Në Shqipërinë e sotme, familja nuk fillon më me një dasmë apo me një bebe. Fillon me një kalkulim. Dy paga, një qira, një makinë, një kredi e mundshme, çmimet e supermarketit, kostoja e çerdhes, ndonjë ndihmë për prindërit dhe, në fund, pyetja që dikur ishte intime, tani është financiare: a na del për një fëmijë?
Në letër, shumë çifte të reja ende e duan familjen tradicionale me dy fëmijë. Në praktikë, ekonomia ua zhvendos vazhdimisht vijën e nisjes.
Fillimisht, duhet stabiliteti në punë. Pastaj një shtëpi më e madhe. Pastaj kursimet për mobilimin. Më pas vjen llogaria e çerdhes, e pampersave, e pediatrit, e formulës, e transportit. Deri atëherë, mosha biologjike ka ecur më shpejt se rritja e pagës.
Siç argumenton eksperti Selami Xhepa, âkur kostot fikse tĂ« jetĂ«s rriten mĂ« shpejt se pritshmĂ«ritĂ« pĂ«r tĂ« ardhurat, familja kthehet nga projekt emocional nĂ« projekt financiarâ.
Në këtë kuptim, shtyrja e lindjeve nuk është vetëm zgjedhje kulturore, por një reagim racional ndaj pasigurisë ekonomike.
Nëse do ta konsideronim si transformim, do të pohonim që lindjet nuk po shtyhen vetëm nga ndryshimi i kulturës, por nga rritja e kostove fikse të jetës.
NĂ« thelb, nuk Ă«shtĂ« se brezi i ri nuk do fĂ«mijĂ«. Shpesh nuk arrin dot tâi pĂ«rballojĂ« pa rrĂ«shqitur nĂ« pasiguri financiare. Sipas z. Xhepa, ânĂ« ekonomi, familjet reagojnĂ« ndaj kostos margjinale tĂ« çdo vendimi tĂ« madh, dhe sot fĂ«mija i parĂ« Ă«shtĂ« kthyer nĂ« vendimin me barrĂ«n mĂ« tĂ« lartĂ« financiare pĂ«r çiftet e rejaâ.
Në vitin 2025, Shqipëria regjistroi vetëm 21,425 lindje, niveli më i ulët në më shumë se tri dekada, ndërsa fertiliteti ka rënë në 1.21 fëmijë për grua.
Pas emigracionit dhe plakjes, njĂ« pjesĂ« gjithnjĂ« e mĂ« e madhe e shpjegimit lidhet me koston e jetesĂ«s sĂ« familjeve tĂ« reja. NĂ« krahasim me fillimin e viteve â90, kur kishte rreth 80 mijĂ« lindje nĂ« vit, aktualisht numri i tyre Ă«shtĂ« katĂ«r herĂ« mĂ« i ulĂ«t (shiko grafikun).
Dikur hyrja në jetën e rritur kishte një kronologji pothuajse lineare: mbaroje shkollën, gjeje një punë, martoheshe, merrje një shtëpi dhe më pas vinin fëmijët.
Sot, për një pjesë në rritje të të rinjve shqiptarë, kjo renditje është kthyer në një seri pengesash ekonomike që duhen kaluar një nga një, shpesh me vite vonesë.
Pragu i parë është strehimi. Në Tiranë dhe qytetet kryesore, qiraja për një apartament modest konsumon një pjesë disproporcionale të të ardhurave mujore.
Për shumë çifte, pagesa e shtëpisë, bashkë me faturat, internetin, energjinë dhe kostot e transportit, e çon menjëherë buxhetin familjar në kufijtë e mbijetesës.
Rreth 24.2% e familjeve shqiptare rezultojnë me detyrime të prapambetura për qira, fatura apo këste prone, një tregues i qartë i brishtësisë financiare edhe për kostot bazë të banesës.
âKur aksesi nĂ« strehim bĂ«het vetĂ« njĂ« barrĂ« afatgjatĂ« financiare, çdo hap tjetĂ«r i ciklit familjar shtyhet automatikishtâ, vĂ«ren z. Xhepa. Kjo e bĂ«n strehimin jo vetĂ«m koston e parĂ« tĂ« jetĂ«s adulte, por edhe filtrin kryesor qĂ« pĂ«rcakton nĂ«se njĂ« çift mund tĂ« avancojĂ« drejt prindĂ«rimit.
