Nga Gazeta Si- Udhëheqësit botërorë, përfshirë Presidentin Francez Emmanuel Macron, Kancelarin Gjerman Friedrich Merz dhe Kryeministrin e Mbretërisë së Bashkuar Sir Keir Starmer, janë mbledhur në Mynih për konferencën më të madhe të sigurisë dhe mbrojtjes në Europë.
Pyetja e nxehtë në mendjet e të gjithëve: a është SHBA-ja ende një aleat i Europës?
Fjalimi kryesor që të gjithë prisnin ishte nga Marco Rubio, sekretari i shtetit i SHBA-së.
A do t’i përsëriste ai sulmet e bëra ndaj Europës vitin e kaluar nga Zëvendëspresidenti i SHBA-së JD Vance apo do të ishte pajtues?
Salla ishte plot e përplot. Gjeneralë dhe admiralë, me medalje në uniformat e tyre, kryeministra dhe presidentë, diplomatë, ambasadorë, kongresmenë dhe kongresiste amerikane, politikanë europianë dhe ndihmësit e tyre, të gjithë prisnin me nervozizëm të dëgjonin se çfarë kishte për të thënë diplomati më i lartë i Presidentit Donald Trump.
Duartrokitjet nuk erdhën menjëherë. Në fakt, për minutat e para, ndërsa Rubio u ngrit në këmbë, filloi të tingëllonte shumë si një sulm i përsëritur ndaj Europës.
Tregtia e lirë, migrimi masiv, politikat e gjelbra mbi ndryshimet klimatike, të gjitha u kritikuan ashpër.
Ai madje foli për “një kult klimatik” që po dëmtonte ekonominë e Amerikës, ndërsa vazhdoi të kritikonte Kombet e Bashkuara, duke thënë se ato kishin dështuar të zgjidhnin konfliktet në Gaza dhe Ukrainë.
Sekretari i shtetit i SHBA-së, i rregullt dhe i krehur, qëndroi me njërën dorë në xhepin e pantallonave, duke e dhënë këtë nga një skenar i përgatitur në një podium.
Por më pas ai tha fjalët që të gjithë në dhomë donin të dëgjonin: “Fati ynë do të jetë gjithmonë i ndërthurur me tuajin (në Europë).”
“Fundi i epokës transatlantike,” vazhdoi të thoshte ai, “nuk është as qëllimi dhe as dëshira jonë… ne gjithmonë do të jemi fëmijë të Europës”.
Rubio foli për “krijimtari të çliruar”, për qëllime të përbashkëta në sigurimin e zinxhirëve të furnizimit për mineralet kritike dhe për kulturën europiane që ai e admironte aq shumë, një kontinent që i kishte dhënë botës Shekspirin, Mozartin dhe Rolling Stones.
Por kishte një kleçkë. Ajo që kemi së bashku, tha ai, është unike dhe “ne në SHBA nuk kemi interes të jemi kujdestarë të sjellshëm dhe të rregullt të rënies së menaxhuar të Perëndimit”.
Çfarë menduan njerëzit për këtë? Ishte përgjithësisht pozitive- rreth gjysma e audiencës u ngrit në këmbë në fund për ta duartrokitur.
Sigurisht që kishte një ndjenjë të prekshme lehtësimi që pas të gjitha trazirave të muajve të fundit, me tarifat dhe kërcënimin e një kapjeje të Groenlandës nga SHBA-të, aleanca transatlantike nuk kishte vdekur.
“Ishte një fjalim i mirë”, tha më pas Kaja Kallas, diplomatja më e lartë e BE-së.
“Mendoj se europianët psherëtijnë me lehtësim sepse po thuhej se Europa është e rëndësishme, se Europa dhe Amerika janë shumë të ndërthurura dhe aleatë të mirë, dhe kanë qenë për kaq shumë kohë dhe do të jenë në të ardhmen.”
Megjithatë, ajo nuk e mohoi se mbeten dallime të vërteta në politikë në disa fusha midis Uashingtonit dhe Europës.
E rrëmbyer nga babai xhihadist 12 vite më parë, është rikthyer në Tiranë pranë nënës dhe vëllait të saj Eva Dumani. Vajza shqiptare kishte mbetur e vetme në kampin e ferrit Al Hol në Siri pasi nuk pranoi të vinte në Shqipëri disa vite më parë kur u ndërmor një mision evakuimi përmes të cilit u kthyer i vëllai.
Eva dhe Endri Dumani, ishin dy prej 80 fëmijëve dhe grave të mbetur në kampin Al Hol në Siri, pas rënies së shtetit islamik.
Ata mbetën të vetëm pasi gjyshja e tyre Mendije Dumani që kujdesej për ta, ndërroi jetë.
Eva Dumani ka mbërritur paraditen e sotme nga Turqia në aeroportin e Rinasit. Atë arriti ta nxjerrë ilegalisht nga Siria në Turqi daja i saj, ndërsa në Shqipëri u soll në një operacion ku u përfshi edhe Anti-terrori në Policinë e Shtetit.
E larguar nga atdheu në moshën 9 vjeçare, sot 21 vjeç, Eva humbi në Siri babain i cili u vra në luftë dhe gjyshen e cila shkoi ta merrte në kamp. Në vitin 2020, u kthye i vetëm vëllai i saj, Endri, në atë kohë 13 vjeç.
Nga informacionet që u raportuan në atë kohë, u tha se Eva, e cila ishte mbuluar me shami, ishte fshehur pasi nuk dëshironte që të kthehej, por një fakt i tillë nuk u konfirmua kurrë.
Lideri i opozitës ruse, Alexei Navalny, është vrarë me një helm të zhvilluar nga një toksinë e nxjerrë nga bretkosa, ka deklaruar Ministria e Jashtme britanike.
Dy vite pas vdekjes së Navalnyt në një koloni penale në Siberi, Britania dhe aleatët e saj kanë drejtuar gishtin nga Kremlini, pas analizave të mostrave materiale të gjetura në trupin e tij.
Sipas Foreign Office, nuk ka asnjë shpjegim të pafajshëm për praninë e toksinës së quajtur epibatidine në mostrat e marra nga trupi i Navalnyt. Duke folur nga Konferenca e Sigurisë në Mynih, Sekretarja e Jashtme britanike, Yvette Cooper, deklaroi se “vetëm qeveria ruse kishte mjetet, motivin dhe mundësinë për të përdorur këtë toksinë vdekjeprurëse kundër Alexei Navalnyt gjatë burgimit të tij në Rusi.”
Cooper u takua gjatë konferencës edhe me bashkëshorten e Navalnyt, Yulia Navalnaya. Ajo theksoi se Rusia e shihte Navalnyn si një kërcënim dhe se përdorimi i këtij lloji helmimi tregon frikën e thellë të shtetit rus ndaj opozitës politike.
Britanisë i janë bashkuar në akuzat ndaj Rusisë edhe Suedia, Franca, Holanda dhe Gjermania. Ministria e Jashtme britanike bëri të ditur se Mbretëria e Bashkuar ka njoftuar Organizatën për Ndalimin e Armëve Kimike (OPCW) për shkeljen e pretenduar nga Rusia të Konventës për Armët Kimike.
Navalny, një aktivist kundër korrupsionit dhe figura më e zëshme e opozitës në Rusi, ndërroi jetë më 16 shkurt 2024 në moshën 47-vjeçare. Në vitin 2020 ai ishte helmuar me agjentin nervor Novichok, u trajtua në Gjermani dhe u arrestua menjëherë pas kthimit në Rusi.
Nga Gazeta Si- Autoriteti Kombëtar i Ushqimit (AKU) ka kryer kontroll në një subjekt me aktivitet “Baxho/Përpunim qumështi” në qarkun e Fierit.
Gjatë kontrollit, u kontatua se subjekti ushtronte aktivitetin në mungesë të sistemit të gjurmueshmërisë së produkteve ushqimore, nuk implementonte sistemin e vetëkontrollit (HACCP), si dhe tregtonte produkte pa etiketë. Për këto shkelje, u vendos masa e bllokimit për një sasi produktesh të pasigurta, konkretisht:
1400 kg krem gjalpi, 2415 kg mocarella, 90 kg gjalpë i freskët lope, 100 kg gjizë,
Përmes një njoftimi AKU thotë se subjekti është gjobitur me 250 mijë lekë.
