Erion Malaj, deputet i Partisë Socialiste, deklaroi se mazhoranca do e çojë përpara Reformën Territoriale, edhe nëse nuk arrihet konsensusi me opozitën.

“Mendoj që konsensusi do të ishte rruga e duhur dhe më e mira. Ne si forcë politike duhet ta çojmë përpara këtë reformë, por patjetër që duhet shfrytëzuar në çdo cep mundësia e të pasurit konsensus. Bëhet fjalë për një reformë që bëhet nga njerëz politikë dhe që në fund shikojnë interesat e partisë së tyre. Në rastin konkret, unë mendoj që kur arritëm te numri i bashkive, për arsye politike nuk po gjehet ky konsensus. Është e nevojshme kjo si reformë, ashtu siç është edhe Reforma Zgjedhore. Të vetmin rast ku kam parë konsensus ka qenë dita e rezolutës së përbashkët në Parlament. Prej atij momenti kemi patur ulje-ngritje në bashkëbisedimin politik me opozitën”, tha Malaj në studion e “Off the Record” nga Andrea Danglli, në A2CNN.

“Mendoj që nëse nuk arrihet ai konsensus, për të cilin duhen pyetur përfaqësuesit e opozitës pse nuk po arrihet, ne kemi detyrimin si mazhorancë që ta çojmë përpara reformën”, shtoi deputeti socialist.

Nga Fatos Çoçoli

Kur një protestë hyn në ditën e saj të 53-të, pyetja nuk është më vetëm nëse ajo vazhdon të ekzistojë, por nëse vazhdon të ketë aftësinë të imponojë agjendën mediatike, brenda dhe jashtë vendit. Në epokën e cikleve të shpejta të informacionit, ku ngjarjet zëvendësojnë njëra-tjetrën brenda pak orësh, mbajtja e vëmendjes së mediave ndërkombëtare është një sfidë e madhe për çdo lëvizje proteste.

Edhe në mediat e vendit, vetem një media e rëndësishme televizive vijon ta transmetojë protestën drejtpërsëdrejti për 53 ditë rrjesht. Pesë ose gjashtë mediat e tjera të rëndësishme të vendit, disa shumë më të mëdha se vetë kjo medie, kanë javë që nuk e japin më protestën drejtpërsëdrejti.

Por a mundet një protestë që ka hyrë në ditën e saj të 53-të të prodhojë ende një “stuhi” lajmesh në mediat perëndimore?

Vëmendja mediatike nuk është e pafund

Historia e protestave në vende të ndryshme tregon se interesi i mediave ndërkombëtare zakonisht është më i madh në fazat e para të një lëvizjeje. Fillimi i protestës, përmasat e saj, kërkesat, reagimi i autoriteteve dhe çdo zhvillim i pazakontë krijojnë elementin e risisë, që është një nga kriteret kryesore të raportimit.

Tek ne, mosreagimi i autoriteteve shtetërore, pra lënia e protestës të lirë të derdhej në bulevardin “Dëshmorët e Kombit” dhe të shkontë në çdo rrugë të Tiranës që vendoste për 53 ditë rrjesht, nuk i dha shkëndijat protestës që të përbënte përballja me autoritetet lajm “perëndimor”.

Me kalimin e kohës, një protestë duhet të ofrojë zhvillime të reja, për të mbetur në qendër të vëmendjes. Nëse protesta vazhdon me të njëjtin format, sikurse është protesta jonë paqësore 53 ditëshe, pa ndryshime të rëndësishme, interesi mediatik zakonisht zbehet, edhe nëse pjesëmarrja mbetet e konsiderueshme.

Çfarë e bën një protestë lajm ndërkombëtar?

Mediat perëndimore zakonisht i kushtojnë vëmendje një proteste, kur ajo përmbush një ose disa nga këta elementë. Ose paraqet zhvillime të reja me rëndësi politike ose shoqërore, ose ka ndikim në stabilitetin institucional ose ekonomik të vendit, ose lidhet me çështje që kanë interes ndërkombëtar (p.sh., revolta ndaj projekteve të pjestarëve të familjes Trump në Shqipëri, të drejtat e njeriut ose zgjedhjet. Në mungesë të këtyre elementeve, raportimi perëndimor priret të bëhet më sporadik.