Por kostoja e hyrjes në jetën e rritur nuk mbaron te çelësi i shtëpisë. Ajo vazhdon me mobilimin, elektroshtëpiaket, makinën ose shpenzimet e transportit urban, me një supermarket që zë një peshë gjithnjë e më të madhe në buxhet dhe me nevojën për të krijuar një fond minimal sigurie. Një familje e re sot nuk blen vetëm një apartament ose paguan një qira. Ajo duhet të financojë një infrastrukturë të tërë jetese.
Dilema
Në Shqipëri, vendimi për të sjellë në jetë një fëmijë po ngjan gjithnjë e më shumë me vendimin për të marrë një kredi afatgjatë. Nuk mjafton dëshira. Duhet para, stabilitet dhe një ndjenjë minimale sigurie për të nesërmen. Dhe kur ekonomia nuk i jep këto, statistikat tregojnë pjesën tjetër.
Rriten familjet pa fëmijë
NjĂ« nga ndryshimet mĂ« tĂ« dukshme nĂ« strukturĂ«n familjare pas viteve â90 nuk Ă«shtĂ« vetĂ«m rĂ«nia e lindshmĂ«risĂ«, por zgjerimi i fazĂ«s sĂ« jetĂ«s nĂ« çift pa fĂ«mijĂ«. TĂ« dhĂ«nat e Censit 2023 tregojnĂ« se nĂ« TiranĂ« numĂ«rohen rreth 99 mijĂ« çifte pa fĂ«mijĂ« pĂ«rballĂ« 350 mijĂ« me fĂ«mijĂ«, njĂ« raport afĂ«rsisht 1 me 3.5, qĂ« e vendos kryeqytetin nĂ« njĂ« profil mĂ« urban dhe mĂ« tĂ« afĂ«rt me modelet europiane, ku krijimi i familjes nuk pĂ«rkthehet menjĂ«herĂ« nĂ« lindje.
E njëjta prirje shfaqet edhe në Durrës dhe Vlorë, duke sugjeruar se ky nuk është një fenomen i izoluar, por i lidhur me strukturën ekonomike të zonave më dinamike.
Në këto qarqe, vendimmarrja për të pasur fëmijë po shtyhet në kohë, jo domosdoshmërisht duke u refuzuar, por duke u kushtëzuar nga faktorë konkretë ekonomikë. Kostoja e banimit, sidomos në tregje të shtrenjta si Tirana, pasiguria në tregun e punës dhe investimi më i gjatë në arsim dhe karrierë e zgjatin periudhën e jetës pa fëmijë.
Ndaj sociologët argumentojnë se rritja e çifteve pa fëmijë nuk lidhet vetëm me preferenca kulturore, por me një riorganizim të prioriteteve ekonomike të familjes.
Shifrat në nivel kombëtar e bëjnë këtë ndryshim edhe më të qartë.
Në vitin 2023, familjet e martuara ose në bashkëjetesë pa fëmijë arrijnë në 264,882, nga rreth 105 mijë që ishin në vitin 2011, një rritje prej 152%. Në të njëjtën periudhë, numri total i familjeve është rritur vetëm me rreth 33 mijë, ose 4.5%. Pra, rritja e çifteve pa fëmijë nuk është thjesht pasojë e zgjerimit të përgjithshëm të popullsisë apo familjeve, por një ndryshim strukturor brenda vetë modelit familjar.
Kjo diferencë tregon se pesha e çifteve pa fëmijë në totalin e familjeve po rritet me ritme shumë më të shpejta se vetë familjet, duke krijuar një realitet të ri demografik.
Kur fëmija i parë bëhet vendim financiar
NĂ« ekonominĂ« urbane tĂ« ShqipĂ«risĂ«, fĂ«mija i parĂ« po humbet gradualisht statusin e tij si vazhdimĂ«si ânatyraleâ e çiftit. Ai po hyn nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n kategori me blerjen e njĂ« apartamenti, me marrjen e njĂ« kredie apo me hapjen e njĂ« biznesi tĂ« vogĂ«l: njĂ« vendim qĂ« kĂ«rkon kapital fillestar, fluks financiar tĂ« qĂ«ndrueshĂ«m dhe njĂ« tolerancĂ« tĂ« lartĂ« ndaj riskut.
Dikur pyetja ishte nëse çifti ndihej emocionalisht gati. Sot pyetja është më e ftohtë, a e përballon buxheti?
