Nga: Robert Fox / The Independent
Përkthimi: Telegrafi.com

Ofensiva e informacionit e Putinit, me pretendimin se rezidenca e tij u sulmua këtë javë nga dronët e Ukrainës - për të cilin nuk është publikuar asnjë provë materiale - pati një sukses të shkëlqyeshëm. Ka fituar zemërimin e dukshëm simpatizues të Donald Trumpit. Në të njëjtën kohë, përmbysi çdo mundësi për propozime paqeje të diskutuara nga Ukraina dhe evropianët.

Reagimi i shtirur nga ekipi i Putinit - Lavrovi, zëvendësministri i tij Sergei Ryabkov dhe zëdhënësi Dmitry Peskov - përbën kërcënim të hapur se lufta në Ukrainë do të vazhdojë. Rusia po shton kërkesat e veta - duke kërkuar tani dorëzimin e dy rajoneve të tjera, Zaporizhia dhe Herson, krahas Donbasit dhe Krimesë.

Ka gjithashtu një kërcënim të fshehur, por të qartë ndaj Evropës Perëndimore - përfshirë Mbretërinë e Bashkuar - se lufta në Evropën Lindore do të thellohet dhe zgjerohet. Kjo do të thotë se shtetet anëtare të NATO-s po kërcënohen - tri shtetet baltike që kufizohen me Rusinë, Finlanda, Polonia dhe Norvegjia. Finlanda dhe Suedia kanë paralajmëruar se popullsitë civile duhet të jenë të përgatitura për luftë. Tri distriktet veriore të Norvegjisë, që shtrihen deri te kufiri i përbashkët arktik me Rusinë, kanë hartuar plane evakuimi.

Lexo po ashtu nga Robert Frost:
- Parashikimet e mia për mënyrën se si konflikti global mund të zhvillohet në vitin 2026
- Ukraina mund të fitojë - vetëm nëse aleatët e saj janë seriozë për mbrojtjen

Edhe Britania është zonë në shënjestër.

Pjesa tjetër kryesore në garën informative me Rusinë ishte fotografia në The Sunday Times e një fregate britanike që i afrohej - në ujërat territoriale të Mbretërisë së Bashkuar - anijes ruse të zbulimit që kontrollon edhe mjetet nënujore. Skena po vëzhgohej nga një nëndetëse kërkuese dhe sulmuese britanike e klasit Astute. Deri më tani, Ministria e Mbrojtjes kishte publikuar vetëm fotografi të fregatës që i afrohej anijes Yantar. Zbulimi se një nëndetëse po e ndiqte, gjithashtu tregon se bëhet fjalë për një lojë shumë më serioze.

Yantar-i është anija kryesore sipërfaqësore e drejtorisë ruse për shërbimin e inteligjencës nënujore, e njohur me akronimin Gugi. Ajo filloi gjatë Luftës së Ftohtë, por është përforcuar nga Putini për të kryer vëzhgim nënujor - sidomos të kabllove të komunikimit, tubacioneve të naftës dhe gazit. Yantar-i prej vitesh ka bërë kërkime në ujërat britanike - roja bregdetare irlandeze vuri re interesimin e saj të dyshimtë për kabllot transatlantike teksa, dy vjet më parë, qëndroi jashtë Limerikut për një muaj.

Yantar-i mund të lëshojë dronë nënujorë për vëzhgim dhe sulm. Platforma më e fuqishme në arsenalin e Gugi-t është nëndetësja Belgorod - aktualisht nëndetësja më e madhe në botë dhe jashtëzakonisht e vështirë për t’u ndjekur nga NATO. Ajo mund të lëshojë Poseidon-in, një dron i drejtuar nga energjia bërthamore me një rreze veprimi, sipas Putinit, prej dhjetë mijë kilometrash. Sipas mburrjes së fundit të Putinit, ai është projektuar të mbajë një kokë bërthamore. Kjo i përket së ardhmes. Potenciali më shqetësues tani - si i Poseidon-it ashtu dhe i Yantar-it - është aftësia për të lëshuar një gamë të tërë dronësh nënujorë për sulm dhe vëzhgim.

Kjo veçori e flotës Gugi, me anije sipërfaqësore dhe nëndetëse, të drejtuara nga njerëz dhe në mënyrë automatike, me madhësi dhe rreze të ndryshme, është ajo që shqetëson Marinën Mbretërore dhe komandantin e saj të ri, gjeneralin Gwyn Jenkins. Kohët e fundit ai ka nisur një ofensivë informative për të shpjeguar se pse po urdhëron dislokimin e dronëve sipërfaqësorë dhe të nëndetëseve të marinës britanike, dhe pse po bashkëpunon me Norvegjinë për ta furnizuar me sensorë dhe anije konceptin e Bastionit Atlantik - për të monitoruar aktivitetin e rrezikshëm rus përmes hapësirave midis Ishujve Faro dhe Islandës në Atlantikun e Veriut.

Ekipi i Kremlinit po përdor përrallën e sulmit me dron ndaj rezidencës së Putinit në Novgorod, si një mënyrë për ta shkëputur Trumpin nga mbështetja për Evropën dhe NATO-n për përkrahje të vazhdueshme ndaj Ukrainës. Zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov, nuk mundi të sqarojë numrin e dronëve në sulm - Lavrovi tha se ishin 91, Kremlini vetëm 41 - dhe tha se “provat s’kanë rëndësi”. Peskovi pastaj shtoi se kushtet për paqe janë “ashpërsuar”, se janë kthyer te kërkesa fillestare e vitit 2021 - e përsëritur në verën e 2022, pas pushtimit - që Ukraina duhet të “denazifikohet” me zgjedhje të reja që do ta sillnin një president kukull në Kiev i cili do ta ndiqte linjën e Moskës.

Është domethënëse vërejtja e Trumpit për lajmin se rezidenca e Putinit ishte sulmuar: “E dini kush ma tha? Presidenti Putin, herët në mëngjes më tha se ishte sulmuar. Nuk është mirë”. Si rrjedhojë, Evropa tani duhet të ketë një plan alternativ për të arritur paqe dhe siguri në Ukrainë.

Janë pesë shenja që tregojnë se Putini po përgatitet për një luftë më të gjerë:

Së pari, janë shpallur planet për thirrje të mëtejshme të rezervistëve. Humbjet në fushëbetejë janë ende të mëdha - deri në 400 mijë vetëm këtë vit dhe më shumë se 1,500 në ditë në Donbas këtë muaj. Rezervistët do të dërgohen në vijën e parë të frontit - në kundërshtim me rregullat normale të shërbimit. Putini mund të jetë duke menduar për ngritjen e një ushtrie tjetër, deri në një milion e gjysmë ushtarë brenda dy vjetësh - dhe është i gatshëm të humbasë një pjesë të madhe të saj.

Së dyti, vendet mike ish-sovjetike - stacionimi në Bjellorusi i raketës hipersonike dhe me potencial bërthamor Oreshnik, orientuar drejt Evropës. Por, kjo armë ende nuk është e provuar.

Së treti, në shtetet baltike. Presioni tashmë po rritet mbi Letoninë. Pakica ruse atje, që përbën një të katërtën e popullsisë, bombardohet dhe shqetësohet nga propaganda ruse dhe nga ndikues të sponsorizuar nga Rusia. Kohët e fundit Rusia ka ndërtuar rrugët hyrëse drejt kufijve të Estonisë dhe Letonisë.

Së katërti, ka kërcënime të paqarta dhe presion ndaj shteteve të NATO-s në kufi - duke shtyrë emigrantë dhe refugjatë të padëshiruar drejt kufirit me Finlandën - duke komprometuar postat dhe patrullat kufitare në Norvegji dhe Estoni.

Së pesti, rritja e ritmit të aktiviteteve të flotës Gugi që monitoron infrastrukturën nënujore jetike - nga Norvegjia përtej Baltikut perëndimor dhe në rajonin më të gjerë të ujërave të Mbretërisë së Bashkuar dhe Irlandës.

Hetimet e vazhdueshme do të shoqërohen me veprimtari misterioze të dronëve rreth porteve dhe aeroporteve - ndonëse këto janë zbehur gjatë muajit dhjetor. Po vazhdon kërcënimi i aktiviteteve kibernetike armiqësore, që zakonisht është i kryer nga palë të treta dhe grupe përfaqësuese [Proxy]. Ato janë të shumta - 50 mijë në vit në Mbretërinë e Bashkuar; shumica janë të paqarta dhe mohuese. Sulmi ndaj Jaguar Land Rover-it i kushtoi kompanisë 1.5 miliardë paundë [vlera e përafërt e 1.71 miliardë eurove] dhe ekonomisë britanike pesë miliardë paundë [vlera e përafërt e 5.73 miliardë eurove], dhe zyrtarisht nuk iu atribua askujt - sipas Qeverisë [Whitehall].

Përzierja vdekjeprurëse e kërcënimit dhe rrezikut tani e gjen Mbretërinë e Bashkuar - me mbrojtjen e saj - kryesisht të papërgatitur, prandaj vjen paralajmërimi nga gjenerali Jenkins dhe Marina. Pavarësisht premtimeve të mëdha në Rishikimin e Mbrojtjes në qershor, forcat e armatosura janë të pakta dhe me financim të mangët. Ushtria Britanike ka pajisje vetëm për një forcë prej 20 mijë trupash dhe aktualisht janë të pezulluara programet kryesore për artileri, tanke dhe transportues këmbësorie - kryesisht për shkak të konfuzionit dhe pavendosmërive në Qeveri dhe mungesës së fondeve. Forcat Ajrore Mbretërore kanë mungesë të pilotëve të trajnuar dhe Marina Mbretërore nuk ka sa duhet marinarë për të manovruar të gjithë flotën e saj të anijeve.

Shqetësimi më i madh - nga ajo që tashmë mund të quhet mashtrimi i madh me dronë në Novgorod - është ajo që nënkupton shpërthimin e ri të arrogancës së Putinit. Ai tashmë rrezikon me një përballje të drejtpërdrejtë me NATO-n - qoftë në Baltik, në Arktik apo përmes Mesdheut. Kjo do të nënkuptonte aktivizimin e Nenit 5 të Traktatit të Atlantikut, i cili thotë se nëse një aleat sulmohet, të gjithë aleatët janë të detyruar të vijnë në ndihmë.

Për Britaninë, kjo shtron pyetjen nëse është e aftë të përmbushë atë që i kërkohet. Për ShBA-në dhe Trumpin, kjo shtron çështjen e angazhimit. Disa mbështetës të Trumpit kanë tentuar të argumentojnë se kushtet e Nenit 5 nuk janë të detyrueshme - dhe duhet të zbatohen për partnerët evropianë vetëm nëse ndonjëri prej tyre sulmohet. Por, kushtet e traktatit janë të qarta - mbrojtja e ndërsjellë e të gjithë 32 aleatëve të NATO-s është detyrim sipas traktatit të ratifikuar nga Kongresi. Lajm i keq për Donald Trump - çfarëdo që t’i ketë thënë shoku i tij në telefon nga Moska. /Telegrafi/

Dy sisteme të mbrojtjes ajrore Patriot të dorëzuara së fundmi nga Gjermania tashmë po mbrojnë qytetet dhe infrastrukturën kritike ukrainase, raportoi Ministria e Mbrojtjes e Ukrainës.

"Dy sisteme të tjera të mbrojtjes ajrore Patriot kanë filluar të mbrojnë qytetet dhe infrastrukturën kritike ukrainase. Siç është raportuar më parë nga ministri i Mbrojtjes i Ukrainës, Denys Shmyhal, kjo u bë e mundur falë marrëveshjeve të fundit me qeverinë gjermane", thuhet në deklaratë.

Ministria e Mbrojtjes kujtoi se Patriot është një sistem raketash tokë-ajër i prodhuar në SHBA.

