Nga Gazeta Si- Një studim i ri ka analizuar shifrat dhe rezulton se, ndërsa kohëzgjatja e vëmendjes po zvogëlohet, kohëzgjatja e filmave po shtohet. “Ishte pak i gjatë, apo jo?” Një koment i vazhdueshëm që do ta keni dëgjuar kur dilni nga kinemaja.

A është një përshtypje e gabuar që mund të jetë për shkak të shkurtimit të vëmendjes sonë, për shkak të mediave sociale dhe filmave të shkurtër të kudondodhur në internet? Apo kemi të bëjmë me një fenomen të vërtetë?

Epo, statistikat janë dhe nuk po imagjinoni gjëra… Përveç fokusit nga filmat në filma, filmat po bëhen më të gjatë.

Hulumtuesi dhe analisti i industrisë së filmit Stephen Folloës u shfaq së fundmi në podkastin ‘The Toën’ dhe zbuloi se ai “ka analizuar kohëzgjatjen e 36,431 filmave” që u publikuan në kinema nga viti 1980 deri në vitin 2025. Dhe të dhënat flasin vetë.

Kohëzgjatja ka pasur luhatje rreth 100 deri në 103 minuta që nga vitet 1980. Në vitin 2024, filmi mesatar ishte 103.6 minuta i gjatë.

Megjithatë, kjo është mesatarja e gjithçkaje. Nëse shikoni vetëm “publikimet në kinema”, vetëm ato filma kishin një mesatare prej 106 minutash në vitet 1990 dhe fillim të viteve 2000. Por deri në dekadën aktuale, “kjo shifër ishte rritur në 114 minuta”.

E lexuat saktë: Filmat janë afërsisht 10 minuta më të gjatë se sa ishin 20 vjet më parë. Përqindja e filmave të publikuar në kinema që zgjasin më pak se 90 minuta është zvogëluar ndjeshëm në 40 vitet e fundit.

“Në vitet 1980, afërsisht 13 për qind e filmave të publikuar në kinema zgjasin më pak se 90 minuta. Në vitet 2020, kjo shifër ka rënë në 7 për qind.”

Sipas studimit, filmat me buxhete të mëdha (mbi 100 milionë dollarë) kanë tendencë të jenë edhe më të gjatë, dhe Folloës gjithashtu thekson se reklamat para shfaqjes dhe trailerat janë zgjeruar në një kohëzgjatje mesatare prej rreth 20 deri në 30 minuta.

Zhanri i filmave më të gjatë? Filmat aksion, të cilët tani zgjasin mesatarisht 128 minuta- një shifër marramendëse prej 25 minutash më të gjatë se disa dekada më parë.

Merrni filmat e Indiana Jones. Ata filluan në vitin 1981 me filmin “Raiders of the Lost Ark”, i cili e mbajti të mbërthyer audiencën për 115 minuta.

Disa dekada më vonë, aventura e fundit, ‘Indiana Jones and the Dial of Destiny’ i vitit 2023, e përdori të gjithë potencialin e saj në një hapësirë ​​prej 154 minutash.

Në mënyrë të ngjashme, aventura e parë ‘Mission: Impossible’ zgjati 110 minuta emocionuese në vitin 1996, ndërsa ‘Mission: Impossible- The Final Reckoning’ i vitit të kaluar e përfundoi ekskluzivitetin në 170 minuta të plota.

Sa i përket ‘James Bond’, debutimi i Sean Connery si 007 në ‘Dr. No’ të vitit 1962 zgjati 109 minuta, ndërsa filmi i fundit i Bond deri më sot, ‘No Time To Die’ i vitit 2021, ishte me një kohëzgjatje prej 163 minutash.

Dhe ende nuk ka asnjë justifikim për episodin më të fundit “Avatar: Fire And Ash”- që ju humbet 197 minuta nga jeta.

As nuk ka rrethana lehtësuese për filmat e MCU-së që po përkeqësohen, me aventurat e ‘Multiverse Saga’ që kanë një kohëzgjatje mesatare prej 123 minutash.

Folloës pranon se nuk ka një përgjigje të qartë për të shpjeguar “pse”-në pas kohëzgjatjes gjithnjë e në zgjerim.

Megjithatë, ai rendit disa arsye të mundshme, duke përfshirë studiot që duan gjithnjë e më shumë që filmat të ndihen si ngjarje të mëdha, si dhe kinematë që duhet të “justifikojnë një çmim të lartë bilete, dhe ndoshta një film më i gjatë mund të duket si një vlerë më e mirë”.

The post Pse po bëhen filmat më të gjatë në kohën kur askush nuk ka më durim! appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta ‘Si’- The Devil Wears Prada 2 rikthehet në ekran si një ribashkim nostalgjik që përpiqet të përshtatet me një botë mediatike dhe kulturore krejt ndryshe nga ajo e filmit origjinal.

Pas skandaleve, presionit të buxheteve dhe kufizimeve të korporatave, Miranda Priestly nuk është më e njëjta figurë e ftohtë dhe dominuese që sundonte revistën Runway.

Ajo rikthehet në një realitet ku edhe moda e lartë është nën presionin e efikasitetit financiar, kufizimeve të burimeve njerëzore dhe ndryshimeve të industrisë së medias.

Në këtë vazhdim, historia ndjek Andy Sachs (Anne Hathaway), e cila pas viteve të kaluara në gazetari globale, rikthehet në Nju Jork pasi humb punën në një redaksi të mbyllur për shkak shkurtimeve.

Rastësisht, ajo përfshihet sërish në orbitën e Runway, e cila vetë po përballet me krizë reputacioni pas një skandali që lidhet me kushte të dyshimta pune në zinxhirin e prodhimit.

Miranda Priestly, e interpretuar nga Meryl Streep, paraqitet kësaj here më e zbutur dhe më komplekse.

Ajo nuk është më vetëm një “diktatore e modës”, por një figurë që përballet me pasojat e sistemit që dikur e ndërtoi vetë.

Megjithatë, filmi shpesh duket se përpiqet ta humanizojë atë më shumë sesa duhet, duke i hequr një pjesë të ashpërsisë që e bëri ikonike në origjinal.

Rikthimi i Andy-t në Runway ndodh përmes një serie ngjarjesh të sajuara, ku ajo përdor mundësinë e re për të rindërtuar karrierën e saj, ndërkohë që fshehurazi mendon të shkruajë një biografi për ish-shefen e saj legjendare. Kjo e vendos atë sërish në një dilemë mes integritetit gazetaresk dhe joshjes së suksesit në një industri elitare.

Filmi ruan një pjesë të hijeshisë së tij vizuale dhe ritmin e shpejtë të Nju Jorkut mediatik, me skena dinamike pune dhe dialog të mprehtë. Megjithatë, ai nuk mund të shmangë ndjesinë se është më shumë një ribashkim nostalgjik sesa një histori e re.

Në planin tematik, The Devil Wears Prada origjinal trajtonte me forcë koston personale të ambicies dhe joshjen e pushtetit në industrinë e modës. Vazhdimi, në të kundërt, tenton ta zbusë këtë konflikt, duke i dhënë më shumë hapësirë rehabilitimit të personazheve sesa kritikës së sistemit.

Kjo ndryshon edhe perceptimin e Miranda Priestly. Në vend të një figure të pakompromis që mishëronte brutalitetin e industrisë, ajo kthehet në një personazh më të njerëzishëm, por ndoshta më pak të frikshëm dhe më pak simbolik.

Megjithatë, filmi mbetet argëtues për publikun që e njeh mirë universin e tij. Rikthimi i personazheve si Nigel (Stanley Tucci) dhe Emily (Emily Blunt) sjell një ndjesi vazhdimësie dhe humori të njohur, ndërsa dinamika mes brezave të vjetër dhe të rinj të medias krijon një pasqyrë të ndryshimeve në industrinë kreative.

Filmi mbetet një përzierje mes nostalgjisë dhe reflektimit mbi një epokë që ka ndryshuar ku moda, media dhe pushteti nuk funksionojnë më si dikur, por kujtimet e tyre ende mbajnë peshë të madhe kulturore.

The post ‘The Devil Wears Prada 2’ ka diçka për të thënë… appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta ‘Si’- Filmi i ri muzikor për Michael Jackson ka pushtuar arkëtimet botërore të kinemasë, duke shënuar hapjen më të madhe të një filmi biografik ndonjëherë gjatë fundjavës.

Në filmin “Michael”, rolin e këngëtarit e interpreton nipi i tij Jaafar Jackson. Që nga premiera të mërkurën, filmi ka arkëtuar rreth 217 milionë dollarë globalisht.

Më parë, rekordin për hapjen më të madhe të një biografie muzikore e mbante filmi “Bohemian Rhapsody” për Freddie Mercury, i publikuar në vitin 2018 dhe me protagonist Rami Malek, me 124 milionë dollarë.

Ndërkohë, “Michael” ka kaluar edhe hapjen prej 180 milionë dollarësh të filmit “Oppenheimer” (2024), duke u bërë hapja më e madhe globale për çdo lloj filmi biografik.

