzika klasike e lehtë dhe nuk ishte i njohur me pop-in italian (Laura Pausini, që ka shitur 40 milionë albume pa depërtuar kurrë në ndërgjegjen masive britanike, këndoi himnin kombëtar të Italisë), Carey ishte magneti kryesor – por u shfaq relativisht herët në program. E veshur me temina dhe me një shikim të largët, ajo ofroi një interpretim të ngadalësuar dhe relativisht të përmbajtur – të paktën sipas standardeve të saj – të Volare-s (Nel blu, dipinto di blu, pasi e këndoi në italisht), përpara se të arrinte një notë fishkëlluese mahnitëse që sinjalizoi kalimin drejt singëllit të saj të fundit Nothing Is Impossible.
Performancat live u ndërprenë nga parada e sportistëve – ekipi amerikan mori atë që BBC e quajti me takt “një pritje të përzier” – dhe rifilluan me një histori vallëzimi të Lojërave Olimpike. Vitet ’60 dhe ’70 u shoqëruan nga kënga e mrekullueshme e vitit 1973 e Adriano Celentano-s, Prisencolinensinainciusol, e bërë vonë e famshme në Britani si kolona zanore e një reklame televizive të easyJet. Prej aty e tutje, argëtimi muzikor mbeti tërësisht në territorin e klasikes popullore – Andrea Bocelli me Nessun Dorma, Lang Lang duke shoqëruar Cecilia Bartoli – me përjashtim të një paraqitjeje të shkurtër të reperit italian Ghali.
Pothuaj i panjohur në Britani, Ghali tingëllon intrigues në letër – jo më pak sepse ka një këngë të quajtur Pizza Kebab – por performanca e tij ishte tepër e përmbajtur, shumë pranë spoken word-it, për të dhënë një ide të qartë të potencialit të tij. Ndërsa figurat gjigante me kokë kompozitorësh opere u rikthyen në skenë, duke kërcyer nën ritme pop-dance siç do t’u kishte pëlqyer vetë kompozitorëve, më erdhi ndër mend se çfarë mund të rezervojë ceremonia hapëse e Lojërave Olimpike të Los Anxhelosit në vitin 2028. Duke qenë se Donald Trump do të jetë ende në pushtet, ndoshta mund të presim Kid Rock.
TIRANË, 8 shkurt/ATSH/ Kryeministri Edi Rama, në episodin e pestë të sezonit të gjashtë të podkastit “Flasim”, prezantoi tre shqiptarë të suksesshëm në fushat e tyre, të cilët kanë ndjekur rrugë të ndryshme jetësore dhe profesionale.
Ndër të ftuarit ishte Erisa Kuçuku, psikologe dhe psikoterapeute, e cila ofron shërbime psikoterapie për të ndihmuar njerëzit të përballen me sfidat e jetës në mënyra më të shëndetshme dhe produktive. Ajo ka vendosur dijen e saj në dispozicion të disa nismave solidariteti shoqëror për ata që kanë nevojë për mbështetje, sidomos në ndihmë të fëmijëve me aftësi të kufizuara. Rama theksoi se “njerëzit më të fortë nuk janë ata që tregojnë forcë para botës, por ata që luftojnë dhe fitojnë beteja për të cilat të tjerët nuk dinë asgjë”.
Një tjetër i ftuar ishte Besart Papa, skulptor, i cili ngriti një muze arti në Tiranë kushtuar veprave të të atit, artistit Thanas Papa. Muzeu është i pari i këtij lloji në Shqipëri dhe ruan rreth 250 punë të artistit, duke e kthyer hapësirën e dikurshme të atelierit të vitit 1958 në një institucion muzeal.
Kledis Rexho, violinist që jeton dhe punon në Francë, është i treti nga të ftuarit. Ai ka mbaruar Akademinë e Arteve në Tiranë dhe më pas ka vijuar studimet në Francë, ku sot punon në Orchestre Philharmonique de Monte Carlo. Rexho ka shoqëruar solistë ndërkombëtarë si Frank Peter Zimmerman, Nathalie Dessay dhe Renaud Capuçon dhe ka performuar nën drejtimin e dirigjentëve të njohur si Paavo Jarvi dhe Neeme Jarvi.