Ai është një nga sistemet më të përparuara të mbrojtjes ajrore në botë.

Ai është projektuar për të shkatërruar aeroplanë si dhe raketa balistike.

Patriot është i aftë “të kapë” objektiva me shpejtësi të lartë dhe komplekse, duke ofruar mbrojtje të shtresuar për objektet strategjike dhe qytetet e mëdha.

Kohët e fundit, ministri gjerman i Mbrojtjes, Boris Pistorius tha se Gjermania kishte transferuar dy sisteme shtesë të mbrojtjes ajrore Patriot dhe një sistem të nëntë të mbrojtjes ajrore IRIS-T në Forcat e Armatosura të Ukrainës.

Sipas tij, vitin e ardhshëm Gjermania do të transferojë gjithashtu një numër të konsiderueshëm raketash AIM-9 Sidewinder nga rezervat gjermane për të forcuar mbrojtjen ajrore të Ukrainës.

Përveç kësaj, Gjermania planifikon t'i ofrojë Ukrainës 11.5 miliardë euro ndihmë në vitin 2026. Shpenzimet përkatëse janë përfshirë në buxhetin e vendit. /Telegrafi/

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky ka thënë se një marrëveshje paqeje për t'i dhënë fund luftës me Rusinë është "90% gati", në një fjalim të Vitit të Ri që u përqendrua kryesisht në rezistencën ndaj pushtimit në shkallë të plotë të Moskës.

Zelensky tha se 10% e mbetur e marrëveshjes për t'i dhënë fund gati katër viteve konflikti do të "përcaktojë fatin e paqes, fatin e Ukrainës dhe Evropës", shkruajnë mediat e huaja, përcjell Telegrafi.

Në fjalimin e tij 20-minutësh drejtuar kombit, Zelensky tha se Ukraina nuk donte paqe "me çdo kusht", duke shtuar se "ne duam fundin e luftës - jo fundin e Ukrainës".

Ai theksoi se një tërheqje ukrainase nga rajoni lindor i Donbasit do të thotë "gjithçka do të ketë mbaruar", një referencë për kërkesën maksimaliste të Rusisë që Moska të sigurojë kontroll të plotë të zonës industriale në çdo marrëveshje paqeje.

Moska aktualisht kontrollon rreth 75% të rajonit të Donetskut dhe rreth 99% të Luhanskut fqinj.

Të dy rajonet njihen kolektivisht si Donbas.

Fati i tij ka qenë një pengesë e madhe gjatë gjithë negociatave, me Rusinë që vazhdimisht nuk është e gatshme të bëjë kompromis për qëllimin e saj për të marrë kontrollin e plotë të Donbasit.

Në fjalim, Zelensky falënderoi udhëheqësit që kanë mbështetur Ukrainën, por tha se "qëllimet duhet të bëhen garanci sigurie dhe për këtë arsye - të ratifikohen".

Pas bisedimeve midis Zelensky dhe homologut të tij amerikan Donald Trump në Florida në fillim të kësaj jave, udhëheqësi ukrainas tregoi se Uashingtoni kishte ofruar garanci sigurie për 15 vjet - por një afat kohor për zbatimin e tyre nuk është ende i qartë.

"Nënshkrimet nën marrëveshje të dobëta vetëm sa nxisin luftën", ka thënë Zelensky në fjalimin e tij. "Ose bota ndalon luftën e Rusisë, ose Rusia e tërheq botën në luftën e saj". /Telegrafi/

Rusia akuzon Ukrainën për sulm ndaj rezidencës së presidentit Vladimir Putin. Udhëheqja ukrainase e hedh poshtë këtë si gënjeshtër që synon të justifikojë vazhdimin e luftës në Ukrainë. Çfarë dihet deri tani?

Për çfarë po e akuzon Rusia, Ukrainën?

Ministri i Jashtëm rus, Sergej Lavrov akuzoi Ukrainën të hënën (29.12.) se sulmoi një rezidencë presidenciale në rajonin e Novgorodit gjatë natës me 91 dronë sulmues me rreze të gjatë veprimi.

Ai tha se askush nuk u plagos dhe njëkohësisht njoftoi kundërpërgjigjen ruse.

Moska nuk do të ndërpresë bisedimet për t'i dhënë fund luftës, tha Lavrov, por shtoi, se pozicioni i saj negociues do të "rishikohet" pas sulmit, të cilin e përshkroi si terrorizëm shtetëror.

Lavrov nuk paraqiti prova për akuzën, por kërcënoi se Rusia tashmë kishte "identifikuar objektiva në Ukrainë".

Si reagoi Kievi?

Presidenti Zelensky i hodhi poshtë akuzat ruse si "një raund i gënjeshtrash".

Ai tha se qëllimi i Rusisë ishte të justifikojë sulme të mëtejshme ndaj Ukrainës dhe të zgjasnin luftën që ka vazhduar që nga pushtimi në shkurt 2022.

"Kjo histori për 'sulmin ndaj rezidencës' të supozuar është një trillim i plotë", tha ai.

Ministri i Jashtëm ukrainas, Andrii Sybiha u bëri thirrje liderëve botërorë të dënojnë Rusinë për pretendimet e saj: "Ka kaluar një ditë dhe Rusia ende nuk ka paraqitur asnjë provë të besueshme për akuzat e saj. Dhe nuk do ta bëjë. Sepse nuk ka asnjë. Asnjë sulm i tillë nuk ka ndodhur".

Ku ndodhet rezidenca?

Rezidenca Valdai, e njohur edhe si "Ushin" ose "Dolgiye Borody", është një kompleks i ruajtur me masa të rrepta në brigjet e liqenit Valdai. Ndodhet afërsisht 360 kilometra në veri të kryeqytetit, Moskës. Nuk është e qartë se ku ndodhej Vladimir Putini për kohën në fjalë. Putini ende nuk ka komentuar publikisht për situatën.

Si reagoi Trump?

Putin e informoi presidentin amerikan për incidentin të hënën.

"Nuk më pëlqen kjo. Kjo nuk është mirë", u tha Donald Trump gazetarëve. "Është një gjë të ofendosh. Është diçka tjetër të sulmosh shtëpinë tënde. Nuk është koha e duhur për diçka të tillë. Dhe sot dëgjova për këtë nga presidenti Putin. Isha shumë i zemëruar për këtë".

Ku duhet të kenë qenë dronët?

Pas deklaratës së Lavrovit, Ministria Ruse e Mbrojtjes raportoi se 91 dronë ishin rrëzuar gjatë udhës për në rezidencën presidenciale.

Këto përfshinin 49 mbi rajonin e Bryansk, 450 kilometra nga Valdai, një mbi rajonin e Smolensk dhe 41 mbi rajonin e pyllëzuar të Novgorodit.

Në raportet e saj të mëparshme mbi operacionet ushtarake, ministria nuk kishte përmendur ndonjë sulm ndaj rezidencës.

Në vitin 2023, Rusia akuzoi Ukrainën për sulmin ndaj Kremlinit me dronë në një përpjekje për të vrarë Putinin, por Ukraina mohoi çdo përfshirje.

Çfarë pritet?

Fillimisht nuk u shtrua për diskutim ndërprerja e bisedimeve për një paqe të mundshme.

"Pasoja diplomatike do të jetë një forcim i pozicionit negociues të Federatës Ruse", tha zëdhënësi i Kremlinit, Dmitry Peskov.

Ai nuk specifikoi se cilat objektiva mund të sulmonte Rusia, por tha se ushtria e dinte se kur dhe si të reagonte. /DW/

Ministri i Jashtëm i Spanjës, Jose Manuel Albares paralajmëroi të martën se kuadri evropian i sigurisë është në rrezik, duke shtuar se Kievi duhet të ketë "garanci të forta sigurie".

Albares tha se foli në telefon me homologun e tij ukrainas Andrii Sybiha dhe shprehu dëshirën e tij që viti 2026 të jetë më në fund një vit paqeje për popullin ukrainas.

"Është e papranueshme që ukrainasit të jetojnë Krishtlindjet nën bomba", shkroi ai në platformën e mediave sociale X.

Javën e kaluar, sulmet ruse vranë tre persona dhe ndërprenë energjinë elektrike në disa rajone ukrainase, sipas zyrtarëve ukrainas.

Albares tha se e siguroi Sybihën për mbështetjen e Spanjës në negociatat për të arritur paqe të drejtë dhe të qëndrueshme në Ukrainë.

"Evropa duhet të mbetet e bashkuar dhe e vendosur sepse kuadri i ardhshëm evropian i sigurisë është në rrezik", tha ai.

"Ukraina duhet të ketë garanci të forta sigurie. Çdo vendim për të ardhmen e saj, veçanërisht në lidhje me territoret e saj, mund të merret vetëm nga populli ukrainas", shtoi kryediplomati spanjoll.

Komentet e tij erdhën pas një takimi të dielën midis presidentit të SHBA-së, Donald Trump dhe presidentit ukrainas, Volodymyr Zelensky në shtetin amerikan të Floridës, ku ata diskutuan për luftën midis Ukrainës dhe Rusisë.

Pas bisedimeve, Trumpi u tha gazetarëve se me presidentin rus Vladimir Putin diskutoi për rindërtimin e Ukrainës pas luftës.

"Moska do të ndihmojë, përfshirë furnizimin me energji, elektricitet dhe gjëra të tjera me çmime shumë të ulëta", tha presidenti amerikan. /AA/

Nga: James Kirchik / Politico
Përktheu: Jorgji Kote

Në periudhën e Luftës së Ftohtë kishte një rregull të mirë bazë: Kur një organizatë kishte në emërtimin e saj fjalën “Paqe“ kjo do të thoshte se ajo ishte një organ ose grup organesh të Bashkimit Sovjetik. Fillimet e kësaj dukurie janë në “Kongresin Botëror të Intelektualëve për Mbrojtjen e Paqes“ të mbledhur në vitin 1948 në Breslau, Poloni. Kjo veprimtari masive e sponsorizuar nga Bashkimi Sovjetik dhe regjimi i tij marionetë në Poloni u zhvillua vetëm dy muaj pas vendosjes së bllokadës sovjetike mbi Berlinin Perëndimor, e cila vazhdoi gati një vit (qershor 1948 - maj 1949). Ndër emrat e shquar të të huajve perëndimorë të pranishëm në atë takim ishin kritiku kulturor francez Julien Benda, dramaturgu gjerman Bertolt Brecht dhe shkrimtari amerikan Howard Fast. Folësit lavdëruan BS-në dhe forca të tjera “progresive“ si kampionë të paqes, ndërsa shtetet perëndimore u etiketuan si “luftënxitës“.

Ndërkohë, më 1949, viti i parë i provave bërthamore sovjetike, në Paris u mblodh “Komiteti Botëror i Luftëtarëve të Paqes“ ndërsa në Hotel “Waldorf - Astoria“ në Nju-Jork, bastion i proletariatit siç thuhej atëherë me ironi, u zhvillua Konferenca e Kulturës dhe e Shkencës për Paqe Botërore. “Atdheu ynë është për paqen dhe miqësinë mes popujve“, deklaroi Alexander Fadejew, kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve Sovjetikë - një besim ky i kundërvihej veprimeve të dhunshme nëpërmjet të cilave BS-ja betononte sundimin e saj mbi Evropën Qendrore dhe Lindore.

Duke e reklamuar veten si “partizanë të paqes“ sovjetikët dhe simpatizantët e tyre në Perëndim, krijuan një diktonomi cinike sipas të cilës, kushdo që i kundërshtonte ata, në mënyrë indirekte favorizonte luftën. Në fund të fundit, cili njeri, cili vend mund të kundërshtonte diçka fisnike si paqja? Mirëpo, ky krim gjuhësor shfrytëzohej për të fshehur krime shumë më të prekshme dhe më të rënda, mbasi kur sovjetikët promovonin me të madhe dashurinë e tyre për paqen, ata ushtronin dhunë ose kërcënime për pushtim territoresh dhe nënshtrimin e popujve.