Gjatë Lojërave Olimpike Dimërore, mijëra atletë hanë mëngjes, drekë dhe darkë në ambientet e tyre. Çfarë hanë ata dhe çfarë roli luan të ushqyerit në garë?
Në zemër të përvojës së Lojërave Olimpike Dimërore 2026 është ushqimi, i cili, për atletët me performancë të lartë, nuk është vetëm një mënyrë për të zbuluar kuzhinën e pasur italiane, por gjithashtu siguron energji për garën.
Çdo ditë, përgatiten më shumë se 10,000 vakte në fshatra dhe ambiente të ndryshme.
Sipas organizimit të lojërave, vetëm në Fshatin Olimpik të Milanos, kuzhinat shërbejnë rreth 3,000 vezë dhe afërsisht 450 kilogramë makarona çdo ditë.
Në mensat 24-orëshe, atletët mund të gjejnë vakte të ekuilibruara për të ndihmuar në stërvitje, dieta me proteina të larta për skiatorët e cross-country, dieta më të lehta për të tjerët dhe mundësi për veganët, ata që vuajnë nga sëmundje dhe ata që ndjekin traditat fetare, sipas Ministrisë Italiane të Infrastrukturës dhe Transportit.
“Ushqimi si energji, por edhe si një gjuhë universale dhe një mjet për përfshirje: në fshatra si ai në Cortina, gjithçka sillet rreth një parimi”, thuhet në një njoftim për shtyp nga Ministria.
“Ata që vijnë nga ana tjetër e botës do të jenë në gjendje të hanë sikur të ishin në shtëpi, pa kompromentuar përgatitjen ose rikuperimin e tyre”, shtoi ajo.
Rutina është jetike
Ushqyerja është thelbësore për atletët profesionistë, madje edhe më shumë gjatë periudhave intensive të aktivitetit, siç është konkurrimi në Lojërat Olimpike.
“Njerëzit nuk e kuptojnë se sa shumë ka nevojë trupi i tyre”, tha për Euroneës Health Olivia Morgan, dietologe dhe eksperte e të ushqyerit sportiv në Mass General Brigham në Boston.
Ajo theksoi se thelbi i të ushqyerit të atletëve është të sigurohet që marrja e energjisë përputhet me kërkesat e performancës së tyre, veçanërisht gjatë periudhave intensive.
Morgan, e cila ka përvojë pune me atletët olimpikë, vuri në dukje rëndësinë e sigurimit që ushqyerja të përshtatet ende mes udhëtimit, mjedisit të ri, ndryshimit në rutinë dhe emocioneve të larta.
“Sigurohemi, si gjithmonë, që të bëjmë intervalet gjatë gjithë ditës dhe të përmbahemi te gjërat që e dimë se na pëlqejnë dhe që funksionojnë vërtet mirë për trupin tonë, si dhe të shijojmë gjërat vërtet argëtuese më pas”, shtoi ajo.
Karakteristikat e veçanta të sporteve dimërore
Këto ditë në Itali, mund të shohim sporte nga skijimi nordik, te patinazhi artistik. Sportet dimërore kanë specifikat dhe kërkesat e tyre, të cilat janë të njëjta me ato kur bëhet fjalë për ushqimin.
“Nëse po shqyrtojmë më shumë sportet nordike, kërkesat e stërvitjes, shumë herë, tejkalojnë kohët potencialisht të garave”, tha për Euroneës Kelly Drager, dietologe e cila punon me atletët olimpikë.
Ajo shtoi se atletët e dimrit shpesh stërviten me intensitet të lartë dhe kanë periudha shumë intensive gjatë muajve të verës si përgatitje.
Edhe me rrethanat e veçanta në të cilat garojnë atletët e dimrit, tha Drager, gjërat po ndryshojnë dhe moti, madje edhe në dimër, është gjithnjë e më pak ekstrem.
Një aspekt tjetër që duhet marrë në konsideratë për atletët e dimrit është se ata zakonisht udhëtojnë dhe garojnë gjatë kulmit të viruseve të frymëmarrjes siç është gripi.
Karbohidrate, karbohidrate, karbohidrate
Italia është e njohur botërisht për makaronat dhe picat e saj, të cilat, gjatë lojërave, mund të jenë aleatët më të ngushtë të atletëve.
“Mendoj se proteina ka qenë një fokus i madh në shoqëri tani, por në të vërtetë, për atletët, karbohidratet janë një lloj mbreti,” tha Morgan.
Sipas saj, shumë njerëz kanë keqkuptimin se proteina është më e rëndësishme për atletët sesa karbohidratet dhe e theksojnë më shumë atë në dietën e tyre.
“Ajo që ndodh është se ne thjesht marrim një ton proteina dhe jo karbohidrate të mjaftueshme dhe nuk jemi në gjendje ta përdorim të gjithë atë proteinë për qëllimin e saj të caktuar”, shtoi ajo.
Stili italian është në zemër të menuve, kanë thënë organizatorët, me makaronat dhe picat në qendër të stacioneve të karbohidrateve.
Së bashku me djathërat, frutat dhe ëmbëlsirat, ata synojnë t’u japin atletëve një “shije autentike të Italisë”.
Për Morganin, në thelb të ushqyerjes së mirë janë bazat: pesë copa frutash ose perimesh në ditë, vakte të ekuilibruara dhe ndonjë ushqim jo shumë i shëndetshëm herë pas here, të gjitha duke ruajtur një orar të rregullt.
“Ne duhet të hamë vakte të ekuilibruara vazhdimisht gjatë gjithë ditës, dhe është një ushqyerje e mërzitshme; askush nuk dëshiron ta dëgjojë atë. Ata duan të ndjekin një dietë të sofistikuar. Ata duan të marrin një suplement të sofistikuar. Por rrënjët e vërteta të ushqyerjes janë në atë ekuilibër të mërzitshëm”, shtoi Morgan.
Ajo shpjegoi se, veçanërisht për atletët, të cilët kërkojnë kaq shumë nga trupat e tyre, edhe mangësitë më të vogla në këto baza kanë tendencë të kenë pasoja më të mëdha.
Megjithatë, ushqimi nuk është vetëm karburant, paralajmërojnë ekspertët e ushqyerjes. Duhet të ketë kënaqësi dhe një marrëdhënie të mirë me trupin.
“Trupi nuk është vetëm një makinë dhe ushqimi nuk është thjesht një mjet për të arritur një qëllim”, tha Drager, duke shtuar se në punën e saj në Kanada, preferencat individuale dhe ndryshimet kulturore luajnë gjithashtu një rol kyç në ushqyerje.
Një qytet italian po kërkon një ekip nuhatësish për të identifikuar aromat e këqija në përpjekjen e tij për të përmirësuar cilësinë e ajrit.
Bruno Beltrame, kryetari i bashkisë së Brendolës, një qytet i vogël në provincën veriore të Viçencës, tha se filloi fushatën e rekrutimit për gjashtë “vlerësues aromash” pas ankesave për “erëra të pakëndshme” nga njerëzit që jetojnë në lagje afër zonave industriale.
Parakushti kryesor për këtë rol është të mos vuani nga alergjitë ose sëmundjet e frymëmarrjes si astma. Të rekrutuarit duhet të kenë një makinë dhe një telefon inteligjent, i cili do të përdoret për të regjistruar të dhënat e aromave në një aplikacion të dedikuar.
Të udhëhequr nga një firmë e specializuar në matjen e aromave, ata do të trajnohen se si të dallojnë aromat, për shembull ato që zakonisht emetohen nga fabrikat ose që burojnë nga mbeturinat industriale ose ujërat e zeza.
Atyre do t’u jepet detyra të shkojnë në zona të synuara për të kryer vlerësime shqisore. Nëse zbulohet një erë e pakëndshme, ata do të kalojnë kohë duke nuhatur ajrin përpara se të regjistrojnë perceptimet e tyre në aplikacion.
Qëllimi përfundimtar i iniciativës, e cila pritet të zgjasë gjashtë muaj, është të gjurmojë origjinën e aromave.
“Ne bëmë një hetim të ngjashëm rreth pesë vjet më parë në një zonë industriale afër vendit nga vijnë tani aromat e këqija”, tha Beltrame. “Nga kjo, ne ishim në gjendje të identifikonim kompanitë që lëshojnë aromat. Tani po zgjerojmë shtrirjen gjeografike për të zbuluar nëse të njëjtat kompani kanë rifilluar lëshimin e aromave të këqija apo nëse ka të tjera.”
