15:00 Të drejtat e grave janë nën kërcënim në mbarë botën. Por ne kemi gjetur shpresë
Nga El Salvadori në Rusi, Islandë dhe Siri, gratë po kundërshtojnë ngritjen e forcave regresive. Le ta mbështesim luftën e tyre
Nga Rahila Gupta*
Në vitin 2025, bota që ishte hapur nga gratë shpesh është dukur sikur po mbyllet. Forcat që qëndrojnë pas tërheqjes së të drejtës së abortit në SHBA-në e Donald Trump po përpiqen të bëjnë të njëjtën gjë edhe në Mbretërinë e Bashkuar. Në Afganistan, talebanët kanë intensifikuar sulmet ndaj grave dhe vajzave. Dhuna seksuale është e përhapur në Haiti dhe në Republikën Demokratike të Kongos. Në Meksikë, madje as presidentja nuk është e sigurt nga sulmi seksual. Duket sikur po ndodh një “rigjallërim” i çoroditur i patriarkatit.
Do të të falej po të mendoje se, në mbarë botën, të drejtat e grave po betonizohen. Por gjatë hulumtimit për librin tonë Planet Patriarchy, Beatrix Campbell dhe unë pamë rezistencën e grave të shpërthente si filiza të gjelbër që çajnë përmes çarjeve. Në El Salvador, gratë mund të dënohen me 30–50 vjet burg për aborte spontane që interpretohen si aborte të qëllimshme. Megjithatë, feministet kanë arritur të lirojnë të gjitha 72 gratë që ishin burgosur për këtë, duke përdorur strategji novatore penale dhe ligjore. Në Rusi, feministet kanë filluar të mbajnë shirita blu dhe të verdhë, ngjyrat e flamurit ukrainas, për të shprehur solidaritetin e tyre kundër luftës.
Historia që vjen nga Islanda është edhe më shpresëdhënëse, pasi rrëzon supozimet tona për kushtet në të cilat lulëzon feminizmi. Pozicioni i lavdëruar i vendit në krye të renditjes së Forumit Ekonomik Botëror për barazinë gjinore u arrit kryesisht nën qeveri konservatore gjatë 50 viteve të fundit, ndërsa qeveritë socialdemokrate ishin në pushtet vetëm për pesë vjet. Prania e grave në sindikata ka qenë pjesërisht përgjegjëse për këto arritje – më shumë se 90% e fuqisë punëtore është e sindikalizuar, rreth gjysma e anëtarëve janë gra dhe ka një numër gjithnjë në rritje grash në role drejtuese.
Greva e grave në Islandë në vitin 1975, në të cilën morën pjesë 90% e grave të vendit, e paralizoi vendin për një ditë të tërë, duke frymëzuar gra në mbarë botën të vepronin njësoj dhe duke treguar se sa e domosdoshme është puna e paguar dhe e papaguar e grave. Vitin pasues, Islanda miratoi një ligj që garantonte barazinë gjinore. Këtë vit, rreth 50,000 njerëz morën pjesë në përkujtimet e 50-vjetorit të grevës, sepse edhe Islanda ka ndier valët globale të mizogjinisë që përplasen në brigjet e saj.
Ka shumë për të mësuar dhe zbatuar nga politikat e Islandës për lejen prindërore dhe pagën e barabartë. Punëdhënësit janë të detyruar të dëshmojnë se zbatojnë politikën e pagës së barabartë për punë me vlerë të barabartë. Ndërsa shumë është arritur, shumë mbetet ende për t’u bërë: pagat për orë janë pothuajse të barabarta, por të ardhurat gjatë gjithë jetës zbulojnë pabarazi të pagave të shkaktuara nga “dënimi” i amësisë dhe nga ndarja e pabarabartë e punës, kohës dhe pushtetit. Shkallët e dhunës seksuale ndaj grave mbeten gjithashtu të larta.