Ai ka publikuar projektin muzikor me soprano franko-amerikane Emilie Rose Bry, ku interpretuan së bashku “Margjelonë” e kompozitorit shqiptar Prenk Jakova, pranë Kullës Eiffel në Paris.
Faraday Future me sa duket po ndjek Tesla-n në rrugën drejt robotëve.
Si rezultat, ata kanë prezantuar tre modele të ndryshme në Panairin e Shoqatës Kombëtare të Shitësve të Automobilave (NADA) në Las Vegas.
Fillimisht vjen seria më e mirë FF Futurist, e cila fillon nga 34,990 dollarë dhe cilësohet si një “humanoid profesional me madhësi të plotë”.
Synohet të bëhet “roboti i parë humanoid në Shtetet e Bashkuara që arrin prodhim dhe shpërndarje masive”.
Faraday tha se Futurist ka 28 motorë me performancë të lartë, si dhe një kohë funksionimi prej tre orësh.
Kjo nuk është shumë, por roboti ka një dizajn baterie që mund të ndërrohet menjëherë, që do të thotë se përdoruesit mund ta zëvendësojnë shpejt baterinë për ta rikthyer robotin në shërbim.
Futurist fuqizohet nga Nvidia Orin dhe thuhet se ka deri në 200 TOPS fuqi llogaritëse.
Modeli gjithashtu ka një sistem perceptimi që kombinon kamera të shumta me rezolucion të lartë.
Ato shoqërohen nga WiFi dhe lidhja 5G, si dhe mbështetje për ndërveprim natyror në deri në 50 gjuhë.
Faraday Future tha se roboti mund të veprojë si një punëtor në hotele dhe muze, si dhe si një këshilltar shitjesh në shitësit dhe dyqanet me pakicë.
Kompania gjithashtu e parashikon Futurist si një asistent kërkimi dhe mësimdhënieje, si dhe një ambasador inteligjent të markës.
Nëse gjithçka shkon sipas planit, "faza tjetër" mund ta shohë robotin të bëhet një asistent shtëpiak ose një punëtor industrial në fabrika.
Në mes të linjës është FF Master me çmim 19,990 dollarë, i cili është një “humanoid atletik EAI”.
I projektuar për të qenë ekonomikisht efektiv, modeli premton të jetë një “robnot me inteligjencë të plotë që të kupton vërtet”.
Faraday tha se roboti përdor Orin NX dhe ka deri në 157 TOPS fuqi llogaritëse. Modeli gjithashtu ka një shumëllojshmëri sensorësh dhe është i përditësueshëm.
Sipas kompanisë, roboti mund të përshtatet dhe të mësojë aftësi të reja.
Faraday gjithashtu e paraqiti modelin si një asistent praktik për kërkim dhe trajnim, si dhe një shoqërues studimi për fëmijët tuaj.
I fundit, por jo më pak i rëndësishëm, është FX Aegis me çmim 2,499 dollarë, i cili duket si një version i Spot të Boston Robotics.
I projektuar për siguri dhe shoqëri, modeli është paraqitur si një "mbrojtës besnik dhe praktik".
Roboti ka katër këmbë dhe mund të ngjitet si dhe të kapërcejë pengesa.
Ai ka WiFi dhe 5G për monitorim dhe funksionim në distancë, dhe kompania parashikon një shumëllojshmëri aksesorësh që variojnë nga krahët robotikë deri te fikësit e zjarrit.
Faraday thotë se dërgesat janë planifikuar për në fund të shkurtit dhe ata kanë marrë tashmë më shumë se 1,200 depozita. /Telegrafi/
TIRANË, 8 shkurt /ATSH/ Më 8 shkurt 1958 në Sarandë u nëshkrua protokolli për minat në Kanalin e Korfuzit.
Protokolli i 8 shkurtit 1958 midis Shqipërisë dhe Greqisë erdhi si pasojë e Incidentit të Kanalit të Korfuzit të vitit 1946, ku anijet britanike u përfshinë në dy incidente: fillimisht u qëlluan nga artileria bregdetare shqiptare dhe më pas u goditën nga mina detare, duke shkaktuar 44 viktima. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë shpalli Shqipërinë përgjegjëse për pasojat e incidentit, por qeveria shqiptare nuk e njohu këtë vendim.