Drejtori i shpërndarjes në SHBA për Lionsgate, Adam Fogelson, tha se suksesi i filmit vjen nga një audiencë shumë e gjerë demografike dhe reagimet pozitive të publikut.

Ndërsa kritikët e kanë vlerësuar mesatarisht me rreth 38%, publiku i ka dhënë 97% vlerësim, sipas Rotten Tomatoes.

“Michael” është pjesë e një vale të madhe filmash biografikë muzikorë që Hollyëood i konsideron të sigurta për sukses në kinema, ku më parë janë realizuar filma për Elton John, Bob Dylan, Aretha Franklin, Elvis Presley, Bob Marley dhe të tjerë.

Filmi mbështetet financiarisht nga trashëgimia e Jackson dhe përdor zërin e tij origjinal në skenat muzikore.

Ai nuk përfshin referenca për akuzat për abuzim seksual ndaj këngëtarit, të cilat ai i ka mohuar gjithmonë dhe për të cilat u shpall i pafajshëm në vitin 2005.

Regjisori Antoine Fuqua ka deklaruar se ndryshimet në skenar dhe xhirimet shtesë u bënë pas zbulimit të një marrëveshjeje konfidencialiteti, e cila ndikoi në strukturën e filmit dhe në shmangien e disa ngjarjeve të diskutueshme.

Filmi fokusohet kryesisht në karrierën muzikore të Jackson dhe marrëdhënien e tij të vështirë me të atin, ndërsa përfshin skena të rikrijuara koncertesh dhe performancash ikonike.

Me një buxhet rreth 200 milionë dollarë, “Michael” është një nga biografitë më të shtrenjta të realizuara ndonjëherë dhe pritet të dalë edhe në tregje të tjera, përfshirë Japoninë./ BBC

The post Filmi biografik për Michael Jackson thyen rekordin e arkëtimeve appeared first on Gazeta Si.

Sipas BBC-së, kjo listë sjell tetë nga filmat më të mirë të vitit 2026 deri tani, të përzgjedhur nga kritikët e saj të filmit.

1. 28 Years Later: The Bone Temple
Vazhdimi i sagës së zombive nga Danny Boyle dhe Alex Garland, me regji të Nia DaCosta, sjell një përzierje horror-i brutal dhe elementësh folklorikë britanikë. Filmi veçohet për stilin e çuditshëm, humorin e errët dhe atmosferën eksperimentale.

2. The History of Sound
Një dramë emocionale e vendosur në Nigerinë e vitit 1993. Filmi ndjek një baba dhe dy djemtë e tij gjatë një dite që zbulon tensionet politike të kohës. Një histori intime, e ndërtuar mbi marrëdhëniet familjare dhe sfondin e trazuar politik.

3. Hoppers
Një animacion nga Pixar me ide të pazakontë: një vajzë që transferon vetëdijen në një kastor robotik për të komunikuar me kafshët. Filmi kombinon humorin, aventurën dhe një mesazh mjedisor.

4. Wuthering Heights
Adaptimi i Emerald Fennell sjell një version më të egër dhe vizualisht të guximshëm të romanit klasik. Margot Robbie dhe Jacob Elordi luajnë një dashuri pasionante dhe shkatërruese mes Cathy dhe Heathcliff.

5. Project Hail Mary
Një film fantastiko-shkencor mbi një mision për të shpëtuar Tokën, ku zgjidhja e problemeve dhe shkenca janë në qendër. Ryan Gosling luan një shkencëtar me amnezi në një histori që kombinon humorin me tensionin hapësinor.

6. Two Prosecutors
Dramë historike nga Ukraina që zhvillohet gjatë spastrimeve të Stalinit në vitin 1937. Një avokat i ri përballet me sistemin e korruptuar dhe brutal të regjimit sovjetik.

7. Dead Man’s Wire
Thriller i bazuar në ngjarje të vërteta për një burrë që rrëmben një ndërmjetës kredish. Filmi eksploron marrëdhënien mes medias, publicitetit dhe drejtësisë.

8. The Drama
Një komedi-dramë me Zendaya dhe Robert Pattinson si çift para martesës, ku një sekret i errët ndryshon gjithçka. Filmi luan me tonet mes romantikes dhe psikologjikes, duke krijuar tension dhe debat.

Një valë e re e kinemasë italiane po mbërrin në Shqipëri dhe Kosovë, duke sjellë histori të forta, emra të mëdhenj dhe produksione që kanë tërhequr vëmendjen e festivaleve ndërkombëtare. Nisma Italian Screens kthen ekranet e Tiranës, Prishtinës, Vlorës dhe Shkodrës në një hapësirë kulturore ku publiku mund të shijojë falas pesë filma të përzgjedhur me kujdes.

Në studion e ABC-së së mëngjesit, drejtori i Institutit Italian të Kulturës, Alessandro Ruggera, theksoi se ky projekt synon të prezantojë më të mirën e kinemasë bashkëkohore italiane dhe njëkohësisht të krijojë ura bashkëpunimi me industrinë vendase.

Ky edicion sjell pesë filma të ndryshëm në zhanër dhe stil, duke i ofruar publikut një përvojë të plotë artistike. Ndër më të shumëpriturit është “La Grazia” nga Paolo Sorrentino, një portret i fuqishëm i një presidenti në fund të mandatit, i përballur me dilema morale dhe personale. Filmi është vlerësuar në festivalin e Venecias dhe ka marrë nominime në European Film Awards.

Një tjetër produksion që premton të tërheqë vëmendjen është “Le città di pianura” nga Francesco Sossai, një histori që përzien aventurën me kërkimin e vetvetes në një Itali rurale plot mistere. Ndërsa “Un anno di scuola” nga Laura Samani sjell një dramë adoleshente ku marrëdhëniet, përkatësia dhe zgjedhjet e vështira vihen në qendër.

Për dashamirësit e historive intime dhe emocionale vjen “Breve storia d’amore” nga Ludovica Rampoldi, një rrëfim për dashurinë dhe kufijtë e saj, ndërsa “Fuori” nga Mario Martone sjell një histori të fortë mbi jetën, lirinë dhe përjashtimin shoqëror në Romën e viteve ’80, një film i vlerësuar me nominime të shumta dhe çmime prestigjioze si Nastro d’Argento.

Shfaqjet do të zhvillohen në Kinema Millennium nga 19 deri më 22 prill, në Kino Armata nga 21 deri më 23 prill, në Vlorë në Qendrën Kulturore dhe në Shkodër në Kinema Republika. Ajo që e bën këtë iniciativë edhe më tërheqëse është fakti se hyrja është e lirë për të gjithë.

Italian Screens nuk është thjesht një festival filmash. Është një përpjekje për të sjellë më afër publikun me kinemanë cilësore italiane, për të nxitur bashkëprodhime dhe për të rritur standardet profesionale në industrinë audiovizive në rajon.

Nga Gazeta Si- “Djalli vishet me Prada 2” është filmi më i pritur i vitit 2026 deri më tani. Por fushata e publicitetit sugjeron se satira e origjinalit është zbutur- së bashku me shefen toksike Meryl Streep.

Vjeshtën e kaluar, kur Meryl Streep dhe Stanley Tucci u shfaqën në shfaqjen e Dolce & Gabbana në Milano të veshura si Miranda Priestley dhe Nigel Kipling për të xhiruar një skenë për “Djalli vishet me Prada 2”, ngjarja shërbeu si një ngacmim argëtues për filmin e ri, një vazhdim i hitit të vitit 2006.

Në të njëjtën shfaqje, Streep si Miranda pozoi me Anna Wintour- një pranim dinak se redaktorja e Vogue-s për një kohë të gjatë ishte, me të vërtetë, frymëzimi për personazhin, redaktorja arrogante dhe e akullt e një reviste mode që Streep e shndërroi në një ikonë menjëherë.

Por ky ishte vetëm fillimi i një fushate të tepruar publicitare që ka përzier personalitetet në ekran dhe jashtë ekranit dhe është mbështetur shumë te Wintour. Tashmë, PR-i, i zgjuar dhe argëtues në fillim, është shndërruar në diçka më bezdisëse, dhe aq të pashmangshme sa kërcënon ta mbingarkojë vetë filmin. Dhe gjithashtu ka lënë pikëpyetje nëse vazhdimi do të jetë një hije e origjinalit, pa kulmin e tij.

Muajin e kaluar Wintour prezantoi në Oscar me Anne Hathaway, e cila luan rolin e heroinës Andy, asistentes së thjeshtë të Mirandës në filmin e parë. Në një moment komik të dobët, Wintour e quajti Hathaway “Emily”, emri i asistentes tjetër të Emily Blunt, duke e gabuar emrin e saj pikërisht ashtu siç bëri Miranda.

Dhe javën e kaluar interneti shpërtheu kur Vogue publikoi një foto në kopertinë të Streep si Miranda pranë Wintour, brenda kishte një intervistë të përbashkët me Streep (jashtë personazhit) dhe Wintour.

