Për Presidentin Trump, është koha për të marrë vendime. Dhjetë ditë më parë, ai tha se SHBA-të ishin të gatshme të shkonin në “shpëtim” të protestuesve iranianë nëse qeveria e tyre do të përdorte dhunë kundër tyre.
SHBA-të, tha presidenti, ishin “të pajisura, të ngarkuara dhe gati për të filluar operacionin”. Kjo ndodhi përpara se të fillonte vërtet shtypja e dhunshme në Iran. Tani, me zbulimin tronditës të plotë të saj , bota pret të shohë se si do të përgjigjet Trump.
“Askush nuk e di se çfarë do të bëjë Presidenti Trump përveç Presidentit Trump,” tha Sekretarja e Shtypit e Shtëpisë së Bardhë, Karoline Leavitt. “Bota mund të vazhdojë të presë dhe të hamendësojë.” Por për sa kohë?
I mbushur me sukses në Venezuelë – presidenti e përshkroi kapjen e Nicolas Maduros si një nga operacionet më të suksesshme në historinë e SHBA-së – tundimi për të vendosur ushtrinë duhet të jetë i konsiderueshëm.
Siç e treguan ngjarjet e verës së kaluar, SHBA-të janë plotësisht të afta të kryejnë sulme nga distanca. Bombarduesit e fshehtë B-2 fluturuan me misione vajtje-ardhje 30-orëshe nga Baza Ajrore Ëhiteman në Misuri për të hedhur bomba që shkatërrojnë bunkerët në dy nga vendet më të rëndësishme bërthamore të Iranit.
Pavarësisht nëse SHBA-të zgjedhin të bëjnë më shumë nga e njëjta gjë, apo i përcaktojnë sulmet ndaj elementëve të regjimit përgjegjës për shtypjen aktuale, është e arsyeshme të supozohet se Uashingtoni ka një listë të gjatë objektivash nga e cila mund të mbështetet.
Zyrtarë të Pentagonit, të cituar nga partneri amerikan i BBC-së, CBS Neës , thonë se përgjigja mund të përfshijë një sërë metodash të tjera, më të fshehta, duke përfshirë operacione kibernetike dhe fushata të fshehta psikologjike që synojnë të prishin dhe ngatërrojnë strukturat komanduese të Iranit.
Megjithatë, një skenar që pothuajse me siguri mund të përjashtohet është çdo gjë që i ngjan sadopak asaj që ndodhi në Karakas më 3 janar.
Edhe në gjendjen e tij më të dobësuar dhe më të goditur nga sulmet e fundit amerikane dhe izraelite, Irani nuk është Venezuela. Republika Islamike është një regjim i kalitur në beteja. Largimi i një figure të vetme nuk ka gjasa ta nënshtrojë të gjithë vendin ndaj vullnetit të Uashingtonit.
Referenca e fundit e Trump ndaj përpjekjes katastrofike të Jimmy Carter në vitin 1980 për të shpëtuar pengjet amerikane të mbajtura në Iran tregon gjithashtu se ai është i vetëdijshëm për kurthet që mund të shoqërojnë çdo përpjekje për të dërguar ushtarë amerikanë në terren.
Tetë ushtarakë amerikanë vdiqën kur një helikopter dhe një avion transporti EC-130 u përplasën në tokë në shkretëtirën lindore të Iranit.
Ai operacion i dështuar, së bashku me poshtërimin e ndjerë nga spektakli i pengjeve amerikane me kapuçë që u parakaluan para kamerave në Teheran, ishte një faktor i rëndësishëm në humbjen zgjedhore të Carterit më vonë atë vit.
“Nuk e di nëse ai do t’i kishte fituar zgjedhjet”, u tha Trump gazetarëve të Neë York Times javën e kaluar, “por ai sigurisht që nuk kishte asnjë shans pas asaj katastrofe”.
Por 46 vjet më vonë, ekziston një pyetje më e madhe që drejton llogaritjet ushtarake të Uashingtonit: çfarë po përpiqet në të vërtetë të arrijë administrata Trump në Iran?
“Është e vështirë të thuhet saktësisht se çfarë veprimi ka të ngjarë të ndërmarrë Trump”, tha Ëill Todman, bashkëpunëtor i lartë në programin e Lindjes së Mesme në Qendrën për Studime Strategjike dhe Ndërkombëtare, “duke pasur parasysh se nuk e dimë se cili është qëllimi i tij i plotë këtu”.
Presidenti Trump ndoshta po përpiqet të ndikojë në sjelljen e regjimit iranian, tha Todman, në vend që ta rrëzojë atë.
“Mendoj se rreziqet e ndryshimit të regjimit janë aq të mëdha saqë ende nuk besoj se ky është objektivi i tij kryesor këtu”, tha ai. “Mund të jenë më shumë lëshime në bisedimet bërthamore. Mund të jetë ndalimi i masave të ashpra. Gjithashtu mund të jetë përpjekja për të zbatuar reforma që çojnë në… një lloj lehtësimi të sanksioneve.”
Trump ka thënë se elementë të regjimit iranian i janë drejtuar, të etur për të negociuar, me sa duket për të vazhduar një dialog mbi programin bërthamor të vendit.
“Ajo që po dëgjoni publikisht nga regjimi iranian është mjaft e ndryshme nga mesazhet që administrata po merr privatisht”, tha Leavitt të hënën, duke shtuar se diplomacia ishte “gjithmonë opsioni i parë”.
Ndërkohë, zyrtarë të paidentifikuar i kanë thënë Ëall Street Journal se zëvendëspresidenti JD Vance është një nga pak ndihmësit e lartë që i kërkojnë Trump të ndjekë së pari diplomacinë.
“Gjëja më e zgjuar që ata kanë bërë,” u tha Vance gazetarëve të enjten e kaluar, “është që ata të zhvillojnë një negociatë të vërtetë me Shtetet e Bashkuara rreth asaj që duhet të shohim kur bëhet fjalë për programin e tyre bërthamor.”
Por nëse një shtypje e përgjakshme vazhdon në të gjithë Iranin, diplomacia rrezikon të duket si dobësi.
“Nëse nuk është e mjaftueshme, i demoralizon protestuesit”, tha Todman.