Minat që gjendeshin në Kanalin e Korfuzit që prej Luftës së Dytë Botërore, nisën të spastroheshin sipas koordinatave të përcaktuara të ujërat territoriale të Shqipërisë dhe të Greqisë, bazuar në një protokoll dypalësh të nënshkruar më 8 shkurt 1958. Në emër të qeverisë së RPSH-së nënshkroi kapiteni i rangut të parë të Marinës, Abdi Mati, ndërsa për palën greke nënshkroi i barazvlefshmi i tij, Emanuel Dhimotaqis.
Protokolli i nënshkruar u përpilua në përputhje me disa konventa që parashikonin marrëveshje të kësaj natyre, sikurse ishin: Konventa mbi detin territorial dhe zonën speciale dhe Konventa mbi detin e hapur. Për një periudhë afro katërmujore, prej datës 15 mars deri më 7 korrik 1958, secila prej palëve kreu punimet sipas detyrimeve. Pas përfundimit të kësaj kohështrirjeje, prej datës 30 korrik e deri më 2 gusht, përfaqësues të qeverisë shqiptare, së bashku me homologët e tyre në kabinetin grek, u mblodhën në qytetin e Sarandës për të shqyrtuar punimet e kryera.
Në një deklaratë të tyren të përbashkët, ata komunikuan nënshkrimin e një protokolli përfundimtar, i cili do të mundësonte që duke filluar nga mesdita e datës 4 gusht 1958, Kanali i Korfuzit të ishte “i lirë për lundrimin e anijeve të mbiujshme”.
Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Greqisë mbeteshin të tensionuara për shkak të “gjendjes së luftës”, si dhe për pretendimet territoriale greke. Megjithëse mungonin marrëdhëniet diplomatike dhe të dyja vendet i përkisnin blloqeve ushtarake kundërshtare, NATO dhe Traktatit të Varshavës, nevoja për një lundrim të sigurt në Kanalin e Korfuzit i shtyu ato drejt bashkëpunimit teknik dhe nënshkrimit të Protokollit më 8 shkurt 1958.
Gjatë muajve mars–korrik, të dyja vendet çminuan ujërat e tyre territoriale dhe më 4 gusht 1958 kanali u hap zyrtarisht.
TIRANË, 8 shkurt/ATSH/ Në episodin e pestë të sezonit të gjashtë të podkastit “Flasim”, kryeministri Edi Rama u ndal te një nga momentet më të veçanta të kësaj jave, vizita në Vatikan.
Ndryshe nga vizitat e mëparshme, Rama theksoi se kjo vizitë kishte një domethënie të veçantë, pasi përfshiu edhe një ndalesë të paharrueshme në Bazilikën “Zoja e Këshillit të Mirë”, vend ku ruhet shëmbëlltyra e Shën Marisë, e shkëputur nga muri i Kishës së Vjetër të Shkodrës në vitin 1467.
Kryeministri informoi se kishte ftuar Papën në Shqipëri, në festën e madhe të komunitetit katolik, pikërisht për 130 vjetorin e shpalljes së “Zojës së Këshillit të Mirë” nga Papa Leone XIII, mbrojtësja e Shqipërisë, “Regina Di Albania”.
Kryeministri u shpreh se asnjë kryetar shteti apo qeverie shqiptare nuk e kishte shkelur më parë pragun e kësaj bazilike, duke shtuar se rëndësinë e kësaj ndalese e kishte kuptuar plotësisht vetëm së fundmi.
Bazilika “Zoja e Këshillit të Mirë” përbën një nga monumentet më të rëndësishme të trashëgimisë shpirtërore shqiptare jashtë vendit, me vlera të veçanta historike dhe fetare.
Një tjetër veçanti e kësaj bazilike është fakti se ajo ndodhet nën kujdesin e Urdhrit Augustinian, një urdhër me peshë të veçantë në historinë e Kishës Katolike, të cilit i përket edhe papa Leone XIV.
Papa Leone i XIV, ndalesën e parë, pasi u zgjodh dhe pasi doli tymi i bardhë mbi Selinë e Shenjtë ishte pikërisht vizita në bazilikën e Zojës së Këshillit të Mirë. Dhe lutja përpara pikërisht atij imazhi të ardhur nga Shkodra.
Kryeministri vlerësoi se një tjetër moment emocionues ishte edhe qëndrimi në sallën e pritjes përpara audiencës me Papa Luanin XIV ku u ktheva mbrapa në kohë.