Sot, Rusia po ecën sipas të njëjtit model dhe bën propozime për paqe, të cilat janë të ngjashme me kërkesat e njëanshme që Putini bënte përpara agresionit kundër Ukrainës. E, megjithatë, Qeveria e presidentit Trump i përdor ato si pikënisje ujdish dhe duke i bërë presion Ukrainës që ta pranojë atë paqe.

Në këtë kontekst, na vjen në ndihmë historiku i përpjekjeve të mëparshme të Moskës për “Paqe“. Asnjë organizatë tjetër në BS nuk ka qenë aq e shquar sa Këshilli Botëror i Paqes i krijuar në Paris (World Peace Council - WPC). Nisma më spektakolare e WPC-së ishte “Apeli i Stokholmit“ ku kërkohej ndalimi i përdorimit të armëve atomike. Sipas pohimeve të ndryshme, atë apel e nënshkruan 600 milionë vetë në gjithë botën dhe me siguri të gjithë të rriturit në Bashkimin Sovjetik. Franca e përzuri WPC-në qysh në vitin 1951 me arsyetimin se ajo nismë ishte ndërmarrë nga një fuqi e huaj komuniste. Atëherë ai grup u fut në zonën sovjetike të Vjenës, ku ministri i Brendshëm austriak i akuzoi se e gjithë kjo “nuk ka të bëjë me paqen“. Kur edhe atje ata u bënë të padëshirueshëm, ata shkuan në Finlandën asnjanëse ku WPC qëndroi deri në përfundimin e konfliktit Lindje-Perëndim.

Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, lufta më shkatërrimtare e njerëzimit, miliona njerëz ishin të gatshëm t’i bashkoheshin kryqëzatës sovjetike për paqe. Gjatë gjithë viteve 1950-’60, në të gjithë botën lindën organizata, të cilat nën flamurin e paqes artikulonin fraza të njëjta mbi paqen si edhe WPC-ja. Ato i quanin manovrat e NATO-s si luftënxitëse, ndërkohë që me retorika justifikonin dhe mbronin invazionet sovjetike kundër shteteve sovrane si “garanci për paqe“. Në ShBA funksiononin “Liga Amerikane për Paqe dhe Demokraci“, “Kryqëzata Amerikane e Paqes“, “Mobilizimi Amerikan për Paqe“, “Komiteti Kombëtar për Fitoren e Paqes“ dhe dhjetëra organizata të tjera “paqebërëse“ në një linjë, e cila nuk kishte asnjë dallim nga ajo vija e MPJ-së sovjetike. Shumë nga pjesëmarrësit atje ishin komunistë dhe simpatizantë, edhe pse shumë prej tyre kishin qëllime të mira ose ishin idealistë që besonin lehtë gjithçka.

Atyre që tregonin me gisht hipokrizinë e një perandorie të ndërtuar dhe të sunduar nëpërmjet përdorimit të forcës brutale ushtarake, duke deklaruar pa fund dëshirën e saj për “paqe“ sovjetikët dhe aleatët e tyre në Perëndim e kishin në majë të gjuhës përgjigjen për ta: “Një nga mësimet bazë të marksizmit është se kapitalizmi çon detyrimisht në imperializëm dhe në luftë. Ndaj dhe mposhtja e kapitalizmit është e vetmja rrugë për paqe të qëndrueshme“. Mbështetja për lëvizjet e armatosura revolucionare në vendet jo komuniste (siç bënë sovjetikët në Nikaragua deri në Angolë) apo invazioni në vendet komuniste që donin të devijonin (si në Çeki dhe në Hungari), nuk janë gjë tjetër veçse një mjet për të vendosur në mënyrë parandaluese paqen (këtë e quajnë ndryshe edhe luftë preventive). Një gazetë komuniste hungareze e përshkruante kështu këtë fakt: “Brenda lëvizjes së paqes, ne nuk mund të lejojmë asnjë shenjë pacifizimi të dëmshëm”.

Në vitin 1954, Ministria Sovjetike e Mbrojtjes jepte të njëjtin argument se: “Kur luftojnë për paqen, komunistët nuk janë pacifistë dhe nuk kufizohen vetëm te paqja dhe te propaganda paqësore. Ata përfaqësojnë idenë se për shmangien e një lufte duhet doemos të shkatërrohet imperializmi. Qëndrimet borgjeze pacifike ndaj luftës, duke theksuar tmerret e luftës dhe urrejtjen ndaj të gjitha luftërave janë të huaja për ta. Komunistët janë kundër luftërave imperialiste, mbasi ato janë luftëra kundër revolucionare, por ata janë në favor të luftërave çlirimtare, antiimperialiste dhe revolucionare“

Një hipokrizi e tillë e hapur është e njohur për të gjithë për ata që e kanë lexuar romanin distopik të Orwellit, “1984“, ku fjalia “Lufta është baras me paqen“ simbolizon një shembull paradigmatik të “të folurit të dyfishtë“ totalitar. Komunistët dhe simpatizantët kishin divizën e tyre: Çdo veprim ushtarak i BS-së quhej antiimperialist, ndërsa çdo akt ushtarak i vendeve perëndimore gjykohej si “imperialist“. Vetëmohimi i kërkuar për të bërë një gjimnastikë të tillë mendore shpjegon si BS-ja dhe mbështetësit e saj rrëshqitën me lehtësi duke e cilësuar Gjermaninë naziste si fontanën e fashizmit, por duke nënshkruar Traktatin e mossulmimit me Berlinin dhe tre vite më vonë me luftën kundër tij.

Nuk është rastësi që Ofensiva për “Paqe“ në vitet e para të Luftës së Ftohtë filloi kur BS-ja nuk kishte ende potencial kërcënimi bërthamor. Vala tjetër e madhe e “Paqes“ ndodhi në fillim të viteve ‘80, kur presidenti Ronald Reagan u shpreh për përmbysjen e komunizmit dhe ndërprerjen e bashkekzistencës paqësore me të. Fushëbeteja u bë Evropa Perëndimore, ku pati debate të ashpra mbi planin për stacionimin e raketave me rreze të mesme veprimi “Pershing 2” në përgjigje të vendosjes së raketave ruse “SS 20“. “New Jork Times” në vitin 1983 njoftonte me titull të madh se qeveritë e Danimarkës dhe të Zvicrës arritën të zbulonin sovjetikë të veshur me petkun e diplomatit, por të cilët ishin oficerë të KGB-së që bënë përpjekje për t’u infiltruar në Grupet në Perëndim që ishin kundër stacionimit të raketave “Pershing“.

Debati më i ashpër ndodhi në Gjermaninë Perëndimore, ku Partia e Gjelbër akuzoi komunistët se kishin sabotuar përpjekjet për organizimin e një demonstrate të madhe kundër Reaganit dhe NATO-s gjatë Samitit të kësaj të fundit në Bon. Frytet e këtij infiltrimi u panë edhe në rezolutën e kësaj ngjarjeje: Ajo dënonte politikën e jashtme amerikane, por heshte për agresionin sovjetik kundër Afganistanit dhe vendosjen e Ligjit të Luftës në Poloni gjatë sundimit të Juntës Ushtarake atje, përfaqësuesi i të cilës u shfaq edhe në një konferencë të Këshillit Botëror të Paqes. Politika e jashtme e heshtur sovjetike u shfaq edhe në sloganin e lëvizjes së paqes kundër raketave “Pershing”: ”Jo më raketa të reja në Evropë“.

Ky shfrytëzim i përpjekjeve njerëzore për paqe që ka vijuar për dekada të tëra tregon se sa shumë ndryshon kuptimi i fjalës paqe. Në shoqëritë e lira kuptimi i saj është i qartë: jo luftë. Por, për burrat në Kremlin, ”Paqja“ është koncept subjektiv që i përfshin të gjitha qëllimet e saj, për aq kohë sa aty nuk përmendet fjala “dhunë”

Disidenti sovjetik, Vladimir Bukowski, në vitin 1982 shkruante: ”Ndoshta ideologët bolshevikë kanë qenë të vetëdijshëm qysh në fillim se sa armë e fuqishme është tundimi nga paqja - se sa lehtë mund të besojnë njerëzit dhe sa iracionalë mund të bëhen, për aq kohë sa te ata krijohet qoftë edhe shpresa më e vogël se paqja është afër”.

Lufta e Ftohtë tani mund të konsiderohet vërtet e kaluar, por zhvillimet më të fundit tregojnë se besimi me lehtësi dhe irracionaliteti ndaj iluzionit rus ka vazhduar të përhapet më tej.

Kështu, presidenti Donald Trump e quajti veten ”President i Paqes“ dhe qeveria e tij menjëherë ndërmori dy hapa për ta formalizuar këtë vetëvlerësim. Fillimisht, Departamenti Amerikan i Shtetit njoftoi se Instituti amerikan për Paqe do të quhet “Donald J. Trump Institute of Peace“ duke vlerësuar kësisoj “Ujdibërësin më të madh në historinë e kombit tonë“. Edhe më domethënëse ishte publikimi i strategjisë së re amerikane. Ajo thekson meritat e mëdha të Donald Trump si paqebërës, por, ndërkohë, kuptimi i saj mbi “Paqen” është shqetësues, mbasi ngjason shumë me konceptin rus mbi paqen.

Në radhë të parë, në Strategjinë e re amerikane, Rusia nuk konsiderohet më si kërcënim. Një kontrast i madh ky me këndvështrimin e vetë Trumpit gjatë presidencës së tij të parë, ku në strategjinë e atëhershme të sigurisë kombëtare 2017 shkruhej “Rusia po kërkon të formojë një botë në kundërshtim me vlerat dhe interesat amerikane, me synimin të dobësojë ndikimin amerikan në botë dhe të na ndajë nga aleatët dhe partnerët tanë; ajo “kërkon të varrosë fuqinë, ndikimin, interesat, sigurinë dhe mirëqenien amerikane”. Strategjia Kombëtare e Sigurisë 2017 e akuzonte Rusinë për programin e saj të armatimit, e cila synonte të minonte legjitimitetin e demokracive dhe për këtë qëllim “Rusia do të ndërmarrë masa subversive për të dobësuar besueshmërinë dhe angazhimin amerikan për Evropën, të minojnë unitetin transatlantik dhe të dobësojnë institucionet dhe regjimet evropiane”.

Ndërsa, në Strategjinë e re të Sigurisë Kombëtare, administrata e presidentit Trump bën thirrje për “t’i dhënë fund perceptimit dhe realitetit për NATO-n si një aleancë përherë në zgjerim”, duke i dhënë kështu fund 35 vjetëve të mbështetjes dypartiake amerikane për zgjerimin e Aleancës Atlantike me vende demokratike evropiane, të cilat plotësojnë kriteret e anëtarësimit. Gjithashtu, administrata amerikane fajëson aleatët tanë demokratikë më shumë sesa shtetin agresor për mungesën e paqes në Ukrainë. Sigurisht që “një pjesë e madhe e shumicës evropiane duan paqe”, thotë dokumenti. Mirëpo, problemi tani shtrohet se për çfarë lloj “paqeje” bëhet fjalë? Sepse një sondazh i zhvilluar në fillim të muajit dhjetor nga një revistë franceze zbuloi se 80 përqind e evropianëve nuk besojnë se Rusia kërkon me të vërtetë paqe, ndërsa 61 përqind duan që vendet e tyre të vijojnë dhe të shtojnë mbështetjen ndaj Ukrainës.