Ndoshta duke pasur parasysh këtë, dhe me rrëfimet e tmerrshme që dalin nga Irani pavarësisht ndërprerjes së internetit, presidenti ka thënë se mund të ndihet i detyruar të veprojë edhe para se të jenë eksploruar kanalet diplomatike.
Një grevë e kufizuar, besojnë disa, mund të ndihmojë në inkurajimin e protestuesve, ndërkohë që e paralajmëron regjimin se mund të ketë më keq se kaq.
“E tëra çfarë Trump duhet të bëjë është të qëllojë për të shkaktuar panik brenda regjimit”, tha Bilal Saab, një bashkëpunëtor në Programin e Lindjes së Mesme dhe Afrikës së Veriut në Chatham House.
“Një sulm amerikan mund t’i inkurajojë protestuesit dhe të shpërqendrojë regjimin”, shtoi ai.
Por Saab tha se veprimi ushtarak mund të ketë edhe efekte të kundërta.
“Kjo mund të ngurtësojë vendosmërinë e regjimit dhe bazën e tij ende të madhe mbështetëse në të gjithë vendin. Një tubim rreth flamurit nuk do të ishte tronditës,” tha ai. “Kjo ka më shumë të ngjarë… nëse greva është simbolike ose e njëhershme.”
Është një sërë llogaritjesh komplekse për presidentin, të përkeqësuara nga dijenia se Irani ka kërcënuar të përgjigjet ndaj çdo sulmi amerikan.
Dhe pavarësisht dëmeve të shkaktuara nga sulmet izraelite dhe amerikane, Irani ende ka një arsenal të konsiderueshëm raketash balistike.
Në të gjithë Lindjen e Mesme, aleatët dhe përfaqësuesit e Iranit mund të jenë zhdukur – siç është ish-Presidenti i Sirisë, Bashar al-Assad – ose të dobësuar, siç është rasti me Hezbollahun në Liban, por “Boshti i Rezistencës” nuk është ende një forcë e shuar.
Huthët në Jemen dhe milicitë shiite në Irak janë ende të afta për veprim.
Ndër zërat që i bëjnë thirrje Presidentit Trump të veprojë me guxim është edhe njeriu që ofrohet të udhëheqë tranzicionin e Iranit larg sundimit të klerikëve.
“Presidenti ka një vendim për të marrë shumë shpejt”, tha për CBS Neës Reza Pahlavi, djali në mërgim i monarkut të fundit të Iranit.
“Mënyra më e mirë për t’u siguruar që do të ketë më pak njerëz të vrarë në Iran është të ndërhyhet më shpejt”, tha ai. “Kështu që ky regjim më në fund shembet dhe u jep fund të gjitha problemeve me të cilat po përballemi.”
Tingëllonte e thjeshtë. Në Shtëpinë e Bardhë, zyrtarët do ta dinë se është gjithçka tjetër përveç kësaj./BCC
Qeveria e Groenlandës ka thënë se nuk mund ta pranojë në asnjë rrethanë dëshirën e Donald Trump për të marrë kontrollin e ishullit, ndërsa sekretari i përgjithshëm i NATO-s, Mark Rutte, deklaroi më herët se aleanca po punonte për të forcuar sigurinë në Arktik.
Në fillim të një jave kritike për ishullin e madh Arktik, presidenti amerikan riafirmoi interesin e tij për territorin, duke thënë se SHBA-të do ta merrnin atë “në një mënyrë ose në tjetrën”.
Presidenti amerikan ka tronditur BE-në dhe NATO-n duke refuzuar të përjashtojë forcën ushtarake për të pushtuar Groenlandën.
Ministrja e Jashtme e Groenlandës, Vivian Motzfeldt, dhe homologu i saj danez, Lars Løkke Rasmussen, do të takohen me sekretarin e shtetit të SHBA-së, Marco Rubio, në Uashington të mërkurën.
Danimarka, e cila ka theksuar se një traktat i vitit 1951 tashmë i lejon SHBA-së të zgjerojë ndjeshëm praninë e saj ushtarake në territor, ka thënë vazhdimisht se shpreson të gjendet një zgjidhje diplomatike.
Qeveria e Groenlandës tha të hënën se ishulli ishte “pjesë e mbretërisë së Danimarkës” dhe “si pjesë e komonuelthit danez, anëtar i NATO-s”. Gjithashtu, deklaroi se do të shtonte përpjekjet e saj për të siguruar që mbrojtja e saj të zhvillohej “në kuadrin e NATO-s ”.
Modelja e njohur Gigi Hadid ka surprizuar ndjekësit me një transformim të guximshëm në pamjen e saj. Ajo ka hequr dorë nga flokët bjonde, duke zgjedhur një stil krejtësisht të ri: një prerje të shkurtër bob në ngjyrë të zezë intensive.
Ndryshimi u prezantua përmes një postimi në Instagram, i publikuar nga stilisti i saj i flokëve, Dimitris Giannetos. Në fotot e shpërndara më 8 janar, Hadid shfaqet pothuajse e panjohshme, me flokë të shkurtër, ngjyrë të errët dhe grim të theksuar, që i japin një pamje më dramatike dhe misterioze.
Stilisti e shoqëroi postimin me mbishkrimin “Mini bob i zi mat”, duke shtuar se bëhet fjalë për një prerje dhe ngjyrë të re flokësh për Gigi Hadid, ndryshim që ka ngjallur menjëherë reagime dhe komente të shumta në rrjet./mxh
Për gati dy dekada, romanca e herëpashershme e Al Pacinos me kolegen e tij Diane Keaton ishte intensive, e ndërlikuar dhe, në fund, e paqëndrueshme
Kur në vitin 1971, Diane Keaton mbërriti në sheshxhirimin e filmit The Godfather, ajo ishte vetëm 25 vjeçe. Luante rolin e Kay Adams, të dashurës dhe më vonë bashkëshortes së Michael Corleone-s, të cilin e interpretonte Al Pacino – atëherë një aktor relativisht i panjohur, për të cilin regjisori Francis Ford Coppola kishte luftuar fort që ta përzgjidhte, pavarësisht kundërshtimit të studios.
Kimia mes tyre ishte e menjëhershme.
“Isha marrëzisht e dashuruar me të”, do të pranonte më vonë Diane.