“Në po atë sallë, në pritje të takimit të paharrueshëm me Papa Françeskun, pasi ai ishte zgjedhur Papë dhe pasi unë isha zgjedhur kryeministër, dhe prej ku, u krijua baza e një miqësie të jashtëzakonshme, e një miqësie, e cila është një ndër gjërat më të bukura të jetës time. E për këtë arsye, edhe homazhi në varrin e thjeshtë, po shumë të bukur, të Papa Françeskut, i cili u bë dhe një mik i madh i Shqipërisë, i cili e mbajti gjithmonë vendin tonë në lutjet e tij, duke përcjellë mesazhe të vazhdueshme dashurie, afërsie, respekti, mirësie për popullin shqiptar, ishte absolutisht prekës”, tha ai.
Nga ana tjetër, vijoi Rama, patjetër që ishte me një peshë të veçantë, siç mund të kuptohet edhe prezantimi me Papa Leone XIV.
“Një karakter, një natyrë krejt e ndryshme nga e Papa Françeskut, por një njeri me një dritë, me një mirësi të thellë, me të cilin sigurisht që folëm për Shqipërinë, folëm për rajonin, folëm për botën dhe të cilin e ftova që të jetë i pranishëm në festën e madhe të komunitetit katolik, pikërisht për 130 vjetorin e shpalljes së “Zojës së Këshillit të Mirë” nga Papa Leone XIII, mbrojtësja e Shqipërisë, “Regina Di Albania”. Nuk e di a do të jetë e mundur, por gjithsesi ftesa u bë dhe Papa u shpreh shumë i interesuar”, deklaroi Rama.
Ndërkohë, kryeminsitri u shpreh se edhe takimi me Sekretarin e Shtetit kardinalin Parolin ishte pjesë e vizitës. Ai e vlerësoi si një njeri të rrallë, një personalitet i madh, një njohës i jashtëzakonshëm i punëve të botës dhe po ashtu një dashamirës i jashtëzakonshëm i Shqipërisë.
TIRANË, 8 shkurt/ATSH/ Xhamia e Ballies ngrihet madhështore në qendër të qytetit të Elbasanit, aty ku ka pasur gjithmonë vendin e saj historik, duke u kthyer sot në një nga simbolet më përfaqësuese të qytetit.
E ndërtuar fillimisht nga Hasan Balliu në vitet 1608–1609, ajo ishte ndër objektet më të vjetra të kultit në Elbasan, deri sa u shkatërrua në vitin 1967 gjatë regjimit komunist.
Pas shumë dekadash mungese, Xhamia e Ballies u ringrit sërish dhe u inaugurua në vitin 2022, duke ruajtur frymën e origjinalit, por duke u sjellë në një formë moderne dhe inovative.
Sot ajo konsiderohet një nga objektet më të veçanta të arkitekturës fetare dhe është vlerësuar ndërkombëtarisht, duke u shpallur fituese e Çmimit Ndërkombëtar 2025 për Arkitekturën më të Bukur Fetare nga ArchDaily.
Objekti ka një sipërfaqe rreth 1900 metra katrorë dhe përbëhet nga katër kate. Përveç hapësirave të faljes, xhamia përfshin salla konferencash, ambiente për abdes, zyra të stafit të Myftinisë Elbasan, si edhe hapësira të dedikuara veçmas për gratë dhe burrat.
Kapaciteti i saj arrin rreth 1500 besimtarë në ambientet e brendshme, ndërsa disponon edhe hapësira të jashtme për frekuentim të lartë në ditë të veçanta.
Xhamia e Ballies shquhet për një dizajn inovativ që ndërthur mjeshtërisht traditën islame me elemente moderne arkitekturore, duke krijuar një hapësirë unike dhe frymëzuese për besimtarët dhe vizitorët. Arkitektura e saj përfaqëson një qasje bashkëkohore në ndërtimin e objekteve të kultit, duke ruajtur identitetin kulturor dhe historik të qytetit, por njëkohësisht duke iu përshtatur estetikës moderne.
