TIRANĂ, 10 shkurt /ATSh/ âPĂ«r kulturĂ«n e njĂ« populli, jo vetĂ«m pĂ«r kulturĂ«n, koha mĂ« e ligĂ« Ă«shtĂ« koha e mediokĂ«rveâ, janĂ« fjalĂ«t e Azem Shkrelit (1938-1997) â poet, prozator e kritik letrar, ish-kryetar i ShoqatĂ«s sĂ« ShkrimtarĂ«ve tĂ« KosovĂ«s, drejtor i Teatrit Krahinor nĂ« KosovĂ« dhe themelues e drejtues i organizatĂ«s âKosovafilmiâ.
Azem Shkreli lindi më 10 shkurt të vitit 1938 në Shkrel të Rugovës. Fëmijëria e tij e hershme e kaloi me gjyshen, pasi e ëma i kishte ndërruar jetë në vitin 1940, kur Azemi ishte vetem dy vjeç. Pas përfundimit të shkollimit fillor në fshatin Nakël, shkollimin e mesëm e vazhdoi në Prishtinë. Ai i përfundoi studimet në vitin 1965 në Fakultetin e Filozofisë në degën Gjuhë dhe Letërsi Shqipe.
Si student, Azemi filloi tĂ« shkruante pĂ«r gazetĂ«n ditore Rilindja dhe tĂ« shĂ«rbente si sekretar nĂ« ShoqatĂ«n e ShkrimtarĂ«ve tĂ« KosovĂ«s. Nga viti 1960-1975 ai ishte drejtor i Teatrit Popullor Krahinor nĂ« PrishtinĂ« ndĂ«rsa mĂ« 1 shtator 1973 u zgjodh kryetar i ShoqatĂ«s sĂ« ShkrimtarĂ«ve tĂ« KosovĂ«s nĂ« ndĂ«rkohĂ« qĂ« ishte edhe anĂ«tar ekzekutiv i Lidhjes sĂ« ShkrimtarĂ«ve tĂ« JugosllavisĂ«. Ka drejtuar âKosovafilminâ nga 1975 deri nĂ« vitin 1991, kur edhe u mbyll ky institucion me mbylljen e administratĂ«s publike nĂ« KosovĂ«. Ai vuri themelet e para tĂ« bashkĂ«punimit tĂ« dramĂ«s nĂ« gjuhĂ«n shqipe mes KosovĂ«s dhe ShqipĂ«risĂ«.
NĂ« vitin 1960 shkroi librin e tij tĂ« parĂ« me poezi âBulĂ«zatâ, duke vazhduar mĂ« pas me veprat si âEngjujt e rrugĂ«veâ, âKarvani i bardhĂ«â, âE di njĂ« fjalĂ« prej guriâ, âSytĂ« e EvĂ«sâ etj. Ai u ngulit nĂ« kujtesĂ«n e lexuesit tĂ« KosovĂ«s si poeti i personifikimit tĂ« fjalĂ«s-figurĂ« nĂ« poezinĂ« e tij, e cila merrte trajtat e qenies sĂ« mohuar dhe tĂ« ndaluar nga regjimi.
Poezitë e tij janë përkthyer në shumë gjuhë të huaja. Shfaqja e Azem Shkrelit si poet përveçse përputhej me ardhjen e talentit të fuqishëm, shënonte njëkohësisht kthesën e parë drejt hapjes dhe modernizimit të poezisë shqipe të Pasluftës.
Shkreli u ngjit natyrshĂ«m nĂ« kulmet e poezisĂ« sĂ« sotme shqiptare dhe kĂ«tĂ« vend ai e konsolidoi dhe e pĂ«rforcoi nga njĂ«ra vepĂ«r poetike nĂ« tjetrĂ«n, deri nĂ« atĂ« tĂ« fundit, qĂ« e la dorĂ«shkrim âZogj dhe gurĂ«â, botuar mĂ« 1997.
Ndërroi jetë më 24 maj të vitit 1997 në aeroportin e Prishtinës, ku sapo kishte zbritur nga fluturimi nga Gjermania.
NĂ VEND TĂ PĂRSHĂNDETJES
â Fragment â
Mos u kthe pas.
Mos i harro sytë e përlotur në shtekballin tim.
Mos thuaj lamtumirë.
Asgjë mos thuaj.
Merri me vete gjurmët nëpër të cilat erdhe
një natë më e përvuajtur se frika
dhe hyre në mua.
Shko dhe bĂ«hu fjalĂ« e mbrame nâgojĂ«n time.
BĂ«hu shkrepĂ«tirĂ« e fikur nâylberin e shkrimit tim.
Bëhu çdo gjë pos Meje e Teje
dhe asaj që e quajtëm Ne
kur i zinim yjet si fluturat e ua ngjisnim nga njĂ« emĂ«r mos ta harrojmĂ« emrin tonĂ«âŠ
KANGĂ RRUGE
Sonte kam dal me shĂ«tit nĂ«pĂ«r sytâ e tu,
gjethet e stinët me i përtri-
vetëm edhe sonte.
E nëse kam me humbë në rrugicën e vetullave harkue-
mos i fik dritat e shikimeve shituese,
se fikën yjt e gëzimeve të kësaj nate.
Sonte kam dal me shĂ«tit nĂ«pĂ«r sytâe tu,
fushat e dëshirave gjelbëroshe me i gjesditë tanë natën-
vetëm edhe sonte.
E nëse ke me kalue bulevardeve të krahnorit tim-
mos ik, se kam me tâzanĂ«
langojt e harbuem tâgjakimit!
Në flakën e tyne me ndezë edhe një fije shprese-
vetëm edhe sonte!
Sonte kam dal me shĂ«tit nĂ«pĂ«r sytâ e tu.
The post Azem Shkreli, poeti i personifikimit të fjalës-figurë appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.