Reagimet ndaj kopertinës në mediat sociale ishin të përziera, duke filluar nga një koment në Instagram që shkruante “Është një mbivendosje kulturore që njerëzit kanë pritur ta shohin”, deri te përgjigje tallëse, përfshirë një në X që thotë thjesht “Kjo është kaq e turpshme”.

Ky nuk është i vetmi turne i kohëve të fundit për publicitet filmash që zbeh kufijtë midis aktorëve dhe personazheve fiktivë, një qasje që i përshtatet këtij momenti kulturor dhe politik, kur trillimi dhe realiteti shpesh duken po aq të turbullta.

‘Akrobacitë’ e Timothee Chalamet për Marty Supreme të nominuar për Oscar, në të cilin ai luajti një oportunist arrogant, përfshinin një video virale në të cilën ai pretendonte të ishte një version egoist i vetes. Deklaratat e përlotura të miqësisë së Ariana Grande dhe Cynthia Erivo në turneun e parë të Wicked, duke pasqyruar lidhjen e personazheve të tyre, u bënë ‘meme’ gjerësisht.

Një personazh i ‘papërpunuar’

Por asgjë nuk është krahasuar me turneun e ‘Devil Wears Prada’ dhe në mënyrë kritike, prania e plotë e Wintour sugjeron se satira e historisë është papërpunuar.

Në origjinal, Streep e bëri Mirandën një shefe toksike dhe qesharake.

“Detajet e paaftësisë twnde nuk më interesojnë”, i thotë ajo me ftohtësi Emily-t, duke e fajësuar atë për një ndryshim orari përtej kontrollit të saj.

Por të kesh një film të suksesshëm ndryshon shumë. Duket se Wintour ka bërë llogaritjen se është më mirë të jesh brenda temws sesa jashtë. Dhe, për fat të keq për fansat, fushata tashmë po sinjalizon se vazhdimi do të shfaqë një version më të butë të Mirandës.

Nëse trailerët na tregojnë diçka, këto sugjerojnë një fokus në kthimin e Andy-t në orbitën e Mirandës dhe në rikthimet nostalgjike ndaj origjinalit. Në njërën prej tyre, zëri i Nigel e quan Runway “një rrugë dredha-dredha që na bashkon përsëri”.

Në intervistën e përbashkët, Wintour- jo më redaktore e Vogue, por Drejtoreshë e Përmbajtjes në Conde Nast- thotë se kur mori vesh për një vazhdim, ajo telefonoi Streep, e cila e siguroi se “Gjithçka do të shkojë mirë”.  Tani Vogue nuk mund të ndalet së mbuluari filmin.

Duke u shfaqur në ‘The Late Show’ me Stephen Colbert për të promovuar vazhdimin, Streep e mbrojti Mirandën, duke thënë se ajo “e di që ajo që po thotë është tallëse, por e di që është edhe paksa qesharake. Ajo mënyrë e vogël e të bërit të gjërave, njerëzit e marrin si të ligë, por është qesharake”.

Audienca e Colbert në fakt qeshi me absurditetin e kësaj- në fund të fundit, nuk është qesharake nëse je asistenti i keqtrajtuar.

I gjithë ky ndryshim personazhesh mund ta ndryshojë me sukses perceptimin tonë si për Mirandën ashtu edhe për homologun e saj në jetën reale. Wintour e ka pozicionuar veten me zgjuarsi jo si shefe të tmerrshme, por si dikush mjaftueshëm i gatshëm për të përqafuar një karikaturë të vetes. Dhe karikatura ka të ngjarë të jetë më e sjellshme tani. Aline Brosh McKenna, e cila shkroi origjinalin dhe vazhdimin, i tha Vogue se kur ajo po punonte në skenarin e parë, David Frankel, i cili i drejtoi të dy, shpesh i kujtonte asaj: “Filmi quhet “Djalli vishet me Prada” dhe jo “Njw grua e sjellshme vishet me Prada”.

Por ai personazh i pashlyeshëm mund të mos jetë më aq djallëzor.

The post A është zbutur Miranda? “Djalli vishet me Prada 2” ngre pikëpyetje appeared first on Gazeta Si.

Seriali "Malcolm in the Middle" është rikthyer fuqishëm në platformat e transmetimit dhe vazhdimi i tij, "Malcolm in the Middle: Life's Still Unfair", regjistroi 8.1 milion shikime në tre ditët e para të publikimit.

Kjo e bëri atë premierën më të shikuar të sezonit në platformat Disney+ dhe Hulu në vitin 2026.

Sipas The Walt Disney Company, ringjallja e serialit të njohur komik që u transmetua fillimisht në Fox Broadcasting Company ka tërhequr vëmendjen globale dhe është spikatur veçanërisht në tregun e Amerikës Latine.

Në atë rajon, seriali arriti 3.6 milionë shikime, gjë që e rendit atë të dytin ndër premierat më të suksesshme të sezonit të Disney+ të të gjitha kohërave, menjëherë pas sezonit të parë të serialit "Loki".

Vazhdimi i serialit ngjalli interes edhe për episodet origjinale. Gjatë javës së kaluar, "Malcolm in the Middle" regjistroi një rritje të shikueshmërisë prej 18 milionë orësh, pra një rritje prej 107 përqind krahasuar me javën e kaluar.

"Malcolm in the Middle: Life's Still Unfair" gjithashtu tërhoqi vëmendje të konsiderueshme në platformat dixhitale. Përmbajtja që lidhet me serialin mori më shumë se 1 milion angazhime, 17 milionë shikime dhe gati 19 milionë përshtypje në YouTube dhe mediat sociale në dy javët e fundit.

- YouTube youtu.be

Përmbledhja zyrtare e serialit thotë: "Pasi e fshehu veten dhe vajzën e tij nga familja për më shumë se një dekadë, Malcolm tërhiqet përsëri në jetën e tyre kur Hal dhe Lois kërkojnë praninë e tij në festën e 40-vjetorit të martesës."

Kasta përfshin yjet origjinalë të serialit: Bryan Cranston, Frankie Muniz, Jane Kaczmarek, Christopher Kennedy Masterson, Justin Berfield dhe Emy Coligado, ndërsa emrat e rinj në projekt përfshijnë Keeley Karsten, Vaughan Murrae, Kiana Madeira dhe Caleb Ellsworth-Clark.

Autori i serialit origjinal, Linwood Boomer, po shkruan skenarin për versionin e rinovuar dhe është gjithashtu producent ekzekutiv, ku përfshihen edhe Bryan Cranston, Tracy Katsky të KatCo, Gail Berman, Arnon Milchan, Yariv Milchan dhe Natalie Lehmann të New Regency, dhe Ken Kwapis, i cili drejtoi të katër episodet.

Jimmy Simons dhe Laura Delahaye nga New Regency janë bashkëproducentë ekzekutivë, ndërsa New Regency Productions dhe 20th Television janë përgjegjës për prodhimin. /Telegrafi/

Filmi "Super Mario Galaxy Movie" ka arritur një sukses të madh, duke kaluar rreth 579 milionë euro në nivel global pas vetëm dy javësh shfaqjeje.

Gjatë fundjavës së dytë, filmi fitoi rreth 63 milionë euro në ShBA dhe Kanada, duke e çuar totalin vendas në rreth 283 milionë euro.

Rënia prej 48 për qind nga fundjava e parë konsiderohet normale dhe duke pasur parasysh buxhetin prej rreth 100 milionë euro, filmi mbetet shumë fitimprurës.

- YouTube www.youtube.com

Ekspertët e industrisë e cilësojnë këtë rezultat si shumë të fortë, duke theksuar se kalimi i kufirit prej 300 milionë dollarësh (rreth 276 milionë euro) është një arritje e madhe, sidomos për një film familjar ku shumë bileta shiten me çmime më të ulëta.

Në vendin e dytë renditet "Project Hail Mary", i cili fitoi rreth 23 milionë euro gjatë fundjavës dhe ka arritur rreth 470 milionë euro globalisht.

Në vendin e tretë është "The Drama" me rreth tetë milionë euro, duke treguar qëndrueshmëri të mirë në javën e dytë.

Filmi romantik "You, Me & Tuscany" debutoi në vendin e katërt me rreth 7.4 milionë euro, duke marrë reagime të përziera nga kritikët, por më pozitive nga publiku.

Ndërkohë, filmi i Disney dhe Pixar, "Hoppers", vazhdon të performojë mirë, duke arritur rreth 326 milionë euro globalisht.

Një surprizë pozitive ishte edhe filmi japonez "Exit 8", i cili me një shfaqje të kufizuar arriti rreth 1.3 milionë euro dhe mori vlerësime shumë të larta nga kritikët.