Brendola është shtëpia e rreth 4,000 njerëzve që me kalimin e viteve janë bërë më të përkushtuar për të mbrojtur mjedisin e tyre.
Beltrame tha se ndërsa më parë mund të kenë qenë pak të pakujdesshëm, sot janë më të prirur të duan të përmirësojnë cilësinë e jetës së tyre dhe mjedisin përreth.
“Kur shohin mbeturina të braktisura ose nuhasin ajër të keq, e raportojnë atë. Jemi të lumtur sepse na lejon të ndërhyjmë menjëherë në mënyrë që të parandalojmë katastrofa potencialisht më të këqija.”
Nga Gazeta ‘Si’- Partneriteti Rusi–Kinë “nuk ka kufij” nëse u beson liderëve të dy vendeve. Realiteti, megjithatë, nuk është aq idilik.
Një martesë e pakëndshme interesi, marrëdhënia e tyre kufizohet nga objektiva të kundërta: Rusia e presidentit Vladimir Putin synon të shembë atë që ka mbetur nga rendi ndërkombëtar pas Luftës së Ftohtë dhe ta rindërtojë sipas vizionit të Kremlin-it.
Ndërsa qasja graduale e Kinës për krijimin e një sistemi global sino-centrik kërkon ruajtjen e stabilitetit, parashikueshmërisë dhe pamjes së një rendi të bazuar në rregulla.
Putini është me nxitim, sepse ka një dritare të kufizuar mundësie për të shfrytëzuar pikat e tij të forta duke thelluar përçarjet brenda asaj që ai e quan “Perëndimi Kolektiv”. Por dobësitë e tij janë të dukshme: ndërhyrja e SHBA-së në Venezuelë, hezitimi i Kremlinit për të mbrojtur Iranin dhe rënia e regjimit të Assadit në Siri në fund të vitit 2024 janë pjesë e të njëjtit model — një Rusi e tejzgjatur, e dobësuar, gjithnjë e më pak e besueshme për aleatët e saj në jugun global.
Dhe ndonëse presidenti amerikan Donald Trump herë pas here i paraqet Rusinë dhe Kinën si një kërcënim të përbashkët për SHBA-në, për shembull, në argumentimin e politikës së tij për Groenlandën, Uashingtoni është në fakt shumë më i interesuar të formësojë dinamikat globale me Pekinin sesa me Moskën.
Takimi i vitit 2025 mes Trumpit dhe presidentit kinez Xi Jinping në Seoul e bëri të qartë se administrata Trump tani sheh vlerë në ndarjen e “çështjes ruse” nga “çështja kineze” dhe në ndërtimin e një marrëdhënieje pragmatike bashkëpunimi ekonomik me Pekinin.
Edhe pse shumë ekspertë e hedhin poshtë këtë mundësi, Kremlini është i shqetësuar prej saj me të drejtë.
Për Rusinë, pasojat e një afrimi SHBA–Kinë edhe nëse i bazuar më shumë te leverdia sesa te bindja janë të thella.
Një kthesë e tillë do ta delegonte Rusinë e Putinit në rolin e një aktori dytësor në skenën ndërkombëtare dhe do t’ia dobësonte ndjeshëm ndikimin — sidomos në Ukrainë.
Varësia e liderit rus nga furnizimet kineze me makineri, pajisje dhe tranzit mallrash thelbësore për mbajtjen gjallë të luftës ka arritur nivele të paprecedenta.
Pa Kinën, makina e luftës së Putinit me gjasë do të ishte ndalur brenda 12 muajsh ose edhe më shpejt.
Pikërisht për këtë arsye reagimi i Moskës ndaj takimit Trump–Xi ishte parashikueshëm agresiv: kanalet televizive pranë Kremlinit trumpetuan se raketat e reja ruse me kapacitet bërthamor mund ta zhysnin botën në një katastrofë ekologjike ose të fshinin miliona njerëz brenda një çasti — një shenjë e sigurt se Putini ishte tronditur.
Është e vërtetë se marrëdhënia Kinë–Rusi është forcuar ndjeshëm që nga viti 2022 dhe se Kina ka bërë pak për të frenuar agresionin e Putinit deri tani. Ministri i Jashtëm kinez Wang Yi ka thënë, sipas raportimeve, përfaqësueses së lartë të BE-së Kaja Kallas se vendi i tij nuk dëshiron ta shohë Rusinë të mundur në Ukrainë, sepse më pas SHBA-ja do ta përqendronte vëmendjen te Pekini.
Por ruajtja e partneritetit Moskë–Pekin mbështetet në supozimin se të dy vendet kanë më shumë për të fituar duke sfiduar dhe kundërshtuar SHBA-në së bashku. Dhe ky supozim tani është vënë në pikëpyetje.
Gabimi fillestar i Uashingtonit ishte besimi se mund ta shkëpuste Moskën nga Pekini përmes koncesioneve dhe të angazhonte Kinën nga një pozicion force. Por kjo strategji ka ndryshuar: Trump e përshkroi takimin e tij më të fundit me Xi-n si “12 nga 10” dhe e pranoi me entuziazëm ftesën për të vizituar Kinën në prill.
Qasja pragmatike e liderit amerikan është më afër stilit të Xi-t, gjë që i hap rrugë Pekinit të arrijë objektivat e tij për tregtinë dhe hegjemoninë në fqinjësinë e afërt. Për më tepër, asnjëri nuk ka prirje të provokojë konflikt ushtarak me tjetrin.
Trump ka premtuar të frenojë “luftërat e pafundme” të Amerikës — edhe pse bombardoi Iranin dhe kërcënoi disa vende fqinje. Ndërsa Xi, ndonëse ka sytë nga Tajvani, ka çdo arsye të shmangë luftën me SHBA-në për shkak të rreziqeve për ekonominë kineze.
Kjo bie në kontrast të fortë me Putinin, i cili është i bllokuar në logjikën e luftës për të ruajtur pushtetin.
Qasja e tij absolutiste ndaj diplomacisë është krejt ndryshe nga ajo e Trumpit. Sa herë që SHBA-ja shtyu për armëpushim në Ukrainë për të hapur negociata, Kremlini përsëriti objektivat e tij maksimaliste dhe i intensifikoi sulmet ajrore. Trump duket se e ka kuptuar se Putinin nuk mund ta detyrojë në tryezën e bisedimeve me sanksionet ekzistuese apo presion të kufizuar ushtarak. Sado “konstruktive” të jenë telefonatat, nuk ka marrëveshje për t’u arritur.
Ndërkohë, bisedat për një tërheqje të Trumpit nga Ukraina janë zbehur kryesisht në Uashington. Presidenti amerikan mbetet i angazhuar për arritjen e një marrëveshjeje paqeje dhe duket se e kupton që ndikimi i Beijing-ut mbi Moskën tani ofron perspektivën më të mirë për ta realizuar këtë.
Pyetja është nëse partneriteti “pa kufij” me Putinin ende i sjell më shumë përfitime Pekinit, apo nëse interesat aktuale të Kinës qëndrojnë te një detantë pragmatike me SHBA-në dhe Europën.
Me Europën-n që e sheh administratën amerikane me kujdes, Kina tani ka një mundësi për të konsoliduar një akomodim afatgjatë me kontinentin e vjetër.
Kjo i jep Europës njëfarë ndikimi për ta bindur Kinën të distancohet nga një “aleat” i paparashikueshëm dhe të frenojë agresionin neo-imperial të Kremlinit.
Në fund të fundit, Pekini nuk ka asnjë interes në destabilizimin e vazhdueshëm të Europës nga Putini.
Kryeministri britanik Keir Starmer, duke folur në Konferencën e Sigurisë në Mynih, kritikoi fuqishëm Rusinë për agresionin ndaj Ukrainës dhe kërcënimet hibride që shtrihen në të gjithë Evropën.
Starmer tha se Rusia ka bërë një gabim strategjik në Ukrainë, me humbje njerëzore mbi 1 milionë, dhe paralajmëroi se Moska po riarmatos dhe mund të kërcënojë NATO-n në të ardhmen.
Ai theksoi se Europa duhet të jetë gati të mbrojë njerëzit, vlerat dhe mënyrën e jetesës, duke u përqendruar te bashkëpunimi dhe forcimi i kapaciteteve mbrojtëse.
