PARIS, 25 janar /ATSH-AFP/ – Nicole Kidman, Demi Moore apo Bella Hadid.

Aktoret dhe modelet po e vënë me besim kravatën, aksesorin thelbësor për burrat, një gjest që rezonon veçanërisht fuqishëm në një kohë kur të drejtat e grave janë nën kërcënim.

Qoftë e kombinuar me një kostum, siç bëri Nicole Kidman në shkurt 2025 në ”Critics’ Choice Awards” ose me një fustan të zi dhe këmishë transparente, siç bëri Demi Moore nëntorin e kaluar në Berlin, ky aksesor, i lidhur prej kohësh me burrat me kostume dhe vendin e punës, është rishfaqur në gardërobat e grave në sezonet e fundit.

E popullarizuar në tapetin e kuq në vitet 1970 nga aktorja e ndjerë amerikane Diane Keaton, kravata është përqafuar së fundmi nga modele si Bella Hadid dhe Loli Bahia, të cilat të dyja i janë nënshtruar stilit djaloshar.

“Ne e shohim atë jo vetëm në tapetin e kuq, por edhe në zemër të qarqeve të pushtetit politik dhe ekonomik, ku gratë kryesore veshin një aksesor që, deri vonë, mbeti pothuajse ekskluzivisht mashkullor”, tha ekspertja e modës Patrycia Centeno.

“Është një mënyrë për të pohuar vendin e grave në një botë dhe një sistem që mbetet thellësisht patriarkal”, thekson kjo eksperte.

Influenceret kanë kontribuar gjithashtu në vendosjen e kravatës si një element kryesor i modës së grave.

– Emancipimi i grave –

Ky aksesor, pararendësit e të cilit mund të jenë shamitë e lidhura rreth qafës që mbanin mercenarët kroatë në shekullin XVII, tashmë ishte shfaqur disa herë në gardërobat e grave.

Që nga shekulli XIX e këtej, kravata u përvetësua nga intelektualët francezë George Sand dhe Colette.

Gjithashtu vishej nga britaniket në fillim të shekullit XX.

”Aksesori mbahet nga disa feministe si një shenjë e fitimit të të drejtave dhe e  dukshmërisë në sferën publike”, vëren Marine Chaleroux, një historiane mode.

Aktorja gjermane Marlene Dietrich dhe stilistja e modës Coco Chanel gjithashtu e përqafuan atë.

”Në vitet 1980 dhe 1990, ndërsa gratë filluan të ngjiteshin në shkallët profesionale, kravata u bë një simbol vizual i kësaj qasjeje gjithnjë e më të rëndësishme në pozicione të larta drejtuese në kompani të mëdha ose poste të nivelit të lartë”, shton Marine Chaleroux.

”Këto kthime ciklike të kravatës në gardërobat e grave shpesh përkojnë me periudha cenueshmërie kur të drejtat sfidohen”, vëren historiania.

Ky vëzhgim gjen jehonë veçanërisht të fortë sot, pasi shumë organizata feministe denoncojnë një rënie të të drejtave të grave në mbarë botën, në një kohë kur retorika reaksionare është në rritje.

E ringjallur nga gratë, kravata është rikthyer gjithashtu kohët e fundit në pistat e meshkujve.

Gjatë sfilatave të modës për meshkuj në Paris këtë javë, ajo ishte e pranishme në pothuajse çdo sfilatë, nga Louis Vuitton te Dries Van Noten, përfshirë Issey Miyake.

”Por, nën ndikimin e një stili femëror të konsideruar më krijues, veshjet për meshkuj po shohin shfaqjen e kravatave pothuajse të modës së rrugës, të veshura me pantallona shumë të gjera, mbi bluza, bluza me kapuç ose edhe të veshura qëllimisht gabimisht, siç shihet te Dior”, vëren Marc Beaugé, drejtor i revistës për veshjet për meshkuj ”L’Étiquette”.

”Kjo do ta transformojë këtë aksesor, krejtësisht të padobishëm, shumë tradicional, shumë mashkullor, i cili kërkon saktësi të madhe për sa i përket jakës, nyjës dhe gjatësisë, në një lloj ëmbëlsire në modë”, siguron ai./  a.jor.

The post FOKUS – Kravata për zonjat si simbol mode dhe emancipimi appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Nga Gazeta ‘Si’- Thuaj se je millennial pa e thënë drejtpërdrejt që je i tillë: mjafton të futësh pjesën e përparme të bluzës në pantallona dhe të lësh pjesën e pasme lirë — dhe njerëzit do ta dallojnë menjëherë se ke lindur mes viteve 1981 dhe 1996.

Ky veprim, me shumë sarkazëm, është quajtur nga Gjenerata Z si “millennial tuck” — dhe konsiderohet krejtësisht cringe (pra, çuditshëm apo i sikletshëm).

Kjo mënyrë veshjeje ka origjinën në vitet 2010 si i ashtuquajturi “french tuck”, i përhapur nga adhurimi kolektiv për stilin e grave parisiene. Ato futnin pjesën e përparme të bluzës brenda pantallonave, duke e lënë pjesën e pasme jashtë. Kjo arsye stilistike ndihmonte që vija e belit të duket më e theksuar dhe këmbët më të gjata.

Në kulturën e modës, detajet e vogla kanë një peshë të madhe si kapital social: mënyra se si ndan flokët në anë, lartësia e çorapeve apo mënyra se si lëviz duart gjatë kërcimit janë shenja të dallueshme të një gjenerate, dhe millennial tuck është një prej tyre.

Ai u bë trendi kryesor përmes ndikimit të ikonave të stilit si Jenna Lyons gjatë kohës kur udhëhiqte markën J.Crew, redaktorëve parisienë të modës, përhapjes së fotografive të street style dhe estetikës së “it girls” si Olivia Palermo dhe Alexa Chung, që e kthyen kombinimin mes një dukjeje të kujdesshme dhe një disi të çrregullt në një uniformë globale.

Por Gjenerata Z(12-27 vjeçarët) e sheh këtë stil si mjaft të vjetëruar.

Ajo që ka prekur më shumë millennial-ët nuk është thjesht ideja për të hequr dëshirën për të futur rrobat në brez — edhe pse kjo bën pjesë — por të kuptuarit që koha po kalon dhe ata po humbin ose kanë humbur faktorin e tyre “cool”.

Ata ndjejnë se po mbeten mbrapa, dhe nuk ka tregues më të qartë se je jashtë trendit se kur të thuhet publikisht në rrjetet sociale se mënyra jote e të veshurit është ‘antike’. Më në fund, plakja nuk është vetëm e dukshme në pasqyrë, por edhe në bisedat e atyre që vijnë pas tyre.

“Lexova diku se nëse fut bluzën brenda pantallonave, do të thotë se je tani i vjetër,” komentoi Grace Mandeville në profilin e saj në TikTok me shqetësim.

Dallimi i vogël në mënyrën se si vishemi mund të duket i parëndësishëm, por ai shkëlqen si një ilustrim i zbrazëtisë gjeneracionale midis millennials dhe Gen Z, të cilët preferojnë rroba të lirshme dhe nuk do ta kishin kurrë atë zakon të futjes së pjesës së përparme të bluzës brenda pantallonave.

Tani, ky veprim, i ngulitur thellë në mënyrën se si ata që afrohen në moshën 40-vjeçare e veshin, duket po aq i vjetëruar sa ishte dikur mënyra për të mbajtur xhinset shumë poshtë belit në vitet 2010.

Në thelb, millennials janë gjenerata e parë që po plaken nën vëzhgimin e vazhdueshëm të një bote hiper-të lidhur. Çdo gjest — mënyra se si vishemi, si lëvizim, si prezantohemi — mund të interpretohet si simptomë e të qenit jashtë kohe, dhe millennial tuck përfaqëson këtë rezistencë romantike ndaj zhdukjes nga narrativi kulturor kryesor.

Burimi: El Pais/Përshtati Gazeta Si

The post Debati i fundit në modë/ Brezat po zihen për mënyrën e stilimit të bluzave appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta Si- Valentino Garavani, si stilist dhe si biznesmen, ishte një nga figurat e pakta të mbetura që hapën rrugën për epokën e artë të modës italiane, e cila përcaktoi luksin global. Vdekja e tij ngre pyetjen nëse modeli i modës “Made in Italy” mund të lulëzojë në një treg global në ndryshim.

Për shumë njerëz, vdekja e “Perandorit të Fundit” shihet si fundi natyror i një brezi të tërë stilistësh mode. Vetëm pak muaj më parë, vdiq Giorgio Armani, një tjetër gjeni italian tashmë i hmubur.

Paola Fendi është anëtarja e fundit e mbetur e një grupi krijuesish që e bënë stilin italian të njohur në të gjithë botën. Ai përfshinte emra të tillë si Gianni Versace, Moschino, Missoni dhe shumë të tjerë.

Fundi i viteve ‘80, i njohur edhe për “bumin” ekonomik të Italisë, ishte epoka e artë e të ashtuquajturave markave të modës “Made in Italy”. Milano ishte vendi i nxehtë, të gjithë donin të visheshin atje dhe asnjë nga shtëpitë më të mëdha të modës nuk ishte blerë ende nga investitorë të huaj.

Çfarë duhet të bëjmë me faktin se ky brez ka marrë fund? A ka mbaruar përsosmëria “italiane” në modë dhe çfarë e pret të ardhmen?

Sipas Carlo Fei, konsulent ndërkombëtar në strategjinë e markave dhe profesor në Universitetin Luiss ku ai jep mësim në industritë e Modës, nuk ka arsye për panik.