“Stuhia” e lajmeve nuk krijohet vetëm nga kohëzgjatja

Një protestë nuk prodhon automatikisht jehonë ndërkombëtare, vetëm sepse zgjat shumë. Kohëzgjatja mund të jetë një faktor, por nuk është e mjaftueshme. Ajo që tërheq interesin e mediave janë zhvillimet e reja: ndryshimet në strategjinë e protestës, vendime të rëndësishme institucionale, negociata, përshkallëzim apo zgjidhje të konfliktit. Pa këto elemente, edhe një protestë afatgjatë mund të kalojë në plan të dytë. Dhe protesta jonë kështu ka kaluar.

Faktorët ndërkombëtarë ndikojnë në vëmendje

Edhe nëse një protestë mbetet aktive, ajo konkurron me ngjarje të tjera globale. Konflikte ndërkombëtare, zgjedhje në vende të rëndësishme, zhvillime ekonomike apo kriza humanitare mund të zhvendosin fokusin e redaksive të lajmeve në mbarë botën.

Për këtë arsye, niveli i mbulimit nuk varet vetëm nga dinamika e protestës, por edhe nga konteksti ndërkombëtar.

Një tjetër element është aftësia për të ndërtuar një narrativë që të kuptohet nga publiku ndërkombëtar. Mesazhet e qarta, kërkesat e artikuluara dhe zhvillimet e verifikueshme kanë më shumë gjasa të tërheqin interesin e mediave, sesa retorika e përgjithshme apo përsëritja e të njëjtave skena.

Protesta jonë paqësore e ka humbur krijueshmërinë dhe koloritin që kishte në 10 ditët e para të saj, kur edhe prodhoi “stuhinë” e lajmeve perëndimore.

Në ditën e saj të 53-të, protesta mund të vazhdojë të jetë një lajm, por jo domosdoshmërisht një lajm kryesor në mediat perëndimore. Për të rikthyer një mbulim të gjerë ndërkombëtar, zakonisht nevojiten zhvillime të reja, me rëndësi të qartë publike dhe politike.

Dhe të tillë fuqi duket se kjo protestë nuk e ka më.

Një ngjarje e rëndë është regjistruar mbrëmjen e sotme në lagjen Xhabije të Shkodrës, ku efektivi i Policisë Rrugore Nikolin Përndoj është dhunuar nga dy persona.

Sipas informacioneve paraprake, Përndoj, i cili ndodhej jashtë orarit të punës, është goditur me grushte gjatë një konflikti. Ende nuk janë bërë të ditura shkaqet që çuan në përplasjen mes palëve.

Pas ngjarjes, në vend kanë mbërritur forca të Policisë dhe grupi hetimor, të cilët kanë nisur veprimet për zbardhjen e rrethanave dhe identifikimin e autorëve.

Për motivet e konfliktit dhe dinamikën e plotë të ngjarjes po vijojnë hetimet, ndërsa pritet edhe një reagim zyrtar nga Policia e Shkodrës.

Në 206 lekë për litër po tregtohet nafta ditët e fundit në vendin tonë.

Një çmim sa në periudhën e krizës të shkaktuar nga tensionet në Lindjen e Mesme.

Pas shfuqizimit të Bordit të Transparencës në 19 qershor, çmimi i naftës arriti në 176 lekë për litër. Por intensifikimi i tensioneve mes SHBA-së dhe Iranit ka tronditur sërish tregjet globale, duke bërë që nafta të rritet më tej. Kjo është përkthyer edhe në Shqipëri ditët e fundit, teksa nafta arriti në 196 lekë më 20 korrik dhe në 206 lekë këtë të mërkurë.