Përpara se të mendojnë për një bebe, çiftet kalojnë nëpër një seri llogaritjesh të heshtura: qiraja ose kësti i shtëpisë, shpenzimet në supermarket, karburanti, kësti i makinës, një fond emergjence, ndonjë pagesë kursi apo specializimi, dhe vetëm pas kësaj vjen hapësira mendore për të pyetur nëse ka vend edhe për një anëtar të ri.
Ajo çfarë po ndodh konsiderohet si zhvendosje e strukturës së riskut ekonomik. Një fëmijë nënkupton jo vetëm shpenzime të drejtpërdrejta, por një rritje të menjëhershme të kostove fikse të familjes: një shtëpi më të madhe, mobilim shtesë, shpenzime mujore për higjienë dhe ushqim, vizita pediatrike, çerdhe apo kujdes privat, si dhe humbje të përkohshme të të ardhurave gjatë lejes së lindjes. Në terma ekonomikë, ai bëhet investimi më i madh afatgjatë që merr një familje e re.
Prandaj edhe vendimi shtyhet. Jo domosdoshmĂ«risht sepse dĂ«shira mungon, por sepse rritet pragu i sigurisĂ« qĂ« duhet kaluar pĂ«rpara se çifti tĂ« ndihet âgatiâ. NĂ« shumĂ« raste, fĂ«mija i parĂ« shtyhet derisa tĂ« mbyllet kredia e makinĂ«s, tĂ« stabilizohet kontrata e punĂ«s, tĂ« gjendet njĂ« shtĂ«pi me njĂ« dhomĂ« mĂ« shumĂ« ose derisa njĂ«ri prej gjyshĂ«rve tĂ« mund tĂ« ndihmojĂ« me kujdesin. KĂ«shtu biologjia fillon tĂ« presĂ« ekonominĂ«.
Sipas sociologut GĂ«zim Tushi, âfamilja shqiptare po largohet nga modeli i dikurshĂ«m ku fĂ«mija vinte si vazhdimĂ«si e natyrshme e martesĂ«s; sot ai hyn vetĂ«m pasi çifti ka krijuar njĂ« minimum sigurie ekonomike dhe psikologjikeâ.
Ky transformim, sipas tij, lidhet drejtpërdrejt me jetën urbane, rritjen e kostove dhe ndryshimin e prioriteteve të brezave të rinj.
MĂ« tej, ai e lexon kĂ«tĂ« si njĂ« ndryshim tĂ« vetĂ« raportit tĂ« shoqĂ«risĂ« me tĂ« ardhmen: ânuk kemi mĂ« frikĂ« nga sakrifica e rritjes sĂ« njĂ« fĂ«mije, por nga pasiguria qĂ« sjell mungesa e tĂ« ardhurave tĂ« qĂ«ndrueshme, strehimit dhe mbĂ«shtetjes socialeâ.
NĂ« kĂ«tĂ« kuptim, vendimi pĂ«r tâu bĂ«rĂ« prind nuk shtyhet nga mungesa e dĂ«shirĂ«s, por nga rritja e standardit tĂ« sigurisĂ« qĂ« çiftet i vendosin vetes pĂ«rpara se tĂ« hedhin kĂ«tĂ« hap.
Shifrat e bëjnë këtë mekanizëm të dukshëm. Në vitin 2025, Shqipëria regjistroi vetëm 21,425 lindje, 8.1% më pak se një vit më parë, ndërsa ekspertët po e lidhin rënien jo vetëm me emigracionin, por edhe me kostot e larta të jetesës për familjet e reja.
Në thelb, nuk është vetëm numri i çifteve që po zvogëlohet, por edhe numri i çifteve që ndihen financiarisht të afta për të kaluar në prindërim.
Nga dy fëmijë te një i vetëm
Tkurrja e lindjeve në Shqipëri nuk po ndodh gjithmonë si refuzim i idesë së familjes. Më shpesh po ndodh si tkurrje graduale e vetë projektit familjar. Nëse dikur modeli i dëshiruar ishte i qartë, martesë, një shtëpi dhe dy fëmijë, sot për shumë çifte urbane kjo formulë është në një fëmijë.
Presioni nuk vjen nga një faktor i vetëm. Ai ndërtohet nga një seri kostosh që nuk e ndalin rritjen: qiraja ose kësti i shtëpisë, ushqimet, çerdhja, transporti, kujdesi shëndetësor, aktivitetet pas shkolle, si dhe nevoja për të ruajtur një standard minimal jetese në qytet.