“Çështja nuk është nëse një markë është italiane apo jo, por më tepër aftësia për të kuptuar se si funksionojnë tregjet”, tha ai për Euroneës.

“Nuk mendoj se vdekja e këtyre figurave ikonike do të përcaktojë fundin e markës Made in Italy, veçanërisht në modë”, tha ai. “Dhe nuk e besoj narrativën sipas së cilës, fakti që disa nga këto shtëpi mode janë blerë nga investitorë të huaj dobëson atraktivitetin e markave italiane”.

‘Stili duhet të zgjasë dhe të mos i bindet trendeve sezonale’

Fei beson se kjo ka më shumë të bëjë me mënyrën se si menaxhohet një markë mode.

“Tregu i luksit personal vlen 360 miliardë euro dhe duhet të mbrohet”, shtoi ai. “Valentino ishte një vizionar që e kuptoi që në fillim se stili duhet të zgjasë dhe nuk iu bind trendeve sezonale. Popullariteti i veshjeve të dorës së dytë këto ditë është provë e kësaj”.

Sipas ekspertit të modës, kryqëzimi midis investimeve të huaja dhe markave italiane “është një skenar fitimprurës për të dyja palët”.

“Ata kanë mbështetur markat në një kohë krize. Grupet e mëdha franceze ndihmuan disa marka italiane të rriteshin. Ata nuk do të kishin qenë në gjendje ta bënin këtë vetë”.

Një raport nga Istituto Marangoni i vitit 2024 konfirmoi se, pavarësisht pasigurisë gjeopolitike, grupet italiane si Prada dhe Moncler i tejkaluan gjigantët francezë si Lvmh dhe Kering.

“Ka kaq shumë marka italiane që ende po ecin shkëlqyeshëm”. Tha Fei. “Merrni Prada, Brunello Cucinelli, Moncler dhe Tod’s, por nuk ka rëndësi se kush e zotëron markën, gjithçka varet nga mënyra se si po menaxhohen”.

Industria e modës sigurisht që ka ndryshuar që nga kulmi i modës italiane, kërkesat e klientëve nuk janë më të njëjta dhe tregu po evoluon me shpejtësi.

“Në një klimë të tillë, ku besueshmëria e një marke ka më shumë rëndësi sesa një shfaqje e thjeshtë, ata që kuptojnë se si t’i shohin ndryshimet e tilla do të rriten. Kompanitë që kanë përfituar nga shitja nën etiketën Made in Italy duhet të jenë gjithashtu ato që e mbrojnë atë”, përfundoi Fei.

The post A shënon vdekja e Valentinos fundin e ‘Made in Italy’? appeared first on Gazeta Si.

ROMË, 19 janar /ATSH/ – Emri i tij i vërtetë ishte Valentino Clemente Ludovico Garavani. Për botën, ai ishte thjesht Valentino, perandori i fundit i modes, ose ‘’The Chic’’ për amerikanët shkruan Vanityfair.it.

Valentino ndërroi jetë sot, në qetësinë e shtëpisë së tij romake. Ai ishte 93 vjeç, tërësisht i përkushtuar ndaj modës, luksit dhe një vizioni të rrallë.

Mjafton të shikoni rrobat që ai vetë i dizenjoi për koleksionet e tij, mund të admironi atë thjeshtësi: një fjongo, një dekolte, një detaj dhe do të kuptoni madhësinë e tij.

Ai ishte një mjeshtër i ëndrrave, i përkushtuar ndaj bukurisë, magjepsjes.

Bukuria ka qenë gjithmonë një mit për të cilin Valentino aspironte pa pushim, një pasion pa të cilin nuk mund të jetonte.

Dhe nuk po flasim vetëm për tapetin e kuq ose fustanet e princeshave. Po flasim për një bukuri 360 gradë që përshkonte çdo moment të jetës së tij, që shpërthente nga gjithçka që bënte.

Valentino lindi më 11 maj 1932, në Voghera, në provincën e Milanos.

Babai i tij, Mauro Garavani, u martua me Teresën, hapi një berberhane dhe më pas iu përkushtua shitjes me shumicë të materialeve elektrike, duke i siguruar familjes të ardhura të kënaqshme.

Valentino ndoqi shkollën, por ishte i shpërqendruar duke mbushur faqet e librave me vizatime të panumërta.

Ai gjithmonë e donte vizatimin: e bënte vazhdimisht. Nga ato male skicash dolën idetë e tij të mrekullueshme.

Në vitet 1950, pasi fitoi njohje duke marrë pjesë në një konkurs të rëndësishëm dizajni, ai u transferua në Paris dhe filloi të punonte në shtëpinë e Jean Dessès dhe në atelienë e Guy Laroche.

Ai u kthye në Itali dhe në fund të viteve 1950 ishte në Romë, duke studiuar nën drejtimin e Emilio Schuberth, përpara se të punonte në atelienë e Vincenzo Ferdinandit përpara se të hapte shtëpinë e tij të modës.

Në vitin 1957, ai themeloi Valentino-n, së bashku me disa partnerë, përfshirë babanë e tij.

Megjithatë, kostot e larta operative, të kombinuara me shijen e stilistit për luks, i çuan partnerët të tërhiqeshin nga biznesi, duke shkaktuar pothuajse falimentimin e shtëpisë së modës.

Ardhja e partnerit të tij Giancarlo Giammetti, një student i arkitekturës, rezultoi vendimtare. Me Giammetti-n, Garavani filloi një shtëpi të re mode, duke u përqendruar ekskluzivisht në anën krijuese dhe duke ia lënë anën financiare partnerit të tij.

Në vitin 1959 ai hapi atelienë e tij në Romë në Via dei Condotti dhe në vitin 1960 filloi bashkëpunimin me Giancarlo Giammetti, i cili do të mbikëqyrte zhvillimin e markës së tij.

Në vitin 1962, pas triumfit të koleksionit të tij të parë në Pitti Moda në Firence, Valentino u bë shpejt një nga stilistët më të vlerësuar dhe më të njohur në botë.

Dy faqet që botimi francez Vogue i kushtoi atij ishin shenjë e shenjtërimit të tij midis të mëdhenjve të modës.

Në vitin 1967 ai u vlerësua me Çmimin Neiman Marcus në Dallas, ekuivalenti, në botën e modës, i Oscarit për kinemanë.

Në të njëjtin vit ai dizenjoi uniformat për asistentët e fluturimit TWA dhe prezantoi koleksionin e parë Valentino Uomo.

Në vitin 1968 ai filloi të përdorte “V”-në e famshme si nënshkrimin e tij ai krijoi fustanin e nusërisë për dasmën e Jacqueline Bouvier me Onassis.

Ndërkombëtarizimi i markës fillon zyrtarisht, falë një politike inteligjente bashkëpunimesh me kompani të reja prodhimi.

Në dekadën e re, vitet 1970, stilisti italian hap atelie të reja në qytetet më të rëndësishme ndërkombëtare të modës, duke përfshirë Parisin, Tokion, Gjenevën, Nju Jorkun dhe Lozanën.

Në vitin 1969 ai hapi dyqanin e tij të parë të veshjeve të gatshme në Milano.

Ai hapi dyqane në New York City dhe Romë vitin pasardhës. Stilisti vazhdoi të gëzonte një karrierë jashtëzakonisht të suksesshme dhe të shkëlqyer, duke i shërbyer shoqërisë së lartë dhe botës së argëtimit.

Ai dhe Giametti e shitën kompaninë në vitin 1998, megjithëse Valentino mbeti stilisti.

Në vitin 2006 ai mori medaljen e Legjionit të Nderit Francez dhe doli në pension në vitin 2008.

Valentino vdiq sot në shtëpinë e tij në Romë.

Giorgia Meloni, kryeministrja e Italisë, i bëri homazh atij në një postim në rrjetet sociale ku e quajti atë një “mjeshtër të padiskutueshëm të stilit dhe elegancës dhe simbol të përjetshëm të modës së lartë italiane”.   /os/

The post PORTRET – Valentino, perandori i fundit i modës dhe mjeshtri i ëndrrave appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Gazeta Si – Stilisti italian i modës, Valentino Garavani ka ndërruar jetë në Romë në moshën 93-vjeçare. Fondacioni “Valentino Garavani” dhe “Giancarlo Giammetti” njoftoi lajmin: “Stilisti ndërroi jetë në paqe në rezidencën e tij në Romë, i rrethuar nga dashuria e familjarëve të tij”.

Valentino Clemente Ludovico Garavani, i njohur nga të gjithë si Valentino, lindi më 11 maj 1932, në Voghera, në provincën e Pavias.

Pasioni i tij për modën, i mbështetur nga prindërit e tij Mauro Garavani dhe Teresa de Biaggi, e shtyu atë të studionte modë dhe frëngjisht, përpara se të transferohej në Paris për të ndjekur mundësi të reja.

Ky ishte vetëm fillimi i një karriere të gjatë dhe rekordthyese që e bëri atë të bëhej një nga emrat më legjendarë në modën italiane dhe ndërkombëtare. Ai ishte krijuesi i nuancës më ikonike të së kuqes.

Në Paris, Valentino punoi si praktikant te Jean Dessès dhe Guy Laroche, përpara se të kthehej në Itali për të thelluar përvojën e tij, fillimisht te Emilio Schuberth dhe më pas te Vincenzo Ferdinandi.

Shtëpia e modës “Valentino” u themelua në vitin 1957 dhe në vitin 1959, Valentino hapi atelienë e tij të parë në Via Condotti në Romë.