Në përgjithësi, këto rezultate tregojnë një rritje të fortë të të ardhurave në kinema në prag të sezonit veror të filmave. /Telegrafi/

Filmi i ri horror nga Koreja e Jugut, “Salmokji: The Whispering Water”, po përshkruhet nga shikuesit si një nga përjetimet më tronditëse të viteve të fundit, teksa komente të shumta thonë se “po ua prish mendjen” nga frika dhe tensioni.

Produksioni ka arritur të kthehet papritur në hit të arkave (box office), me një nisje shumë të fortë. Sipas raportimeve, vlerësimet e shikuesve janë mbi 9, ndërsa publiku shprehet se nuk ka qenë kaq i frikësuar prej kohësh nga një film horror.

Ajo që e bën “Salmokji” të dallojë është një element i thjeshtë, por i realizuar me mjeshtëri: filmi nuk mbështetet te përbindëshat klasikë apo figura të zakonshme të tmerrit. Frika vjen nga vetë uji. Pikërisht uji shndërrohet në burimin kryesor të ankthit, duke e krijuar ndjesinë se rreziku është kudo – edhe kur në ekran duket sikur “nuk po ndodh asgjë”.

Skenat më të frikshme, sipas shikuesve, janë pikërisht ato ku veprimi është minimal, por tensioni rritet gradualisht deri në një pikë të padurueshme, duke e mbajtur publikun në ankth të vazhdueshëm.

Ngjarja ndjek një ekip xhirimesh që udhëton drejt një rezervuari uji, për të hetuar një figurë të çuditshme që ishte parë në pamje të vjetra filmike. Por pasi mbërrijnë atje, gjithçka nis të marrë tatëpjetën dhe situata del jashtë kontrollit.

Pas shikimit të filmit, në rrjete sociale janë shtuar edhe reagimet ku disa pretendojnë se u është shtuar frika nga errësira dhe uji, duke e cilësuar “Salmokji: The Whispering Water” si një horror që nuk të lë rehat as pasi mbaron. /Telegrafi/

ROMË, 3 prill /ATSH/ – Pashkët po afrohen dhe nëse doni ta shijoni festën me familjen ose miqtë, ja katër filma perfektë për t’i parë së bashku, shkruan faqja hynerd.it.

Kush e futi në kurth lepurin Roger 

Në një Hollywood alternativ ku personazhet e animuar dhe njerëzit jetojnë së bashku, detektivi Eddie Valiant ngarkohet të hetojë një rast që përfshin yllin e filmave vizatimorë Roger Rabbit, i akuzuar për vrasje.

I drejtuar nga Robert Zemeckis, filmi konsiderohet një klasik i zhanrit të tij dhe lepurushi Roger është një nga personazhet më të dashur ndonjëherë.

Princi i Egjiptit

Për një Pashkë me temë fetare, ky kryevepër tregon historinë e Moisiut, i rritur si princ i Egjiptit pranë vëllait të tij Ramses, por i destinuar të zbulojë origjinën e tij të vërtetë.

Filmi i animuar i vitit 1998, i drejtuar nga Brenda Chapman, Simon Wells dhe Steve Hickner, konsiderohet një klasik për të rinjtë e rritur në vitet ’90 dhe vlerësohet nga kritika në mbarë botën.

Fabrika e çokollatës

Në ribërjen e filmit klasik bazuar në romanin e vitit 1964 të shkruar nga Roald Dahl, Charlie Bucket është një fëmijë me zemër të pastër që jeton në varfëri me familjen e tij.

Jeta e tij ndryshon kur gjen një nga pesë biletat e arta që lejojnë hyrjen në fabrikën misterioze të Willy Wonka.

Brenda saj, Charlie dhe fëmijët e tjerë do të përjetojnë një eksperiencë të jashtëzakonshme mes shpikjeve të pabesueshme dhe ëmbëlsirave fantastike, por edhe mësime të rëndësishme mbi sjelljen, vlerat dhe pasojat e veprimeve të tyre.

Filmi është i disponueshëm në Netflix dhe HBO Max.

Arratia e pulave

Në një fermë pulash të drejtuar nga zonja e rreptë Tweedy, një grup pulash jeton në frikë të vazhdueshme për jetën e tyre.

Ginger, e guximshme, ëndërron lirinë dhe përpiqet vazhdimisht të organizojë një arratisje. Kur arrin Rocky, një gjel që duket se di të fluturojë, pulat më në fund shohin një shpresë.  /os/

 

 

The post KINEMA – Katër filmat që do ta bëjnë Pashkën tuaj edhe më speciale appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Nga Gazeta Si- Rruga e dashurisë së vërtetë nuk ka qenë kurrë e shtruar… Shënim: Ky recension nuk përmban asnjë informacion të detajuar. Kthesa e filmit ‘The Drama’ meriton sekretin e saj.

A jeni në një lidhje?

Nëse po, mund të vazhdojmë!

Nëse jo, imagjino sikur je gati të martohesh me Zendaya-n dhe ne mund të vazhdojmë pavarësisht kësaj.

Tani, pyetja tjetër është: A ka ndonjë gjë që partneri yt mund të zbulojë që do të trondiste themelet e lidhjes tuaj dhe ndoshta do të të pengonte të dëshiroje të kalosh pjesën tjetër të jetës tënde me të?

Mesatarisht, përgjigjja ka të ngjarë të jetë tradhtia. Por për Charlie-n (Robert Pattinson), gruaja e tij e ardhshme, Emma (Zendaya), i jep diçka më të errët.

Disa ditë para dasmës së tyre, çifti i lumtur takohet me miqtë e tyre të martuar, Rachel (Alana Haim) dhe Mike (Mamoudou Athie) për një degustacion të menusë së dasmës me pije alkoolike, gjatë së cilës ata luajnë një lojë “Cila është gjëja më e keqe që keni bërë ndonjëherë?”.

Të gjithë ndajnë sekretet e tyre më të errëta. Kur vjen radha e Emma-s, ajo lëshon një bombë që jo vetëm që e prish mbrëmjen, por kërcënon seriozisht të prishë dasmën.

Pyetja e fundit: A kërkohet pranim radikal që dashuria të jetë pa kushte?

Sekreti mund të jetë armiku i intimitetit dhe se të gjitha marrëdhëniet e shëndetshme ndërtohen mbi themelet e ndershmërisë.

“Ndershmëria është politika më e mirë”, siç tha dikur Benjamin Franklin.

Komedia e errët romantike e shkrimtarit dhe regjisorit norvegjez Kristoffer Borgli, “The Drama”, vë në pikëpyetje atë shprehje, duke treguar fillimisht se ndershmëria brutale mund të mbivlerësohet duke vënë në pikëpyetje nëse çiftet duan vërtet të dinë gjithçka për njëri-tjetrin.

Charlie ndoshta nuk e bëri. Britaniku me sjellje të butë dhe me syze është një kurator muzeu që e bëri takimin e tij të lezetshëm, të dalë nga filmat, në SHBA kur takoi Emmën në një kafene. Që atëherë, ka qenë e qartë se “i çuditshmi i vogël britanik” dhe nxitësi i “fluturave intensive” janë një përputhje e përsosur.

Ndikimi i zbulimit të Emmës e shkatërron këtë marrëdhënie perfekte. Zbulimi është aq shkatërrues saqë Charlie fillon ta shohë atë kudo në jetën e tij të përditshme. Më keq akoma, kujtimet e tij të dashura për shpirtin e tij binjak fillojnë të vihen në pikëpyetje dhe të njollosen në mënyrë retroaktive.

Ata flasin për këtë. Ata përpiqen ta bëjnë të funksionojë. Por disa kambana nuk mund të fshihen.

Do të ishte e lehtë të urohej rënia e tyre. Në fund të fundit, ata janë dy modelë të klasës së mesme të Masaçusetsit që pinë verë dhe citojnë Louis Malle në apartamentin e tyre.

Por performancat qendrore janë të nivelit të lartë, me Pattinson dhe Zendaya që të bëjnë të kujdesesh për këtë çift.

Një përshëndetje e veçantë duhet t’i shkojë edhe aktores Alana Haim, e cila është perfekte si shoqja e tyre moraliste Rachel. Ajo vazhdon të provojë se i përket ekranit të madh po aq sa i përket ambienteve të mëdha të koncerteve.

Përtej performancave, ajo që e bën “Dramën” të funksionojë është se Borgli nuk ia del mbanë me zbulimin e tij të madh.

Ajo që fillimisht duket si një anti-romancë e ashpër evoluon në diçka më të ndërlikuar. Ndërsa skenari i mirë-kalibruar do t’ju bëjë të qeshni, të ndiheni keq që qeshni, dhe pastaj të qeshni përsëri, humori therës e çon “Dramën” në satirë dinake.

Gjithçka, nga kultura e dasmave, performanca e çiftit dhe ‘skleroza’ e gjykimit, shtrembërohet. Megjithatë, Borgli nuk është i interesuar të merret me këtë çështje qendrore. Përmes personazhit të Çarlit, regjisori pranon statusin e tij si i huaj europian dhe e kupton se të hetojë më tej “Redaktimin” do ta bënte të binte në shenjtëri. Në vend të kësaj, ai e përdor atë si një mjet për të ngulur idealet dhe ngushëllimet tona të larta, si dhe për të ndezur biseda rreth pyetjeve më të gjera.