Nga ana e tyre, liderët evropianë shprehen me një kuptim më të sofistikuar të fjalës “Paqe”, duke argumentuar se çdo “ujdi për një paqe që nuk përfshin garancitë e sigurimit për Ukrainën do të ishte thjesht një pauzë për frymëmarrje derisa Putini ta ndjejë veten të përgatitur për të sulmuar sërish.

Të gjitha këto ngjarje përbëjnë një sfond të rëndësishëm për të kuptuar zinxhirin e ngjarjeve që janë zhvilluar muajt e kaluar, duke përfshirë edhe propozimin më të fundit të Administratës amerikane për “Planin e Paqes” për përfundimin e luftës në Ukrainë. Më 20 nëntor të vitit të kaluar në media rrodhi informacioni mbi këtë plan me 28 Pika. I përgatitur me kujdes nga Steve Witkoff, një zhvillues i pasurive të patundshme në Nju-Jork dhe president i klubeve të golfit me inpute nga shefi i tij emëror, sekretari i Shtetit, Marco Rubio, dhe dhëndëri i presidentit, Jared Kushner, ky propozim pranonte kërkesat kryesore ruse dhe shkelte shumë vija të kuqe ukrainase. Në këmbim të përfundimit të armiqësive midis tyre, kjo marrëveshje do t’i jepte Rusisë më shumë territor se sa ka pushtuar, zyrtarisht do ta ndalonte Ukrainën të hynte ndonjëherë në NATO, do të vendoste një tavan në madhësinë e ushtrisë së saj, do të parandalonte ushtarë nga vendet e NATO-s të stacionoheshin në tokën ukrainase, do të zhbllokonte miliarda euro të aseteve ruse të depozituara në bankat perëndimore dhe, kryesorja, do të hiqte sanksionet ekonomike ndaj Moskës të vendosura qysh në vitin 2014 pas aneksimit prej saj të Krimesë.

Në këmbim për të gjitha këto “të mira” nga Rusia, Ukraina do të kishte disa garanci të paqarta sigurie që nuk ishin më shumë se një e “rënë në shpatulla”.

Përshtypja se Witkoffit kishte rënë viktimë e kuptimit rus të fjalës “Paqe” u përforcua nga një telefonatë e tij më 14 tetor me homologun rus, e cila rrodhi e zbardhur te “Bloomberg” në nëntor të vitit të kaluar. Witkoffi i kishte thënë Yuri Ushakovit, këshilltari më i lartë i Putinit për politikën e jashtm,e se “Federata Ruse ka dashur gjithmonë një plan paqeje”, diçka e çuditshme ta thuash për një vend që në mënyrë të paprovokuar ka sulmuar ushtarakisht fqinjin e tij 11 vjet më parë. “Unë e besoj këtë. I tregova edhe presidentit që e besoj atë”. Witkoff i kishte sugjeruar Ushakovit që Putini ta telefononte Trumpin përpara se ky i fundit të takonte presidentin Zelensky më 17 Tetor; Ushakov e zbatoi sugjerimin e Witkoffit dhe më 16 Tetor Trump foli mbi dy orë në telefon me Putinin. Të nesërmen, Trumpi refuzoi t’i dërgonte Ukrainës raketat e fuqishme “Tomahawk” që ai kishte lënë të kuptonte se do t’ia dërgonte disa ditë më parë dhe i bëri presion Zelenskyt që t’i dorëzonte tokat që rusët aktualisht nuk i kanë nën kontroll. Dy ditë pas rrjedhjes se transkriptit të telefonatës së Witkoffit, Putini e mbrojti atë nga akuzat si pro-rus, duke thënë se “Witkoffi është njeri inteligjent”. Mirëpo, ashtu si “Paqe” edhe fjala “ Inteligjent” në rusisht ka kuptim të ndryshëm.

Rusët kanë kohë që i konsiderojnë afaristët amerikanë të tipit Witkoff si objektiva të lehtë. Pavarësisht të gjitha sulmeve të tyre kundër të këqijave të kapitalizmit, shpesh liderët sovjetikë janë rreshtuar në një vijë me afaristët perëndimorë, duke kundërshtuar kryesisht gjithçka që pengon tregtinë Lindje-Perëndim. Në fakt, AFL-CIO (Federata Amerikane e Punës dhe Kongresi i Organizatave Industriale) ka kontribuar shumë më tepër për të përmbysur komunizmin në Evropën Lindore se sa “Fortune 500”. Afërsia ndërmjet kapitalizmit shtetëror dhe Kremlinit u bë edhe më e theksuar pas shembjes së komunizmit, kur Rusia u kthye në një sindikatë kriminale, duke u hequr si ekonomi kombëtare.

Putini e di mirë se afaristët nuk njihen për merakun e tyre mbi moralin, mbasi fitimi i parave për ta ka epërsi mbi koncepte të tilla abstrakte si “paqja”. Ndaj, edhe Kremlini i drejtohet mentalitetit të administratës së presidentit Trump, e cila ngjason me mentalitetin e bordit të një korporate, duke evidentuar përfitimet ekonomike që do të ketë ShBA-ja (dhe afaristët, sidomos), nëse konflikti do të përfundojë sipas kushteve ruse. Mirëpo, suksesi për çdo lloj ujdie kërkon domosdoshmërisht heqjen e sanksioneve ruse.

Në zbatim të këtij objektivi, Witkoffi i ka anashkaluar kanalet normale diplomatike, shpesh duke refuzuar të bashkërendohet me aleatët evropianë; kjo mbasi, sipas tij, përdorimi i metodave të sigurta është “i bezdisshëm” për të. Ishte pikërisht kjo pakujdesia e treguar me sigurinë operacionale që shkaktoi interceptimin dhe rrjedhjen e telefonatës së tij me Ushakovin.

Ndryshe nga teoria e paqes demokratike, pohimi i vërtetë empirik se demokracitë nuk shkojnë në luftë kundër njëra-tjetrës si edhe nocioni se vendet që bëjnë tregti nuk luftojnë kundër njeri-tjetrit është një ide e vjetër absurde, e cila empirikisht nuk është e vërtetë. Ajo është pjesë e besimit amerikan (dhe më shumë e republikanëve) se vendi qeveriset më mirë si biznes, një broçkull që shkon deri te obsesioni për fitime e Trumpit në vitet ‘80 kur ai premtonte në fushatat presidenciale të Ross Perotit, Steve Forbesit, Herman Cainit dhe Carly Fiorinas se mund t’i jepte fund me një dorë Luftës së Ftohtë “brenda një ore”. Ashtu si tradita e politikës së jashtme “realiste” prej nga ajo vjen, edhe ky këndvështrim teknokratik i një mendjeje të vetme racionaliste nuk ka vend për moral ose ideologji në marrëdhëniet ndërkombëtare dhe as për t’u joshur nga mundësia që kur Putini të ligjërojë pafund mbi pandashmërinë e popujve të Rusisë dhe Ukrainës, ai ka seriozisht dhe është gati të sakrifikojë qindra mijra të rinj për ta realizuar atë ide.

Ashtu siç ndodh edhe në një ekip me afaristë kokëfortë të cilët rrahin gjoksin për aftësitë e tyre të forta negociuese, Trumpi, Witkoffi dhe Kushneri po ushtrojnë trysni në mënyrë aspak proporcionale mbi viktimën e konfliktit, ndërkohë që po e lejojnë agresorin “ta kalojë lumin pa u lagur”. Në rastin më të mirë, ato duket se besojnë që të dy vendet janë fajtorë në të njëjtën masë dhe se ShBA-ja nuk duhet të mbajë anë midis një demokracie të lidhur me Perëndimin (pavarësisht nga defektet e saj) dhe një kundërshtari të vjetër antiamerikan.

“Ai duhet ta dijë se do të bjerë kokëposhtë”, i tha Witkoff gazetarit Tucker Carlson, për Zelenskyn, duke rënë dakord me pohimin se Ukraina do ta humbasë luftën, diçka e çuditshme për një diplomat amerikan që flet kështu duke krijuar shqetësime për edhe për dhënien e miliarda dollarëve ndihma ushtarake të ShBA-së. Këto deklarata ilustrojnë në mënyrë të dhimbshme mungesën e përvojës diplomatike të Witkoffit dhe besimin e tij te narrativa ruse se pengesë për paqen na qenka Zelensky. Përpara bisedimeve të paqes në fillim të muajit dhjetor, Putini vlerësoi takimin e tij me Witkoffin dhe Kushnerin, sepse veprimet e vendeve evropiane “synojnë vetëm një gjë: të bllokojnë tërësisht këtë proces paqeje”.

Që Witkoff duhet jetë ai tip njeriu që i merr si të mirëqena fjalët e diktatorit, kjo u duk sheshit qysh në fillimet e administratës së re amerikane. Në intervistën e tij me Carlson në mars, Witkoffi diskutoi mbi një takim që ai kishte zhvilluar me Putinin për të diskutuar paraprakisht një marrëveshje të mundshme për t’i dhënë fund luftës. Witkoffi kishte propozuar një ndërprerje 30-ditore të sulmeve ruse ndaj objekteve energjetike ukrainase, të cilin Putini e formalizoi gjatë bisedës telefonike me Trumpin gjashtë ditë më vonë. “Ishte diçka e fisshme prej tij të më pranonte dhe të më priste mua” i tha Witkoffi, Carlsonit, për presidentin rus të cilin Witkoffi e lavdëroi se kishte qenë “ i sjellshëm” me mua, edhe pse në fakt Putini e detyroi atë të priste plot tetë orë!

Por, ajo çka i ka lënë më shumë mbresa Witkoffit nga takimi me liderin rus ishte hendeku i thellë midis një burracaku keqbërës të portretizuar nga media perëndimore dhe Putini i vërtetë që Witkoffi ka njohur gjatë takimeve ballë për ballë me të. Në fakt, të gjitha provat që Witkoffi donte dhe kishte nevojë të kuptonte kornizën “e fisshme” mendore të ish-oficerit të KGB-së, ishte dhurata e Putinit me një portret të Trumpit dhe lutja e tij për presidentin pas dështimit të atentatit kundër tij gjatë korrikut 2024.

Për fat të keq, nuk ka transkript të kësaj bisede, por edhe nëse do të kishte një të tillë, ne nuk do të mund të mbështeteshin tek ajo mbasi Witkoffi, duke injoruar çdo protokoll dhe logjikën diplomatike, nuk pranoi të merrte me vete një përkthyes nga Departamenti i Shtetit. “Është një lloj lidhje të cilën ne kemi mundur ta rivendosim në një fjalë të thjeshtë që quhet komunikim, për të cilën, siç e dini shumë njerëz, thonë se unë nuk duhet ta bëja sepse Putini është njeri i keq”, ka shpjeguar më vonë Witkoffi. “Mirëpo, unë nuk e shoh Putinin si njeri të keq”.

Ashtu si edhe presidenti të cilit ai i shërben, Witkoffi shfaq besim të verbër gjatë bisedave me një kundërshtar. Kur Witkoffi i referohet në mënyrë sarkastike një fjale të thjeshtë si “komunikim”, ai po krijon një njeri kashte, si krijesë e MAGA-s, duke pohuar se edhe vetë kritikët e politikës së jashtme të Trumpit janë kundër diplomacisë. Por, problemi këtu nuk është se po bisedohet me një kundërshtar, por se këto bisedime po bëhen si qëllim në vetvete. Ja, më konkretisht për çështjen në fjalë, lidhur me ndalimin e bombardimeve ruse mbi objektet energjetike ukrainase për një afat 30-ditor që Witkoffi pretendon se e siguroi nga Putini. Në fakt, rusët e kanë shkelur atë me dhjetëra herë dhe kjo mjafton për të treguar se sa “burrë i mirë” është Putini.