Fillimi nuk ishte i lehtë: pas një investimi fillestar, partnerët vendosën të tërhiqeshin. Pika e kthesës erdhi me hyrjen në shoqëri të partnerit të tij, Giancarlo Giammetti, një student arkitekture të cilin Valentino e kishte takuar në një bar në kryeqytet në vitin 1960.

Ishte fillimi i një partneriteti që zgjati gjithë jetën. Gjatë karrierës së tij të gjatë, Valentino punoi me shumë gra të setit ndërkombëtar të modës, nga marrëdhënia e tij afatgjatë me Jacqueline Bouvier Kennedy Onassis, e cila filloi në vitin 1964, te Elizabeth Taylor, Sharon Stone dhe Linda Evangelista.

Pas një karriere të gjatë, Valentino Garavani dha dorëheqjen nga drejtimi i shtëpisë së tij të modës në vitin 2007.

Në korrik 2012, shtëpia iu shit firmës katariane, “Mayhoola” për Investments. Në vitin 2023, grupi Kering bleu 30% të aksioneve të Grupit Valentino për 1.7 miliardë euro.

Në vitin 2016, së bashku me Giammetti, ai krijoi Fondacionin Valentino, një fondacion me një qëllim thjesht filantropik.

The post Shuhet në moshën 93-vjeçare stilisti italian i modës, Valentino appeared first on Gazeta Si.

PARIS, 3 janar /ATSH/ – Nga viti 1937 deri në ndarjen e saj nga jeta në vitin 1971, ikona e modës botërore Gabrielle ”Coco” Chanel jetoi në një suitë private në hotelin legjendar ”Ritz Paris”, me pamje nga ”Place Vendome”.

Ajo e zgjodhi ”Ritz”-in për privatësinë, elegancën dhe afërsinë me butikun e saj në ”31 Rue Cambon”, duke e kthyer hotelin në një pjesë të pandashme të jetës dhe krijimtarisë së saj.

Suita ku Chanel jetoi pasqyronte stilin e saj karakteristik, me tone neutrale, ekrane të lakuara, libra dhe mobilie të rafinuara.

Sot, ”Ritz Paris” vijon ta nderojë trashëgiminë e saj përmes suitës ”Coco Chanel”, e frymëzuar nga dekori origjinal i stilistes.

Hoteli ”Ritz Paris” mbetet një simbol i luksit parizian dhe një dëshmi e lidhjes së ngushtë mes historisë së modës dhe qytetit të dritave, duke reflektuar ndikimin e Coco Chanel në formësimin e modës moderne./

 

The post MODË – ”Ritz Paris” hoteli ku Coco Chanel jetoi dhe krijoi legjendën e saj appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Kur modeli dhe influenceri në Nju Jork, Wisdom Kaye, shkoi të blinte në markën italiane të modës Miu Miu dhe u kthye në shtëpi me një grumbull rrobash për të cilat thotë se shpenzoi 18,000 dollarë, ai nuk priste që disa nga artikujt do t’i shkatërroheshin para syve.

Në videot tani virale të postuara në llogarinë e tij në TikTok, ku ai numëron mbi 13 milionë ndjekës, Kaye shihet duke zbuluar blerjet e tij nga marka. Në klipin e parë, të postuar në fillim të shtatorit, ai e quan veten “një fans i madh i Miu Miu” përpara se të fillojë të tregojë detaje se si disa nga blerjet e tij të reja u shpërbënë ndërsa po i hapte ato, duke thënë “sapo u ktheva në shtëpi, gjithçka u shkatërrua”.

Ndër veshjet që kishte blerë atë ditë, një nga butonat e artë në një xhaketë xhins “u shkëput në çastin që e hapa”, tha ai në video, duke demonstruar se si e kishte zbërthyer veshjen pa mëngë. “E hapa normalisht”, tha Kaye.

Pastaj ai ngriti një pulovër ngjyrë kafe, gjithashtu nga Miu Miu, me një zinxhir të argjendtë dukshëm të prishur.

Kaye tha se kjo nuk i kishte ndodhur kurrë më parë dhe sipas tij, ishte diçka e tmerrshme.

Tre ditë më vonë, Kaye u shfaq përsëri në rrjetet sociale të TikTok. Miu Miu i kishte ofruar atij mundësinë e rimbursimit ose zëvendësimit të artikujve të prishur, shpjegoi ai në videon e re, duke vënë në dukje se zgjodhi të dytën dhe donte t’ua zbulonte veshjet e reja fansave të tij.

Megjithatë, ndërsa filloi të zgjidhte kopsat e jelekut, një kops i ra përsëri.

“Nuk ka mundësi! Kjo është e pabesueshme”, tha ai.

Kaye nuk është i vetmi që i shpreh shqetësimet e tij në mediat sociale. Në tetor, një tjetër influencer, Tiffany Kim, ndau një video në Instagram të një xhakete gri prej leshi nga Miu Miu dhe tregoi se një lidhëse kishte dalë nga njëra prej mëngëve të saj. Disa shikues mund të supozojnë menjëherë se ishte konsumim natyral, por Kim tha se e kishte blerë vetëm një muaj më parë. Ndërsa Miu Miu ofron një shërbim riparimi për produktet e saj, disa dyqane kërkojnë që klientët të paguajnë një tarifë.

“Nuk ka të bëjë as me tarifën. Unë mund ta paguaj tarifën,” tha Kim. “Nuk dua ta paguaj tarifën sepse fjalë për fjalë pagova 2,000 dollarë për këtë xhaketë dhe e vesha vetëm dy herë.”

Diku tjetër, në X, një video e postuar nga Elena Kiu në nëntor tregon atë duke provuar një palë çizme prej lëkure nga Maison Margiela, që sipas saj janë një dështim.

Këto çizme janë një nga stilet më të njohura të markës avangardë franceze. Në mbishkrim, Kiu tha se i kishte blerë këpucët për 1000 dollarë dhe shprehu zhgënjim që thembra nuk ishte bërë prej “lëkure”, por “e zbrazët me plastikë”.

“Si stiliste mode, e kuptoj sa e mundimshme është artizanati dhe nuk pres që moda të mbetet e pastër pas konsumimit të tepërt, por këto këpucë nuk visheshin. I kam veshur më pak se një herë në muaj, kryesisht për raste të veçanta.”

Këto video të shpërndara gjerësisht kanë shkaktuar zemërim midis përdoruesve të mediave sociale, me disa që vënë në pikëpyetje vlerën e mallrave të nivelit të lartë, veçanërisht pasi çmimet janë rritur në mënyrë eksponenciale me kalimin e kohës. Të tjerë kritikuan industrinë e luksit për atë që e shohin si përqendrim shumë të madh në markë dhe trende, dhe jo mjaftueshëm në qëndrueshmëri. “Si konsumatorë të modës, duhet të ndalojmë së bleri Miu Miu derisa të mësojnë se si të prodhojnë veshje që nuk prishen”, shkroi Odunayo Ojo, krijuesi i përmbajtjes i njohur më mirë si Fashion Roadman, ndërsa rishpërndau videon e Kim. “Fakti që është e shtrenjtë nuk e bën luks nëse cilësia nuk është aty!” komentoi një përdorues tjetër në përgjigje.

I pyetur nëse Grupi Prada, i cili zotëron Miu Miu, është në dijeni të këtyre videove dhe çfarë po bën për të parandaluar probleme të ardhshme me cilësinë e produktit, kompania i tha CNN se “Këto ishin dy incidente të izoluara dhe ato nuk tregojnë probleme të cilësisë për markën. Ne i trajtuam të dy rastet përmes shërbimit ndaj klientit, me kujdes, siç bëjmë zakonisht me të gjithë klientët tanë.” Grupi shtoi se “shkalla globale e kthimit pas blerjes së Miu Miu varion midis 0.2% dhe 0.3%, duke e bërë atë një nga më të ulëtat në tregun e luksit.”

Maison Margiela nuk iu përgjigj kërkesës së CNN për koment.

A është vërtet në rënie cilësia e modës luksoze?

Incidentet e fundit mund të përkojnë me një çështje më të gjerë në modën luksoze, ku disa ekspertë besojnë se çmimet e larta nuk garantojnë më një nivel të caktuar mjeshtërie. Ato gjithashtu kanë nxitur disa krahasime me markat e modës së lartë dhe të shpejtë, të cilat shpesh shoqërohen me copa të drejtuara nga trendet që nuk janë gjithmonë të ndërtuara për të zgjatur. Dana Thomas, autore dhe gazetare, e cila kaloi mbi tre dekada duke mbuluar sektorin e modës luksoze për New York Times, Wall Street Journal dhe Washington Post, vuri në dukje probleme të ngjashme cilësore me markat luksoze në vitet 2000, duke sugjeruar një problem të gjatë në këtë sektor.

Thomas kujtoi udhëtimet e kaluara në Milano që do të rezultonin në një mori blerjesh në markat e njohura luksoze italiane.

 “Me buxhetin tim të vogël prej 1000 eurosh mund të blija disa pantallona, ​​disa pulovra, një palë këpucë, ndoshta edhe një çantë dore. Më kushtoi shumë.” Por pastaj, vuri re ajo, “Një sezon në tjetrin, cilësia po binte. Ajo që dikur ishte një copë e thurur tani ishte pjesë e qepur së bashku. Kopsat binin lehtë. Ngjyra po zbehej.”

Thomas vazhdoi: “Mendova, çfarë po ndodh këtu? Çmimet po rriteshin mjaft rregullisht. Si gazetare, po shkruaja artikuj rreth asaj se si këto kompani po lulëzonin.”