Këtë Shën Valentin në ambientet e burgut të Beratit u organizua një festë simbolike me pjesëmarrjen e bashkëshorteve të të paraburgosurve, e shoqëruar me lule dhe mesazhe dashurie.
Lajmi u publikua në rrjtet sociale nga Drejtoria e Përgjithshme e burgjeve, sipas të cilës aktiviteti u zhvillua në një atmosferë të ngrohtë dhe miqësore.
Kryeministri Edi Rama ka shkuar këtë të shtunë në bashkinë e Durrësit, ku ka zhvilluar takim me banorët të cilët preken nga projekti TID.
Siç raportohet, kreu i qeverisë ka deklaruar se projekti nuk do të ndalet.
“Do bëhet verifikimi i nevojshëm për disa objekte që mund të kenë vlerë kulturore. Ramë dakord se si të shkojmë përpara”, ka thënë Rama në prononcim për gazetarët.
“Banorët do të shpronësohen, do të shohim referencat e reja”, ka theksuar ai.
Sipas një vendimi të nxjerrë nga qeveria vitin e shkuar, parashikohet shpronësimi i 74 pronarëve, por banorët janë të pakënaqur me kompensimin, pasi sipas tyre çmimi për metër katror është disafish më i ulët se në treg.
Projekti TID Durrës është një nismë e qeverisë shqiptare që synon të kthejë zonën arkeologjike të qytetit në një park të madh urban.
Gazeta Si – Sipas inteligjencës së Koresë së Jugut, diktatori i Koresë së Veriut, Kim Jong Un po përgatitet të emërojë zyrtarisht vajzën e tij si trashëgimtare të dinastisë.
Agjencia e inteligjencës i ndau gjetjet e saj në një takim privat me disa ligjvënës të Koresë së Jugut, të cilët më pas i diskutuan ato me gazetarët: vajza e Kim mund të marrë një lloj emërimi zyrtar që në fund të muajit në kongresin e Partisë së Punëtorëve të Koresë së Veriut, partisë qeverisëse me një parti të vetme në Korenë e Veriut.
Vajza e Kim Jong Un besohet të jetë 13 vjeçe. Dihet shumë pak për të dhe as emri i saj nuk është i sigurt. Ajo quhet Kim Ju Ae bazuar në informacionin e dhënë nga Dennis Rodman, ish-kampioni i basketbollit të NBA-së, i cili kishte një miqësi të veçantë me Kim Jong Un midis viteve 2013 dhe 2014 dhe vizitoi Korenë e Veriut disa herë.
Rodman tha se e mbante fëmijën në krahë, të cilën e quajti “Ju Ae” (Kim është mbiemri i saj). Kohët e fundit, një diplomat i dezertuar i Koresë së Veriut tha se emri i saj i vërtetë ishte Kim Ju Ye.
Megjithatë, media shtetërore e Koresë së Veriut nuk i referohet kurrë asaj me emër: ata i referohen si vajza “e respektuar” ose “e adhuruar” e Kim-it.
Shfaqja e parë e Kim Ju Ae me nënën e saj Ri Sol Ju, nëntor 2022
Regjimi i Koresë së Veriut është jashtëzakonisht i mbyllur, i mungon një shtyp i lirë dhe lejon shumë pak vizitorë të huaj, të cilët janë të gjithë të kontrolluar në mënyrë strikte.
Për këtë arsye, informacioni rreth asaj që po ndodh në vend është jashtëzakonisht i pakët dhe shpesh bazohet në spekulime.
Jeta private e udhëheqësve është gjithashtu misterioze dhe e vështirë për t’u deshifruar. Për shembull, askush nuk e dinte ekzistencën e vajzës së Kim deri në vitin 2022, kur ajo mori pjesë në një ngjarje publike për herë të parë.
Kim Ju Ae (do ta quajmë kështu, sepse është versioni më i zakonshëm i emrit të saj), shoqëroi të atin në një lëshim prove të një rakete balistike ndërkontinentale.
Në atë kohë, shumë vëzhgues e trajtuan atë si pak më shumë se një kuriozitet. Kim Ju Ae ishte një fëmijë i shoqëruar nga nëna e saj, Ri Sol Ju dhe dukej se roli i saj ishte kryesisht të zbuste imazhin publik të diktatorit Kim, duke e portretizuar atë si një baba të dashur.
Shkurt 2023: Kim Ju Ae dhe nëna e saj janë në podium, por pas diktatorit Kim, përkatësisht e katërta dhe e dyta nga e majta
Megjithatë, me kalimin e kohës, paraqitjet publike të Kim Ju Ae u bënë më të shpeshta dhe figura e saj mori një rëndësi më të madhe.
Kim Jong Un filloi ta merrte atë me vete në shumë ngjarje të profilit të lartë, të tilla si një vizitë në ambasadën ruse dhe një vizitë e rëndësishme shtetërore në Kinë.
Më herët këtë vit, babë e bijë vizituan Pallatin Kumsusan në kryeqytet, Phenian, mauzoleun e madh familjar ku janë balsamosur eshtrat e Kim Il Sung (gjyshi i Kim, themeluesi i dinastisë së Koresë së Veriut) dhe Kim Jong Il (babai dhe paraardhësi i Kim).
Vizita në një vend kaq të rëndësishëm në historinë e dinastisë u interpretua si një shenjë se Kim Ju Ae ishte i destinuar për një rol të rëndësishëm brenda saj.
Rëndësia e Kim Ju Ae mund të nxirret nga roli i saj në ndryshim në imazhet e propagandës – në fakt imazhet e vetme që marrim nga Koreja e Veriut, përveç fotove shumë të kontrolluara të pak turistëve dhe vizitorëve të pranuar.
Siç vuri në dukje “New York Times”, në një analizë fotografike, Kim Ju Ae fillimisht mori pjesë në ngjarje publike gjithmonë e shoqëruar nga nëna e saj, shumë shpesh në një pozicion dytësor ndaj babait të saj, Kim: në skenë, diktatori qëndronte përpara; nëna dhe vajza në prapavijë.
Shtator 2023: Kim Ju Ae është këtu në një pozicion të barabartë, e ulur në një lloj froni pranë babait të saj
Megjithatë, në një moment të caktuar, nëna u zhduk nga fotot zyrtare (jo sepse i kishte ndodhur diçka, por sepse besohej se vajza e saj nuk kishte më nevojë për shoqërim) dhe Kim Ju Ae filloi të portretizohej në një pozicion gjithnjë e më të barabartë me të atin, krah për krah dhe të dy në kontekste autoriteti dhe komande.
Në një foto të publikuar nga propaganda në janar, Kim Ju Ae duket madje pak më e gjatë se babai i saj: edhe kjo u pa si një shenjë në një regjim ku estetika e pushtetit është shumë e kuruar dhe diktatori Kim pothuajse gjithmonë portretizohet si një figurë imponuese (ai është afërsisht 1.70 metra i gjatë).
Edhe gardëroba e Kim Ju Ae ka ndryshuar: ajo ka kaluar nga rrobat e fëmijëve, në kostume profesionale, në stilin e të rriturve, edhe pse është 13 vjeçe.
Kim Ju Ae shfaqet shumë shpesh në televizionin shtetëror të Koresë së Veriut: sipas një analize nga gazeta japoneze “Nikkei”, ajo ka qenë në TV për 600 ditë në tre vitet e fundit dhe në vitin 2025, ajo ishte në TV mesatarisht 24 ditë në muaj.
Në paraqitjet e saj në mediat shtetërore, gjeneralët dhe zyrtarët e lartë të regjimit i tregojnë asaj të njëjtin respekt që i rezervojnë diktatorit Kim.
Kim Jong Un dhe Kim Ju Ae në janar 2026
Nuk është e qartë se çfarë mund të ndodhë në kongresin e ardhshëm të Partisë së Punëtorëve në fund të muajit.
Kongreset mbahen një herë në pesë vjet dhe janë ngjarja më e rëndësishme në politikën e Koresë së Veriut.
Disa vëzhgues besojnë se është e pamundur që Kim Ju Ae-s t’i jepet një pozicion zyrtar siç është Sekretari i Parë i Partisë, veçanërisht pasi anëtarësimi kërkon një moshë minimale.