“Ishte sharmant, jashtëzakonisht qesharak, fliste pa pushim. Kishte diçka tek ai si një jetim i humbur, si një shkencëtar i çmendur. Dhe oh… ishte i mrekullueshëm!”
Deri në vitin 1974, gjatë xhirimeve të The Godfather Part II, ata u bënë çift. Ajo që pasoi ishte një lidhje gati 20-vjeçare, me ndërprerje, e mbushur me pasion, tension dhe emocione të forta, por që nuk mundi të mbijetonte si marrëdhënie e qëndrueshme.
Që në fillim, një dallim thelbësor i ndante. Diane dëshironte përkushtim. Martesë. Jetë të përbashkët. Al, i formësuar nga një fëmijëri e thyer dhe frikërat e tij të brendshme, nuk ishte në gjendje t’ia jepte këtë. Vite më vonë, ajo i vendosi një ultimatum. Edhe atëherë, ai nuk arriti të angazhohej.
Ata e ndërprenë përfundimisht lidhjen rreth vitit 1990, pas përfundimit të xhirimeve të The Godfather Part III. Asnjëri prej tyre nuk u martua kurrë. Diane adoptoi dy fëmijë si nënë beqare në të pesëdhjetat. Al pati fëmijë me partnere të tjera, por mbeti beqar. Megjithatë, pavarësisht ndarjes, diçka mes tyre mbeti gjallë.
Në vitin 2017, Diane Keaton u nderua me çmimin për arritje jetësore nga American Film Institute. Al Pacino, i cili rrallë fliste publikisht për jetën private, doli në skenën e Dolby Theatre. Ai kujtoi se si ajo i kishte thënë dikur, para një interviste:
“Çfarëdo që të bësh, mos thuaj se je artist.”
Pastaj, duke e parë në publik, tha:
“Ti je artiste, Di. Je një artiste e madhe. Të dua. Përgjithmonë.”
Në sallë ra heshtje.
Historia e tyre nuk ishte kurrë një përrallë. Ishte reale – intensive, transformuese dhe, në fund, e pamundur për t’u shndërruar në martesë. Por ajo u kthye në diçka tjetër: një lidhje që as dekadat nuk arritën ta fshijnë.
Më 11 tetor 2025, Diane Keaton ndërroi jetë në moshën 79-vjeçare. Al Pacino ndodhej në Paris për xhirime kur mori lajmin. Ai publikoi një deklaratë që përmbledhte gjithçka që kishte qenë historia e tyre:
“Diane ishte partnerja ime, mikja ime, dikush që më solli gëzim dhe që, në shumë momente, ndikoi në drejtimin e jetës sime. Edhe pse kanë kaluar më shumë se 30 vjet që kur ishim bashkë, kujtimet kanë mbetur të gjalla, dhe me vdekjen e saj u rikthyen me një forcë që është njëkohësisht e dhimbshme dhe prekëse.”
Ai shtoi:
“Ajo jetoi pa kufij dhe gjithçka që prekte mbante energjinë e saj të pagabueshme. Ajo mund të fluturonte dhe në zemrën time, gjithmonë do të fluturojë.”
Burime pranë Pacinos u thanë gazetarëve se ai tani pendohet që nuk i propozoi kurrë martesë. “Duke parë pas, Al pranon se dashuria e jetës së tij ishte Diane.”
Historia e tyre na mëson diçka që shumica e rrëfimeve romantike nuk e bëjnë: jo çdo lidhje e thellë përfundon me martesë. Jo çdo person që ta ndryshon jetën mund të ecë pranë teje përgjithmonë. Disa marrëdhënie shndërrohen në diçka tjetër – miqësi, admirim të ndërsjellë ose thjesht kujtim, pa e humbur kurrë domethënien.
Pesëdhjetë e tre vjet pas takimit të tyre në sheshxhirimin e The Godfather, homazhi i Al Pacinos dëshmoi atë që e tregoi gjithë historia e tyre: disa dashuri, edhe kur transformohen, nuk zbehen kurrë, ato zgjasin në heshtje dhe na formësojnë përgjithmonë. /ET
Afrimiteti mes Dolces dhe Lim Hotit ka tërhequr vëmendjen gjatë dy ditëve të fundit brenda shtëpisë së “Big Brother”, duke nxitur menjëherë komente dhe spekulime nga publiku.
Dyshja janë parë vazhdimisht pranë njëri-tjetrit, duke kërcyer bashkë dhe duke shkëmbyer biseda të afërta, çka ka bërë që raporti i tyre të komentohet gjerësisht si brenda ashtu edhe jashtë shtëpisë. Momenti që i vuri vulën këtyre afrimeve ishte pas spektaklit të së hënës, kur Dolce dhe Limi u panë duke shkëmbyer një puthje në buzë, pamje që u përhapën me shpejtësi në rrjet.
Situata ka ngjallur edhe më shumë interes për faktin se Limi është futur vetëm prej pak ditësh në shtëpinë më të famshme. Ai njihet gjithashtu si ish-partneri i Alba Pollozhanit, për të cilën ka deklaruar se lidhja e tyre ka përfunduar prej muajsh.
Alba sakaq e ka bërë të qartë se zemra e saj i përket vetëm një personi: Limit. Ajo është shprehur kategorike se nuk ka interes për asnjë mashkull tjetër brenda shtëpisë, duke e cilësuar lidhjen me Limin si të vetmen dhe të pazëvendësueshme.
“Vetëm një dashuri kam në jetë dhe ai është Limi. Nuk dua të njoh asnjë mashkull tjetër. Nëse jo me Limin, atëherë më mirë të jem vetëm sesa me dikë që nuk e dua”, deklaroi Alba me vendosmëri.
Kjo deklaratë e fortë solli menjëherë reagimin e Labit, i cili u përpoq ta bindte se jeta është e gjatë dhe se nuk duhet të mbyllë dyert për të ardhmen.
“Nuk është e drejtë ajo që po thua. Jeta vazhdon dhe ti mund të gjesh dikë tjetër”, iu drejtua ai./mxh
Nga Namir Lapardhaja
Prej kohësh ka një trend në opinion publik dhe në njerëz që angazhohen ose dëshirojnë të gjejnë një shteg dhe rrugë për të depërtuar në Partinë Demokratike, duke e parë si alternativë opozitare, të cilët kanë ‘guxim’ të shajnë, anatemojnë, kritikojnë dhe ‘nxjerrin sytë’ kujtdo në atë parti, përveçse Sali Berishës, të cilin kujdesen ta shfajësojnë sipas parimit ‘Enveri nuk di gjë, do ta ketë bërë Mehmeti me kokën e tij’.