Sot, Këshilli Botëror i Paqes është praktikisht jashtë funksionit, por misioni, taktikat dhe retorika e tij vazhdojnë. Llomotitjet e pareshtura të Kremlinit për “paqe” kanë të njëjtin qëllim që kishin edhe gjatë Luftës së Ftohtë: të zbutin Perëndimin me qëllim që t’i hapin rrugën agresionit dhe ekspansionit të mëtejshëm rus. Duke përfituar nga frika perëndimore ndaj një Lufte të Tretë Botërore (një model tjetër sovjetik që Trumpi dhe shokët e tij e propaganduan gjatë fushatës presidenciale të vitit 2016), ajo shpreh një dëshirë vetëm në dukje për paqe, por në realitet nënkupton kërcënim për luftë.

Dikur naivët që ranë preh e këtij mentaliteti ishin nga e majta, ndërsa sot viktima të sofizmave gjuhësore ruse të epokës sovjetike po bëhen gjithmonë e më shumë sektorë në rritje të së djathtës. Të dyja palët vuajnë sepse nuk arrijnë të kuptojnë natyrën e vërtetë të regjimit në Kremlin, i cili mbështetet në dhunë dhe në kërcënim të përhershëm për mbijetesë.

Ndaj, të pranosh “ Paqen” sipas kushteve të Moskës, do të thotë t’i lejosh rusët të bëjnë ç’tu dojë qejfi.

Garancitë e sigurisë së SHBA-së për Ukrainën janë përcaktuar për një periudhë 15-vjeçare, me mundësi zgjatjeje.

Kështu u ka thënë Volodymyr Zelensky gazetarëve të hënën, duke dhënë më shumë detaje rreth asaj që u diskutua dhe u ra dakord në takimin e tij me presidentin e SHBA-së, Donald Trump të dielën në Florida.

Gjatë konferencës së përbashkët për shtyp pas bisedimeve në Mar-a-Lago, presidenti ukrainas tha se garancitë e sigurisë së SHBA-së për Ukrainën ishin "100% të dakorduara".

"Kemi arritje të mëdha, plani i paqes me 20 pika është 90% i dakorduar dhe garancitë e sigurisë SHBA-Ukrainë janë 100% të dakorduara", u tha Zelensky gazetarëve.

"Garancitë e sigurisë së SHBA-së, Evropës dhe Ukrainës janë pothuajse të dakorduara. Dimensioni ushtarak është 100% i dakorduar", ka shtuar ai.

Më vonë ai i shpjegoi një grupi gazetarësh se garancitë janë me të vërtetë "të forta, megjithëse "për momentin, ato nuk janë të përhershme".

"I thashë (Trump) se lufta ka vazhduar për gati 15 vjet dhe ne do të donim që garancitë të ishin më të gjata", theksoi Zelensky.

"I thashë atij se do të donim të merrnim në konsideratë garancitë për 30, 40 apo edhe 50 vjet dhe ky do të ishte një vendim historik nga Presidenti Trump. Presidenti tha se do të mendonte për këtë".

"Pa garanci sigurie, realisht, kjo luftë nuk do të mbarojë".

Ndryshe, të dy presidentët thanë se nuk ka afat për hapat e ardhshëm në plan, me Trump që tregoi se pret të shohë më shumë përparim brenda disa javëve të ardhshme.

Takimi i radhës në nivel këshilltarësh midis përfaqësuesve të SHBA-së, Ukrainës dhe Evropës do të zhvillohet "në ditët në vijim", tha Zelensky, duke shtuar se Kievi ka kontaktuar tashmë të gjithë këshilltarët e përfshirë në proces. /Telegrafi/

Donald Trump dhe Volodymyr Zelensky u takuan të dielën në apartamentin e Mar-a-Lago për të diskutuar përparimin e bisedimeve për paqen në Ukrainë.

Pas takimit, të dy presidentët mbajtën një konferencë për shtyp, ku ndër tjerash ra në sy një deklaratë e Trump.

Ai tha se Rusia dëshiron që Ukraina të ketë sukses dhe se Vladimir Putin kishte qenë “shumë bujar” me energjinë dhe shërbime të tjera me çmime të ulëta, përcjell Telegrafi.

Ky pretendim la Zelenskyn paksa të habitur dhe madje e bëri të qeshte, duke shkaktuar reagime të shumta në rrjetet sociale.

Imazhet e shpërndara tregojnë momentin kur Zelensky duket i habitur, pastaj qesh.

Megjithatë, Zelensky kishte përshëndetur "arritjet e mëdha" pas një takimi dypalësh me homologun e tij amerikan, i cili këmbënguli se lufta e Rusisë kundër Ukrainës duhet të përfundojë së shpejti.

Zelensky u tha gazetarëve në Florida se garancitë e sigurisë së SHBA-së për vendin, një pikë kyçe përpara se të finalizohet një zgjidhje paqeje, janë "100% të dakorduara" dhe një plan ekonomik për të rigjallëruar ekonominë ukrainase është "pothuajse i finalizuar". /Telegrafi/

Volodymyr Zelensky tha se garancitë e sigurisë së SHBA-së për Ukrainën ishin "100% të dakorduara" pas një takimi me Donald Trump në Mar-a-Lago të dielën.

Presidenti ukrainas përshëndeti "arritjet e mëdha" pas një takimi dypalësh me homologun e tij amerikan, i cili këmbënguli se lufta e Rusisë kundër Ukrainës duhet të përfundojë së shpejti, shkruajnë mediat e huaja, përcjell Telegrafi.

Zelensky u tha gazetarëve në Florida se garancitë e sigurisë së SHBA-së për vendin, një pikë kyçe përpara se të finalizohet një zgjidhje paqeje, janë "100% të dakorduara" dhe një plan ekonomik për të rigjallëruar ekonominë ukrainase është "pothuajse i finalizuar".

"Kemi arritje të mëdha, plani i paqes me 20 pika është 90% i dakorduar dhe garancitë e sigurisë SHBA-Ukrainë janë 100% të dakorduara", u tha Zelensky gazetarëve.

"Garancitë e sigurisë të SHBA-së, Evropës dhe Ukrainës janë pothuajse të dakorduara. Dimensioni ushtarak është 100% i dakorduar", ka shtuar ai.

Trump bëri të ditur se bisedimet me Zelenskyn dhe delegacionin ukrainas do të vazhdojnë të hënën.

Ndërsa e cilësoi takimin produktiv, presidenti amerikan pranoi se çështja më e ndjeshme - ndarja e mundshme e territoreve - mbetet e pazgjidhur.

Kur u pyet konkretisht për Donbasin në lindje të Ukrainës - zona që përbëhet nga Donetsku dhe Luhansku, të cilën Ukraina e ka kundërshtuar ta heqë dorë, pasi kjo do të shpërblente Rusinë, e cila ka pushtuar pjesë të saj - Trump pranoi: "Kjo është një çështje shumë e vështirë".

Pa vendosur ose pa sinjalizuar një afat kohor, Trump tha "do ta shohim brenda disa javësh" nëse plani i paqes funksionon. /Telegrafi/

Presidenti i SHBA-së, Donald Trump, e përshkroi takimin e tij të fundit me homologun e tij ukrainas, Volodymyr Zelensky, si "të shkëlqyer" pas gati tre orësh bisedimesh.

"Patëm një takim të mrekullueshëm. Diskutuam shumë gjëra", tha Trump në një paraqitje të përbashkët me Zelenskyn në Mar-a-Lago, Florida, shkruajnë mediat e huaja, përcjell Telegrafi.

"Mendoj se po i afrohemi shumë, ndoshta shumë afër", tha Trump, duke shtuar se "kemi bërë shumë përparim në përfundimin e asaj lufte".

Kjo deklaratë e tij ishte nga disa të bëra nga presidenti i SHBA-së, teksa bashkë me homologun ukrainas po flisnin me gazetarët pas takimit të tyre në Mar-a-Lago.

Trump, duke thënë se beson që një marrëveshje paqeje është “afër” për Ukrainën, përshkroi “një nga dy çështjet shumë të vështira” që mbeten.

Ai nuk pranoi të jepte një përqindje për kushtet që ishin rënë dakord, por tha se mund të jetë afër 95%.

Ai pranoi se fati i rajonit lindor të Donbasit, të cilin Rusia i ka kërkuar Ukrainës dorëzimin, mbeti një çështje e pazgjidhur.

Në anën tjetër, Zelensky ka filluar uke falënderuar Trumpin "për një takim të shkëlqyer në këtë vend të mrekullueshëm".

Ai tha se ekipet sot diskutuan "të gjitha aspektet e kornizës së paqes" dhe thotë se plani i paqes me 20 pika është "90% i dakordësuar".

"Ne ramë dakord që garancitë e sigurisë janë një moment kyç në arritjen e paqes së qëndrueshme dhe ekipet tona do të vazhdojnë të punojnë në të gjitha aspektet", ka shtuar ai.

Një bisedë midis presidentit ukrainas, Volodymyr Zelensky, presidentit të SHBA-së, Donald Trump dhe udhëheqësve evropianë ishte zhvilluar para konferencës së përbashkët ndërmjet tyre.

Siç thuhej më tej, Zelensky dhe Trump folën me udhëheqësit në një telefonatë ndërsa dy presidentët u takuan në Florida për të diskutuar propozimin e fundit të paqes për Ukrainën.

Telefonata thuhet se zgjati mbi një orë dhe udhëheqësit diskutuan "hapat konkretë" për t'i dhënë fund luftës, shkroi Presidenti finlandez Alexander Stubb në një postim në X.

Pjesëmarrësit në komunikim përfshinin udhëheqësit e Britanisë, Francës, Gjermanisë, Italisë, Polonisë dhe Norvegjisë, si dhe sekretarin e përgjithshëm të NATO-s dhe presidentin e Komisionit Evropian, shkroi Stubb.

"Ne të gjithë po punojmë drejt një paqeje të drejtë dhe të qëndrueshme", tha Stubb. /Telegrafi/

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky ka mbërritur për takimin e tij me presidentin e SHBA-së Donald Trump në vendpushimin Mar-a-Lago në Florida.

Bisedimet vijnë menjëherë pas një sulmi masiv rus ndaj Kievit dhe pas muajsh përpjekjesh diplomatike të SHBA-së për t'i dhënë fund luftës.

Dhe Trump thuhet se ka thënë se mendon që Putini është serioz për paqen këtë herë, ndërsa Zelensky mbërriti për takimin mes tyre.

Pas arritjes së tij, të dy udhëheqësit shtrënguan duart dhe u ndalën për foto ndërsa Trump ka pranuar disa pyetje nga gazetarët përpara takimit të tyre.

Në këtë drejtim, i pyetur nëse mendon që Putini është serioz për paqen këtë herë, Trump tha: “Po, po. Mendoj se është, mendoj se të dy janë”.

Ai shtoi në përgjigje të një pyetjeje tjetër: “Duhet të bëjmë një marrëveshje, duhet ta bëjmë... Mendoj se të dy presidentët duan të bëjnë një marrëveshje”.

Trump tha se beson që janë në fazat përfundimtare të bisedimeve dhe se një fund "i shpejtë" i luftës mund të jetë i mundur, duke shtuar: “Ose do të mbarojë ose do të vazhdojë për një kohë të gjatë, dhe miliona njerëz të tjerë do të vdesin. Dhe askush nuk e dëshiron këtë”.

Trump përsëriti se ata do të flasin edhe me udhëheqësit evropianë pas takimit të tyre të sotëm, dhe të dy udhëheqësit më pas u kthyen dhe hynë brenda Mar-a-Lago për të filluar bisedimet e tyre. /Telegrafi/

Presidenti amerikan, Donald Trump ka shkruar në Truth Social për të thënë se ka folur me presidentin rus Vladimir Putin përpara takimit të tij me Zelenskyn.