Pas lindjes së fëmijës së parë, familja përballet me një realitet të ri: çdo shpenzim i dytë nuk është më linear, por shumëfishon nevojat për hapësirë, kohë dhe para.
KĂ«tĂ« logjikĂ« e pĂ«rmbledh edhe rasti i I.J., 35 vjeçe, banuese nĂ« TiranĂ«, e cila thotĂ« se ka vendosur tĂ« ketĂ« vetĂ«m njĂ« fĂ«mijĂ« pikĂ«risht pĂ«r tĂ« mos krijuar kufizime tĂ« forta as nĂ« jetĂ«n e saj dhe as nĂ« mundĂ«sitĂ« qĂ« mund tâi ofrojĂ« fĂ«mijĂ«s.
âDua tĂ« jem e lirĂ« pĂ«r tĂ« investuar te rritja e tij, tek aktivitetet, udhĂ«timet, shkollimi dhe njĂ«kohĂ«sisht tĂ« mos heq dorĂ« plotĂ«sisht nga jeta ime profesionale dhe personaleâ, shprehet ajo. PĂ«r shumĂ« gra urbane nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n grupmoshĂ«, kjo nuk shihet si mĂ«nyra mĂ« racionale pĂ«r tĂ« ruajtur cilĂ«sinĂ« e jetĂ«s sĂ« familjes.
Kjo është arsyeja pse fëmija i dytë po bëhet vendimi më i vështirë ekonomik i familjes së re shqiptare. Në terma praktikë, ai kërkon një shtëpi më të madhe, më shumë kujdes të paguar dhe një rezervë financiare që shumë çifte nuk e kanë.
Në vend që të heqin dorë nga ideja e familjes, ata e tkurrin atë deri në kufirin që mund të menaxhojnë pa rrezikuar stabilitetin financiar.
Ky tranzicion po reflektohet gradualisht edhe nĂ« kulturĂ«n e pritshmĂ«rive. NjĂ« brez qĂ« Ă«shtĂ« rritur me idenĂ« e familjes me disa fĂ«mijĂ«, sot po e normalizon modelin e ânjĂ« tĂ« vetmiâ, jo si zgjedhje ideologjike, por si kompromis ekonomik.
Në shumë raste, fëmija i dytë mbetet në kategorinë e planeve që shtyhen pafund: pas rritjes së pagës, pas blerjes së shtëpisë, pas stabilizimit në punës, pas ndonjë emigrimi të mundshëm. Deri atëherë, koha biologjike e mbyll vetë dritaren.
Statistikat e fundit e përforcojnë këtë zhvendosje. Me fertilitetin që ka rënë në rreth 1.12 fëmijë për grua në vitin 2025 dhe lindjet në minimum historik, Shqipëria po i afrohet gjithnjë e më shumë modelit të vendeve ku familja e vogël nuk është më zgjedhje kulturore, por rezultat i kostos së lartë të jetesës.
Sipas të dhënave të INSTAT, bazuar në Cesin 2023, në vend kishte 161 mijë çifte të martuar pa fëmijë, që jetonin më vete. Numri i tyre po arrin me shpejtësi çiftet e martuar me fëmijë, që jetonin vetëm, që në fund të 2023-t ishin rreth 230 mijë.
Incentiva të munguara
Përballë kostos në rritje të jetës së familjeve të reja, përgjigjja publike në Shqipëri ka mbetur kryesisht simbolike. Bonusi i bebes, i konceptuar fillimisht si çek i menjëhershëm në lindje, ishte më shumë një gjest fiskal sesa një instrument që ndryshon sjelljen ekonomike të çifteve. Për një familje që përballet me qira, ushqime, çerdhe dhe humbje të përkohshme të të ardhurave, një pagesë e vetme shuhet brenda javëve të para.
Pikërisht për këtë arsye, premtimi për skemën e re, kalimi nga një bonus i vetëm te një mbështetje mujore deri në moshën 5 vjeç, u lexua si një lëvizje më serioze drejt nxitjes së lindjeve. Sipas modelit të prezantuar publikisht nga kryeministri Rama gjatë fushatës së shkuar, mbështetja do të ishte 5 mijë lekë në muaj për fëmijën e parë, 7 mijë për të dytin dhe 10 mijë për të tretin, një ndryshim që teorikisht e kthen ndihmën nga simbolike në një fluks të vazhdueshëm cash për familjen.