Përveç kategorisë më lartë që përmenda, pra të atyre që tentojnë të futen nga dera, e njëjta gjë ndodh edhe me ata që i nxori Berisha nga dritarja, mirëpo, si rastet e ish-regjimit, edhe ata vijojnë të ‘mbajnë’ në gjoks portretin e Doktorit, sipas parimit e ka keqinformuar Muli me Albanën.
Kjo nuk është e re tashmë në një forcë politike, e cili nuk ka as forcë, as guxim, por, mbi të gjitha, as dëshirë për të ndryshuar, sepse është mësuar me gjendjen në të cilën ndodhet dhe me gënjeshtrat me të cilat vetë prodhon përditë.
Çështja nuk është për të gjetur ‘fajtorin’ në atë parti, mirëpo ka të bëjë më shumë me shqetësimin për ta vënë gishti mbi plagën reale të opozitës, e cila, pavarësisht se pushteti është gangrenizuar i gjithë, sërish nuk arrin ta ngjallë nervin popullor, për shkak të lidershipit të opozitës dhe të PD-së, që i ka kryer ‘orët e punës’ në politikë.
E thënë ndryshe, nuk mund të tentosh të hysh në atë parti për t’i zënë vendin Mulit dhe Albanës dhe të futesh ë sqetullën e Berishës. Mund të bësh një pakt për veten, mirëpo nuk përmirëson asgjë në atë parti.
Kjo gjë vlen edhe për ata që rrinë në oborrin e Berishës dhe i thonë njerëzve që nuk do jetojë Berisha jetë e mot.
Patjetër edhe ai si çdo qenie biologjike nuk është i përjetshëm, mirëpo kur t’i mbarojë atij koha biologjike, atyre që thonë kështu do t’u ketë mbaruar koha politike dhe do të jenë të padobishëm, qoftë për partinë, qoftë për shoqërinë./E.T
Hyrja e Erik Lloshit në “Big Brother VIP Albania 5” duket se ka sjellë jo pak tension në jetën e tij personale, veçanërisht në marrëdhënien me bashkëshorten, Rominën.
Menaxheri i artistit, Anton Prendi, ka ndarë detaje të reja gjatë një interviste me Ronaldo Sharkën, duke zbuluar se frika e Erikut për një divorc të mundshëm nuk ka qenë thjesht një shaka. Sipas tij, hezitimi i këngëtarit për të hyrë në format ka zgjatur për më shumë se dy vite e gjysmë dhe arsyeja kryesore ka qenë pikërisht bashkëshortja e tij.
“Të njëjtën gjë ka thënë edhe Romina, që nuk do ta pranonte kurrë. Nuk ka qenë vetëm tani kundër. Ajo nuk është kundër formatit në vetvete, por e ka privatësinë e familjes shumë të shenjtë”, u shpreh Prendi.
Situata duket edhe më e ndërlikuar për faktin se aktualisht komunikimi mes menaxherit dhe Rominës është ndërprerë. Antoni pranoi se ka tentuar ta kontaktojë gjatë ditëve të fundit, por pa rezultat.
“Kam provuar të komunikoj këto ditë, por nuk kam mundur. Shpresoj që t’i ketë parë videot që unë postoj në Instagram-in e Erikut. Ajo ka thënë se do kishte pranuar çdo gjë tjetër, vetëm ‘Big Brother VIP’ jo”, deklaroi ai, duke lënë të kuptohet se Romina ka zgjedhur të qëndrojë larg çdo zhvillimi që lidhet me pjesëmarrjen e Erikut në këtë format./mxh
Qeveria ka vendosur të krijojë një shoqëri aksionare me kapital 100 për qind shtetëror për ofrimin e shërbimeve të integruara të sterilizimit në të gjitha spitalet publike të vendit, në një kohë kur kontrata aktuale e sterilizimit me PPP vijon të jetë nën akuza për korrupsion dhe abuzim me fondet publike.
Vendimi për krijimin e “Operatorit të Shërbimeve të integruara të Sterilizimit” SHA, i botuar në Fletoren Zyrtare, parashikon një kapital fillestar prej 200 milionë lekësh nga buxheti i shtetit për vitin 2026 dhe transferimin pa pagesë të aseteve që i kalojnë shtetit pas përfundimit të kontratës koncesionare të nënshkruar në vitin 2015.
Kjo do të thotë se procesi i sterilizimit tashmë nuk do të ofrohet nëpërmjet Partneritetit Publik Privat./mxh
Një gabim i vogël me rubinetin që aktivizon bojlerin sa herë hapni ujin e ftohtë
Ekzistojnë shumë truke të vogla shtëpiake që mund të ndikojnë drejtpërdrejt në jetëgjatësinë e pajisjeve ose në shpenzimet mujore, dhe ky është një prej tyre.
Një nga zakonet e shpeshta në shumë familje është lënia e dorezës së rubinetit në pozicionin qendror, vertikal. Megjithatë, ekspertët theksojnë se pikërisht kjo praktikë mund të ndikojë në rritjen e kostove në faturat mujore.
Sipas specialistëve, pas këtij zakoni fshihet një formë e panevojshme e harxhimit. Kur dorezës së rubinetit ndodhet në pozicionin qendror, sistemi është i projektuar në atë mënyrë që të tërheqë njëkohësisht ujë të ftohtë dhe ujë të ngrohtë.
Si pasojë, sa herë që hapni çezmën, aktivizohet automatikisht bojleri ose sistemi për ngrohjen e ujit – edhe nëse ju nevojitet vetëm ujë i ftohtë. Kjo sjell konsum të panevojshëm të energjisë elektrike ose të gazit, veçanërisht kur doreza e rubinetit përdoret shpesh gjatë ditës.
Për këtë arsye, rekomandohet që pas çdo përdorimi ta zhvendosni levën e çezmës djathtas, në pozicionin e ujit të ftohtë. Me këtë veprim të thjeshtë siguroheni që bojleri të mbetet i fikur derisa uji i ngrohtë të jetë realisht i nevojshëm.