Sidoqoftë, është e mundur që të bëhet ndonjë shpallje si një pjesë të rëndësishme të historisë revolucionare të Koresë së Veriut ose të dinastisë Kim, duke sinjalizuar zgjedhjen e saj si pasardhëse.
Besohet se Kim Ju Ae nuk është fëmija i vetëm i Kim Jong Un: sipas inteligjencës së Koresë së Jugut, Kim ka edhe një djalë më të madh dhe një fëmijë më të vogël, gjinia e të cilit nuk dihet (asgjë nuk dihet për asnjë prej tyre, as ekzistenca e tyre nuk është konfirmuar).
Babai dhe vajza shikojnë një lëshim rakete, prill 2023
Megjithatë, për këtë arsye, zgjedhja e Kim Ju Ae për të pasuar diktatorin konsiderohet disi e rrezikshme: shoqëria e Koresë së Veriut është tradicionaliste dhe patriarkale dhe dinastia Kim është sunduar gjithmonë nga burrat.
Megjithatë, nën drejtimin e Kim Jong Un, disa gra kanë mbajtur pozicione pushteti, më së shumti motra e tij, Kim Yo Jong, e cila është personi i dytë më i fuqishëm në Korenë e Veriut. Edhe ministrja e Jashtme është një grua, për herë të parë në historinë e vendit.
Pavarësisht kësaj, ende qarkullojnë spekulime se Kim Ju Ae nuk është trashëgimtarja e vërtetë, dhe se diktatori Kim po përgatitet fshehurazi të birin ta pasojë. Megjithatë, për momentin, këto spekulime konsiderohen të pamundura.
Një pyetje tjetër për t’u kuptuar është pse Kim Jong Un e ka prezantuar trashëgimtarin e tij kaq herët. Kim është ende relativisht i ri: besohet se sapo ka mbushur 42 vjeç.
Kim Jong Un me vajzën Kim Ju Ae
Paraardhësit e tij, babai dhe gjyshi i tij, i paraqitën trashëgimtarët e tyre vetëm kur ishin të moshuar dhe afër largimit nga pushteti.
Vetë Kim u emërua si pasardhës në vitin 2010 në moshën 26 vjeç, vetëm një vit para vdekjes së babait të tij, Kim Jong Il.
Një shpjegim është se Kim po përpiqet të hapë rrugën për ngritjen e ardhshme të vajzës së tij në pushtet. Kur babai i Kim vdiq në vitin 2011 dhe ai mori pushtetin, ai me shumë gjasa ishte i papërgatitur për të marrë komandën dhe pasuan konfliktet e brendshme.
Për të konsoliduar pushtetin e tij, Kim vrau gjysmë-vëllain e tij në një mënyrë dramatike, të helmuar në mes të ditës në aeroportin e Kuala Lumpurit në Malajzi.
Ai gjithashtu vrau xhaxhain e tij, Chang Song Thaek, duke e akuzuar për tradhti. Prandaj është e mundur që Kim synon ta bëjë të qartë që në fillim se kush është trashëgimtari i tij në mënyrë që ta kursejë vajzën e tij nga kjo lloj lufte për pushtet dhe të sigurojë që nuk do të ketë pengesa për udhëheqjen e tij.
Gjykata e Romës ka vendosur një dëmshpërblim prej 700 eurosh për një emigrant i cili qëndroi 1 muaj në kampin e Gjadrit, pas marrëveshjes Itali-Shqipëri për emigrantët e paligjshëm. Vendimi i datës 10 shkurt, i firmosur nga gjyqtari Corrado Bile i Gjykatës së Romës, është i pari që dënon Ministrinë e Brendshme për transferimin e emigrantëve nga një CPR italian, qendër për mbajtjen e emigrantëve, drejt kampit në Shqipëri. Ai përbën një precedent dhe pritet të hapë një front të ri përplasjeje me qeverinë italiane, në mes të fushatës për referendumin mbi drejtësinë.
Sipas gjyqtarëve të Gjykatës së Romës, transferimi i emigrantit në Shqipëri ka “ndikuar drejtpërdrejt në të drejtat themelore të mbrojtura nga konventat ndërkombëtare dhe nga Kushtetuta”.
La Repubblica shkruan se me 10 prill të vitit të kaluar, emigranti në fjalë, algjerian, i mbajtur në atë kohë në CPR-në e Gradisca d’Isonzo, është transferuar papritur drejt Gjadrit. Atij iu komunikua se destinacioni i tij është CPR-ja e Brindisit, por në fakt u dërgua në Shqipëri. Këtë gjë ia bëjnë të ditur vetëm 48 orë pas mbërritjes së tij.
Emigranti, i cili jeton në Itali prej 19 vitesh, ka një partnere me shtetësi italiane dhe dy fëmijë të mitur. Përveç të tjerash, ai e kishte të pamundur të takonte familjen e tij që jeton në veri të Italisë. Si shumë të tjerë, në Gjadër ai paraqiti një kërkesë për azil. Avokati i tij, Gennaro Santoro, paraqiti ankim dhe më 9 maj gjyqtarët, siç parashikon ligji gjatë periudhës së shqyrtimit të kërkesës për azil, urdhëruan lirimin e tij.
Prej këtej lindi edhe kërkesa për dëmshpërblim për dëmin jopasuror të pësuar, tashmë për herë të parë e njohur nga Gjykata e Romës./La Repubblica/
Ekspertët kanë paralajmëruar se një kult i sfidave të të ngrënit dhe fitnesit midis brezave të rinj po i vë ata në rrezik serioz për fraktura dhe probleme me kyçet, përfshirë osteoartritin.
Hulumtimet nga kirurgët ortopedikë kanë nxjerrë në pah një rritje të numrit të pacientëve të rinj që paraqiten me lëndime në gju, ije, këmbë dhe shpinë të shoqëruara me ushtrime me intensitet të lartë.
Pjesëmarrja në gara të lodhshme fitnesi si CrossFit dhe vrapimi në maratonë janë bërë normë, ndërsa brezat e rinj i zëvendësojnë netët në pub me shkuarjen në palestër.
Por ekspertët kanë paralajmëruar se shumë nga fanatikët e këtyre trendeve të stilit të jetesës nuk janë të vetëdijshëm se ‘obsesioni i tyre me ushtrimet po i vë trupat e tyre nën tendosje’ dhe potencialisht po rrezikon shëndetin e tyre afatgjatë, ndërsa i vënë kockat e tyre, të cilat janë ende në zhvillim në moshën e rritur të hershme, nën një presion të madh.
Ndërsa është e vërtetë se një nga ndërhyrjet më efektive kundër osteoartritit, një gjendje që shkakton dhimbje dhe ngurtësi të kyçeve, është ushtrimi, ekspertët thonë se duhet të ketë një ndërgjegjësim më të mirë rreth të ushqyerit dhe rëndësisë së stërvitjes së rezistencës në brezat e rinj.
“Po shohim pacientë gjithnjë e më të rinj që paraqiten me dëmtime më të avancuara të kërcit, dhe supozohet se ata po marrin më shumë dëmtime të indeve të buta rreth kyçit, si rezultat i ushtrimeve më ekstreme dhe më intensive”, shpjegoi Tim Sinnett, mjek i traumës dhe ortopedisë.
Deri në moshën 70 vjeç, rreth gjysma e njerëzve do të zhvillojnë artrit, por disa preken shumë më herët. Osteoartriti është lloji më i zakonshëm i gjendjes dhe po diagnostikohet gjithnjë e më shumë tek brezat e rinj.
Si pjesë e jetës normale, kyçet tona janë të ekspozuara ndaj një niveli të ulët të vazhdueshëm dëmtimi. Në shumicën e rasteve, trupi e riparon vetë dëmin.
Por në osteoartrit, kërci mbrojtës në skajet e kockave prishet derisa nyjet nuk janë më në gjendje të riparojnë veten plotësisht.
Mendohet se një sërë faktorësh shkaktojnë këtë rritje të degradimit të kërcit, duke përfshirë gjenetikën, obezitetin, stresin e përsëritur në nyje, moshën, pirjen e duhanit dhe lëndimet.
Osteoartriti post-traumatik lidhet me frakturat që shtrihen në një nyje siç është kyçi i këmbës, kyçi i dorës dhe gjuri.
Këto mund të shkaktojnë shërim jo të duhur, gjë që ndryshon mekanikën e nyjeve dhe çon në prishjen më të shpejtë të kërcit.