Megjithatë, hendeku mes premtimit dhe zbatimit mbetet vetë pjesë e problemit. Edhe pse viti 2026 u shpall si momenti kur skema do të hynte në fuqi, familjet ende nuk e ndiejnë këtë ndryshim si mekanizëm të konsoliduar, ndërsa vëmendja është zhvendosur te masa tjetër, kompensimi tatimor prej 48 mijë lekësh për fëmijët nën 18 vjeç, që nis nga deklarimi i marsit 2026.
Nga informacionet e marra nga Shërbimi Shtetëror Social, vendimi nuk është gati dhe nuk ka ende një ligj. Nga kjo skemë e re pritet të përfitojnë edhe fëmijët që nuk kanë mbushur ende 5 vjeç kur kjo skemë të hyjë në fuqi.
Sipas sociologut Tushi, pagesa mujore, edhe nĂ«se nis tĂ« zbatohet, mbetet vetĂ«m njĂ« pjesĂ« e ekuacionit. âAjo mund tĂ« ndihmojĂ« konsumin afatshkurtĂ«r tĂ« familjes, por vĂ«shtirĂ« se ndryshon vendimin pĂ«r lindje nĂ«se kostot strukturore tĂ« jetĂ«s urbane vazhdojnĂ« tĂ« rriten mĂ« shpejt se tĂ« ardhurat.
PĂ«r kĂ«tĂ« arsye, drama demografike shqiptare nuk Ă«shtĂ« thjesht çështje âsa para jep shteti pĂ«r njĂ« bebeâ, por sa i ul shteti kostot fikse tĂ« jetĂ«s qĂ« e bĂ«jnĂ« atĂ« bebe tĂ« duket si luks. Derisa kjo tĂ« ndodhĂ«, incentivat do tĂ« mbeten mĂ« shumĂ« tituj politikĂ« sesa mekanizma realĂ« qĂ« ndryshojnĂ« matematikĂ«n e familjesâ- pĂ«rfundon z. Tushi.
Jo vetëm apartamentet, edhe qiratë po bëhen të papërballueshme për vendasit e familjet e reja
Elona dhe Sokoli janë një çift i ri 24 dhe 26 vjeç, që kanë vendosur të fillojnë jetesën së bashku. Paga mujore bruto e Sokolit është 100 mijë lekë në muaj (gati 80 mijë lekë neto) dhe e Elonës 90 mijë lekë në muaj bruto, ose 72 mijë lekë. Të ardhurat e tyre mujore neto janë rreth 152 mijë lekë.
Fillimisht menduan tĂ« blinin njĂ« shtĂ«pi, nĂ« njĂ« zonĂ« relativisht tĂ« mirĂ«, pĂ«r tĂ« kursyer kostot e makinĂ«s, karburantit e parkimit. Me tĂ« ardhurat qĂ« kanĂ« Ă«shtĂ« e pamundur qĂ« tĂ« blejnĂ« njĂ« shtĂ«pi, qĂ« mesatarisht kushton 1800 â 2000 euro pĂ«r metĂ«r katror, pra u duhen 160-180 mijĂ« euro pĂ«r njĂ« hyrje prej 90 metra katror. Banka u financon deri nĂ« 70% tĂ« vlerĂ«s, pĂ«r njĂ« shumĂ« prej 110 â 120 mijĂ« eurosh.
Sipas Bankës së Shqipërisë, në nëntor, norma mesatare e interesit për kreditë e reja ishte 3.84% në Lek dhe 4.6% në Euro. Për një kredi prej 120 mijë eurosh, ose ekuivalentin në Lek, kësti mesatar mujor i një huaje prej 20 vitesh, sipas kalkulatorit të kredisë, do të ishte përkatësisht 770 euro, ose 70 mijë lekë.
Por, sipas kritereve të vendosura nga Banka e Shqipërisë, kredimarrësit duhet të çojnë për pagesën e kësteve 40% të të ardhurave për shtëpinë e parë dhe 35% për shtëpinë e dytë. Në valutë, financohen përkatësisht 35% dhe 30%.
Sipas këtyre kushteve, kësti maksimal që mund të përballojnë Elona dhe Sokoli është rreth 60 mijë lekë në muaj.
Krahas kĂ«saj, ata do tĂ« duhet tĂ« kishin edhe kursime prej rreth 50 mijĂ« eurosh, qĂ« do tâu duhej pĂ«r tĂ« mbuluar 30% tĂ« vlerĂ«s sĂ« apartamentit, shumĂ« e pamundur tĂ« kursehej me kostot aktuale tĂ« jetesĂ«s e pagat reale.