A është transparenca e plotë një tregues i vërtetë i intimitetit? A është qëllimi po aq i dënueshëm sa veprimi? Sa jemi të gatshëm të pranojmë errësirën që ekziston brenda secilit prej nesh? A e fshin kalimi i kohës traumën? Dhe ngjashëm me veprat e mëparshme të Borgli-t (komedia makabre me ndikim ‘Sick Of Myself’ dhe satira ‘Dream Scenario’), cilat janë kufijtë e empatisë sonë?

Të gjitha rrugët që mund të çojnë në shumë shqetësime- i kanë çuar.

Para publikimit të filmit, disa botime raportuan se si zbulimi qendror i ‘The Drama’ çoi në reagime të këqija në jetën reale, pasi pranimi shumë i Emma-s bëri që disa amerikanë të pyesnin nëse zgjedhja e aktorëve të Zendaya-s mund ta normalizonte apo edhe ta humanizonte.

Pa u përpjekur të nënvlerësojë dhimbjen dhe pikëllimin e natyrshëm të një çështjeje të përhapur, filmi nuk pretendon të përballet me diçka që disa shoqëri ende refuzojnë ta adresojnë siç duhet. Të shpërfillësh ‘The Drama’ për të vënë në pikëpyetje më tej zbulimin e saj është të humbasësh thelbin; dhe ironikisht, shërben për të pasqyruar se si çështja është tashmë e normalizuar në SHBA.

Drama do të jetë sfiduese për disa shikues, por a nuk është kjo shenjë e një filmi të mirë?

Një gjë është e sigurt- është filmi ideal (dhe më i errët) për një takim romantik i këtij viti- një film që do të dëshironi ta diskutoni me të gjithë ata që e kanë parë.

Dhe nëse po mendoni të luani “Cila është gjëja më e keqe që keni bërë ndonjëherë?” me partnerin tuaj, sigurohuni që të jeni vetëm ju të dy në dhomë. Dhe ndoshta- mos e bëni disa ditë para se të angazhoheni emocionalisht dhe ligjërisht për të ndarë pjesën tjetër të jetës suaj me njëri-tjetrin. Disa zbulime kanë nevojë për kohë. Ose jo!

*Shkruar nga gazetari i kulturës në Euronews David Mouriquand.

The post ‘The Drama’ – Filmi ideal (dhe më i errët) për një ‘date’ me partnerin në 2026 appeared first on Gazeta Si.

Nëse je në humor për dashuri, emocione dhe histori që të bëjnë të besosh sërish te ndjenjat e vërteta, Netflix është plot me filma romantikë që nuk duhen humbur. Nga dashuri të pamundura te histori moderne që të bëjnë të qeshësh dhe të qash njëkohësisht, ja disa nga filmat më të bukur romantikë që mund të shohësh sot.

 “The Notebook” – dashuria që sfidon kohën

Ky është një klasik absolut i romancës. Historia e Noah dhe Allie është një nga më prekëset që janë realizuar ndonjëherë në kinema. Një dashuri që përballet me kohën, familjen dhe sfidat e jetës, por nuk shuhet kurrë.

‘Purple Hearts” – dashuri e papritur

Një martesë “fake” mes një vajze artiste dhe një ushtari shndërrohet në diçka reale. Një histori moderne që përzien dashurinë me sakrificën dhe realitetin e jetës.

“To All the Boys I’ve Loved Before” – dashuria e adoleshencës

Një film i lehtë dhe shumë i ëmbël. Historia e Lara Jean dhe letrat e saj të dashurisë është perfekte për një mbrëmje të qetë dhe romantike.

“Marriage Story” – realiteti i dashurisë

Jo çdo histori dashurie ka fund të lumtur. Ky film tregon anën reale dhe të dhimbshme të një marrëdhënieje që po shpërbëhet, por që mbetet plot ndjenja.

“Love at First Sight” – kur gjithçka nis rastësisht

Një takim rastësor në aeroport kthehet në një histori të bukur dashurie. Film ideal për ata që besojnë te fati dhe rastësitë.

“The Kissing Booth” – romancë plot dramë

Një histori rinore plot emocione, xhelozi dhe zgjedhje të vështira. Një nga filmat më të ndjekur romantikë në Netflix.

The post Filmat më romantikë në Netflix që duhet t’i shohësh patjetër appeared first on iconstyle.al.

‘Ome Battle After Another’ ka triumfuar në Oscar, duke fituar disa çmime.

Ceremonia e 98-të e Academy Awards u zhvillua darkën e të dielës në Dolby Theatre në Los Angeles, duke mbledhur yjet më të mëdhenj të industrisë së filmit për të festuar arritjet më të rëndësishme të vitit. Mbrëmja u prezantua nga komediani Conan O’Brien.

Filmi One Battle After Another fitoi çmimin kryesor filmi më i mirë dhe disa kategori të tjera të rëndësishme. Regjisori Paul Thomas Anderson u vlerësua me çmimin regjizori më i mirë, duke e bërë filmin një nga fituesit më të mëdhenj të mbrëmjes.

Në kategoritë e aktrimit, Michael B. Jordan fitoi çmimin aktori më i mirë për rolin e tij në filmin Sinners, ndërsa Jessie Buckley u shpall aktorja më e mirë për performancën e saj në Hamnet. Çmimi për aktoren më të mirë mbështetëse shkoi për Amy Madigan për rolin e saj në Weapons.

Ceremonia përfshiu edhe performanca muzikore dhe homazhe për figura të rëndësishme të kinemasë që kanë ndërruar jetë gjatë vitit të fundit. Një nga momentet më emocionale ishte segmenti In Memoriam, që nderoi artistët e ndjerë të industrisë së filmit.

Filmi norvegjez ‘Sentimental Value’ fitoi çmimin si filmi më i mirë ndërkombëtar, ndërsa animacioni KPop Demon Hunters u shpall filmi më i mirë i animuar.

Gjatë ceremonisë pati edhe mesazhe sociale dhe politike nga disa fitues dhe prezantues, të cilët folën për çështje globale dhe sfidat e industrisë së filmit.

The post ‘One Battle After Another’ shpallet filmi më i mirë, Michael B. Jordan dhe Jessie Buckley triumfojnë në aktrim appeared first on Gazeta Si.

Një grabitje spektakolare ka ndodhur në një dyqan luksoz bizhuterish në qytetin Fremont në California, ku një grup i madh personash të maskuar grabiti mallra me vlerë rreth 1.7 milionë dollarë në vetëm pak më shumë se një minutë.

Ngjarja ndodhi më 18 qershor 2025 në argjendarinë Kumar Jewelers. Pamjet e kamerave të sigurisë, të publikuara nga Departamenti i Drejtësisë i Shteteve të Bashkuara, tregojnë momentin kur disa automjete ndalen përpara dyqanit dhe rreth dy duzina të dyshuarish të maskuar me kapuçë të errët hyjnë brenda në mënyrë të koordinuar.

Të pajisur me çekiçë, kazma dhe çanta shpine, grabitësit thyen vitrinat e xhamit dhe morën ar e diamante me shpejtësi të madhe, duke marrë rreth 75-80% të inventarit të dyqanit. Sipas autoriteteve, e gjithë grabitja zgjati rreth 70 sekonda, përpara se autorët të largoheshin me automjetet që i prisnin jashtë.

Pas grabitjes, të dyshuarit u larguan me disa makina të vjedhura që u shpërndanë në drejtime të ndryshme, duke vështirësuar ndjekjen nga policia. Lexuesit automatikë të targave nuk arritën të identifikonin automjetet pasi ato rezultonin të vjedhura. Policia vendosi të ndiqte një makinë tip Acura me ngjyrë të zezë, e cila u përfshi në një ndjekje të rrezikshme nëpër zona të banuara të Fremontit. Sipas prokurorëve federalë, automjeti kalonte makina të tjera në kah të kundërt, shkeli disa tabela ndalimi dhe arriti shpejtësi rreth 80 milje në orë gjatë arratisjes.

The post Si në filma! Vjedhje spektakolare në 70 sekonda/ Grabitësit hynë në dyqanin luksoz të bizhuterive dhe vjedhin 1.7 mln dollarë (VIDEO) appeared first on Albeu.com.

Në ditët e fundit para ndarjes së çmimeve Oscar, dhe me disa gara kyçe që po ngushtohen, ja parashikimet përfundimtare të kritikëve të filmit të BBC-së.

1. Filmi më i mirë

Gara për filmin më të mirë Oscar shpesh ka dy kandidatë kryesorë kur të vijë nata e madhe. A do të fitojë ‘Moonlight’ apo ‘La La Land’? ‘Coda’ apo ‘The Poëer of the Dog’? Kur sezoni i çmimeve filloi këtë vit, dukej sikur këta dy kandidatë kryesorë do të ishin ‘Hamnet’ dhe ‘One Battle after Another’, fituesit e Golden Globes për dramën më të mirë dhe muzikalin ose komedinë më të mirë, përkatësisht.