Gjendja zakonisht zhvillohet nga mosha rreth 45 vjeç, megjithëse ekspertët paralajmërojnë se gjithnjë e më shumë të rinj po preken.
Por ndryshe nga osteoporoza- ku kockat e brishta rrisin ndjeshëm mundësinë e frakturave serioze dhe madje kërcënuese për jetën- osteoartriti mund të përmbyset me ndryshime në stilin e jetës. Problemi është se të rinjtë nuk janë të vetëdijshëm se ushtrimet dhe dieta mund ta përkeqësojnë rrezikun.
Ushqyerja e mirë me fokus në ushqime të pasura me kalcium dhe anti-inflamatore, siç janë produktet e qumështit, është treguar prej kohësh se ndihmon në mbrojtjen e nyjeve dhe uljen e inflamacionit. Por shumë të rinj kanë ndërprerë konsumimin e produkteve të qumështit, duke rritur rrezikun e mungesës së lëndëve ushqyese.
Një nga keqkuptimet më të zakonshme për Italinë është se vendi i “dolce vita” jeton vetëm nga subvencionet evropiane.
Por sipas një studimi të Institutit të Ekonomisë Gjermane (IW), Italia është kontribuesi i tretë më i madh në buxhetin e BE-së pas Gjermanisë dhe Francës, duke dhënë më shumë sesa merr në subvencione, dhe duke treguar peshën e saj si fuqi industriale dhe eksportuese në Eurozonë.
Analistët shohin një “dyshe të re të fuqishme” në Evropë, të quajtur “Merzoni”, e përbërë nga kancelari gjerman Friedrich Merz dhe kryeministrja italiane Giorgia Meloni. Takimi i tyre në Romë ka nxjerrë në pah përputhjen e politikave mes dy vendeve, duke përfshirë ndryshimet ligjore pro-biznes dhe ratifikimin e marrëveshjes tregtare Mercosur me Amerikën Latine, gjë që ndonjëherë bie ndesh me pozicionet e Francës.
Ndërkohë, marrëdhënia mes Berlinit, Parisit dhe Romës konsiderohet një “kompleks trekëndësh”. Presidenti francez Emmanuel Macron ende nuk ka dhënë fjalën e tij të fundit, ndërsa mbështetës të eurobonove po rriten, si një zgjidhje për të sheshuar politikën fiskale evropiane. Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme, Kaia Kallas, dhe kreu i Bankës Qendrore Gjermane, Joachim Nagel, kanë deklaruar gjithashtu mbështetje për këtë instrument financiar.
Çfarë do të thotë kjo për ekuilibrin e fuqisë midis Berlinit, Parisit dhe Romës? Një “marrëdhënie komplekse trekëndëshe” shihet në një përgjigje të fundit nga rrjeti gjerman ARD nga Brukseli dhe e vërteta është se Macron nuk e ka thënë ende fjalën e tij të fundit. Së pari, sepse takimi i tij me Melonin është në pritje, në të cilin presidenti francez aspiron gjithashtu të promovojë ide të përbashkëta për Evropën, siç e theksoi vetë gjatë intervistës së tij të fundit me gazetat kryesore evropiane.
Së dyti, eurobonoja jo vetëm që nuk konsiderohet një kauzë e humbur, por po fiton gjithnjë e më shumë mbështetës, të cilët nuk shohin zgjidhje tjetër për të sheshuar rrethin e politikës fiskale në Evropë (“rritje e shpenzimeve për mbrojtjen dhe rritje e investimeve publike, por pa huamarrje të reja dhe pa taksa të reja”). Vetëm javën e fundit Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme Kaia Kallas dhe, më pak qartë, kreu i Bankës Qendrore Gjermane Joachim Nagel folën në favor të eurobonove . Giorgia Meloni sigurisht që nuk do të jetë kundër.
Italia, përveç rolit të saj industrial dhe ekonomik, duket se po forcon ndikimin e saj politik në Evropë, duke u shfaqur si një partner kyç në formulimin e politikave të reja evropiane dhe në balancimin e fuqive midis Berlinit, Parisit dhe Romës. (DW)
Gazeta Si – Në realizimin e “Avatar: Fire and Ashes”, një film i konsideruar shumë teknologjik, u përdor më pak inteligjencë artificiale sesa në filmin “The Sinners” të Ryan Coogler, i konsideruar si një vepër më artizanale.
Filmi i James Cameron, megjithëse kryesisht i gjeneruar nga kompjuteri, nuk përdor inteligjencë artificiale gjeneruese, siç e ka shpjeguar vazhdimisht regjisori, i cili është kategorikisht kundër inteligjencës artificiale. Nga ana tjetër, dihet që softueri i AI “Revize”, u përdor për “The Sinners”.
Megjithatë, “Avatar: Fire and Ashes” mori tre nominime në çmimet “Oscar” dhe nuk ishte midis nëntë të nominuarve për Filmin më të Mirë, ndërsa “The Sinners” mori 16, një total që asnjë film nuk e kishte arritur ndonjëherë.
Akademia, organizata që menaxhon votimin e çmimeve “Oscar” dhe prodhon ceremoninë e ndarjes së çmimeve, ka zgjedhur të mos vendose kufizime ose rregulla në lidhje me përdorimin e inteligjencës artificiale në filmat konkurrues.
Edhe pse secili prej 10,000 personave që votojnë për çmimet “Oscar” e bën këtë sipas ideve të veta, Akademia ka një qëndrim zyrtar: AI as nuk ndihmon dhe as nuk kufizon shanset për të fituar një çmim: “Në zgjedhjen e çmimit, Akademia gjykon rezultatin, duke marrë parasysh shkallën e kontributit njerëzor në procesin autorial dhe krijues”.
Ky qëndrim shumë tolerant u bë i domosdoshëm vitin e kaluar, kur një nga filmat e nominuar në disa kategori, “The Brutalist” i Brady Corbet, ishte në qendër të një polemike.
Redaktori i filmit, Dávid Jancsó, shpjegoi në një intervistë me një botim tregtar se softueri “Respeecher” ishte përdorur për të përmirësuar dialogun hungarez të aktorëve Felicity Jones dhe Adrien Brody, në mënyrë që ai të tingëllonte në të vërtetë hungarisht.
Si Jones, ashtu edhe Brody ishin kandidatë për çmimin “Oscar”, ashtu si edhe Karla Sofia Gascon, protagonistja e Emilia Pérez, e cila u ndihmua gjithashtu në disa pjesë nga “Respeecher”.
Vitin e kaluar, pati shumë diskutime rreth përshtatshmërisë së këtyre aktorëve që konkurronin me të tjerët dhe masës në të cilën performancat e tyre ishin ndihmuar nga inteligjenca artificiale. Jones dhe Gascon nuk kishin qenë kurrë në garë për çmimin dhe, në fakt, nuk fituan, por Brody fitoi.
Kjo tregoi se sa shumë pranohet ky lloj përdorimi i inteligjencës artificiale nga regjisorët e Hollivudit dhe votuesit e çmimit “Oscar”.
Akademia madje shqyrtoimundësinë që çdo prodhim të zbulonte përdorimin e inteligjencës artificiale në filmat e nominuar, por në fund vendosi kundër saj, duke preferuar që të gjithë të votonin për rezultatin përfundimtar në vend të procesit që çoi në atë rezultat.
Siç u përmend, këtë vit, gjërat janë shumë të ndryshme: Inteligjenca Artificiale po përdoret nga çdo prodhim, veçanërisht ato me buxhete më të vogla që nuk mund të përballojnë të paguajnë njerëz për detyra të caktuara.
Vetëm James Cameron dhe disa të tjerë kanë autoritetin dhe burimet për të bërë një film si “Avatar: Fire and Ashes”, duke përdorur dhe paguar dhjetëra mijëra punëtorë.
Në të kundërt, filma të tjerë si “Battlefield 2” i Paul Thomas Anderson (i cili gjithashtu kushtoi një pasuri) përdorin vazhdimisht mjete gjeneruese të Inteligjencës Artificiale në post-prodhim, domethënë, pasi të përfundojë xhirimet, për të përmirësuar zërin dhe imazhin.
Është një proces i përdorur gjithmonë që kur filmat u bënë për herë të parë dhe tani kërkohet një softuer Inteligjence Artificiale në çdo rast (përfshirë filmin e Paul Thomas Anderson) për të pastruar dialogun, për të balancuar zërin, për të stabilizuar imazhet, ose edhe thjesht për të përmirësuar dhe përshpejtuar proceset e brendshme dhe kështu për të ulur kostot.