"Sapo pata një telefonatë të mirë dhe shumë produktive me Presidentin Putin të Rusisë", ka shkruar Trump, përcjell Telegrafi.

Ai shton se takimi me Zelenskyn do të zhvillohet në sallën kryesore të ngrënies në Mar-a-Lago dhe se gazetarët janë të ftuar të marrin pjesë.

Kremlini gjithashtu ka konfirmuar se është zhvilluar një telefonatë midis dy udhëheqësve.

Veçmas, në një postim të mëparshëm, Trump vlerësoi rolin e administratës së tij si një paqebërës global, duke iu referuar një armëpushimi të sapo dakordësuar midis Kamboxhias dhe Tajlandës, dhe duke sugjeruar se Kombet e Bashkuara kanë qenë "pak të dobishme" në zgjidhjen e konflikteve, përfshirë Ukrainën.

"Ndoshta Shtetet e Bashkuara janë bërë Kombet e Bashkuara të VËRTETA", thotë ai.

Telefonata e Trump me Putin vjen pak orë pasi ata të takohen ku Zelensky thuhet se do të kërkojë të sigurojë vulën e miratimit të presidentit amerikan për një propozim të ri për t'i dhënë fund konfliktit gati katërvjeçar me Rusinë.

Plani 20-pikësh, i cili doli nga javë të tëra negociatash intensive SHBA-Ukrainë, nuk ka miratimin e Moskës, dhe takimi ballë për ballë në Florida vjen pas një sulmi masiv rus me raketa dhe dronë ndaj Kievit, shkruajnë mediat e huaja.

Takimi, që do të organizohet nga Trump në rezidencën e tij Mar-a-Lago, sipas Shtëpisë së Bardhë, do të jetë takimi i tyre i parë ballë për ballë që nga tetori, kur presidenti amerikan refuzoi të miratonte kërkesën e Zelenskyt për raketa Tomahawk me rreze të gjatë veprimi. /Telegrafi/

Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky do të ulet me Donald Trump të dielën dhe do të kërkojë të sigurojë vulën e miratimit të presidentit amerikan për një propozim të ri për t'i dhënë fund konfliktit gati katërvjeçar me Rusinë.

Plani 20-pikësh, i cili doli nga javë të tëra negociatash intensive SHBA-Ukrainë, nuk ka miratimin e Moskës, dhe takimi ballë për ballë në Florida vjen pas një sulmi masiv rus me raketa dhe dronë ndaj Kievit, shkruajnë mediat e huaja, përcjell Telegrafi.

Takimi, që do të organizohet nga Trump në rezidencën e tij Mar-a-Lago, sipas Shtëpisë së Bardhë, do të jetë takimi i tyre i parë ballë për ballë që nga tetori, kur presidenti amerikan refuzoi të miratonte kërkesën e Zelenskyt për raketa Tomahawk me rreze të gjatë veprimi.

Zelenskyy tha të dielën se Kievi po bënte gjithçka për t'i dhënë fund luftës me Rusinë, por se në fund të fundit sigurimi i paqes do të varet nga partnerët e tij.

“Këto janë disa nga ditët diplomatike më aktive të vitit dhe shumë gjëra mund të zgjidhen para Vitit të Ri dhe ne po bëjmë gjithçka për këtë, por nëse do të ketë vendime varet nga partnerët”, shkroi ai në aplikacionin Telegram në komentet para bisedimeve në Florida me Presidentin e SHBA-së Donald Trump.

Ai shtoi se partnerët e Ukrainës duhet të rrisin presionin mbi Moskën “në mënyrë që rusët të ndiejnë pasojat e agresionit të tyre”.

Ai tha gjithashtu gjatë një ndalese në Kanada të shtunën se shpresonte që bisedimet të ishin “shumë konstruktive” dhe tha se udhëheqësi rus Vladimir Putin kishte treguar qëllimet e tij me sulmin e fundit në kryeqytetin ukrainas.

“Ky sulm është përsëri përgjigja e Rusisë ndaj përpjekjeve tona për paqe. Dhe kjo tregoi vërtet se Putini nuk dëshiron paqe”, tha ai.

Zelenskyy zhvilloi një konferencë telefonike ndërsa ishte në Kanada me udhëheqësit evropianë të cilët, sipas kancelarit gjerman Friedrich Merz, premtuan mbështetjen e tyre të plotë për përpjekjet e tij për paqe.

Rusia ka akuzuar Ukrainën dhe mbështetësit e saj evropianë se po përpiqen të “shkatërrojnë” një plan të mëparshëm të ndërmjetësuar nga SHBA-ja për të ndaluar luftimet. /Telegrafi/

Nga: Francis Dearnley / The Telegraph
Përkthimi: Telegrafi.com

Javën e fundit të punës, para Krishtlindjeve, udhëheqësit e BE-së u mblodhën për atë që u cilësua si samit historik. Siç pritej, u përsëritën klishetë. “Vetëm Ukraina mund të përcaktojë kushtet e paqes”, këmbëngulën ata, duke bërë me dije progresin drejt anëtarësimit të Kievit në BE. Por, pas kësaj retorike, disa prej tyre - disa haptazi të rreshtuar me Moskën, të tjerët të paralizuar nga frika - kundërshtuan. Rezultati nuk ishte vendosmëria, por ekspozimi: një Evropë e përçarë për atë se si do të përballet me luftën që po riformëson të ardhmen e saj. Vërtet, asgjë nuk ndryshoi.

Nëse kjo ta kujton takimin e BE-së javën e kaluar - ku Brukseli dështoi të zhbllokojë asetet e ngrira shtetërore ruse, humbi një mundësi të rrallë për t’i shkaktuar një goditje serioze Moskës dhe në vend të kësaj detyroi taksapaguesit të garantojnë një hua prej 90 miliardë dollarëve për Ukrainën - atëherë gabohesh. Po përshkruaj një samit nga një vit më parë, në dhjetor të vitit 2024, kur për herë të fundit më kërkuan të shkruaja një reflektim për vitin që vjen.

Atëherë paralajmërova se, pavarësisht prej më shumë se një viti me sinjale të qarta se presidenca Trump ishte një mundësi reale, Evropa - përfshirë Britaninë - kishte dështuar të zhvillonte një strategji serioze dhe të pavarur për sigurinë e saj. Nuk pati riarmatim të shpejtë, as ashpërsim të qëndrimit për Ukrainën, as vija të kuqe për të penguar rezultatet më të këqija. Fati i Evropës - dhe i Ukrainës - mbeti i lidhur me vullnetin e mirë të një aleati i cili, siç argumentova, “së shpejti mund të tregojë se nuk është i besueshëm”.

Dymbëdhjetë muaj më pas, pasojat e atij dështimi kanë qenë më të rënda sesa shumëkush kishte imagjinuar. Një Rusi e trimëruar, e inkurajuar nga tapeti i kuq që Trumpi ia shtriu Putinit në samitin katastrofik të Alaskës, tani haptazi provokon Evropën. Sulmet hibride janë intensifikuar, duke kulmuar me një inkursion të dronëve në hapësirën ajrore të Polonisë, gjë që detyroi NATO-n të përfshihej për herë të parë - në historinë e aleancës - në një përballje të drejtpërdrejtë me Rusinë. Ndërkohë, Shtëpia e Bardhë, duke ndier dobësinë, ka poshtëruar vazhdimisht ish-aleatët e saj evropianë, ndërsa sinjalizon qartë një dëshirë për pajtim me Moskën.

Vitin e kaluar shkrova se Evropa “nuk ia kishte lënë vetes asnjë zgjedhje tjetër përveçse të kërkonte një mrekulli festive përtej Atlantikut”, duke mbështetur shpresat e saj te një paqe e negociuar me Putinin. Kjo shpresë mbështetej në një supozim të vetëm të brishtë: se Rusia do të negocionte - me mirëbesim. “Ajo që duket se askush nuk po pyet”, shkrova atëherë, “është çfarë ndodh nëse ajo nuk e bën këtë”.

Kjo pyetje mbetet e nënvlerësuar në mënyrë të rrezikshme. Pavarësisht provave dërrmuese se Putini nuk ka asnjë synim për të përfunduar luftën, përveçse nëse plotësohen kërkesat e tij - kërkesa që do të copëtonin sovranitetin e Ukrainës dhe do të dobësonin përgjithmonë sigurinë evropiane - në shumë kryeqytete vazhdon një iluzion kokëfortë. Se lufta do të përfundojë shpejt. Se një marrëveshje e keqe e imponuar ndaj Kievit mund të përballohet. Ose se ruajtja e ndihmës në nivelin e tanishëm do ta lodhë përfundimisht Rusinë deri në një armëpushim.

Po, ekonomia e Rusisë është nën trysni. Dhe, po, është e mundur që Putini në një moment të vendosë të pezullojë luftën e tij. Por, historia ofron pak ngushëllim. Regjimet që kalojnë me sukses në një ekonomi lufte rrallëherë tërhiqen vullnetarisht. Në fakt, shpenzimet ushtarake të Kremlinit janë rritur ndjeshëm, industria e tij është rikalibruar dhe ndonëse ky model nuk është pafundësisht i qëndrueshëm, ai krijon nxitje të fuqishme për të vazhduar. Lufta premton jo vetëm përfitim strategjik, por edhe shpëtim financiar - borxhe të shtyra ose të shlyera përmes pushtimit.

Kjo është arsyeja pse paralajmërimet e dhëna nga krerët e shërbimeve inteligjente, në të gjithë Evropën, kërkojnë vëmendje urgjente. Nuk ka asnjë shenjë që Moska ka ndërmend të zmbrapset, as në Ukrainë, as në fushatën e saj të frikësimit të Evropës. Disa vlerësime shkojnë edhe më tej, duke sugjeruar se Rusia tashmë po provokon përtej Ukrainës - veçanërisht në shtetet baltike - duke testuar vendosmërinë e NATO-s, duke gërryer besimin te Neni 5 dhe duke llogaritur se Evropa do të hezitojë nëse Rusia sajon një krizë atje - duke vendosur “njerëz të vegjël të gjelbër” dhe më pas trupa, siç ka bërë më parë, teksa Shtetet e Bashkuara shikojnë diku tjetër.

Tani që besueshmëria amerikane s’është më e sigurt, përfundoi bota të cilën brezat evropianë e merrnin si të mirëqenë. Kështu, viti 2025 mund të mbahet mend si viti kur “Perëndimi” pushoi së funksionuari si një koncept politik që ka kuptim. Vizioni i Woodrow Wilsonit për një “komunitet demokratik fuqie” është zëvendësuar nga fjalori për “sfera ndikimi” - gjuhë që ia dorëzon terrenin moral regjimeve autoritare dhe legjitimon pushtimet atje ku nuk duhet lejuar kurrë.

Sepse, këtu qëndron thelbi. T’ua mohosh njerëzve të drejtën për të zgjedhur të ardhmen e tyre - ashtu siç duket se bëjnë bisedimet aktuale për paqe - do të thotë të braktisësh vetë demokracinë. Ukrainasit e bënë zgjedhjen e tyre nëpërmjet votës. Putini nuk ka asnjë të drejtë ta përmbysë atë me forcë, përveç nëse jemi të gatshëm të kthehemi te rregullat e shekullit XIX. Dhe, ky është rreziku më i thellë: jo një luftë me Rusinë në izolim, por një luftë e ardhshme - ndoshta me Kinën - e lindur nga erozioni i qëllimshëm i parimeve që ruajtën paqen për dekada.