Kjo rritje e çmimeve reflektohet edhe në bursën Platts të Mesdheut, së cilës i referohet edhe Shqipëria. Më 14 korrik nafta u importua për 1206 dollarë për ton, ndërsa më 21 korrik u zhdoganua për 1274 dollarë për ton. Në bursë, nafta Brent po tregtohet edhe për 94 dollarë për fuçi, duke u rritur edhe më shumë.

Në një situatë të tillë, Shoqata e Transportit Ndërqytetas për Top Channel deklaron se një kërkesë do t’u drejtohet institucioneve për subvencionimin e naftës për këto çmime. Ndërsa gjatë periudhës së krizës, qeveria subvencionoi shoqëritë e transportit qytetas dhe ndërqytetas me 50 lekë për litër. Mbetet për t’u parë se si do të veprohet nëse çmimet e karburanteve rriten më tej.

Kjo situatë e shtrenjtimit të çmimeve vijon edhe në rajon. Serbia riktheu masat mbështetëse, ku si fillim vendosi në fuqi tavanet për çmimet e karburanteve pas rritjes së çmimeve deri në 1.87 euro për litër. Ndërsa Mali i Zi uli përkohësisht akcizën e karburanteve. Nafta po tregtohet për 1,65 euro për litër, nga 1,81 euro për litër që parashikohej të arrinte.

Shqipëria vijon të ketë çmimin e naftës më të lartë në rajon, që sipas operatorëve lidhet me ngarkesën e lartë fiskale, ku gjysma e çmimit është taksë. Në Shqipëri, elementi që shton më shumë barrën fiskale është taksa e qarkullimit prej 27 lekësh për litër.

Gjykatësi federal Alvin K. Hellerstein i gjykatës së Manhattanit në New York ka caktuar datën 1 qershor 2027 si ditën kur ish-presidenti i Venezuelës, Nicolás Maduro, dhe bashkëshortja e tij, Cilia Flores, do të dalin në gjyq në Shtetet e Bashkuara nën akuzat për trafikim ndërkombëtar droge.

Vendimi u mor gjatë një seance dëgjimore paraprake 15-minutëshe të zhvilluar këtë të mërkurë, më 22 korrik 2026.

Sipas orarit të miratuar nga gjykata federale, ekipi mbrojtës do të nisë paraqitjen e kërkesave zyrtare për të kundërshtuar aktakuzën në fillim të shtatorit. Më pas, çifti do të rikthehet në sallën e gjyqit më 17 nëntor për argumentet gojore mbi mocionet.

Lidhur me qëndrimin e tyre dhe ecurinë e seancës, raportohet se asnjëri prej tyre nuk foli gjatë seancës dëgjimore 15-minutëshe të së mërkurës, ndërsa secili prej tyre u ul veçmas në një tavolinë mbrojtëse, të rrethuar nga avokatët e tyre. Të dy kanë deklaruar se nuk janë fajtorë.

Nëse shpallen fajtorë nga juria për komplot dhe ndihmë ndaj bosëve të drogës për të dërguar mijëra ton kokainë drejt SHBA-së, Maduro (63 vjeç) dhe Flores (69 vjeç) përballen me dënimin me burgim të përjetshëm.

Strategjia e mbrojtjes dhe pretendimet e palëve

Që nga kapja e tyre nga forcat amerikane gjatë një operacioni ushtarak në mes të natës në shtëpinë e tyre në Karakas në fillim të janarit, të dy mbahen në një burg të Bruklinit.

Ndërsa Administrata e Presidentit Donald Trump e ka mbrojtur aksionin si një “operacion kirurgjikal të zbatimit të ligjit”, mbrojtja e Maduros e konsideron kapjen e tij si një rrëmbim ushtarak.

Lidhur me hapat e parë ligjorë që do të ndërmarrë mbrojtja, avokati i Maduros, Barry Pollack, deklaroi se “së pari do ta kundërshtojë aktakuzën për shkak të imunitetit sovran, sepse nëse kjo ka sukses, Maduro nuk do të duhet të vazhdojë të gjykojë çështjen.”