Rasti i “The Sinners”, megjithatë, është i jashtëzakonshëm. Aktori Michael B. Jordan luan dy personazhe, binjakë dhe për këtë arsye shpesh është në të njëjtën skenë me veten.
Që nga ardhja e efekteve vizuale të gjeneruara nga kompjuteri, ky efekt ndonjëherë është arritur duke “dyfishuar” aktorin në ekran – domethënë, duke vendosur dy performanca të ndara të të njëjtit aktor në të njëjtin imazh – dhe në të tjera duke përdorur një zëvendësues, fytyra e të cilit aplikohet digjitalisht.
Në skenat ku u zgjodh kjo teknikë e dytë, AI nuk u përdor për të arritur këtë efekt, i cili kërkon përpjekje të gjera njerëzore kornizë për kornizë për të siguruar që është gjithmonë i besueshëm dhe pa gabime, por për të automatizuar dhe përshpejtuar pjesën më përsëritëse të procesit, duke ia lënë vëmendjen ndaj detajeve ndërhyrjes njerëzore.
Fakti që ata përdorën softuer të AI, nuk e ndryshon faktin se filma si “Battlefield 1” dhe “The Sinners”, konsiderohen shembujt më të mirë të vitit të kinemasë autoriale, ambicies artistike dhe mjeshtërisë.
Sipas Eric Barmack, i cili ndjek zhvillimin e inteligjencës artificiale në prodhimin e filmave për “The Ankler”, në këtë moment historik, përdorimi i inteligjencës artificiale në filmat amerikanë tolerohet, dhe madje shpërblehet, vetëm nëse fshihet dhe nuk dëmton iluzionin e mjeshtërisë së filmit.
Anasjelltas, një film si “Avatar: Fire and Ashes”, i cili nuk përdor fare inteligjencën artificiale, mbetet mishërimi i filmave të gjeneruar nga kompjuteri dhe kështu lufton për të fituar çmimet “Oscar”.
Në një moment tjetër historik, në vitin 2010, kur inteligjenca artificiale nuk ekzistonte ende, “Avatari” i parë mori nominime të shumta dhe çmime të shumta.
Në Ditën e Shën Valentinit, shpesh lind tundimi për të besuar se ekziston “i vetmi person për ty”, një shpirt binjak, një person perfekt që na plotëson. Që nga lashtësia, njerëzit janë tërhequr nga ideja se dashuria nuk është rastësore. Në Greqinë e Lashtë, Platoni imagjinonte se dikur njerëzit ishin të plotë, me katër duar, katër këmbë dhe dy fytyra, dhe Zeusi i ndau në dysh, duke lënë secilën gjysmë në kërkim të tjetrit. Ky mit i ka dhënë shpirtit binjak të sotëm një legjitimitet poetik dhe premtimin se diku ekziston dikush që na bën të ndjehemi të plotë.
Gjatë Mesjetës, historitë e kalotëve dhe dashuria e oborrit e risollën këtë dëshirë si devocion të zjarrtë, shpesh të ndaluar, si Lanceloti për Guineverën, ku kalorësi provonte vlerën e tij për një të dashur që mund të mos e deklaronte kurrë hapur. Në Rilindje, autorë si Shakespeare folën për “dashnorët e yjeve të kryqëzuar”, të tërhequr nga një lidhje e fuqishme por të penguar nga fatkeqësitë, familja ose fati. Hollyëood-i dhe romanet moderne e kanë kthyer këtë në histori përrallash.
Pse kërkojmë “shpirtin binjak”
Shkenca moderne pyet: ekziston vërtet një shpirt binjak për secilin prej nesh? Viren Swami, profesor i psikologjisë sociale në Ruskin University, Angli, thotë se ideja europiane e dashurisë romantike rrjedh nga Mesjeta dhe histori si ato të Camelot-it dhe Lancelot-it, ku dashuria për një individ u konsiderua e përjetshme. Para kësaj, dashuria ishte më fluide dhe jo domosdoshmërisht seksuale. Me industrializimin, njerëzit u shkëputën nga komunitetet bujqësore dhe filluan të kërkonin dikë që t’i shpëtonte nga vetmia dhe jeta e vështirë. Sot, aplikacionet e takimeve shndërrojnë këtë kërkim në një proces mekanik, që Swami e quan “relation-shopping”, shpesh i thatë dhe jo i lidhur emocionalisht.
Shpirti binjak vs. i vetmi dhe i veçanti
Jason Carroll, profesor i studimeve të martesës dhe familjes në Brigham Young University, dallon “shpirtin binjak” nga “i vetmi dhe i veçanti”. Shpirti binjak është dikush që gjejmë gati, ndërsa i vetmi krijohet nga dy njerëz që bashkëpunojnë, pranojnë sfida, kërkojnë falje dhe punojnë për marrëdhënien e tyre. Carroll argumenton se besimi tek shpirtërat binjakë është një kurth: ai nuk është romantizmi vetë, por pritshmëria që dashuria nuk duhet të jetë kurrë e vështirë. Studime nga Universiteti i Houston treguan se njerëzit që besojnë se marrëdhëniet janë “të destinuara” kanë më shumë gjasa të dyshojnë pas konflikteve, ndërsa ata me mendësi rritjeje që fokusohen te përpjekja për përmirësim mbeten të përkushtuar.
Lidhjet traumatike apo kimia
Vicki Pavitt, trajnuese dashurie në Londër, shpjegon se ndonjëherë ndjenja e kimisë së fortë mund të lidhet me trauma të hershme, duke krijuar një “lidhje traumatike”. Kjo e bën tërheqëse një partner jo të shëndetshëm, jo sepse është i përshtatshëm, por sepse është i njohur dhe i ngjashëm me modele të mëparshme emocionale. Studime të psikologëve kanadezë Dutton dhe Painter tregojnë se gratë që përjetuan alternime mes sjelljes tërheqëse dhe keqe kishin lidhjet më të forta pas ndarjes, duke treguar se emocionet e fuqishme shpesh janë të lidhura me njohshmërinë dhe jo me përshtatshmërinë.
Biologjia gjithashtu luan rol: kontraceptivët hormonalë mund të ndryshojnë ndjenjën e tërheqjes dhe të shpjegojnë ndryshimet në kiminë mes partnerëve me kalimin e kohës. Një studim i madh mbi 365 çifte tregoi se kënaqësia seksuale e grave ishte më e lartë kur statusi i kontraceptivit përputhej me atë që kishin kur zgjodhën partnerin.
Matematika jep një tjetër perspektivë. Dr. Greg Leo, ekonomist në Vanderbilt University, krijoi një algoritëm për “shpirtërat binjakë”, i cili tregon se një person mund të ketë shumë “të duhur” të mundshëm. Çiftet konsiderohen të lumtura nëse janë afër kryetitullit të listës së njëri-tjetrit, jo domosdoshmërisht të përjetshme dhe të destinuara nga fati.
Jacqui Gabb, profesoreshë sociologjie, ka treguar se marrëdhëniet që ndjehen “të destinuara” krijohen përmes aktesh të vogla të kujdesit të përditshëm: dhurata të thjeshta, një filxhan çaji në shtrat, përqafime, një buzëqeshje e ndarë. Dashuria nuk është përrallë, por ndërtim i përditshëm, duke përballuar sfidat, paratë, familjen dhe historinë emocionale së bashku. Shpirti binjak nuk lundron mbi jetën; ai krijohet copë pas cope nga përballimi i këtyre presioneve.
Shkenca nuk e shkatërron romantizmin, por e ndihmon të lulëzojë. Carroll thotë se aspirata për një lidhje të veçantë është e mirë, për sa kohë kuptohet se duhet të ndërtohet. Pavitt thekson se është e pranueshme të besosh se personi yt ekziston, por duke kuptuar se ka shumë njerëz me të cilët mund të krijosh lidhje të mira dhe duke hequr pritshmëri për përsosmërinë.
Në fund, njerëzit që përjetojnë marrëdhënie që ndjehen “të destinuara” janë shpesh ata që ndaluan së pritur fatin, u kthyen tek personi i papërsosur përpara tyre dhe thanë: “Le të bëjmë të mundur!”/BBC
Policia e Matit ka vënë në pranga një 46-vjeçar V.N., nga fshati Drita i Burrelit, pasi u kap teksa qarkullonte me automjet i dehur dhe i armatosur me pushkë.