Përparimi më frymëzues në të drejtat e grave – në fakt, një revolucion i grave – po ndodh në vendin më të pamendueshëm. I goditur nga lufta me forca islamiste autoritare që nga viti 2012, Administrata Autonome Demokratike e Sirisë Veriore dhe Lindore (e njohur gjerësisht si Rojava) tani zë pothuajse një të tretën e Sirisë. Shumë nga paragjykimet e mia u shkatërruan kur vizitova Rojavën: lufta është momenti klasik kur të gjitha të drejtat pezullohen ose gërryhen. Kush mendon për rëndësinë e barazisë gjinore, për përfshirjen racore apo për demokracinë e drejtpërdrejtë gjatë luftës? A nuk kishte dështuar pranvera arabe? Por po të mos ishte pranvera arabe, nuk do të kishte pasur një vakum pushteti në verilindje, që u dha mundësi kurdëve të realizonin një revolucion pa gjak kundër presidentit Bashar al-Assad, i cili ishte i zënë me shtypjen e rebelimit në Sirinë jugore. Gjakderdhja do të vinte më vonë, në vitin 2014, kur Shteti Islamik sulmoi, pjesërisht për të pushtuar territor dhe pjesërisht për të forcuar eksperimentin e vet me një formë mesjetare të patriarkatit, një pasqyrë e errët e lirive të grave në Rojava.
Rojava është një eksperiment i demokracisë së drejtpërdrejtë nga baza. Komunat e lagjeve me deri në 300 banorë zgjedhin një burrë dhe një grua sipas rregullit të bashkëkryesimit për t’i përfaqësuar në këshillin e qytetit, i cili nga ana e tij zgjedh anëtarë në nivelin urban, dhe kështu me radhë deri sa përfaqësohen në këshillin popullor pothuajse kombëtar. Komuna zgjedh anëtarë të komiteteve të specializuara si shëndetësia, arsimi, shërbimet ose zgjidhja e konflikteve, me përfaqësim të barabartë të burrave dhe grave dhe të udhëhequra nga bashkëkryetarë. Paralelisht me këtë strukturë, gjeta një strukturë vetëm për gratë me komitetet e veta dhe me të drejtën e vetos ndaj çdo politike që ndikon në të drejtat e grave.
Gratë e Rojavës i kanë lidhur ngjyrat e tyre me sekularizmin, duke njohur ndikimin shkatërrues të fesë mbi liritë e grave. Ato kanë shpërbërë këshillat e sheriatit (ndryshe nga Mbretëria e Bashkuar), kanë ndaluar martesat e fëmijëve, poligaminë dhe pajën, kanë kriminalizuar vrasjet për “nder”, kanë futur martesat civile dhe u kanë dhënë grave të drejta të barabarta për trashëgiminë dhe kujdestarinë e fëmijëve të tyre, pavarësisht statusit martesor.
Ajo botë tjetër që ne e dëshirojmë është këtu. Por po bombardohet nga Turqia – së cilës Mbretëria e Bashkuar i shet armë – e kërcënuar nga një shoqëri vërtet demokratike në pragun e saj. Rojava është gjithashtu në rrezik nga impulsi centralizues i udhëheqësit të ri të Sirisë, Ahmed al-Sharaa, qeveria e bazuar në sheriat e të cilit do të shënonte fundin e barazisë. Mbijetesa e Rojavës, qoftë edhe si ide, varet nga gratë në mbarë botën që të krijojnë asamble grash në çdo hapësirë qytetare që kanë në dispozicion, për të ndërtuar fuqinë e tyre demokratike dhe për t’u bërë një forcë ndryshimi. Duhet të bëjmë gjithçka që mundemi për ta stabilizuar këtë flakë të dridhshme, e cila mund të ndriçojë rrugën drejt së ardhmes sonë.
*Rahila Gupta është aktiviste feministe antiraciste dhe bashkautore, së bashku me Beatrix Campbell, e librit Planet Patriarchy