Ajo pa që shitjet e markave po rriteshin minimalisht, megjithatë fitimet e tyre ishin të konsiderueshme.

“Jam e tmerrshme në matematikë, por kishte një ndryshim ekstrem midis të dyjave. Ndërkohë, si konsumatore, mund të shihja se cilësia po binte”, tha ajo. Dyshimet e saj se disa marka ishin “tërësisht të përqendruara në rezultatin përfundimtar” dhe se “po e ndryshonin fokusin e tyre nga produktet e bukura në fitime të bukura” u bënë kështu shtysa për librin e saj.

Volkan Yilmaz, specialist lëkure, ndan një pikëpamje të ngjashme. Yilmaz ka grumbulluar 1.3 milion ndjekës në TikTok, mbi 780,000 në Instagram dhe gjysmë milioni të tjerë në YouTube për copëtimin dhe dekonstruksionin e çantave dhe mallrave të tjera prej lëkure nga markat luksoze, duke përfshirë Louis Vuitton dhe Chanel, me qëllimin për t’iu përgjigjur një pyetjeje të thjeshtë: “A ia vlen?”

Në një video-konferencë, ai pranoi se rritja e platformave të mediave sociale ua ka bërë më të lehtë klientëve të ndajnë mendimet e tyre, dhe për këtë arsye, videot që shprehin zhgënjim me blerjet luksoze mund të duken shumë më të shpeshta se në vitet e kaluara, por ai beson se ka pasur edhe një zhvendosje drejt produkteve me cilësi më të ulët.

Yilmaz nuk përmendi marka specifike të nivelit të lartë, por tha se gjatë analizimit të çantave që ishin prodhuar së fundmi, ai mendonte se stilet e vjetra dhe teknikat e përdorura për t’i bërë ato, ishin relativisht “më të sofistikuara”, materialet “më artizanale”. Megjithatë, “ato janë më të vështira për t’u bërë dhe nuk janë aq të shpejta për t’u bërë në sasi të mëdha”, tha ai – gjë që mund të mos përputhet me nevojat e kompanive të mëdha, disa prej të cilave kanë përdorur metoda të ngjashme me prodhimin masiv për të përballuar kërkesën e lartë të konsumatorëve.

Cilat rrugë të shkurtra po ndiqen dhe pse?

Ndërsa një pjesë e prodhimit ende ndodh në qendrat tradicionale luksoze si Italia, montimi përfundimtar ose krijimi i komponentëve të një produkti shpesh ndodh diku tjetër, pasi shumë marka të nivelit të lartë ia japin prodhimin fabrikave të palëve të treta në rajone me kosto të ulët.

Në vitet 2024 dhe 2025, një seri hetimesh nga prokurorët italianë ekspozuan shfrytëzimin sistemik të punës brenda zinxhirëve të furnizimit të disa markave luksoze. Këto hetime zbuluan se markat shpesh ia jepnin prodhimin një rrjeti nënkontraktorësh, shumë prej të cilëve në pronësi kineze, të cilët përdornin punë të padokumentuar në kushte të ngjashme me ato të fabrikave të punës për të maksimizuar kufijtë e fitimit. Yilmaz shtoi se rritjet e tepruara të çmimeve në sektorin e luksit, ndërsa markat kërkojnë të përballojnë një ngadalësim të tregut global dhe rritjen e kostove të prodhimit, vetëm sa e kanë përkeqësuar problemin.

Ai shtoi: “Kjo nuk do të thotë që çdo gjë që prodhohet është mbeturinë, por për fat të keq, rritja e çmimeve nuk do të thotë një rritje të cilësisë.”

Për Thomasin, ulja e kostove është e dukshme.

Ajo tregoi veshjet me skaje të papërpunuara si një shembull, duke rrëfyer një bisedë me Alber Elbaz, stilistin e ndjerë që rigjallëroi shtëpinë franceze Lanvin dhe themeloi markën AZ Factory, të cilën e drejtoi me konglomeratin zviceran të luksit Richemont për pak më shumë se tre vjet deri në mbylljen e saj në maj 2024.

“Ai më tha se është më lirë të presësh një cep dhe ta lësh të papërpunuar, sesa ta palosësh dhe ta shtypësh vazhdimisht”, tha ajo. Po bën katër ose pesë hapa jashtë procesit. Pra, nuk ishte vetëm një trend stili, por edhe ekonomik.”

Në disa raste, markat e nivelit të lartë ndajnë të njëjtat ambiente prodhimi me ato në rrugën kryesore.

Thomas tregoi vizitën e një fabrike “me të njëjtët punëtorë, në të njëjtën linjë montimi” që prodhonte çanta si për markat luksoze ashtu edhe për ato të qendrave tregtare.

“Por ato çanta ndoshta kushtonin 10 ose 12 dollarë dhe shiteshin nga markat e qendrave tregtare për 100 dollarë, ndërsa marka luksoze i shiste për 1,200 dollarë.” Dallimi kryesor, vuri në dukje ajo, ishin materialet që përdoren.

Por tani, edhe markat luksoze po kërkojnë të ulin kostot kur bëhet fjalë për materialet.

“Përfundimet që përdoren janë më komerciale”, tha Diana Kakkar, bashkëthemeluese e MAES London, furnizues veshjesh premium.

“Markat ia dalin mbanë duke thënë se diçka është një xhaketë leshi, por në të vërtetë është 30% lesh dhe 70% poliester ose akrilik.”

Në rastin e Maison Margiela, marka nuk është e vetmja që përdor plastikë brenda takave të këpucëve – kjo është bërë një praktikë e përhapur në industri, sipas Caroline Groves, këpucare me porosi.

“Shumica e këpucëve tradicionale janë bërë prej lëkure të trashë, e cila pritet dhe vendoset njëra mbi tjetrën. Që nga shekulli i 17-të e tutje, njerëzit filluan të përdorin dru brenda një take dhe pastaj palosnin lëkurë ose mëndafsh sipër saj”, tha ajo.

“Plastika ia kaloi drurit në një moment, sepse njerëzit mund të prodhonin qindra dhe mijëra në të njëjtën kohë, shumë lirë.”

Megjithatë, ajo vuri në dukje se “është e ligjshme dhe i jep një brendësi të fortë një take që më pas mbulohet”.

Çfarë ndodh tani me markat dhe klientët e tyre?

Për Yilmazin, cikli i krijimit dhe konsumit të vazhdueshëm, në të gjithë sektorin e luksit (në formën e koleksioneve të reja, përmbajtjes së pafundme dhe shitjeve më të mëdha) shënon një zhvendosje nga praktikat historike të mungesës dhe artizanatit. Ai mban një pikëpamje cinike, duke vënë në dukje se një numër në rritje i produkteve luksoze “shkatërrohen më shpejt… sepse ka nevojë që njerëzit të vazhdojnë të konsumojnë. Çdo tremujor, këto korporata duhet të raportojnë shitje më të mira. Si do të ndodhë kjo nëse gjithçka zgjat përgjithmonë?”

Është pjesërisht arsyeja pse prodhuesi francez i mallrave luksoze Hermès shpesh përmendet si një shembull i shquar i luksit dhe renditet vazhdimisht si një nga markat më ekskluzive në botë. Më herët këtë vit, ajo madje e kaloi LVMH si kompania luksoze më e vlefshme në botë për herë të parë (megjithatë, aksionet janë stabilizuar që atëherë dhe LVMH rimori vendin e saj të parë në fund të vitit 2025).

Kur Hermès u listua në bursë në vitin 1993, familja themeluese mbajti një shumicë të konsiderueshme pronësie, duke listuar vetëm një pjesë të vogël të aksioneve.

“Është një lloj mënyre për t’i mbajtur ata përgjegjës dhe për t’i bërë ata të japin llogari ndaj aksionarëve, por ata ende mbajnë kontrollin e kompanisë. Ata i japin llogari vetes së pari”, tha Thomas. Më pas, kompania ishte në gjendje të theksonte artizanatin dhe rrallësinë, dhe t’i përmbahej një modeli biznesi shumë selektiv që ka mbetur kryesisht i pandryshuar për gati dy shekuj.

Reagimi negativ në internet, beson Yilmaz, shërben si “një thirrje zgjimi” për industrinë.

The post Artikujt luksoz dikur ndërtoheshin për të zgjatur, tani po prishen aq lehtë sa moda e shpejtë appeared first on Gazeta Si.

E zeza është ngjyra që ka pasur dhe gjithmonë ka pasur një vend shumë të veçantë dhe specifik në zemrat e të gjithëve ne. Kjo ngjyrë rrezaton besim, vetëbesim, elegancë, përjetësi dhe shkëlqim. Është ajo që na shkon të gjithëve, ajo që është zgjedhja më e sigurt stilistike për secilën nga paraqitjet tona dhe ajo që gjithmonë mund të na nxjerrë në pah dhe të na nxjerrë nga një situatë e vështirë.

Në modë, dizajn, muzikë, kinema, kudo që ka kreativitet, e zeza vepron si një emërues i përbashkët që nuk e humbet kurrë shkëlqimin e saj. Ajo mbetet gjithmonë bashkëkohore, edhe kur gjithçka përreth saj ndryshon. Më poshtë kemi mbledhur gjithçka që e bën ngjyrën e zezë unike , të veçantë dhe përgjithmonë elegante.