E njohur ndryshe edhe si “Xhamia Blu” për bukurinë dhe madhështinë që ka pasur dikur, ajo ka qenë dhe mbetet një pikë referimi për Elbasanin. Minarja e vjetër, e njohur për modelimin e saj dekorativ origjinal, ka qenë një nga elementët më tërheqës të objektit historik, ndërsa sot xhamia e rindërtuar sjell një harmoni të balancuar mes klasikes dhe modernes.
Xhamia e Ballies shquhet për një dizajn inovativ që kombinon mjeshtërisht traditën islame me elemente moderne, duke krijuar një hapësirë unike dhe frymëzuese për besimtarët dhe vizitorët. Arkitektura e saj përfaqëson një qasje të re dhe të avancuar në ndërtimin e objekteve të kultit, duke ruajtur identitetin dhe vlerat kulturore, por edhe duke u përshtatur me kërkesat dhe estetikën bashkëkohore.
Sot, Xhamia e Ballies mirëpret vizitorë nga e gjithë bota dhe qëndron e lartësuar në zemër të Elbasanit, jo vetëm si vend kulti, por edhe si identitet historik, kulturor dhe arkitektonik i qytetit.
Qindra kuintal prodhime bujqësore të pa shitura nga fermerët në fushën e Maliqit, kryesisht misër, patate, qepë e grurë te cilat janë kulturat bazë të fermerëve të kësaj fushe. Skënder Hamzaj është një nga fermerët potenciale në fshatin Drithas, i cili kultivon grurë dhe misër. Ai tregon se ka më shumë se 500 kuintal misër […]
Saranda përkujton Shën Harallambin, mbrojtësin shpirtëror të qytetit Kisha Ortodokse në Sarandë organizon edhe këtë vit programin e shërbesave të shenjta me rastin e panairit të shenjtë të Enorisë së Shën Harallambit, një nga festat më të rëndësishme fetare për qytetin. Programi i shërbesave 🔸 E hënë, 9 shkurt – ora […]
TIRANË, 7 shkurt/ATSH/ – Sot kujtohet figura e paharruar e këngëtares së madhe Nexhmije Pagarusha, e cila u shua më 7 shkurt 2020 në Prishtinë, duke lënë pas një trashëgimi unikale në muzikën shqiptare.
E njohur gjerësisht si “Mbretëresha e Muzikës Shqiptare”, Pagarusha mbeti një nga zërat më të veçantë, më të fuqishëm dhe më përfaqësues të skenës sonë muzikore. Me vokalin e saj karakteristik prej sopranoje, ajo arriti famë jo vetëm në Shqipëri, por edhe në vendet fqinje, duke u bërë një ikonë kulturore për breza të tërë.
E lindur në Malishevë dhe e arsimuar në shkollën e muzikës në Beograd, Pagarusha nisi rrugëtimin artistik në vitin 1948 në valët e Radio Prishtinës. Gjatë katër dekadave të karrierës së saj ajo interpretoi me finesë një gamë të gjerë zhanresh – nga kënga folklorike te ajo klasike, e deri te interpretimet operistike, duke dëshmuar një talent të rrallë dhe një profesionalizëm të pakrahasueshëm.
Ndër këngët më të dashura dhe më të vlerësuara të repertorit të saj mbetet “Baresha”, një kryevepër që u kurorëzua me çmime dhe që sot vazhdon të mbetet një simbol i identitetit muzikor shqiptar.
Koncerti i saj i fundit u mbajt në vitin 1984 në Sarajevë, por zëri dhe arti i Nexhmije Pagarushës vijojnë të ndikojnë e të frymëzojnë edhe sot, duke mbetur pjesë e pandarë e kujtesës sonë kulturore.
TIRANË, 7 shkurt /ATSH/ Presidenti i Republikës, Bajram Begaj, zhvilloi sot në Milano një takim me një përfaqësi të arbëreshëve që jetojnë dhe punojnë në zonën e Lombardisë.
Presidenti Begaj theksoi se arbëreshët e Lombardisë, po ashtu si ata në Kalabri, Siçili, Molise dhe në të gjithë Itali, janë gurë të fortë në themelin e urës së miqësisë mes Shqipërisë dhe Italisë, e cila forcohet çdo ditë.
Ai nënvizoi rëndësinë e kësaj diaspora historike, e cila shërben si model për diasporën e re, duke ruajtur dhe promovuar trashëgiminë gjuhësore dhe kulturore të kombit shqiptar.
Login