Megjithatë, që atëherë, ‘Hamnet’ është tërhequr dhe ‘Sinners’ ka pasur një shpërthim shpejtësie: filmi i guximshëm i Ryan Coogler për vampirët mori çmime të mëdha në BAFTA dhe Actor Awards, dhe duket se gjeneron gjithnjë e më shumë kritika të mira sa herë që diskutohet. ‘One Battle After Another’ është ende favoriti. Paul Thomas Anderson ka bërë një kryevepër jashtëzakonisht të veçantë që ka triumfuar në një ceremoni çmimesh pas tjetrës.

Fokusi i saj në përplasjet midis emigrantëve pa dokumente dhe zyrtarëve të zbatimit të ligjit në SHBA është gjithashtu çuditërisht aktual. Por nuk ka kaluar pa polemika, me disa komentues që ankohen për përshkrimin seksual të grave me ngjyrë. ‘Sinners’ do ta kalojë atë dhe ‘One Battle After Another’ do të bjerë në pengesën e fundit.

2. Regjisori më i mirë

Në një karrierë plot me filma brilantë aq të ndryshëm sa ‘Boogie Nights’ dhe ‘Phantom Thread’, Paul Thomas Anderson nuk ka fituar asnjë çmim Oscar- as skenar, shpesh një çmim ngushëllimi- pavarësisht 14 nominimeve deri më tani. Dhe ndërsa ai padyshim ka narrativën “Është radha e tij”, kjo nuk është arsyeja pse ai duhet të fitojë. Duhet një regjisor i shkëlqyer për të bërë atë që bën në ‘One Battle After Another’, duke bashkuar shumë fije në një film të vetëm magjepsës.

Është politikisht aktual, performancat janë perla komike, ka një histori prekëse baba-bijë së bashku me aksion dhe komedi ndjekjeje me makina, dhe Anderson i përzien të gjitha së bashku pa asnjë moment të dobët. Ryan Coogler është gjithashtu një regjisor i shkëlqyer, dhe nëse ‘One Battle’ nuk do të ekzistonte, “Oscar”-i mund të kishte qenë i tiji, por Anderson ka fituar çdo çmim paraprak, përfshirë çmimin Bafta dhe Directors Guild Aëard. Ai është gjithashtu një fitues i mundshëm si producent nëse filmi fiton çmimin për filmin më të mirë, dhe është një pretendent i fortë në skenarin e adaptuar, kështu që mund të trefishojë çmimin e tij për “Oscar” brenda një nate të vetme.

Çfarëdo që të ndodhë në ato kategori të tjera, BBC nuk sheh askënd tjetër të fitojë çmimin për regjisorin më të mirë. Nuk është thjesht koha e tij; filmi është plotësisht vizioni i tij dhe një nga më të mirët në karrierën e tij.

3. Aktorja më e mirë

Herë pas here, ekziston një kategori Oscar që është pak a shumë një përfundim i paracaktuar. Vitin e kaluar, ishte aktori më i mirë mbështetës: Kieran Culkin vazhdoi të fitonte çmime për rolin e tij në filmin “A Real Pain”, dhe kështu absolutisht askush nuk u habit kur ai shtoi një Oscar në grumbullin e tij të trofeve. Ekuivalenti i këtij viti është kategoria e aktores më të mirë.

Që kur filmi “Hamnet” u shfaq premierë në Festivalin e Filmit Telluride në gusht, njerëzit kanë parashikuar se Jessie Buckley do të fitonte Oscarin për mishërimin e saj të egër të gruas së Shekspirit. Dhe në muajt që nga ajo kohë, nuk ka dalë asnjë sfiduese serioze. Buckley është një aktore mahnitëse karizmatike dhe e talentuar që prej kohësh është e destinuar të fitojë një çmim Akademie.

Nëse ky është viti i saj, atëherë nuk mund të ankohemi, edhe nëse mendojmë se tre nga të nominuarat e tjera- Rose Byrne, Renate Reinsve dhe Emma Stone- dhanë performanca më të mira dhe më të nuancuara.

4. Aktori më i mirë

Dikur, në dhjetor, ky dukej të ishte çmimi Oscar i Timothee Chalamet për të mos u humbur, dhe tani duket se ai vërtet do ta humbasë. Michael B Jordan është shfaqur fuqishëm kohët e fundit për një arsye të mirë: ai është dinamik në ‘Sinners’ dhe shpirti i filmit. Dhe ai ka një avantazh të një shkalle vështirësie, duke luajtur binjakë identikë. Nuk ia heq asgjë performancës së tij të mprehtë të vëresh realitetin e votimit për Oscar: ky lloj aktrimi i spikatur është pikërisht lloji i gjësë që ata kërkojnë.

Chalamet jep një nga performancat e tij më të plota në ‘Marty Supreme’, dhe ende ka një shans, por ai humbi BAFTA ndaj Robert Aramayo dhe më e rëndësishmja humbi çmimin e Aktorit më të mirë (më parë SAG) ndaj Jordan. Dhe në muajt e fundit, fati i çmimeve të ‘Marty Supreme’ është vazhduar të zvogëlohet, ndërsa ‘Sinners’ vazhdon të fitojë terren.

Jordan do të fitojë, por nëse BBC do të votonte, do t’ia jepnin Wagner Moura për performancën e tij të thellë dhe natyrale në ‘The Secret Agent’. Në fakt, kjo kategori mund të ketë grupin më të fortë të të nominuarve të vitit, dhe një barazim pesëpalësh që përfshinte Leonardo DiCaprio dhe Ethan Haëke do të ishte gjithashtu në rregull.

5. Aktori më i mirë mbështetës

Është pëlqyer performanca e Sean Penn në ‘One Battle After Another’. Duke përdorur gjithçka, nga flokët e tij të shtrënguar deri te flokët e tij të zbardhura bionde deri te një mori dridhjesh dhe grindjesh, Penn ndryshon formë në një grotesk më të madh se jeta.

Penn ka rrëmbyer një çmim Bafta dhe një çmim ‘Actors’ deri më tani, por ai është kundër Stellan Skarsgard, i cili është i frikshëm si një lloj tjetër keqbërësi, një regjisor filmi egoist, në ‘Sentimental Value’. Dallimi i madh midis të dyve është se Penn tashmë ka dy çmime Oscar, për ‘Mystic River’ dhe ‘Milk’, ndërsa 74-vjeçari Skarsgard nuk ka asnjë.

Përveçse ofron një nga karakterizimet e tij më të thella, ai mund të fitojë thjesht sepse industria amerikane e filmit e do shumë atë dhe, për këtë çështje, edhe djemtë e tij Alexander dhe Bill.

6. Aktorja më e mirë mbështetëse

Kjo ka qenë një nga kategoritë më të vështira për t’u parashikuar gjatë gjithë sezonit, dhe vazhdon të jetë. Së pari Amy Madigan ishte favoritja për ‘Ëeapons’, pastaj Teyana Taylor për ‘One Battle After Another’, dhe tani Madigan mund të jetë përsëri përpara pasi fitoi çmimin e ‘Actors’.

Madigan ka një karrierë të gjatë dhe të respektuar pas saj, gjë që i shkon në favor, dhe Taylor shpërtheu në ekran me llojin e pranisë që krijon yje filmi. Është një garë klasike veteranësh kundër të sapoardhurve, e cila mund të shkojë në të dyja drejtimet.

7. Skenari më i mirë origjinal

Me një rekord prej 16 nominimesh për Oscar, ‘Sinners’ me siguri do të fitojë në disa kategori. Më e mundshme nga këto është skenari më i mirë origjinal. Në fakt, duke marrë parasysh se ‘Sinners’ ishte filmi me fitimet më të larta në botë në vitin 2025, mund të argumentohet se skenari i Ryan Coogler kualifikohet tashmë si skenari origjinal më i suksesshëm i vitit.

Dhe të mos harrojmë se Coogler është gjithashtu shkrimtari-regjisor i ‘Black Panther’ dhe ‘Creed’ jashtëzakonisht fitimprurës, kështu që Akademia ndoshta duhet t’i kishte dhënë një Oscar vite më parë.

Por edhe nëse i injoroni fitimet e filmave të tij në biletari, skenari i tij i ‘Sinners’ qëndron si një arritje e madhe. Coogler ka shkruar një film horror mahnitës, por është gjithashtu një thriller gangster i mrekullueshëm i periudhës dhe një muzikal i zhurmshëm që paraqet muzikën afrikano-amerikane si një forcë magjike që mund të përkulë kohën dhe hapësirën.

Do të ishte e përshtatshme nëse Oscar për skenarin më të mirë origjinal do të shkonte për një skenar kaq origjinal.