Ndoshta asnjë objekt nuk e demonstron më mirë joshjen e papërmbajtshme të së zezës sesa fustani i vogël i zi ikonik. Nga modelet e hershme të Chanel deri te versionet moderne të sotme, LBD ka arritur të përfshijë atë që e bën të zezën të pakrahasueshme: aftësinë e saj për të përqafuar çdo siluetë, për të lënë hapësirë ​​për personalitet dhe për ta transformuar thjeshtësinë në një stil me intensitet të lartë. Nuk ka nevojë për ekzagjerime apo zbukurime të hollësishme, pasi fuqia e saj qëndron pikërisht në pastërtinë e saj.

2. Dizajn me ngjyrë të zezë

Kjo pastërti gjendet edhe në dizajn, ku e zeza e transformon çdo objekt në një deklaratë. Në një karrige, ajo i jep peshë arkitekturore, në një llambë, krijon një kontrast të ndritshëm, në një pajisje të përditshme, shton luks minimalist. Prania e saj intensive, por diskrete, ka aftësinë të nxjerrë në pah format dhe teksturat , duke e bërë objektin më interesant, më modern, më ikonik.

3. Objekte kulturore

Nuk është rastësi që kultura pop e ka përvetësuar atë si simbol të një joshjeje të errët që është e vështirë të replikohet: nga xhaketat prej lëkure të legjendave të rokut deri te siluetat e heronjve të filmave që kanë përcaktuar epoka të tëra. E zeza udhëton rehat midis estetikës dhe dekadave, pa humbur kurrë identitetin e saj.

4. Kënaqësi të shijshme

E zeza është identifikuar gjithashtu me një lloj specifik kënaqësie. Një kënaqësi të bazuar në ekuilibër, thellësi dhe momente të vogla. Këto cilësi të sakta gjenden edhe në shijen e ION DARK, një çokollatë që evoluon në një përvojë shumë-shqisore që nga momenti i parë. Aroma e thellë e kakaos, tekstura e butë dhe shija e vazhdueshme e pasme e transformojnë çdo copë në një ritual të vogël, të skalitur me të njëjtën thjeshtësi të sofistikuar që karakterizon të gjitha ikonat e mëdha të së zezës.

Në një botë ku trendet ndryshojnë me shpejtësi, e zeza mbetet një vlerë konstante në jetën tonë të përditshme

The post Si ngjyra e zezë u bë simboli përfundimtar i elegancës në modë, dizajn dhe kënaqësi appeared first on Albeu.com.

Dubai edhe një herë konfirmon veten si kryeqyteti botëror i luksit, dhe këtë vit sezoni i festave ka arritur nivele të larta elegance. Resorti Mandarin Oriental Jumeira sapo ka zbuluar një krijim që tejkalon konceptin tradicional të një peme të Krishtlindjeve, duke e transformuar atë në një vepër të vërtetë arti të modës së lartë. Bashkëpunimi me shtëpinë legjendare të modës Schiaparelli përfaqëson një moment historik në peizazhin e mikpritjes luksoze. Ky partneritet bashkon trashëgiminë e modës së lartë franceze me frymën festive, duke krijuar një instalacion që ripërcakton plotësisht përvojën e festave në një kontekst luksi absolut. Zgjedhja e Schiaparelli nuk është rastësi: shtëpia, e themeluar nga vizionarja Elsa Schiaparelli, ka përfaqësuar gjithmonë avangardën në botën e modës, duke përzier artin, surrealizmin dhe modën e lartë në krijime që sfidojnë kohën.

View this post on Instagram

A post shared by Mandarin Oriental Jumeira, Dubai (@mo_jumeira)

Në qendër të kësaj peme rrezatuese ndodhet një zemër madhështore me ngjyrë të kuqe rubini, një element dallues që tërheq menjëherë vëmendjen e çdo vizitori. Kjo kryevepër e argjendarisë është zbukuruar me 1,458 kristale origjinale Swarovski, secila e vendosur me kujdes për të krijuar një efekt marramendës drite dhe reflektimesh. Me motivin e zemrës, marka ikonike e Schiaparelli-t, i injekton një prekje elegance surreale dekorit tradicional të festave, duke e transformuar hollin e hotelit në një galeri arti bashkëkohor ku moda dhe festa përzihen në harmoni të përsosur.

Ky instalacion shkon përtej konceptit të thjeshtë të dekorimit të Krishtlindjeve.

Është një deklaratë artistike që feston kryqëzimin e modës së lartë, bizhuterive të bukura dhe shpirtit festiv. Drita që reflektohet nga kristalet Swarovski krijon një lojë hipnotike reflektimesh, ndërsa eleganca e dizajnit Schiaparelli e transformon hapësirën në një mjedis ëndërrimtar, në përputhje të përkryer me luksin karakteristik të Dubait.

The post Kryevepra e Schiaparelli-t/ Kur moda takon magjinë e Krishtlindjeve appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta Si- Nga Versace te Gucci, Prada e Dolce & Gabbana, 13 marka luksoze në Itali janë pjesë e një hetimi nga prokuroria e Milanos pasi dyshohen se shfrytëzojnë punëtorët.

Prokurori Paolo Storari, së bashku me Inspektoratin e Punës të Karabinierëve, dhanë 13 urdhra për të mbledhur dokumente në sa më shumë shtëpi mode, të cilat dolën në dosjet mbi fabrikat kineze dhe shfrytëzimin brenda tyre, pas një zinxhiri të gjatë kontratash dhe nënkontratash, duke shkelur ligjet e punës dhe sigurisë.

Markat e përfshira janë Dolce & Gabbana, Prada, Versace, Gucci, Missoni, Ferragamo, Yves Saint Laurent, Givenchy, Pinko, Coccinelle, Adidas, Alexander McQueen Italia dhe Off-Ëhite Operating.

Në kërkesën e prokurorit drejtuar markave shkruhet se është e nevojshme që të dorëzojnë dokumente që përcaktojnë shkallën e përfshirjes së punonjësve, pasi kanë dal në pah incidente në shfrytëzimin e emigrantëve kryesisht kinezë.

Kjo pasohet nga një kërkesë për dokumente për të verifikuar sistemet e kontrollit të brendshëm, modelin organizativ për të parandaluar këto fenomene, e kështu me radhë.

Mediat italiane shkruajnë se kjo është një histori që përsëritet: marka kryesore nënkontrakton prodhimin e mallrave të saj luksoze te një ose më shumë kompani, të cilat nga ana tjetër ia japin prodhimin një rrjeti fabrikash kineze që nuk i përmbahen ligjeve të punës dhe sigurisë. Kur një punëtor fiton tre euro në orë, ai punon, ha dhe fle në depo, duke prodhuar një çantë për rreth 100 euro që shitet për 1,400 euro në vitrinën e dyqanit.

Kështu, në cdo dokument, Zyra e Prokurorit rendit furnizuesit kritikë të identifikuar tashmë në zinxhirin e furnizimit të markave, numrin e punëtorëve të gjetur në kushte shfrytëzimi dhe nevoje, dhe cilët artikuj të markës u gjetën të grumbulluar në fabrika, gati për t’u kthyer në kompaninë mëmë dhe për t’u lëshuar në treg.

The post Shfrytëzimi i punëtorëve në modë/ 13 marka nën hetim. Karabinierët kontrolle te Prada, Gucci, Versace dhe D&G appeared first on Gazeta Si.

Tendencat kryesore të çantave për vjeshtë/dimër 2025 janë të rafinuara dhe elegante, me një kthim tek stili i viteve 2000.

Dizajnerët rikthejnë format e njohura, duke i dhënë një pamje moderne me tekstura të pasura, ngjyra tokësore dhe proporcione të ndryshuara paksa. Çantat janë funksionale, stil elegante dhe me karakter: satchel të mëdha e të rrëshqitshme, çanta me doreza të larta, prej suede apo lëkure të butë. Ngjyrat kryesore janë karamel, çokollatë dhe oxblood, ndërsa teksturat janë të theksuara.

Disa marka si Chloé, Louis Vuitton dhe Stella McCartney rikthejnë “satchel” me forma të relaksuara dhe harduer elegant. Givenchy, Hermès dhe Michael Kors fokusohen tek struktura dhe dorezat e forta. Ndërsa Zimmermann, Alaïa dhe Bally përdorin printet e kafshëve si zebra ose gjarpër, për një stil guximtar por të rafinuar.

Këto janë çanta të destinuara për t’u përdorur çdo ditë. Më poshtë gjeni një përmbledhje të tendencave kryesore të çantave për vjeshtë/dimër 2025 që mund t’i blini tani.

Çantat “slouchy” – Rikthim në vitin 2000

Modelet me doreza

Çantat me lëkurë gjarpëri

Çantat e stilit flapper zakonisht

Bowling bag

The post Çantat që duhet t’i keni patjetër vjeshtë/dimrin e 2025-s appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta Si- Prodhuesit italianë janë titanë të industrisë globale të modës, të nderuar prej kohësh për shtëpitë e tyre të pavarura të dizajnit, produktet e punuara me dorë dhe me materiale vendase. Por një krizë po i kanoset “Made in Itali”: gjithçka, nga mungesa e praktikantëve të rinj deri te inteligjenca artificiale, po kërcënon aftësitë e modës italiane.

Në një konferencë të kohëve të fundit në Venecia, ekspertët e industrisë paraqitën vizionin e tyre se si Made in Italy mund të rilançohet për të ardhmen. Ata thonë se transparenca dhe qëndrueshmëria e zinxhirit të furnizimit duhet të adresohen urgjentisht që moda italiane të ruajë supremacinë e saj në skenën botërore.

Një krizë për rrobaqepësinë italiane

Këpucë lëkure, pulovra leshi, kostume të qepura me porosi: Italia prodhon disa nga veshjet më të mira në botë. Por një pjesë e madhe e përsosmërisë së vendit mbështetet në faktorë që bien ndesh me mënyrën se si po zhvillohet dizajni modern.