Në fund të artikullit tim, të vitit të kaluar, paralajmërova se, në vitin 2025, Rusia do të mund të refuzonte krejtësisht negociatat, ose të shtirej sikur negocion me mirëbesim teksa i zvarrit ato. Në fund, Putini bëri të dyja - duke llogaritur që padurimi amerikan do ta bënte pjesën tjetër. Skenari më i mirë ishte që keqbesimi i Moskës të dilte më në fund haptazi, duke nxitur Uashingtonin të shtonte mbështetjen për Ukrainën. Sot, kjo duket pothuajse e pamundur. Ndryshimi ideologjik në Shtetet e Bashkuara është i thellë. Gati përditë Trumpi lëvdon “marrëdhënien e mirë” me Putinin, duke mos humbur asnjë rast për të sulmuar presidentin Zelensky. Është, pa dyshim, një botë e re.

E mbylla artikullin e vitit të kaluar me një paralajmërim për koston e mosveprimit: nëse heq dorë nga parimet, më pas heq dorë nga territori - “dhe vdesin njerëzit e pafajshëm”.

Që atëherë, shumë më tepër njerëz të pafajshëm kanë vdekur. Dhe, më shumë do të vdesin vitin e ardhshëm nëse asgjë nuk ndryshon. Dhe, një ditë, mund të mos jenë njerëz të pafajshëm në një “vend të largët”, por bijtë dhe bijat tona që do të paguajnë çmimin për dështimin tonë për të vepruar kur ende kishte kohë. /Telegrafi/

Presidenti Volodymyr Zelensky ka përshëndetur ukrainasit në prag të Krishtlindjeve, duke thënë se Ukraina po feston Krishtlindjet në një kohë të vështirë.

Megjithatë, pavarësisht të gjitha vuajtjeve të sjella nga Rusia, ajo nuk është e aftë të pushtojë atë që ka më shumë rëndësi - unitetin e Ukrainës.

Presidenti ukrainas e tha këtë në fjalimin e tij festiv, raporton Ukrinform, përcjell Telegrafi.

"Ne e shënojmë Krishtlindjet në një kohë të vështirë. Mjerisht, jo të gjithë jemi në shtëpi këtë mbrëmje. Mjerisht, jo të gjithë kanë ende një shtëpi. Dhe mjerisht, jo të gjithë janë me ne sonte. Por, pavarësisht të gjitha vuajtjeve që ka sjellë Rusia, ajo nuk është e aftë të pushtojë ose bombardojë atë që ka më shumë rëndësi. Kjo është zemra jonë ukrainase, besimi ynë tek njëri-tjetri dhe uniteti ynë", tha Zelensky.

"Ukrainasit janë së bashku sonte - duke festuar Krishtlindjet në të njëjtën datë, si një familje e madhe", theksoi ai.

Ai gjithashtu vuri në dukje se ëndrrat e ukrainasve janë të ngjashme këto ditë.

“Sot, të gjithë ndajmë një ëndërr. Dhe bëjmë një dëshirë - për të gjithë ne... Por kur i drejtohemi Zotit, sigurisht, kërkojmë diçka më të madhe. Kërkojmë paqe për Ukrainën. Luftojmë për të. Dhe lutemi për të. Dhe e meritojmë”, ka shtuar Zelensky.

Në fjalimin e tij, Zelensky tha gjithashtu se në këtë kohë ukrainasit po luten për të gjithë në vijën e parë - që të kthehen të gjallë.

“Për të gjithë ata që janë në robëri - që të kthehen në shtëpi. Për të gjithë heronjtë tanë të rënë që mbrojtën Ukrainën me koston e jetës së tyre. Për të gjithë ata që Rusia i ka shtyrë në pushtim dhe i ka detyruar të iknin. Për ata që po luftojnë, por nuk e kanë humbur Ukrainën brenda vetes - dhe për këtë arsye Ukraina nuk do t'i humbasë kurrë”.

“Sot qëndrojmë krah për krah. Nuk do ta humbasim rrugën tonë në errësirë. Qoftë personalisht apo në mendimet tona, do t'i urojmë njëri-tjetrit të gjitha të mirat, do ta përqafojmë dhe ngrohim njëri-tjetrin, do t'i thërrasim prindërit tanë, do t'i puthim fëmijët tanë, do t'i mbajmë fort të dashurit tanë - dhe, sigurisht, mos harroni - mos harroni të gjithë njerëzit tanë”, theksoi presidenti ukrainas. /Telegrafi/

Nëse do të mbaheshin zgjedhje presidenciale në të ardhmen e afërt dhe presidenti Volodymyr Zelensky do të kandidonte, 30.6% e ukrainasve thanë se do të votonin për të.

Ish-komandanti i Përgjithshëm i Forcave të Armatosura, Gjenerali Valerii Zaluzhnyi, renditet i dyti me 29.6% mbështetje.

Rezultatet vijnë nga një sondazh i dhjetorit i kryer nga Qendra Socis për Kërkime Sociale dhe të Marketingut, raporton Ukrinform, përcjell Telegrafi.

Kandidatët e tjerë morën mbështetjen e mëposhtme: 8.1% për Kyrylo Budanov, Shef i Drejtorisë Kryesore të Inteligjencës së Ministrisë së Mbrojtjes; 7.2% për ish-Presidentin Petro Poroshenko; 6.1% për Yulia Tymoshenko; dhe 5% për Dmytro Razumkov.

Nëse zgjedhjet do të shkonin në një balotazh midis Zelensky dhe Zaluzhnyi, Zelensky do të merrte 35.8% të votave, ndërsa Zaluzhnyi do të merrte 64.2%.

Nëse Zaluzhnyi nuk merr pjesë në zgjedhje, Budanov ka të ngjarë të kalojë në raundin e dytë kundër Zelensky.

Në këtë skenar, 56.2% e të anketuarve thanë se do të votonin për Budanov, ndërsa 43.8% do të mbështesnin Zelenskyn.

Më parë, Ukrinform raportoi se gjatë një konference për shtyp, Zelensky vuri në dukje se nëse ratifikimi i një marrëveshjeje paqeje midis Ukrainës, SHBA-së, Rusisë dhe Evropës kërkon një referendum mbarëkombëtar, zgjedhjet presidenciale mund të zhvillohen njëkohësisht. /Telegrafi/

Volodymyr Zelensky i Ukrainës ka dhënë detaje mbi një plan të përditësuar paqeje që i ofron Rusisë tërheqjen e mundshme të trupave ukrainase nga lindja dhe krijimin e një zone të çmilitarizuar në vend të tyre.

Duke detajuar planin 20-pikësh të dakordësuar nga të dërguarit e SHBA-së dhe Ukrainës në Florida në fundjavë, Zelensky tha se rusët do të përgjigjen të mërkurën pasi amerikanët të kenë folur me ta.

Duke e përshkruar planin si "kornizën kryesore për përfundimin e luftës", ai tha se ai propozonte garanci sigurie nga SHBA-të, NATO-ja dhe evropianët për një përgjigje të koordinuar ushtarake nëse Rusia pushtonte përsëri Ukrainën, shkruan BBC, përcjell Telegrafi.

Ndërsa lidhur me çështjen kyçe të Donbasit lindor të Ukrainës, Zelensky theksoi se një "zonë e lirë ekonomike" ishte një zgjidhje e mundshme.

Ai u tha gazetarëve se meqenëse Ukraina ishte kundër tërheqjes, negociatorët amerikanë po kërkonin të krijonin një zonë të çmilitarizuar ose një zonë të lirë ekonomike.

Çdo zonë nga e cila tërhiqeshin trupat ukrainase do të duhej të ruhej nga Ukraina, theksoi ai.

"Ekzistojnë dy mundësi", tha Zelensky, "ose lufta vazhdon, ose diçka do të duhet të vendoset në lidhje me të gjitha zonat e mundshme ekonomike".

Plani 20-pikësh shihet si një përditësim i një dokumenti origjinal 28-pikësh, të dakordësuar nga i dërguari amerikan Steve Witkoff me rusët disa javë më parë, i cili u pa gjerësisht si i orientuar shumë drejt kërkesave të Kremlinit.

Rusët kanë këmbëngulur që Ukraina të tërhiqet nga pothuajse një e katërta e territorit të saj në rajonin lindor të Donetskut në këmbim të një marrëveshjeje paqeje. Pjesa tjetër është tashmë nën pushtimin rus.

Çështjet e ndjeshme, duke përfshirë pyetjet mbi territorin, do të duhej të zgjidheshin "në nivelin e udhëheqësve", por drafti i ri do t'i siguronte Ukrainës garanci të forta sigurie dhe një forcë ushtarake prej 800,000, shpjegoi Zelensky.

Pjesa më e madhe e planit të përditësuar i ngjan asaj që doli nga bisedimet e fundit në Berlin që përfshinin negociatorët amerikanë Witkoff dhe Jared Kushner me udhëheqësit ukrainas dhe evropianë.

Vendndodhja më pas u zhvendos në Miami fundjavën e kaluar ku ekipi i presidentit amerikan Donald Trump foli veçmas me të dërguarin rus Kirill Dmitriev dhe më pas me zyrtarët ukrainas dhe evropianë.

Tani duket se ka shumë më tepër detaje mbi çështjen territoriale, megjithëse është e qartë se pala ukrainase nuk arriti të arrinte një konsensus me amerikanët.

Zelensky shpjegoi se nëse Ukraina ishte e përgatitur të tërhiqte forcat e saj të rënda me pesë, 10 ose 40 km në 25% të Donetskut që ende mbante për të krijuar një zonë ekonomike, duke e bërë atë praktikisht të demilitarizuar, atëherë Rusia do të duhej të bënte të njëjtën gjë "përkatësisht me pesë, 10 ose 40 km".

Trupat ruse janë aktualisht rreth 40 km (25 milje) në lindje të qyteteve të "rripit të fortesës" të Ukrainës, Sloviansk dhe Kramatorsk, pasi kanë pushtuar qytetin e Siverskut.

Presidenti rus Vladimir Putin nuk ka gjasa të impresionohet nga lloji i kompromisit që propozohet për Donetskun.

Ai tha këtë muaj se Rusia do të merrte kontrollin e të gjithë Ukrainës lindore me forcë nëse trupat ukrainase nuk tërhiqeshin.

Megjithatë, Trump po shtyn për një marrëveshje për t'i dhënë fund pothuajse katër viteve të luftës në shkallë të plotë dhe presidenti ukrainas beson se Rusia nuk mund të përballojë të refuzojë planin e SHBA-së. /Telegrafi/

Aeroplanë luftarakë polakë dhe të aleatëve u vendosën në gatishmëri mëngjesin e së martës pasi Rusia nisi sulme ajrore drejt Ukrainës perëndimore, pranë kufirit të Polonisë, thanë forcat e armatosura.

"Aeroplanët luftarakë u ngritën në ajër, dhe sistemet e mbrojtjes ajrore tokësore dhe të zbulimit me radar u vunë në gatishmëri të shtuar", tha komanda operative e forcave të armatosura të Polonisë në X, përcjell Telegrafi.

"Këto masa janë të natyrës parandaluese dhe synojnë sigurimin dhe mbrojtjen e hapësirës ajrore, veçanërisht në zonat ngjitur me rajonet e kërcënuara".

Ky veprim vjen pak muaj pasi Polonia mbylli hapësirën e saj ajrore ndërsa forcat ajrore ngritën aeroplanë në ajër në përgjigje të një sulmi rus ndaj Kievit në shtator, shkruan Sky News.

Polonia është detyruar të vendosë aeroplanët e saj në disa raste që kur Rusia pushtoi Ukrainën.

Kujtojmë se Rusia ka intensifikuar sulmet e saj në rajonin jugor ukrainas të Odesas, duke shkaktuar ndërprerje të gjera të energjisë dhe duke kërcënuar infrastrukturën detare të rajonit.

Zëvendëskryeministri ukrainas Oleksiy Kuleba tha se Moska po kryente sulme "sistematike" në rajon.