Ky zakon i vogël, por i zgjuar, ndihmon në uljen e konsumit të panevojshëm të energjisë, rrit efikasitetin e pajisjeve shtëpiake dhe ju ndihmon të keni një kontroll më të mirë mbi buxhetin familjar.
Ekspertët shtojnë se kjo praktikë është veçanërisht e rëndësishme në familjet ku përdoren bojlerë elektrikë, pasi aktivizimi i shpeshtë dhe i panevojshëm i tyre mund të shkurtojë edhe jetëgjatësinë e pajisjes./ET
Mbrojtësi portugez Joao Cancelo është rikthyer te skuadra e Barcelonës në formë huazimi nga klubi arab Al Hilal.
Lajmi u bë publik mesditën e kësaj të marte, pas arritjes së marrëveshjes mes dy klubeve deri në fund të sezonit aktual.
Kjo është hera e dytë që 31-vjeçari do të mbajë veshur fanellën e katalanasve, pas eksperiencës së mëparshme në sezonin 2023-2024. Gjatë periudhës së parë në Spanjë, Cancelo regjistroi 42 paraqitje, ku shënoi 4 gola dhe dhuroi 5 asistime.
Lojtari do të mbajë numrin 2 në fanellë dhe shihet si një përforcim i rëndësishëm për skemat e trajnerit Hansi Flick. Ceremonia e nënshkrimit u zhvillua në zyrat e klubit në prani të presidentit Joan Laporta dhe drejtorit sportiv Deco.
Përvoja e tij në të dyja krahët e mbrojtjes pritet të ndihmojë Barcelonën në objektivat për titullin kampion dhe Champions League./mxh
Studiuesit thonë se inteligjenca artificiale mund të përdorë regjistrimet e trurit nga një natë e vetme në laboratorin e gjumit për të parashikuar rrezikun e një personi për zhvillimin e më shumë se 100 gjendjeve shëndetësore
Modeli i inteligjencës artificiale, i njohur si SleepFM, është trajnuar me mbi gjysmë milioni orë të dhënash të gjumit, të mbledhura përmes polisomnografisë nga rreth 65.000 pjesëmarrës.
Polisomnografia konsiderohet standardi i artë për vlerësimin e gjumit gjatë natës. Ajo përdor sensorë të ndryshëm për të regjistruar aktivitetin e trurit, aktivitetin e zemrës, sinjalet e frymëmarrjes, lëvizjet e trupit, lëvizjet e syve dhe të dhëna të tjera fiziologjike.
Sipas studiuesve, kjo përbën një “minierë ari të pashfrytëzuar të të dhënave fiziologjike”.
“Ne regjistrojmë një numër të jashtëzakonshëm sinjalesh kur studiojmë gjumin”, ka thënë në një njoftim udhëheqësi i studimit, dr. Emanuel Mignot nga Stanford University School of Medicine.
Për të shfrytëzuar potencialin e këtyre të dhënave, studiuesit ndërtuan një model të inteligjencës artificiale dhe e trajnuan atë me 585.000 orë të dhënash polisomnografike nga pacientë, gjumi i të cilëve ishte vlerësuar në klinika të ndryshme të gjumit.
Fillimisht, modeli u testua në detyra standarde të analizës së gjumit, si klasifikimi i fazave të ndryshme të gjumit dhe diagnostikimi i ashpërsisë së apnesë së gjumit. SleepFM rezultoi po aq i saktë, madje në disa raste edhe më i mirë, se modelet më të avancuara që përdoren aktualisht.
Nga më shumë se 1.000 kategori sëmundjesh të analizuara, modeli identifikoi 130 gjendje që mund të parashikohen me saktësi të arsyeshme vetëm nga të dhënat e gjumit të pacientit.
Më pas, studiuesit krahasuan të dhënat e polisomnografisë së 35.000 të rriturve dhe fëmijëve të trajtuar në Qendrën e Mjekësisë së Gjumit në Stanford ndërmjet viteve 1999 dhe 2024, me rezultatet afatgjata shëndetësore të të njëjtëve pjesëmarrës, duke përdorur kartelat e tyre elektronike shëndetësore.
Ndër sëmundjet që modeli arriti të parashikojë përfshihen vdekshmëria nga të gjitha shkaqet, demenca, infarkti i zemrës, insuficienca kardiake, sëmundja kronike e veshkave, goditja në tru dhe fibrilacioni atrial.
Për disa lloje kanceri, komplikime gjatë shtatzënisë, probleme të qarkullimit të gjakut dhe çrregullime mendore, parashikimet e modelit të inteligjencës artificiale ishin të sakta në më shumë se 80% të rasteve, sipas një raportimi të publikuar në Nature Medicine.
Megjithatë, studiuesit ende nuk e kuptojnë plotësisht se cilat sinjale konkrete i analizon SleepFM kur bën parashikimin e një sëmundjeje të caktuar. Ata po punojnë për ta sqaruar këtë, si dhe për të përmirësuar më tej saktësinë e modelit, ndoshta duke shtuar edhe të dhëna nga pajisjet e veshshme për monitorimin e shëndetit. /et
Një gjyqtare u qëllua me armë zjarri këtë të martë brenda një gjykate në Stamboll nga një prokuror publik. Incidenti ndodhi në një gjykatë të apelit rreth orës 13:00, tha agjencia e lajmeve DHA.
Gjyqtarja Asli Kahraman pësoi lëndime të rënda kur Muhammet Çagatay Kiliçaslan, ish-partneri i saj, hapi zjarr, duke e goditur atë në ijë.
Kahraman mori ndihmën e parë në vendngjarje përpara se të dërgohej me urgjencë në spital, ku thuhet se është në gjendje të qëndrueshme.
Kiliçaslan u arrestua dhe pritet të paraqitet në gjykatën kryesore të Stambollit./mxh
Emisioni “Në Shënjestër” ka zbuluar automjetin tip Audi, me targë ‘AB 700 RS’, me të cilin është arratisur ditën e sotme nga spitali rajonal i Durrësit, Altin Ndoci.
Ndoci u largua sot pas një vizite mjekësore në spital, edhe pse i shoqëruar nga disa efektivë të burgjeve.