Në thelb të modës italiane është zanati artizanal i punuar me dorë, i cili shpesh kërkon një periudhë të gjatë dhe të mundimshme trajnimi. Shqetësimet po rriten në industri, pasi të rinjtë janë gjithnjë e më të pavullnetshëm të ndërmarrin kurse të gjata mësimi për të mësuar zanatin.

Pika kryesore e skenës së modës napolitane është kostumi i qepur me porosi. Rrugët në qendër të qytetit janë të mbushura me butiqe historike të pavarura ku rrobaqepësit mjeshtra ua kalojnë aftësitë e tyre të jashtëzakonshme praktikantëve të rinj. Por vitet e fundit, këto atelie kanë pasur vështirësi të gjejnë fuqinë punëtore të brezit të ardhshëm.

Me kaq shumë rrugë më të shpejta dhe më stimuluese në industri përmes modës së shpejtë ose teknologjisë në shkallë të gjerë, të rinjtë tani janë më pak të gatshëm t’i kushtojnë vite të tëra mësimit të artit të rrobaqepësisë.

Giuseppe dhe Massimiliano Attolini kanë veshur krerët e shteteve, aktorët dhe sipërmarrësit, si dhe kanë dizenjuar kostume për filma të tillë si House of Gucci. Në atelienë e tyre, duhen 25 orë për të qepur me dorë një xhaketë dhe 33 orë për një kostum të plotë.

“Vështirësia në gjetjen e punëtorëve nuk është unike për ne: është një problem i përhapur dhe sistemik”, tha së fundmi Giuseppe Attolini për mediat italiane.

“Të rinjtë sot nuk tërhiqen nga kjo punë. Ata nuk shohin asnjë perspektivë dhe askush nuk ua ofron ato. Ata kërkojnë para të lehta dhe rrugë të shkurtra karriere.”

Është e njëjta histori kudo, nga fabrikat e lëkurës në Toskanë deri te endësit e leshit në Piemonte. Sipas grupit të industrisë artizanale Confartigianato Imprese, tremujori i dytë i vitit 2025 pa 1,035 kompani veshjesh dhe lëkure të mbyllura, pjesërisht për shkak të fuqisë punëtore në rënie. E gjithë industria e modës vlente afërsisht 104 miliardë euro në vitin 2023. Kjo ra në 90 miliardë euro në vitin 2024, ndërsa këtë vit pritet të jetë rreth 80 miliardë euro.

A është inteligjenca artificiale një kërcënim për ‘Made in Italy’?

Një pjesë e rëndësishme e prestigjit të ‘Made in Italy’ është njohja dhe shpesh takimi me stilistin që qëndron pas një artikulli mode. Ekspertët brenda industrisë paralajmërojnë se rritja e teknologjisë si inteligjenca artificiale minon këtë aspekt kyç të modës italiane. Siç shkroi gazetari Alessandro D’Ercole, ndoshta ajo që është më thelbësore se “Made in Italy” është koncepti i “Made by Italians”.

Simone Balducci, president i grupit të industrisë së modës ‘Federmoda’ për provincën e Firences, thotë se “faktori njerëzor” është nënvlerësuar.

“Për të bërë punën tonë duhen të paktën pesë vjet praktike dhe dhjetë për të pasur një punëtor të kualifikuar që garanton kujdes dhe saktësi”, thotë ai, duke shtuar se ndonjëherë mendohet se inovacioni teknologjik mund të kompensojë aftësitë manuale dhe inteligjencën artizanale, por ky nuk është rasti.

Transparenca dhe qëndrueshmëria e zinxhirit të furnizimit janë e ardhmja e modës italiane

Fundjavën e kaluar, edicioni i katërt i Forumit të Modës së Qëndrueshme në Venecia arriti në një përfundim. Mesazhi mbizotërues nga ekspertët e industrisë ishte nevoja urgjente për të rishikuar atë që përfaqëson ‘Made in Italy’, duke filluar me kontrolle më të rrepta në të gjitha fazat e prodhimit.

Më e rëndësishmja është nevoja për transparencë të zinxhirit të furnizimit për të parandaluar që produktet e huaja të prodhuara në masë, me cilësi më të ulët, të hyjnë në treg pa u vënë re. Grupi i industrisë Confindustria Moda thotë se po zhvillon një platformë digjitale për të ofruar metoda verifikimi për kompanitë. Grupi thotë se do të jetë një sistem me burim të hapur që të gjithë mund ta përdorin për të identifikuar “kompanitë e virtytshme”.

Zhvillimi tjetër kyç do të jetë në aspektin e qëndrueshmërisë. Dhoma Kombëtare e Modës e Italisë po zhvillon një listë të përbashkët të kritereve të qëndrueshmërisë për kompanitë, ndërsa një projektligj parlamentar do të propozojë një certifikim konformiteti dhe një bazë të dhënash të kompanive që kualifikohen.

“Një mesazh i qartë dhe i përbashkët po del nga Venecia: qëndrueshmëria nuk është një kosto – është identiteti ynë industrial dhe motori i vërtetë i konkurrueshmërisë së ‘Made in Italy’”, tha Luca Sburlati, president i Confindustria Moda, gjatë konferencës.

“E ardhmja e modës italiane do të jetë e qëndrueshme, konkurruese dhe e bashkuar – ose nuk do të ekzistojë fare.”

The post Jo më ‘Made in Italy’/ Nga mungesa e punëtorëve tek teknologjia, moda italiane është në rrezik appeared first on Gazeta Si.

Nga Gazeta ‘Si’- Kur protestuesit e krahut të djathtë dolën në rrugët e Londrës në shtator, pjesëmarrja ishte një nga më të mëdhatë në dekada. Më shumë se 110,000 njerëz u mblodhën për të protestuar kundër emigracionit, shumë prej tyre mbanin flamuj të Anglisë ndërsa përlesheshin me policinë. Por, përveç Union Jack dhe Kryqit të Shën Gjergjit, një tjetër simbol ishte papritur i dukshëm: logoja që i përkiste markës italiane të modës Stone Island.

Një yll detar dhe një busull e mbivendosur në një distinktiv prej pëlhure me kopsa me detaje jeshile, të verdha dhe të zeza, dizajni shfaqet shpesh në rrobat e Stone Island dhe gjatë protestës, ato u veshën nga Stephen Yaxley-Lennon, aktivisti i ekstremit të djathtë anti-islam dhe bashkëthemeluesi i Lidhjes Angleze të Mbrojtjes, i njohur më mirë si Tommy Robinson, i cili kishte organizuar marshimin. Logoja u shfaq gjithashtu në rrobat e protestuesve dhe disa mbështetësve të profilit të lartë të Robinson, siç është anglez Liam Tuffs.

Nuk ishte hera e parë që Robinson, ish-anëtar i Partisë Kombëtare Britanike, i cili ka dënime të shumta penale për sulme, mashtrime financiare dhe të imigracionit është parë duke veshur markën. Robinson është fotografuar duke veshur markën në disa raste, përfshirë qershorin, kur u shfaq në një gjykatë magjistrature me akuza për ngacmim dhe shkaktim frike nga dhuna, dhe në një tjetër tubim të ekstremit të djathtë korrikun e kaluar.

Markat kanë kontroll të kufizuar mbi individët që blejnë dhe veshin rrobat e tyre. Robinson dhe mbështetësit e tij nuk kanë pretenduar se përdorin logon e Stone Island ose rrobat e saj si simbol të pikëpamjeve të ekstremit të djathtë. Megjithatë, preferenca e tyre e dukshme për të veshur Stone Island nuk ka kaluar pa u vënë re.

Pseudonimi i Robinson rrjedh nga një anëtar i shquar (me të njëjtin emër) i organizatës ‘Men In Gear’ të lidhur me Klubin e Futbollit Luton ToWn.

“Ai doli nga ajo botë, me të gjitha veshjet që vijnë me të”, tha Joe Mulhall, drejtori i kërkimit në ‘Hope not Hate’, një grup avokatie në Mbretërinë e Bashkuar kundër racizmit dhe neofashizmit, duke cituar marka si Stone Island dhe CP Company (të dyja kanë të njëjtin themelues).

“Nuk mund të mendoj për një kohë kur ai nuk i ka veshur ato në ngjarje publike.”

Megjithatë, në një kohë kur dhuna në të gjithë spektrin politik është në rritje globalisht, markat “duhet të jenë të kujdesshme të shoqërohen me grupe ose lëvizje që promovojnë, festojnë ose kanë qenë të përfshira në dhunë, pavarësisht ideologjisë që e motivon atë”, tha Dr. Cynthia Miller-Idriss, sociologe në Uashington.

Stone Island dhe kompania e saj mëmë, Moncler Group, nuk iu përgjigjën kërkesave të CNN për koment.

Mbështetje të dyshimta

Stone Island nuk është e vetmja markë që është veshur nga njerëz të lidhur me lëvizje ekstremiste në vitet e fundit.

Marka italiane Loro Piana, e cila është në pronësi të grupit më të madh luksoz në botë LVMH, pa një nga xhupat e saj prej 14,000 dollarësh të veshur nga presidenti i Rusisë Vladimir Putin gjatë një tubimi televiziv të vitit 2022 në televizionin shtetëror rus, ndërsa ai festonte pushtimin e Ukrainës nga vendi.

Xhupi u identifikua nga vëzhguesit publikë dhe Loro Piana u kritikua ashpër në mediat sociale për mosdënimin e Putinit. Loro Piana nuk pranoi të komentojë.