Javën e kaluar, ai paralajmëroi se fokusi i luftës "mund të jetë zhvendosur drejt Odesas".

Presidenti Volodymyr Zelensky theksoi se sulmet e përsëritura ishin një përpjekje nga Moska për të bllokuar qasjen e Ukrainës në logjistikën detare. /Telegrafi/

Nga: Rajan Menon / The Guardian
Përkthimi: Telegrafi.com

Konferenca maratonë për shtyp e Vladimir Putinit më 19 dhjetor, një ngjarje e përvjetshme në fund të vitit, nuk ofroi asnjë dëshmi se Rusia mund të braktisë qëllimet të cilat presidenti i vendosi për “operacionin e posaçëm ushtarak” kundër Ukrainës në shkurt të vitit 2022: pushtimin e Donjeckut, Luhanskut, Zaporizhias dhe Hersonit. Si gjithmonë, Putini nuk u duk i shqetësuar nga fakti se, pothuajse katër vjet pas nisjes së luftës, ushtria e tij kishte arritur të pushtonte plotësisht vetëm Luhanskun - ndonëse kishte marrë nën kontroll më shumë se një të tretën e atij rajoni, si dhe Donjeckun, që në vitin 2015.

Qëndrimi i palëkundur i Putinit nuk duhet të jetë befasues. Menjëherë pas pushtimit, Duma e Shtetit të Rusisë miratoi legjislacionin për përfshirjen e këtyre katër rajoneve ukrainase në përbërje të Rusisë - dhe, këtë muaj, ministri i Jashtëm, Sergey Lavrov, dhe zëvendësministri i Jashtëm, Sergei Ryabkov, ripohuan pretendimet territoriale të Putinit.

Paaftësia e Rusisë për të lëvizur nga pozicioni i saj bie në kundërshtim me përpjekjet e dëshpëruara të Donald Trumpit për të arritur një zgjidhje politike deri në Krishtlindje. Për të përmbushur këtë afat të përcaktuar, Trumpi madje përpiqet ta detyrojë Volodymyr Zelenskyyn të dorëzojë pjesët e Donjeckut të cilat Ukraina ende i mban. Edhe pse Zelenskyy refuzoi, ai u tregua i gatshëm të braktiste përpjekjen disavjeçare të Ukrainës për anëtarësim në NATO dhe të pranonte neutralitetin - në këmbim të garancive të fuqishme të sigurisë nga Perëndimi.

Ky ndryshim nga ana e Zelenskyyt nuk do ta zbus Putinin. Shqetësimi i kahershëm - dhe i kuptueshëm - i Rusisë për zgjerimin e NATO-s i paraprin kësaj. Por, lufta e Putinit në vitin 2022 buron nga diçka më e thellë, pasi nuk ka prova që Ukraina ishte më pranë anëtarësimit zyrtar në aleancë në prag të pushtimit të Rusisë - sesa ishte në vitin 2008, kur NATO, në samitin e saj në Bukuresht, deklaroi se Ukraina do të bëhej anëtare në një të ardhme të pacaktuar.

Ashtu si në vitin 2008, vendet e NATO-s mbeten të ndara për kandidaturën e Ukrainës - madje edhe më shumë. Kjo ka rëndësi: neni 10 i traktatit themelues të NATO-s të vitit 1949, kërkon unanimitet për pranimin e anëtarëve të rinj. Kur NATO vërtet dëshiron të rrisë anëtarësinë, ajo vepron me shpejtësi: vëreni pranimin e shpejtë të Finlandës (prill 2023) dhe Suedisë (mars 2024), të cilat aplikuan për anëtarësim në maj 2022. Për të shpjeguar motivimin e Putinit për të pushtuar Ukrainën, duhet të marrim parasysh ankesat e rrënjosura në histori.

Ai ka deklaruar, në mënyrë të përsëritur dhe të zgjatur, se ukrainasit dhe rusët kanë qenë një popull për shekuj të tërë; se ndarja e tyre në dy shtete, pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, ishte një tragjedi; se Jugu dhe Lindja e Ukrainës, të banuara nga një numër i madh rusësh etnikë apo ukrainasish me gjuhë amtare ruse, i përkasin me të drejtë Rusisë. Me pak fjalë, Putini beson se Rusia është plaçkitur.

Megjithatë, në konferencën për shtyp, Putini përgëzoi Trumpin për “sinqeritetin absolut” në nisjen e negociatave për t’i dhënë fund luftës, duke shtuar se Rusia mbetet e angazhuar ndaj tyre dhe do ta ndalojë ofensivën ushtarake për sa kohë që interesat e saj merren seriozisht.

Lëvdatat e Putinit kanë një qëllim - dhe një objektiv të ndjeshëm. Trumpi ka lavdëruar “gjenialitetin” e Putinit. Ai, si Putini, ka fajësuar Ukrainën për nisjen e luftës. Ai kërkon një afrim me Rusinë që përfshin investime të përbashkëta multi-miliardë dollarëshe. Ka mbështetur kërkesën e Putinit që Zelenskyy të mbajë zgjedhje, pavarësisht luftës, për të demonstruar legjitimitetin e tij demokratik. Ai, si Putini, përçmon Evropën dhe do të preferonte një marrëveshje që i lë evropianët (dhe ukrainasit) të anashkaluar. Të gjitha këto janë arsye se përse Putini përpiqet ta josh Trumpin dhe të thellojë përçarjen mes ShBA-së dhe Evropës.

Përkundër qëndrimeve të përbashkëta dhe simpatinë e Trumpit për Rusinë, ai ende nuk ka bërë një marrëveshje që i përshtatet Putinit. Nëse nuk e bën, gjakderdhja do të vazhdojë. Ukraina ka paguar tashmë një çmim të tmerrshëm - dhe kjo nuk është për t’u habitur: ajo është pala shumë më e dobët. E habitshme është humbja masive e ushtrisë ruse - në njerëz dhe pajisje. Ekonomia e Rusisë gjithashtu është nën stres të vazhdueshëm dhe mezi po rritet, megjithëse nuk është në rrezik kolapsi. Por, vuajtjet e rusëve, për të mos përmendur ato të ukrainasve, nuk do të kenë rëndësi për sa kohë që Putini beson se objektivat e tij janë ende të arritshëm - në tryezën e bisedimeve, duke bindur Trumpin të vazhdojë presionin ndaj Zelenskyyt, apo në fushëbetejë.

Ndërkohë, BE-ja ka ndërmarrë një hap të madh që do të ulë gjasat që Rusia të fitojë shpejt në cilindo drejtim, duke siguruar që arkat e Kievit të mos mbeten bosh. Krerët e bllokut kishin shpresuar të përdornin interesin e fituar nga 210 miliardë euro në asete të ngrira ruse për të ndihmuar Ukrainën. Megjithëse ky plan dështoi për shkak të kundërshtimit të hapur të disa shteteve anëtare të BE-së dhe hezitimeve të të tjerëve, BE-ja arriti të gjente një zgjidhje tjetër. Ajo do të marrë hua 90 miliardë euro për të mbështetur Ukrainën për dy vjet - dhe, pa detyrim kthimi përveçse nëse Rusia paguan dëmshpërblime, diçka që askush nuk e pret.

Media u fokusua te mosmarrëveshjet brenda BE-së për asetet e ngrira ruse, por ajo që ka rëndësi vërtet është se një bllok prej 27 shtetesh sovrane, shpesh të vështira për t’u menaxhuar, arriti të sigurojë fondet për të shmangur kolapsin e Ukrainës. Ashtu siç fjalët e Putinit sigurojnë vazhdimin e luftës, edhe veprimet e BE-së bëjnë të njëjtën gjë. Vendimi i BE-së është gjithashtu i rëndësishëm, sepse tregon gatishmërinë e Evropës për të vepruar në mënyrë të pavarur lidhur me luftën, edhe nëse kjo nënkupton largimin nga ShBA-ja.

Në gusht, Trumpi deklaroi se amerikanët nuk kanë ndonjë interes në luftën e Ukrainës, pasi ndodhen larg saj, “përtej një oqeani të madh dhe të bukur”. Evropa nuk e gëzon këtë luks gjeografik. Kjo, së bashku me Strategjinë e re të Sigurisë Kombëtare të Trumpit, e cila e përshkruan kontinentin si një vend të zhytur në probleme dhe për rrjedhojë me rëndësi në venitje për ShBA-në, mund t’i ketë bindur udhëheqësit evropianë të veprojnë më të pavarur.

Duke qenë se Trumpi pezulloi gjithë ndihmën e drejtpërdrejt ushtarake për Kievin, në mars, ndihma vetëm nga Evropa mund të mos mjaftojë për të qenë të sigurt që ukrainasit të arrijnë një paqe të cilën ata e konsiderojnë të drejtë. Por, kjo ka qenë një luftë e mbushur me befasi, dhe më e madhja prej tyre është që ushtria e Ukrainës ende nuk është mposhtur.

Evropa ia ka hedhur Ukrainës një jelek shpëtimi, por nuk duhet të kemi iluzione. Ukraina do të vazhdojë të luftojë me shpinë për muri kundër një armiku që ka më shumë në secilin burim të rëndësishëm për luftën - dhe lideri i të cilit e barazon “kompromisin” me kapitullimin e kundërshtarit. Në mungesë të një ndryshimi të papritur të pozicionit të Rusisë mbi çështjen territoriale, Trumpit do t’i mohohet dhurata e Krishtlindjes të cilën aq shumë e dëshiron. Ndonëse secili në mënyrën e vet, konferenca për shtyp e Putinit dhe paketa e huas së BE-së për Ukrainën, sigurojnë që lufta do të vazhdojë edhe vitin e ardhshëm. /Telegrafi/

Peco Trajkoski nga OJQ thotë se ekziston një "frikë" midis autoriteteve të Maqedonisë se dërgimi i trupave në Ukrainë do të thoshte "marrje anësie".

"Në komunikimin publik, Ministria e Mbrojtjes e lidh vendimin me një qëndrim parimor se Maqedonia "gjithmonë ka qenë për paqe dhe siguri" dhe se siguria e qytetarëve është një përparësi, prandaj ushtarët e Maqedonisë nuk do të dërgohen në Ukrainë. Nëse e lexojmë vendimin "nën sipërfaqe", arsyet zakonisht janë më praktike sesa ideologjike.

Së pari, për ushtritë e vogla, çdo vendosje e re do të thotë një zgjedhje që do të sakrifikohet në vend ose në misionet/detyrimet ekzistuese, dhe një mision në Ukrainë do të mbartte rrezik më të lartë, logjistikë më të madhe dhe potencialisht rregulla më të vështira angazhimi", tha për "Lokalno" Peco Trajkoski nga OJQ-ja - Qendra për Kërkime dhe Analiza Strategjike pas qëndrimit të përsëritur të ministrit të Mbrojtjes, Vllado Misajlovski, se Maqedonia nuk do të dërgojë ushtarët e saj në një mision të mundshëm paqeruajtës në Ukrainë.

Sipas Trajkovskit, më e rëndësishmja, në një periudhë kaq të trazuar, qeveritë shpesh nuk duan të dalin përpara vijës së partnerit më të fortë, në këtë rast Shteteve të Bashkuara.

"Analizat vendase dhe të huaja sugjerojnë se pozicionimi zyrtar ka një element përputhjeje me administratën e re amerikane dhe një fokus në prioritete "më të sigurta" në vend të një vendosjeje të rrezikshme në Ukrainë", thekson Trajkoski.

Analisti vlerëson se ekziston njëfarë “frike” midis autoriteteve të vendit se dërgimi i trupave do të thoshte “marrje anësie”, por, siç thotë ai, nuk duhet të jetë “frikë” në një kuptim dramatik, por më tepër kujdes strategjik./Telegrafi/