8. Skenari më i mirë i adaptuar

Bugonia? Frankenstein? Train Dreams? Pavarësisht të gjitha meritave të këtyre filmave, asnjëri prej tyre nuk ka pasur njerëz që të jenë entuziastë për skenarët e tyre, kështu që ‘Hamnet’ dhe ‘One Battle After Another’ janë pretendentët e vetëm të vërtetë për Oscar për skenarin më të mirë të adaptuar.

Skenari i ‘Hamnet’ i Chloe Zhao dhe Maggie O’Farrell është i thjeshtë dhe sipërfaqësor krahasuar me romanin e O’Farrell, duke na mbushur mendjen me tema që lundrojnë mjegullt nga faqet e tij, ndërsa adaptimi i Paul Thomas Anderson i ‘Vineland’ nga Thomas Pynchon është diçka tjetër.

Në të vërtetë, është më e saktë të thuhet se ‘One Battle After Another’ u frymëzua nga libri sesa u adaptua prej tij. Gjatë shumë viteve, Anderson ka marrë copëza nga ‘Pynchon’, por i ka rimontuar ato në një formë të re kinematografike, duke e gjallëruar historinë me një shpejtësi marramendëse, duke e investuar atë me ndjenjat e tij për prindërimin, duke shtuar shpërthime komedie të errëta dhe duke sjellë aq shumë material bashkëkohor të shkëputur nga titujt kryesorë, saqë nuk do ta merrnit kurrë me mend se romani është botuar në vitin 1990.

Skenari tashmë ka fituar një çmim Bafta dhe një Glob të Artë. Do të ishte një tronditje nëse nuk do të fitonte edhe një Oscar.

9. Filmi më i mirë i animuar

Producentët e shfaqjes së çmimeve Oscar përpiqen gjithmonë të nxjerrin në pah filmat më të njohur të vitit, shpesh një përpjekje e kotë, por ata do ta marrin dëshirën e tyre me ‘KPop Demon Hunters’, i cili me siguri do të fitojë. Dhe pse jo? Ideja e një grupi vajzash që luftojnë kundër përbindëshave dhe shpëtojnë botën është frymëzuese.

Filmi është argëtues, plot ngjyra dhe i gëzuar. Ka një mesazh të fortë “ji i vërtetë me veten”, këngë tërheqëse dhe është një hit i madh global. Ka fituar pothuajse çdo çmim në këtë kategori që çoi në Oscar, dhe e vetmja arsye pse nuk fitoi një BAFTA është sepse nuk u publikua në kinematë e Mbretërisë së Bashkuar dhe nuk ishte i pranueshëm.

Zootopia 2 e fitoi atë, dhe është gjithashtu një sukses i madh në arkë, por kafshët vizatimore të zjarrta nuk janë në krahasim me origjinalitetin e gjuetarëve të demonëve që këndojnë.

10. Filmi më i mirë ndërkombëtar

Të pesë të nominuarit janë ndër filmat më të fortë të vitit pavarësisht vendit. Dhe në një shenjë të sigurt se filmi është global, dy konkurrentët kryesorë të kategorisë-  ‘The Secret Agent’ dhe ‘Sentimental Value’ janë gjithashtu, me meritë, të nominuar për filmin më të mirë.

Agjenti Sekret, një thriller politik në kohë dhe emocionues rreth Brazilit nën diktaturë, duhet të fitojë. Duke përzier histori personale dhe politike, filmi është ndërtuar rreth një performance karizmatike nga Wagner Moura. Dhe megjithëse Kleber Mendonça Filho nuk arriti të nominohej për regjisorin më të mirë, ai ishte në diskutim më herët.

Vetëm një vit pas fitores së parë të Brazilit, për ‘I’m Still Here’, një tjetër Oscar për vendin duket emocionues. Por çmimi ka pak më shumë gjasa të shkojë për ‘Sentimental Value’ të Norvegjisë, i cili ka nëntë nominime, duke përfshirë tre në aktrim, si dhe regji dhe skenar origjinal për Joachim Trier. Edhe më e rëndësishme se kjo shfaqje force, kjo dramë familjare elokuente dhe emocionale e bën të lehtë zhytjen në botën e saj. Kjo mund t’i japë asaj një avantazh të mjaftueshëm ndaj Agjentit Sekret më sfidues.

The post Parashikimet për Oscars 2026- Kush do të fitojë dhe kush duhet? appeared first on Gazeta Si.

Fundjava në kinematë botërore u dominua nga disa tituj që shënuan rezultate të forta financiare, me dramën romantike gotike "Wuthering Heights" në krye të arkëtimeve ndërkombëtare.

Filmi me regji të Emerald Fennell grumbulloi rreth 24.2 milionë euro në 76 tregje dhe ka arritur tashmë rreth 140 milionë euro në nivel global, duke tejkaluar ndjeshëm buxhetin e prodhimit prej afërsisht 73.6 milionë eurosh.

Performanca më e fortë jashtë tregut amerikan u regjistrua në Mbretëria e Bashkuar me rreth 20.7 milionë euro, e ndjekur nga Italia me 8.6 milionë euro dhe Australia me 7.6 milionë euro, duke konfirmuar interesin e madh ndërkombëtar për filmin.

- YouTube www.youtube.com

Në Amerikën e Veriut, vendin e parë e mori "GOAT", një prodhim i Sony Pictures Animation, e cila vazhdon të performojë fuqishëm edhe jashtë ShBA-së me rreth 40.5 milionë euro të ardhura ndërkombëtare dhe rreth 94.1 milionë euro globalisht, kundrejt një buxheti prodhimi prej afërsisht 73.6 milionë eurosh.

Filmi ka performuar më fort në Mbretëria e Bashkuar me rreth 13.3 milionë euro si dhe në Meksika dhe Franca.

Ndërkohë, "Crime 101" nga Amazon MGM Studios po has vështirësi në arkëtime, pasi ka mbledhur vetëm rreth 42.6 milionë euro globalisht kundrejt një buxheti prej afërsisht 82.8 milionë eurosh, duke u konsideruar një performancë zhgënjyese për industrinë. /Telegrafi/

- YouTube www.youtube.com

Filmi “One Battle After Another”, komedi-dramë nga regjisori amerikan Paul Thomas Anderson që tregon historinë e persekutimit të ish-revolucionarëve nga supremacistët e bardhë në Shtetet e Bashkuara, ka fituar çmimin BAFTA për filmin më të mirë.

Anderson, i cili është nominuar dy herë në të kaluarën, fitoi çmimin për regjisorin më të mirë, duke regjistruar fitoren e tij të parë në këtë kategori kundër regjisorëve si Yorgos Lanthimos (Veugonia), Chloe Zhao (Hamnet) dhe Ryan Coogler (Sinners).

Çmimi për aktorin më të mirë shkoi për aktorin britanik Robert Aramayo për performancën e tij në filmin “I Sëear”, dramë biografike nga Kirk Jones bazuar në historinë e vërtetë të një skocezi që vuan nga sindroma Tourette.

Jessie Buckley, favoritja e madhe në kategorinë e saj, fitoi çmimin për aktoren më të mirë për filmin ‘Hamnet’.

Çmimet për aktorin dhe aktoren mbështetëse shkuan te Sean Penn (One Battle After Another) dhe Ëunmi Mosaku (Sinners).

Filmi më i mirë britanik ishte ‘Hamnet’ dhe filmi më i mirë në gjuhë të huaj ishte filmi norvegjez Sentimentality.

‘Frankenstein’ fitoi çmimin për dizajnin e kostumeve dhe ‘Avatar: The Last Airbender’ fitoi çmimin për efektet speciale.

Mr. Nobody Against Putin fitoi çmimin BAFTA për dokumentar.

The post ‘One Battle After Another’ fiton çmimin për filmin më të mirë në BAFTA appeared first on Gazeta Si.

Edhe pse Shën Valentini ka kaluar, filmat romantikë mbeten një zgjedhje ideale për ata që duan histori ndryshe nga klishetë klasike të dashurisë.

BBC ka përzgjedhur 12 filma romantikë alternativë – nga animacionet prekëse te dramat e errëta dhe romancat jokonvencionale – që ia vlen t’i shikoni në çdo kohë.

Up (2009) - Screenshot/BBC

Up (2009)
Historia e dashurisë mes Carl dhe Ellie, e treguar në minutat e para të filmit, është një nga momentet më prekëse në animacion. Edhe pse filmi vazhdon me aventurë dhe humor, janë ëndrrat e përbashkëta të çiftit dhe humbja e tyre që i japin “Up” një thellësi romantike të rrallë. Muzika “Married Life” e Michael Giacchino-s vetëm sa e përforcon këtë ndjesi.

St. Elmo’s Fire (1985) - Screenshot/BBC

St. Elmo’s Fire (1985)
Filmi i John Hughes trajton rritjen dhe marrëdhëniet e ndërlikuara të një grupi të rinjsh. Dashuria e Kevin për Leslie, edhe pse e pashpërblyer dhe toksike, shihet si një formë romantike idealiste që mbetet e paharrueshme për shumë shikues.