Në disa raste, dizajne specifike nga markat e modës janë përvetësuar nga grupet politike si uniforma të tyre. Në vitin 2020, marka britanike e veshjeve sportive Fred Perry hoqi përkohësisht një nga bluzat e saj polo me vija të zeza dhe të verdha pasi u vesh nga ‘Proud Boys’, një organizatë e ekstremit të djathtë në SHBA.

Mbështetja e padëshiruar bëri që një nga ambasadorët e Fred Perry-t, autori i “Trainspotting”, Irvine Ëelsh, të thoshte se nuk do të vishte më veshjet e markës sepse ishin marrë nga grupi i vetëshpallur “shovinist perëndimor”, pavarësisht vlerësimit të tij të gjatë për lidhjet nënkulturore të markës. Kompania është distancuar vazhdimisht nga Proud Boys, duke i përshkruar ata në një deklaratë në faqen e saj të internetit si “kundërshtarë me bindjet tona dhe njerëzit me të cilët punojmë”.

Në vitin 2016, një faqe interneti neonaziste i shpalli atletet Neë Balance “atletet zyrtare të njerëzve të bardhë” dhe i inkurajoi mbështetësit e saj t’i blinin ato, “në mënyrë që të jemi në gjendje ta njohim njëri-tjetrin nga veshjet tona sportive”.

Në atë kohë, kompania amerikane e veshjeve sportive, u përgjigj duke postuar në llogaritë e saj në mediat sociale, duke përfshirë Facebook dhe X, se “nuk toleron urrejtjen në asnjë formë”.

Miller-Idriss gjurmon përdorimet më të hershme të markave të njohura të modës si simbole politike në Gjermaninë e fillimit të viteve 1990, e cila pa një rritje të ndjeshme të lëvizjeve të ekstremit të djathtë dhe dhunës pas rënies së Murit të Berlinit dhe ribashkimit të mëvonshëm.

Gjatë kësaj kohe, bandat neonaziste u bënë të dukshme në koncerte, ndeshje futbolli dhe në sheshe publike. Por, ndërsa shteti ndaloi simbolet e hapura naziste sipas ligjeve të rrepta antinaziste të Gjermanisë, ekstremistët iu drejtuan veshjeve të koduara si një zgjidhje alternative, duke përvetësuar gjatë këtij procesi dy marka, Neë Balance dhe Lonsdale.

“Neë Balance u bë një element kryesor sepse ‘N’ e madhe qëndronte për neonazistët, kështu që gjatë verës ata ndërronin çizmet luftarake me atlete Neë Balance”, tha Miller-Idriss për CNN.

Ndërkohë, logoja e Lonsdale në bluza përmbante pa dashje një referencë naziste. “Nëse do ta mbyllnin xhaketën bomber deri në gjysmë, do të shihnit shkronjat ‘NSDA’, duke sjellë në mendje katër shkronjat e para të inicialeve gjermane të Partisë Naziste, por nëse policia i ndalonte, ata mund ta hapnin xhaketën dhe ajo ishte një bluzë e pafajshme Lonsdale”, tha Miller-Idris. Prandaj, rrobat u bënë një tregues i zgjuar që mund të shfaqej ose fshihej në varësi të situatës.

Çuditërisht, në dekadat e fundit, grupet politike dhe ekstremiste janë larguar nga një pamje më provokuese, drejt një estetike që përfshinte bluza kaki dhe polo. Miller-Idris kujton se pa një udhëzues stili nga një ish-blog i shquar neonazist që thoshte se “njerëzit do të kenë më shumë gjasa të dëgjojnë idetë tona nëse u pëlqen paketa në të cilën ato vijnë”.

“Në këtë drejtim, moda u bë kamuflazh i ri”, tha ajo.

Nga huliganët e futbollit te moda e lartë

E themeluar në vitin 1982 në qytetin verior italian të Ravarinos nga stilisti Massimo Osti, Stone Island është e njohur për ekspertizën e saj në ngjyrën e veshjeve dhe pëlhurat teknike, të cilat shihen nëpërmjet produkteve si xhaketat e saj termo-ndjeshme, të cilat ndryshojnë ngjyrën në përgjigje të temperaturës. Veshjet e saj nuk janë të lira, një xhaketë kushton 1,075 dollarë por investimi i saj në inovacionin e materialeve dhe vlerësimi i (dhe aftësisë për t’u ndërthurur me) kulturën moderne ka kontribuar në popullaritetin e saj të qëndrueshëm.

Në pronësi të Grupit Moncler, marka ka ndjekur një kurs përpara nën drejtimin e CEO-s Robert Triefus, i cili u bashkua në maj 2023 nga Gucci. Ndërsa të ardhurat e Stone Island për vitin 2024 prej 401.6 milionë eurosh ishin 1% më të ulëta se një vit më parë, ndjenja rreth markës ka qenë kryesisht pozitive falë pozicionimit të zgjuar të markës dhe lidhjeve kuptimplote me komunitetet nënkulturore në nivel global.

Marrim shembull fushatën e saj reklamuese të publikuar në shtator 2024 me protagonistin e vokalistit të Oasis, Liam Gallagher, e kohëzuar me zgjuarsi për njoftimin e ribashkimit të grupit dhe statusin e Gallagher si një fans i hershëm.

Iniciativa e marketingut vjeshtën e kaluar e vendosi Stone Island në Indeksin Lyst, një raport tremujor që rendit markat dhe produktet më të zhurmshme në modë.

Këto ditë, marka numëron fansa aq të larmishëm sa aktori Jason Statham, regjisorët Steven Spielberg dhe Spike Lee, reperët Drake, Kano dhe Dave, futbollisti Erling Haaland, kampioni i boksit në peshën e rëndë Oleksandr Usyk dhe madje edhe kryeministri britanik Keir Starmer. Baza e fansave të saj femra po rritet gjithashtu dhe përfshin yllin e popit Dua Lipa dhe DJ-në dhe kompozitoren Peggy Gou.

Megjithatë, një pjesë e madhe e besnikërisë së Stone Island historikisht ka rrjedhur nga rrënjët e saj në kulturën e futbollit, ku simboli i saj ikonik i busullës është bërë një simbol i përkatësisë, ekskluzivitetit dhe identitetit për tifozët, veçanërisht midis një numri të konsiderueshëm të të rinjve që ndiqnin ndeshjet e futbollit dhe vishnin rroba si Burberry, Fred Perry, Lacoste dhe Ellesse, në vend të veshjeve specifike të ekipit, si një mënyrë për të shprehur statusin shoqëror dhe identitetin fisnor, ndërsa i shpëtonin policisë dhe tifozëve rivalë.

Lidhja e mëparshme e Stone Island me huliganizmin mund të jetë tërheqëse për disa ekstremistë, anëtarët e të cilëve ndajnë të njëjtat ndjenja krenarie dhe lidhjeje, shpjegoi Miller-Idris. Midis tifozëve të zjarrtë të futbollit, është pjesë e pandashme të kesh ndjenja të forta kundër ekipit kundërshtar dhe nevojën për të mbrojtur fushën dhe klubin tënd. Shumë grupe të ekstremit të djathtë e riformulojnë këtë mendim si kombin e tyre kundër të huajve.

Ky është padyshim rasti me Robinson dhe prirjen e tij për Stone Island.

“Është një simbol statusi, një produkt i shtrenjtë, i cili është baza e arsyes pse njerëzit e veshin atë në radhë të parë, për t’u mburrur”, tha Ollie Evans, themeluesi dhe drejtori krijues i agjencisë Too Hot, rishitës i vjetër i kthyer në krijues.

Duke veshur Stone Island, Evans tha se Robinson mund të jetë “duke sinjalizuar se ai është djali më i mirë”, zhargon britanik për dikë në krye të një hierarkie shoqërore.

Rikthimi i rrëfimit

Ndërsa krijimi i Premier League në vitin 1992 ka bërë që sporti të bëhet gjithnjë e më i rregulluar dhe “miqësor ndaj familjes”, sipas Dr. Tim Ellis-Dale, lektor i historisë në Universitetin Teesside në Middlesborough, skena e huliganëve në tarraca që dikur përvetësoi Stone Island është zbehur kryesisht, megjithëse një pjesë e atij identiteti të kaluar ka mbetur në reputacionin e markës.”

Rritja e internetit dhe mediave sociale do të thotë që markat kanë dukshëm më pak kontroll mbi narrativën e tyre, por për Miller-Idriss, ka mënyra për të anashkaluar mesazhet që nuk përputhen me vlerat e tyre.

Lonsdale, për shembull, luftoi lidhjen e saj negative me neonazistët dhe grupet e ekstremit të djathtë duke sponsorizuar ngjarje dhe iniciativa antiraciste, të tilla si fushata e saj e paharrueshme e vitit 2003 “Lonsdale i Do të Gjitha Ngjyrat”, e cila theksoi modelet me ngjyrë të modës dhe “ndihmoi në rikthimin e markës”, tha Miller-Idriss.

The post Markat nuk mund t’i zgjedhin klientët! Çfarë ndodh kur ekstremistët veshin rrobat e tyre appeared first on Gazeta Si.

Një buton që shumëkush e injoron mund të zgjidhë problemin e lagështisë në shtëpi dhe të ulë ndjeshëm faturat e rrymës

Shumë përdorues të kondicionerëve nuk e dinë se pajisja e tyre e preferuar ka një opsion që mund të ulë ndjeshëm konsumin e energjisë elektrike - modaliteti “Dry”, pra mënyra e tharjes së ajrit.