Ai u ndalua në aksin rrugor “Burrel–Komsi për veprat penale “Mbajtja pa leje dhe prodhimi i armëve, armëve shpërthyese dhe i municionit” dhe “Drejtimi i automjetit në mënyrë të parregullt”.
Gjatë kontrollit fizik të automjetit, shërbimet e Policisë gjetën të fshehur dhe sekuestruan në cilësinë e provës materiale 1 armë zjarri pushkë.
Nga Gazeta Si- Historitë tona të dashurisë flasin shumë për ndërtimin e zakoneve që bëhen pjesë e rutinës sonë të përditshme.
Me këtë, nuk po flasim për pasionin ndaj disa zakoneve. Por kur ju pëlqen të bëni diçka, ka më shumë gjasa ta bëni atë pjesë të rutinës suaj të përditshme.
Në hulumtimin tim të fundit, thotë Julia Milner, pedagoge e lidershipit, u zhyta në botën e romancës duke parë se si, gjatë katër fazave të një lidhjeje dashurie, mund të bëhemi “dashnorë rutine”.
Faza e takimit: Modelet mbi potencialin
Ne të gjithë ndoshta e kujtojmë fazën e parë të njohjes me dikë. Ndonjëherë themi mjaft herët, “Në rregull, kjo nuk është për mua”, por shpesh në fillim të lojës së takimit shohim potencial. Personi tjetër tregon pamjen e tij më të mirë, ndoshta nëpërmjet një profili online me atribute të mrekullueshme, duke deklaruar se sa i organizuar dhe i besueshëm është. Megjithatë, kur takoheni, ai/ajo është gjithmonë 20 minuta me vonesë dhe të mban në pritje. Mund t’i thuash vetes: “Ah, jam i/e sigurt që një ditë do ta përmbushë potencialin e tij/saj”, megjithatë është më e mençur të përqendrohesh te modelet që shfaqen dhe te përditshmëria e tyre. Ajo që sheh është ajo që merr.
Mund të blesh një anëtarësim të shtrenjtë në palestër, pasi ky zakon do t’i jepte mirëqenies tënde një shtysë të madhe. Megjithatë, ndërsa lindin çështje më urgjente dhe ngjarje të papritura në jetën e përditshme, të shkuarit në palestër kalon në plan të dytë; kështu që një program stërvitjeje në shtëpi mund të jetë në fakt një zgjedhje më e mirë, pasi do të të lejonte të përballesh me vështirësitë e jetës, siç është një fëmijë i sëmurë ose një projekt pune që përfundon duke kërkuar më shumë kohë sesa ishte planifikuar fillimisht, etj.
Faza e hershme e marrëdhënies: Investo, por mos sakrifiko
Pra, ke hyrë në marrëdhënie dhe ke bërë sakrifica që ajo të funksionojë. Megjithatë, sipas hulumtimit të marrëdhënieve, shumë sakrifica nuk është gjë e mirë. Para së gjithash, shumica e partnerëve as nuk janë të vetëdijshëm se personi tjetër ka bërë sakrifica dhe së dyti, edhe nëse e vënë re, mund të kenë ndjenja të përziera për këtë, si faji. Me fjalë të tjera, përpjekja dhe investimi janë të mira për marrëdhëniet, ndërsa sakrificat e mëdha shpesh kthehen në të kundërt.
E njëjta gjë vlen edhe për zakonet tona. Investoni në atë projekt pune, vendosni iniciativën, por mos punoni gjithë orën në mënyrë të vazhdueshme dhe sakrifikoni shëndetin dhe pjesë të tjera të jetës suaj. Sakrificat që bëni nuk ka gjasa të regjistrohen as në zinxhirin tuaj të komandës, kolegët e punës ose klientët. Ekuilibri është çelësi.
Faza ‘ndërmjet’: Drama!
Për t’i mbajtur marrëdhëniet emocionuese, disa drama mund të japin fryte. Nuk po flasim për grindje të mëdha këtu, por për ta mbajtur atë interesante dhe për të ndryshuar disa qasje, si të provosh një vend të ri për të ngrënë jashtë ose të fillosh një hobi të ri. Konsistenca është e shkëlqyer për ndërtimin e zakoneve, por shtimi i disa aventurave të reja në përzierje mund t’i sjellë dobi edhe atyre. Si mund ta ndryshoni rutinën tuaj? Ndoshta gjeni një shok stërvitjeje ose merrni një rrugë tjetër për në punë, për shembull.
Ndarja: Ta lësh të shkojë
Ndonjëherë nuk funksionon dhe është në rregull. Nuk do të thotë që personi tjetër është i keq; Mund të nënkuptojë thjesht se nuk ishit të pajtueshëm ose nuk ndanit të njëjtat vlera, dhe se është më mirë ta lësh të shkojë në vend që ta lësh të zvarritet.
Ji i ndershëm me veten kur bëhet fjalë për zakonet e tua. Disa zakone mund të kenë funksionuar në të kaluarën, por mund t’i kesh tejkaluar ato. Tani është koha t’i hapësh rrugën diçkaje të re, pa pasur ndërgjegje fajtore.
Këtë Shën Valentin sigurohuni që të investoni në marrëdhënien më të rëndësishme dhe më të gjatën që do të keni ndonjëherë, atë me veten. Zakonet janë pjesë e tullave ndërtuese të asaj marrëdhënieje. Përmes zakoneve tona të përditshme, ne projektojmë stilin tonë të jetesës, prandaj sigurohuni që të zgjidhni me mençuri në punë dhe në argëtim, të investoni mirë dhe të dini kur është koha e duhur për të filluar diçka të re.
Nga Gazeta Si- Një aktore shqiptare po padit qeverinë për përdorimin e fytyrës dhe zërit të saj për të krijuar një “ministre të inteligjencës artificiale” – një anëtar virtual i kabinetit.
Reuters shkruan se kur Edi Rama filloi mandatin e tij të katërt si kryeministër i Shqipërisë shtatorin e kaluar, ai zbuloi gjithashtu një ministre virtuale të gjeneruar nga inteligjenca artificiale, “Diella”, për të mbikëqyrur dhënien e kontratave qeveritare si një hap për të luftuar korrupsionin.
Diella paraqet fytyrën dhe zërin e Anila Bishës, një aktore filmi dhe teatri e cila thotë se nuk ka dhënë kurrë pëlqimin që ngjashmëria e saj të përdoret në atë mënyrë dhe kjo ka çuar në ngacmime në internet dhe vëmendje të padëshiruar në rrugë.
“Fillimisht u habita, buzëqesha dhe thashë se duhet të jetë shaka”, tha Bisha për Reuters. “Tani njerëzit më quajnë Diella dhe më konsiderojnë thjesht si një ministre tjetër të qeverisë”.
Ajo thotë se lejoi që ngjashmëria e saj të përdorej vitin e kaluar për të krijuar një asistent virtual të mundësuar nga inteligjenca artificiale për një faqe interneti qeveritare për të ndihmuar qytetarët dhe bizneset të marrin dokumente shtetërore, por jo si një politikane virtuale në ekipin e kryeministrit.
“Njerëzit që nuk e pëlqejnë kryeministrin, tani më urrejnë edhe mua.”
Qeveria mohon se e ka përdorur në mënyrë të papërshtatshme shëmbëlltyrën e saj.
“Padia është e pakuptimtë, por ne e mirëpresim mundësinë për ta zgjidhur atë një herë e përgjithmonë në një gjykatë”, tha zyra e shtypit e qeverisë në përgjigje të pyetjeve nga Reuters.
Imazhi i Diellës shfaqet në rreshtin e parë të listës së kabinetit në faqen e internetit të qeverisë.
Një gjykatë pritet të vendosë të hënën nëse do t’i urdhërojë qeverisë të ndalojë përdorimin e imazhit të saj. Avokati i saj, Aranit Roshi, tha se Bisha po kërkon 1 milion euro dëmshpërblim.
“Ligji thotë se në rastet e shkeljes së të dhënave personale, gjobat për institucionet shtetërore janë deri në 21 milion euro, kështu që kërkesa jonë për 1 milion është një shumë e arsyeshme”, tha ai.
Login