Thirst (2009) - Screenshot/BBC

Thirst (2009)
Regjisori Park Chan-wook sjell një histori të errët dhe obsesive mes një prifti të shndërruar në vampir dhe një gruaje që kërkon liri. Filmi eksploron dëshirën, pasionin dhe kufijtë moralë, duke e kthyer romancën në një përvojë të frikshme dhe magjepsëse.

Red, White & Royal Blue (2023) - Screenshot/BBC

Red, White & Royal Blue (2023)
I bazuar në romanin e Casey McQuiston, filmi rrëfen romancën sekrete mes një princi britanik dhe djalit të presidentes amerikane. Pavarësisht toneve komike dhe politikës së ekzagjeruar, kimia mes protagonistëve e bën historinë prekëse dhe argëtuese.

Sanctuary (2022) - Screenshot/BBC

Sanctuary (2022)
Një thriller psikologjik që zhvillohet kryesisht në një dhomë hoteli, ku një i ri i pasur përpiqet të përfundojë marrëdhënien me një dominante. Filmi eksploron dinamikat e pushtetit, dashurinë dhe kufirin mes lojës dhe realitetit.

The Addams Family (1991) - Screenshot/BBC

The Addams Family (1991)
Ndryshe nga shumica e filmave romantikë, ky film fokusohet te një çift tashmë i martuar. Morticia dhe Gomez janë shembulli i një dashurie të zjarrtë dhe të pandryshueshme, pavarësisht botës së tyre të çuditshme dhe të errët.

La ardilla roja (1993) - Screenshot/BBC

La ardilla roja (1993)
Një histori dashurie kaotike dhe e rrezikshme mes dy të huajve, ku një aksident, amnezia dhe obsesioni krijojnë një lidhje intensive dhe të paqëndrueshme, por magjepsëse.

Julie & Julia (2009) - Screenshot/BBC

Julie & Julia (2009)
Një histori e ëmbël dhe jokonvencionale për frymëzimin, pasionin dhe lidhjen mes dy grave përmes gatimit. Filmi trajton idenë e dashurisë për një model që mund të ndryshojë jetën.

WALL-E (2008) - Screenshot/BBC

WALL-E (2008)
Në një Tokë post-apokaliptike, roboti WALL-E bie në dashuri me EVE, duke krijuar një nga romancat më të ëmbla dhe të pazakonta në animacion, ku një gjest i thjeshtë si kapja e dorës merr kuptim të madh emocional.

Human Traffic (1999) - Screenshot/BBC

Human Traffic (1999)
Një komedi britanike për rininë dhe kulturën rave, ku mes kaosit dhe festave lind një histori e papritur dashurie mes dy miqve, duke e bërë filmin një ode për miqësinë dhe ndjenjat e sinqerta.

Sing Street (2016) - Screenshot/BBC

Sing Street (2016)
Një histori adoleshente për muzikën, ëndrrat dhe dashurinë, ku një djalë formon një grup rok për të fituar zemrën e një vajze, duke e kthyer romancën në frymëzim artistik.

The Blond One (2019) - Screenshot/BBC

The Blond One (2019)
Filmi argjentinas eksploron tensionin seksual, identitetin dhe ndjenjat e fshehura mes dy burrave, duke e trajtuar dashurinë si një proces të ndërlikuar dhe emocionalisht të thellë.

Këta filma tregojnë se dashuria mund të marrë forma të ndryshme, shpesh të papritura, dhe mbetet gjithmonë inspiruese për të gjithë shikuesit. /Telegrafi/

Më shumë se 80 aktorë, regjisorë dhe shkrimtarë që janë pjesëmarrës aktualë ose të mëparshëm në Festivalin Ndërkombëtar të Filmit në Berlin në Gjermani kanë nënshkruar një letër të hapur duke dënuar “heshtjen institucionale” dhe “censurën” e organizatës mbi luftën në Gaza.

Letra e hapur u nënshkrua nga aktore britanike si Tilda Sëinton, aktori spanjoll Javier Bardem, regjisori brazilian Fernando Meirelles dhe regjisori britanik Mike Leigh.

Kjo vjen në përgjigje të komenteve të bëra nga kryetari i jurisë së festivalit, regjisori gjerman Ëim Ëenders, i cili javën e kaluar iu përgjigj pyetjes së një gazetari në lidhje me mungesën e një deklarate publike mbi Gazën duke deklaruar se “Ne duhet të qëndrojmë larg politikës”.

Autorja dhe regjisorja indiane, fituese e disa çmimeve, Arundhati Roy u tërhoq nga Berlinalja e këtij viti në përgjigje të komenteve të Ëenders.

“Jemi të zhgënjyer nga përfshirja e Berlinales në censurimin e artistëve që kundërshtojnë gjenocidin e vazhdueshëm të Izraelit kundër palestinezëve në Gaza dhe rolin kyç të shtetit gjerman në mundësimin e tij”, thuhet në deklaratën e përbashkët.

Organizata të shumta ndërkombëtare për të drejtat e njeriut dhe një komision hetimor i OKB-së e kanë konsideruar luftën e Izraelit në Gaza, të nisur në përgjigje të sulmeve të udhëhequra nga Hamasi më 7 tetor 2023, si gjenocid. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë (GJND) po dëgjon gjithashtu një çështje të ngritur nga Afrika e Jugut duke akuzuar Izraelin për shkelje të Konventës së Gjenocidit të vitit 1948 në Gaza.

Izraeli i ka mohuar vazhdimisht akuzat për gjenocid.

Gjermania ka ndërhyrë zyrtarisht në GJND në mbështetje të Izraelit, duke hedhur poshtë akuzat për gjenocid të ngritura nga Afrika e Jugut.

Aktorët dhe regjisorët që nënshkruan letrën e hapur argumentojnë se ekziston një kulturë më e gjerë në Gjermani që ka shtypur fjalimin në favor të të drejtave të palestinezëve.

“Ne nuk pajtohemi me deklaratën e bërë nga presidenti i jurisë së Berlinales 2026, Ëim Ëenders, se krijimi i filmave është ‘e kundërta e politikës'”, thuhet në letër të hapur. “Nuk mund ta ndash njërin nga tjetri.”

The post Berlinale/ Dhjetëra aktorë dhe regjisorë akuzojnë festivalin e filmit për ‘heshtje’ ndaj Gazës appeared first on Gazeta Si.

Filmi më i ri i regjisorit kosovar Visar Morina, “Shame and Money”, ka fituar Çmimin e Madh të Jurisë, Seksioni Ndërkombëtar-Dramë (World Cinema Grand Jury Prize: Dramatic) në Sundance Film Festival 2026, një nga festivalet më prestigjioze të filmit të pavarur në botë.

Sipas “Hollywood Reporter” filmi ofron një vështrim të thellë mbi pasojat e ekonomisë globale, të parë nga këndvështrimi i një familjeje kosovare që përballet me zhvendosjen, pasigurinë dhe humbjen e dinjitetit.

Ngjarja nis në fshatin Çikatovë e Vjetër, vetëm rreth 50 kilometra larg Prishtinës, por për personazhet e filmit, këto dy botë duket se ndodhen në skaje të kundërta të jetës. Shabani dhe Hatixhja, një çift fermerësh qumështi, jetojnë një jetë të thjeshtë, por të qëndrueshme, duke rritur tri vajzat e tyre në ritmin e zakonshëm të fshatit.

Pas një akti tradhtie brenda familjes, ata detyrohen të lënë shtëpinë dhe të shpërngulen në kryeqytet, ku përballen me realitetin e ashpër të jetesës urbane dhe varësinë nga ndihma e të afërmve më të pasur ndihmë që shpesh shoqërohet me presion, heshtje dhe ndjenjë turpi.

Regjisori Morina, pas filmave “Babai” dhe “Exil”, ndërton një dramë të ngadaltë, por jashtëzakonisht intensive, ku çdo shikim, pauzë dhe frymëmarrje e mbajtur ka peshë emocionale. Aktorët kryesorë Astrit Kabashi dhe Flonja Kodheli ofrojnë performanca të përmbajtura, por thellësisht njerëzore, duke e bërë rrëfimin edhe më të ndjerë dhe realist. Filmi trajton me ndjeshmëri përplasjen e klasave shoqërore, dallimin mes jetës rurale dhe asaj urbane, si dhe ndikimin e globalizimit në jetën e njerëzve të zakonshëm.

“Shame and Money” shfaqet si një dramë e fortë sociale, që nuk flet vetëm për Kosovën, por për një realitet universal: luftën për dinjitet në një botë ku paratë shpesh përcaktojnë vlerën e njeriut. Me rrëfim të ndjerë, regji të matur dhe aktrim brilant, filmi konfirmon Visar Morinën si një nga regjisorët më të rëndësishëm të kinemasë bashkëkohore.

The post ‘Shame and money’ i Visar Morinës, fiton çmimin e madh të Sundance Film Festival/ Hollywood reporter : Një dramë e fortë sociale appeared first on Gazeta Si.