Edhe pse zakonisht përdoret gjatë verës, ky aleat i heshtur i klimës së këndshme në shtëpi mund të jetë jashtëzakonisht i dobishëm edhe në muajt e ftohtë, veçanërisht tani.

Si funksionon “Dry mode”?

Ndryshe nga mënyra standarde “Cool”, e cila ftoh intensivisht ajrin në ambient, “Dry mode” ka për qëllim të eliminojë lagështinë e tepërt nga ajri.

Në këtë modalitet, kondicioneri aktivizon dhe çaktivizon periodikisht kompresorin, ndërsa ventilatori punon me intensitet minimal. Kështu, pajisja ul ndjeshëm nivelin e lagështisë në dhomë, pa harxhuar shumë energji elektrike. Rezultati është një ajër më i freskët, më i thatë dhe ndjesi komoditeti në hapësirë, transmeton Telegrafi.

Si parandalon lagështinë dhe mykun në periudhën e tranzicionit

Gjatë vjeshtës, kur lagështia e jashtme rritet dhe radiatorët ende nuk janë ndezur, shumë banesa bëhen terr i përshtatshëm për kondensim dhe formimin e mykut, sidomos kur thani rrobat brenda.

Në këto raste, “Dry mode” është zgjidhja më e thjeshtë dhe më efikase, ndihmon në ruajtjen e një niveli optimal lagështie midis 40% dhe 60%, duke parandaluar njollat e errëta në mure dhe erërat e pakëndshme në tekstile.

Ky funksion është veçanërisht i dobishëm në këndet e dhomave, në banjo dhe kuzhina, ku lagështia ka prirje të grumbullohet më shpesh.

Kur dhe sa gjatë duhet përdorur?

“Dry mode” rekomandohet të aktivizohet për disa orë në ditë, në periudhat kur ndjeni ngarkesë dhe mungesë freskie në ajër ose vëreni avull dhe kondensim në dritare. Në muajt e ngrohtë, mund ta përdorni gjatë mbrëmjeve, ndërsa në vjeshtë, gjatë ditës, kur temperatura e jashtme nuk është shumë e ulët, por ajri është ende i ngopur me lagështi.

Aleati i padukshëm i klimës së shëndetshme

Përveç faktit që kursen energji elektrike, “Dry mode” ndihmon edhe në zgjatjen e jetës së kondicionerit, sepse pajisja punon me më pak ngarkesë mekanike dhe termike.

Sipas Panasonic Air Quality Lab dhe Daikin Research Center, përdorimi periodik i këtij modaliteti mund të ulë konsumin deri në 30%, duke përmirësuar njëkohësisht cilësinë e ajrit të brendshëm.

Pra, nëse dëshironi që shtëpia juaj të jetë e freskët, e thatë dhe pa myk, ndërsa faturat e energjisë të qëndrojnë nën kontroll, është koha të gjeni butonin “Dry” në telekomandën e kondicionerit tuaj dhe t’i jepni një shans këtij funksioni të nënvlerësuar. /Telegrafi/

Krijimet më të bukura nga java e Modës në Paris./AP

The post Krijimet më të bukura nga java e Modës në Paris appeared first on Gazeta Si.

Në oborrin e Pinacoteca di Brera është shpalosur koleksioni pranverë/verë 2026 i Giorgio Armani-t. Është koleksioni i parë pa të, pas sfilatës së Emporio Armani-t disa ditë më parë.

Cate Blanchett, muza e Armanit dhe Ambasadorja e tij globale e bukurisë, kryesoi sfilatën që për shumë njerëz, ishte kapitulli i fundit i jetës së Giorgio Armani-t.

Armani kaloi muajt e fundit duke planifikuar një festë për 50-vjetorin e markës së tij me një shfaqje në oborrin romantik të galerisë Pinacoteca di Brera në qendër të Milanos, ku sapo është hapur edhe një ekspozitë kushtuar tij. Ftesat për natën e 28 shtatorit ishin dërguar para se ai të ndahej nga jeta më herët gjatë këtij muaji.

Ky përvjetor u kthye në një lamtumirë të ndjerë për stilistin që ndryshoi botën e modës.

Në rreshtin e parë, Lauren Hutton me kostumin e bardhë ishte ulur pranë Cate Blanchett dhe Richard Gere me flokët e bardhë,.

“Duhej të isha këtu për të”, tha dizajneri Paul Smith. “Ishte një njeri brilant, por edhe shumë i thjeshtë. Herën e parë që e takova, po pastronte rrugën jashtë dyqanit të tij. Nëse mendon mirë, ai ndoshta ishte njeriu i parë që veshi bluzën nën kostum. Sot e bën këtë çdokush.”

The post Shfaqja e fundit në nder të Giorgio Armanit, një koleksion i kuruar prej tij appeared first on Gazeta Si.

Tapeti i kuq i “Emmy Awards 2025” solli një paradë të yjeve televizivë me zgjedhje që varionin nga elegante e deri tek të diskutueshmet. Ja cilët u dalluan më shumë këtë vit: 1. Britt Lower në Calvin Klein Thjeshtësi elegante, por duket sikur i mungon një detaj. 2. Lisa në Lever Couture Një fustan ëndërror, […]

Vjeshta 2025 sjell një revolucion të vërtetë në aksesorin më të dashur për femrat: çantën. Nga modelet klasike e deri te siluetat më eksperimentale, ky sezon është i gjitha për çanta që bien në sy dhe plotësojnë me stil çdo pamje.

Në krye të listës qëndron çanta në ngjyrë kafe, alternativa e përkryer për të zëvendësuar të zezën klasike. Lëkura kadife ose efekti grosgrain i jep këtij modeli një ndjesi luksoze dhe të sofistikuar, ideale për adhuruesit e stilit minimalist.

Një tjetër trend që po bën bujë është çanta-byzylyk, një hibrid mes çantës dhe bizhuterive, që rikthehet fuqishëm nga sfilatat e Chloé dhe Toteme. Këto çanta mbahen lehtësisht në kyçin e dorës dhe shtojnë një shkëlqim të rafinuar në çdo kombinim.

Ndërkohë, çanta “hobo” kthehet në versionin e saj më praktik dhe elegant. E vogël, gjysmërrethore dhe perfekte për përdorim të përditshëm, ajo është bashkimi ideal mes stilit dhe funksionalitetit.

Sa për ata që guxojnë me printime, këtë sezon mbizotëron modeli me lëkurë gjarpri, i cili po zë vendin e leopardi klasik në pasarelat e mëdha.

Dhe për mbrëmjet? Kutitë e vogla të personalizuara, frymëzuar nga çantat e tualetit, janë kthyer në aksesorin më të kërkuar të momentit nga shtëpitë si Hermès, Louis Vuitton dhe Victoria Beckham.

The post Trendet më të mëdha të çantave për vjeshtën 2025 appeared first on iconstyle.al.

Ndërsa bota qan ndarjen nga jeta të legjendarit Giorgio Armani, pyetja që bëjnë të gjithë nuk është vetëm trashëgimia e tij ikonike në modë, por edhe se kush do ta trashëgojë pasurinë e tij të madhe, e cila vlerësohet në 12.1 miliardë dollarë.

Stilisti 91-vjeçar, i njohur globalisht për qasjen e tij minimaliste, por elegante ndaj modës, la pas një perandori të gjerë që përfshinte veshje, aksesorë, parfume, orendi shtëpiake dhe madje edhe çokollata.

Tani, me vdekjen e tij të konfirmuar, sytë janë nga e ardhmja e markës Armani dhe pasuria e tij.

Plani i trashëgimisë së Armanit: Familja dhe bashkëpunëtorët

Ndryshe nga shumë të tjerë, Armani, i cili nuk u martua kurrë dhe nuk pati fëmijë, kishte hedhur tashmë themelet për trashëgiminë e perandorisë së tij.

Në një intervistë në gusht me ‘The Financial Times’, ikona e modës zbuloi strategjinë e tij të trashëgimisë, duke theksuar një tranzicion të qetë dhe organik në vend të ndonjë trazire të papritur.

Ai parashikoi një të ardhme ku përgjegjësia për perandorinë e tij do të kalonte gradualisht tek ata që janë më afër tij, duke përfshirë familjen dhe bashkëpunëtorët afatgjatë.

“Do të doja që trashëgimia të ishte organike dhe jo një moment këputjeje,” ka thënë Armani. “Dobësia ime më e madhe është se unë kam gjithçka nën kontroll.”

Anëtarët e familjes së Armanit, përfshirë motrën e tij më të vogël, Rosanna, dhe mbesat e tij, Silvana dhe Roberta, si dhe nipi i tij Andrea Camerana, janë të gjithë të përfshirë në pozicione të larta në shtëpinë e modës. Megjithatë, dizajneri la të kuptohej se do të ishte bashkëpunëtori i tij i besuar, Pantaleo Leo Dell’Orco, ai që do të merrte frenat, duke shërbyer si pasardhësi i mundshëm.

The post Vdekja e Giorgio Armani-t/ Kush do ta trashëgojë perandorinë e modës? Familja, bashkëpunëtorët dhe çfarë vjen më pas appeared first on Gazeta Si.

Kur flasim për elegancë, një emër që nuk del kurrë nga moda është Giorgio Armani. Ai nuk na mësoi vetëm si të vishemi bukur, por edhe si të jetojmë me thjeshtësi dhe klas. Ja disa rregulla të arta që çdo vajzë mund t’i ndjekë: 1. Krijo “uniformën” tënde Armani këshillonte të kesh disa baza të […]