Në këto kushte, ata vendosën të kërkonin një shtëpi me qira afër zonave të qendrës, për shkak të afërsisë me vendin e punës dhe për të shmangur përdorimin e makinës. Por dhe qiratë në lagje të mira nuk ishin më të lira se 700 euro në muaj, duke u marrë atyre gati gjysmën e të ardhurave mujore (46%).
Ky nivel i kalon ndjeshëm kufijtë e përballueshmërisë së pranuar gjerësisht nga standardet ndërkombëtare, ku qiraja nuk duhet të shkojë përtej 30% të buxhetit familjar.
Në terma praktikë, për të qenë në një situatë financiare të qëndrueshme, ata do të duhej të paguanin jo më shumë se rreth 450 euro në muaj për strehim, ndërsa diferenca prej mbi 250 eurosh në muaj që u kërkohet sot përkthehet drejtpërdrejt në më pak para për ushqim, shërbime, transport dhe kursime.
Pas pagesës së qirasë, atyre u mbeten rreth 82 mijë lekë për të përballuar të gjitha shpenzimet e tjera të jetesës, në një kohë kur çmimet e energjisë, ushqimeve dhe shërbimeve po rriten, duke e bërë gjithnjë e më të vështirë nisjen e një jete të pavarur në kryeqytet pa hyrë në një cikël të vazhdueshëm presioni financiar dhe sidomos të mendojnë për të shtuar familjen.
âKĂ«rkesa e lartĂ« pĂ«r qira vjen kryesisht si pasojĂ« e pamundĂ«sisĂ« financiare tĂ« shumĂ« familjeve tĂ« reja pĂ«r tĂ« blerĂ« njĂ« apartament, ndĂ«rkohĂ« qĂ« edhe çmimet e shitjes janĂ« rritur ndjeshĂ«m. KĂ«ta dy faktorĂ« kryesorĂ« po ndikojnĂ« vazhdimisht nĂ« rritjen e çmimeve tĂ« qirave.
VeçanĂ«risht nĂ« zona si Liqeni i ThatĂ«, pranĂ« DigĂ«s dhe pranĂ« shkollĂ«s sĂ« mesme âPetro Nini Luarasiâ, ku kĂ«rkesa Ă«shtĂ« mĂ« e lartĂ«, qiratĂ« janĂ« rritur ndjeshĂ«m.
Por nĂ« pĂ«rgjithĂ«si, nĂ« tĂ« gjithĂ« TiranĂ«n, Ă«shtĂ« shĂ«nuar njĂ« tendencĂ« nĂ« rritje e çmimeve tĂ« qirasĂ« dhe nuk pritet ndonjĂ« ulje nĂ« periudhĂ«n e afĂ«rtâ, Ă«shtĂ« shprehur mĂ« herĂ«t pĂ«r âMonitorâ, Dritan Leka, njĂ« nga drejtuesit e agjencisĂ« imobiliare âCPMâ.
âQiratĂ« dhe apartamentet e shtrenjta janĂ« njĂ« nga arsyet se pse tĂ« rinjtĂ« po ikin nĂ« emigracionâ, thotĂ« Stela Dhami nga âColliers Internationalâ, duke shtuar qĂ« Ă«shtĂ« detyrĂ« e qeverisĂ« qĂ« tĂ« bĂ«jĂ« tĂ« mundur qĂ« tĂ« ketĂ« shtĂ«pi tĂ« pĂ«rballueshme pĂ«r tĂ« rinjtĂ« dhe popullatĂ«n nĂ« pĂ«rgjithĂ«si.
Bazuar në përvojat ndërkombëtar, znj. Dhami rekomandon që shteti mund të bëjë politika sociale, si të ofrojë kredi me norma interesi të ulëta për familjet e reja, të ofrojë garanci për kolateralin, të garantojë riskun me bankat.
âNĂ« radhĂ« tĂ« parĂ« duhet regjistruar stoku i apartamenteve tĂ« pashitura. Pas regjistrimit tĂ« kĂ«tij stoku, institucionet mund tĂ« bĂ«jnĂ« marrĂ«veshje me ndĂ«rtuesit dhe tâ ofrojnĂ« apartamentet si partneritet me privatinâ, sugjeron ajo./Monitor
The post Anatomia e një lindjeje të munguar, pse çiftet po e shtyjnë vendimin për fëmijën e parë? appeared first on Albeu.com.
Login