Besohet se arratisja e këtij personazhi të rrezikshëm të botës së krimit ishte e mirëplanifikuar, pasi automjeti në fjalë ka qenë duke e pritur atë në parkingun e spitalit./ BalkanWeb
Nga Ylli Pata
Rasti i hetimit nga SPAK i historisë së financimit të Foltores së Sali Berishës në vitin 2021, është vetëm një çështje banale burokratike e një historie që në thelb është politike.
Episodi i çështjes së nisur në hetim, të cilin Belind Këlliçi e quajti “periferike”, nuk është gjë tjetër veçse një rrjedhë i të ashtuquajturave “letrave anonime”, që përbën realisht një fenomen politik post reformës në drejtësi.
Ku PD dhe LSI, që ishin dhe janë kundër produktit të reformës në drejtësi, e nisën betejën politike duke denoncuar me padi zyrtare qeverinë dhe mazhorancën. Duke i dhënë një lëndë të parë prokurorisë speciale, që në një mënyrë ishte orientim i hetimeve ndaj korrupsionit të zyrtarëve të lartë. Luftë që ka emra dhe mbiemra denoncuesish siç firma e Gazment Bardhit ndaj Foltores së Sali Berishës si organizatë paralele e PD-së zyrtare.
Por në realitet kjo çështje më shumë se një kronikë gjyqësore është një histori e pastër dhe e rëndësishme politike, e cila ja vlen të analizohet si e tillë, përtej letrave të çuara nga Bardhi apo të azhornuara nga prokurorët e çështjes.
Foltorja e Sali Berishës nuk është një akt partiak, është një ofensivë gjeopolitike e doktorit kundër superfuqisë botërore. Sado që të dalin sot e të komentojnë në bazë të zhvillimeve aktuale, nëse i rikthehemi kohës, doktori e nisi foltoren si sfië ndaj qeverisë së SHBA. E cila e kishte shpallur Non Grata për Korrupsion Madhor, pengim të drejtësisë dhe minim të demokracisë.
Berisha i tha Amerikës: Ju më dënuat por unë kam fansa. Që në fakt nuk i kishte dhe nuk i ka, por i inxhinieroi, i mobilizoi, i financoi. Natyrisht diku me joshje, diku me lekë, diku me pahir.
Foltorja e Sali Berishës, ku Belind Këlliçi është një nga emrat kryesorë, ishte një akt politik kundër PD-së reale, zyrtae, strukturore. Me objektivin për të ngitur një PD të re nga fansat e doktorit. i cili natyrisht që ka fansa, por siç tregoi historia politike nuk i ka në elektoratin e PD por vetën në tarafet dhe korridoret e tyre ndër vite. Që në realitet nuk kanë lidhje me të djathtën shqiptare.
Historia gjyqësore e foltores, edhe pse përfaqëson një ngjarjen interesante karme; padinë e Gaz Bardhit dhe Belindin që thirret në cështje, nuk ka gjasa të prodhojë vepër penale. Edhe pse brenda ka shumë, por foltorja është një histori e rëndësishme politike dhe madje gjeopolitike.
Përbën revoltën e një lideri të sanksionuar nga SHBA kundër fuqisë më të madhe të botës, duke i bërë të ditur se ka popullin me vete për ta sfiduar atë. Që në fakt ishte një mashtrim; Sali Berisha nuk e ka pasur dhe s’e ka popullin me vete kundër SHBA. Më vonë, Berisha kur e pa që nuk e arriti këtë, pagoi miliona dollarë amerikanë(thuhen 6 apo 8) për ta hequr njollën amerikane por nuk ja doli.
Megjithatë prapë historia e foltores është e varfër, pasi ka hone edhe më të thella. Përveç një historie mashtrimi apo penalisht e implikuar, ajo është një çështje e rëndë politike, e cila paturpësisht konsiderohet nga panelistët e darkës si një zhvillim për të promovuar njerëzit që i kishte persekutuar Luli. Po mirë, kë promovoi foltorja, keni ndonjë emër?! TemA
Fortlumturia e Tij, Kryepiskopi i Shqipërisë, Imzot Joani, zhvilloi sot një seri takimesh të rëndësishme me zyrtarë të lartë të Bashkimit Europian në Bruksel. Ai u takua me Komisionerin Europian për Transportet e Qëndrueshme dhe Turizmin, Apostolos Tzitzikostas. Biseda u përqendrua në rëndësinë historike të veprës së Kryepiskopt të lumur Anastas dhe në vizionin e Fortlumturisë së Tij, Kryepiskopit Joan, për të ardhmen e Kishës Orthodhokse të Shqipërisë. Fortlumturia e Tij theksoi angazhimin e tij që Kisha të mbetet një zë i fuqishëm dhe i pavarur në shoqërinë shqiptare, një shoqëri që përballet me sfida të mëdha si emigracioni i të rinjve dhe ndryshimet e thella demografike.
Gjithashtu, Kryepiskopi Joan u takua me Kryetarin e Delegacionit të Parlamentit Europian për Shqipërinë, eurodeputetin Marco Tarquinio (Itali). Ky takim mbart rëndësi të veçantë, duke pasur parasysh rolin kyç që luan ky delegacion në procesin e integrimit europian të Shqipërisë.
Fortlumturia e Tij, Kryepiskopi Joan u takua edhe me Bashkëkryetaren e Grupit të Punës për Dialogun Ndërfetar në Parlamentin Europian, eurodeputeten Željana Zovko (Kroaci, EPP). Gjatë takimit u diskutuan çështje të lirisë fetare në Europë dhe u theksua modeli i suksesshëm i bashkëjetesës harmonike të komuniteteve fetare në Shqipëri. Fortlumturia e Tij informoi për sfidat me të cilat vazhdojnë të përballen komunitetet fetare, veçanërisht përsa i përket çështjeve pronësore.
Në të trija takimet, Fortlumturia e Tij theksoi se integrimi i Shqipërisë në Bashkimin Europian është i dobishëm jo vetëm për komunitetet fetare dhe Kishën Orthodhokse të Shqipërisë, por edhe për popullin shqiptar dhe për vetë Europën.
Këto takime u zhvilluan në kuadër të vizitës së Fortlumturisë së Tij në Bruksel (12-15 janar 2026), me rastin e konferencës që do të zhvillohet nesër, më 14 janar, në Parlamentin Europian, me temë; “Jeta, Vepra dhe Trashëgimia e Kryepiskopit të lumur Anastas”, e organizuar nga Parlamenti Europian në nderim të Kryepiskopit Anastas në përvjetorin e parë të jetëndërrimit të tij.
Prania e Kreut të Kishës Orthodhokse të Shqipërisë në qendrën e institucioneve europiane mbart një rëndësi të veçantë në këtë moment kritik për negociatat e anëtarësimit. Kisha Orthodhokse, përmes veprës së saj të gjerë sociale, arsimore dhe shpirtërore, mbetet një urë lidhëse e fuqishme midis vendit dhe Europës.
Nga Mero Baze
Kushdo që ka hedhur sytë nga avioni ndërsa ulet drejt Rinasit nuk mund të mos i vrasë sytë ulëtësira veriperëndimore e Shqipërisë, e cila ngjan si një hapësirë ku dikush ka hedhur shtëpi nëpër fushë si gurë dominoje. Përveç pamjes së shëmtuar antiurbane me të cilën prezantohet Shqipëria, ajo copë Shqipërie që ne shikojmë nga avioni është një nga plagët e mëdha të tranzicionit shqiptar, e cila përsëritet disa herë nga Velipoja deri në Sarandë. Lëvizja e lirë e pas vitit 1990 dhe mungesa e shtetit serioz ka bërë që qindra mijëra familje shqiptare, kryesisht nga fshatrat e Shqipërisë, të vërshojnë drejt ulësirës shqiptare dhe të ndërtojnë shtëpi apo biznese në zona të kuqe, që preken nga përmbytjet apo që janë nën rrezikun e përhershëm të zhdukjes nga faqja e dheut, siç janë ndërtimet në rrezen e hidrocentraleve tona të Kaskadës së Drinit apo në dalje të luginës së Matit.
Zona të tëra në Shkodër, Lezhë, Katund i Ri, Këneta e Durrësit, Novoselë dhe ulësira e poshtme e Vjosës, si dhe një pjesë e zonës së Cukës në Sarandë, janë zona nën presionin e përhershëm për të qenë të përmbytura dhe më e pakta që duhet të bëjë shteti shqiptar është të shmangë dëmet njerëzore nga këto zona.
E di që të gjithë thonë se tani është vonë, por nesër do të jetë edhe më vonë. Ajo që është urgjente është hartimi i një plani thelbësor për spostimin e çdo banese prej këtyre zonave drejt territoreve të sigurta. Ky plan nuk mund të jetë as dyvjeçar as pesëvjeçar, por dhjetë deri njëzetvjeçar, sipas mundësive të planifikuara të shtetit shqiptar. E rëndësishme është që fillimisht të shpallen zonat e kuqe ku nuk duhet të banojnë më njerëz dhe nuk duhet të ketë më biznese, dhe pastaj spostimi të shtrihet në vite si një përgjegjësi e çdo qeverie që vjen e ikën në këtë vend.
Kjo rikthen përgjegjësinë e shtetit shqiptar për territorin dhe qytetarët.
Kjo histori që çdo vit, sa herë bie shi, ne duhet të ndeshemi me njerëz që kanë ndërtuar aty ku nuk duhet të ndërtojnë dhe çdo vit t’u premtojmë kompensim për dëmet, është një tmerr pa fund. Ne po investojmë që ata të jetojnë aty ku nuk duhet të jetojnë. Zonat e kuqe të përmbytjeve duhet të jenë të lira nga ndërtimet dhe bizneset, pasi vetëm ashtu ato kthehen në valvola shkarkimi të përmbytjeve, duke shpëtuar zonat e tjera. Kënetat apo xhepat e përmbytjeve, në rast fatkeqësie natyrore, janë amortizatori më i mirë i sulmit të parë të natyrës mbi territorin. Por ato duhet të jenë të zbrazura nga njerëzit.
Dhe ky proces duhet të fillojë një orë e më parë, bazuar në një plan kombëtar afatgjatë të mirëstudiuar për zhvendosjen e banorëve nga ato zona ku kanë ndërtuar në emër të lirisë së tyre personale, duke u kthyer në një problem kombëtar të përvitshëm shoqëruar me një faturë financiare të çuar dëm.
I vetmi investim i qëndrueshëm kundër këtij fenomeni është të fillojmë të mendojmë se si t’i heqim ata nga zonat ku do të jenë në rrezik të përhershëm, duke i lënë në një konflikt të përhershëm me natyrën dhe fatkeqësitë e sjella prej saj.
Ditën kur banori i parë do të fillojë të largohet nga ato zona, do të jetë dita e normalizimit të anarkisë urbane të Shqipërisë, e cila përveçse e shëmtuar është edhe e rrezikshme për ata që e kanë shkaktuar.
Një e katërta e vendeve në botën në zhvillim janë më të varfra se sa ishin në vitin 2019, para pandemisë së Covid-it, ka zbuluar Banka Botërore.
Organizata me seli në Washington tha se një grup i madh vendesh me të ardhura të ulëta, shumë prej tyre në Afrikën Sub-Sahariane, kanë pësuar një tronditje negative gjatë gjashtë viteve deri në fund të vitit të kaluar.
The Guardian shkruan Banka tha se rritja globale ka “ngadalësuar” që prej pandemisë, dhe ritmi aktual është “i pamjaftueshëm për të ulur varfërinë ekstreme dhe për të krijuar vende pune aty ku nevoja është më e madhe”.
Rritja ekonomike në tregjet në zhvillim dhe ekonomitë në zhvillim pritet të ngadalësohet nga 4.2% vitin e kaluar në 4% vitin e ardhshëm, sipas raportit.
Banka tha se rritja ekonomike globale po rezulton “më e qëndrueshme se sa pritej”, veçanërisht pas performancës më të mirë se parashikimet e ekonomisë amerikane vitin e kaluar, por progresi pritet të jetë i kufizuar në vitin 2026, ndërsa ekonomitë e zhvilluara dhe ato në zhvillim po hasin vështirësi.
Ekonomia e SHBA-ve vlerësohet të ketë shënuar rritje prej 2.1% në vitin 2025 dhe 2.2% në vitin 2026, pas përmirësimeve prej 0.7 dhe 0.6 pikë përqindje nga parashikimi i fundit i bankës në qershor. Studimi i bankës tregoi se zona e euros mbeti prapa, me rritje vetëm 0.9% në 2025 dhe në rrugë për të arritur 1.2% në 2026.
Rritja globale pritet të mbetet kryesisht e qëndrueshme gjatë dy viteve të ardhshme, duke u ulur nga 2.7% në vitin 2025 në 2.6% në vitin 2026, përpara se të rikthehet në 2.7% në vitin 2027, një rishikim i lehtë në rritje krahasuar me parashikimin e qershorit.
Shumë prej një në katër vendet në zhvillim, ku të ardhurat mesatare janë më të ulëta se në vitin 2019, kanë përjetuar luftëra dhe uria, tha raporti, gjë që ka vonuar rimëkëmbjen e tyre nga pandemia. Rritjet e fundit ekonomike nuk kanë qenë të mjaftueshme për të kompensuar rënien e mëparshme.
Indermit Gill, kryeekonomisti i Bankës, tha: “Këto trende nuk mund të shpjegohen vetëm me fatkeqësi. Në shumë vende në zhvillim, ato pasqyrojnë gabime të shmangshme në politika.”
Gill tha se vendet në zhvillim duhet të ndjekin rregulla strikte buxhetore për të siguruar bazën e rritjes së qëndrueshme. Ai shtoi se formula është e ngjashme për të gjitha vendet që duan të rriten më shpejt.
“Për të shmangur stanjacionin dhe papunësinë, qeveritë në ekonomitë në zhvillim dhe ato të avancuara duhet të liberalizojnë fuqishëm investimet private dhe tregtinë, të kufizojnë konsumin publik dhe të investojnë në teknologji të reja dhe arsim,” tha ai.
Gill theksoi se ekonomia globale ka treguar qëndrueshmëri, por nuk ka arritur të nxisë rritjen në nivele që do të krijonin vende pune për të rinjtë, veçanërisht për 1.2 miliardë nën moshën 16 vjeç që pritet të hyjnë në tregun e punës në dekadën e ardhshme.
“Me çdo vit që kalon, ekonomia globale është bërë më pak e aftë për të gjeneruar rritje dhe duket më e qëndrueshme ndaj pasigurive politike. Por dinamizmi ekonomik dhe qëndrueshmëria nuk mund të ndahen për shumë gjatë pa dëmtuar financat publike dhe tregjet e kreditit. Në vitet e ardhshme, ekonomia botërore pritet të rritet më ngadalë se në vitet e vështira ’90, ndërsa mban nivele rekord të borxhit publik dhe privat.”, shtoi Gill.
Banka Botërore pret që Kina të rritet me 4.4% këtë vit dhe 4.2% vitin e ardhshëm. Këto shifra përfaqësojnë një përmirësim krahasuar me vlerësimin e qershorit të vitit të kaluar, por gjithsesi mbeten rritjet më të ulëta në 35 vite dhe nën objektivin e Partisë Komuniste prej 5%.
Pekini është nën presion që nga pranvera e kaluar, kur Donald Trump rriti tarifat mbi importet kineze. Kina gjithashtu po përballet me sfidën e plakjes së shpejtë të popullsisë dhe pasojat e bumit spekulativ të tregut të pasurive të paluajtshme.
Banka tha se Kina rezultoi më e fortë se sa pritej, pasi shpenzimet e mëdha të qeverisë rritën konsumin e brendshëm dhe shitjet e eksporteve u mbështetën nga ridrejtimi i mallrave drejt tregjeve jo-amerikane.
Nga Lezha, ku mbajti takimin e radhës në kuadër të turit të tij të Foltores, kreu i Partisë Demokratike sulmoi edhe Lulzim Bashën.
Në fjalën e tij, Berisha iu referua si një “kalbësirë e brendshme” që tentoi të kapte partinë. Sipas Berishës, ai ditën bënte sikur ishte me demokratët ndërsa natën vepronte me Edi Ramën duke bërë pazare në kurriz të qytetarëve.
Për Berishën, demokratët ndëmorën një veprim të vështirë kur zgjodhën të ishin në anën e tij.
“Në qoftë se demokratët do të kishin një emër të dytë, të pamposhtur. Asgjë nuk na mposhti ne, asgjë nuk e mposhti këtë parti. Ua thashë edhe njëherë, menduam se e fshinë nga harta politike, jo, përkundrazi, u ngritëm si Feniksi nga hiri. Në këto vite, ju demokratët, të gjithë demokratët, kaluan kaluarin më të pamerituar, por edhe provën më të madhe të dinjitetit të tyre, provën më të madhe të guximit të tyre. Një kalbësirë e brendshme e kapi PD-në. Një kryetar që ju i dhatë besimit, ditën ishte me ju, natën me Edi Ramën ndante paratë dhe pazaret.
Punonte kundër jush, punonte kundër idealeve tuaja, interesave tuaja sepse i tillë ishte Edi Rama në radhë të parë, por edhe ai. Një armik i pluralizmit, bastard, pasardhës i një xhelati që firmoste varjen në litar. Nga njëra anë hiqej si intelektual, skulptor, nga ana tjetër ulej dhe firmoste varjen e poetëve, varjen e qytetarëve të thjeshtë, krejtësisht të pafajshëm, vetëm si kundërshtarë politikë. Ky armik i egër i pluralizmit gjeti dobësitë, dhe faktikisht po përpiqej ta rrënonte nga brenda PD-në.
Unë e them këtu, vendimi më i rëndësishëm i jetës tuaj dhe më i vështirë ishte vendimi për të mbështetur në vjeshtën e vitit 2021 Sali Berishën. Ishte vendimi për të dalë nga fasadë opozita në opozitë të vërtetë. Por kësaj here, betejën nuk e kishit vetëm me qeverinë shqiptare dhe misionarët e saj në PD. Beteja juaj ishte globale.
Ishte me kreun e mafies botërore, që ishte Xhorxh Sorosi. Ky Karl Marksi i post-marksizmit, armik i egër i PD dhe vlerave demokratike. Por, edhe njëherë, ju u provuat të pamposhtur me zgjidhjet që bëtë.”, u shpreh Berisha.
Login