Gjatë seancës dëgjimore, jashtë ndërtesës së gjykatës federale në Manhattan u mblodhën dhjetëra njerëz, ku u reagua me pankarta e thirrje si nga mbështetësit ashtu edhe nga kritikët e ish-presidentit venezuelian.

Kryeministri Edi Rama mori pjesë në ceremoninë e diplomimit të 67 oficerëve të rinj në Akademinë e Forcave të Armatosura, një institucion në rrugën e transformimit sipas standardeve euroatlantike.

Gjatë fjalës së tij, Rama u shpreh se më parë, ushtarakët ishin të nënvlerësuar, ndërsa sot për ta ka përkujdesje të veçantë.

Rama shtoi se transformimi nuk ndalet.

“Dukej sikur ushtria nuk ishte më e nevojshme, se do na mbronin të tjerët, ushtarakët, pavarësisht të gjithave, vazhdonin t’i shërbenin detyrës dhe atdheut. Është jetë që përpiqem ta parapërfytyroj. Askush nuk e di çfarë sakrifice përbën për ata që veshin uniformën, bashkëshortët dhe fëmijët e tyre, sepse detyra mund t’i dërgojë në fronte dhe situata të vështira. Kur shoh sot sesi ndryshon rritja dhe numri i vajzave dhe djemve që po vihet në rreshtat e aplikantëve, mendoj se kjo është shenja më e sigurtë e një transformim që nuk ndalet më. Ushtarakët në fund të karrierës, e kanë të jetuar sakrificën, por për një periudhë jo të shkurtër kohe ishin të nënvlerësuar. 67 vajzat e djemtë që sot morën diplomën, nuk i shkëpus nga urimi për shëndet e mbarësi. Të gjithë atyre që janë para meje si fytyra shembullore të forcave të rilindura të Forcave të Armatosura të Shqipërisë”, theksoi ai.

Nga Baton Haxhiu

PJESA I

Polemikat për “The Albanian Files” nisën shumë përpara se libri të hapej. Por sapo kalon faqet e para, kupton se debati i vërtetë nuk është për Edi Ramën. Është për mënyrën se si ndërtohet një qytet dhe për aftësinë tonë për ta lexuar një vepër përpara se ta gjykojmë.

Për fat të mirë timin, e njoh prej shumë vitesh Kryeministrin Edi Rama. Po aq gjatë e kam mik edhe pronarin e Shtëpisë Botuese Dukagjini. Megjithatë, vetëm pak ditë më parë më ra në dorë The Albanian Files, sapo kishte dalë nga shtypi.

E kuptova me vonesë se po lexoja gabim edhe kopertinën. Kisha menduar se titulli ishte “The Albanian Files”. Nuk ishte. Ai ishte vetëm emri i arkivit. Titulli i vërtetë ishte poshtë tij: Freedom and Architecture. Në atë çast kuptova se libri nuk rrëfente vetëm historinë e ndërtesave. Ai përpiqej të provonte një tezë shumë më të madhe: se arkitektura bëhet vërtet arkitekturë vetëm kur lind nga liria. Dhe se liria nuk është vetëm një sistem politik. Është aftësia e një shoqërie për të imagjinuar hapësirën ku do të jetojë.

Kjo, sipas meje, është shumë më e fuqishme se të flasim vetëm për Tiranën apo për Edi Ramën.

Sepse “Freedom and Architecture” nuk është një slogan. Është pyetja që libri ia shtron lexuesit në çdo faqe: çfarë forme merr liria kur ndërtohet në gur, në xham, në dritë dhe në hapësirë?

Dhe mendoj se ky shkrim duhet të mbyllet duke u kthyer pikërisht te kjo ide. Jo te politika, por te liria si kusht për krijimin. Aty, libri fiton një kuptim që shkon shumë përtej arkitekturës.

Nuk jam kritik i arkitekturës. Nuk kam as formimin profesional për të gjykuar një projekt urban, një ndërtesë apo një vizatim teknik. Prandaj, kur mora në dorë The Albanian Files, mendova se do të lexoja një libër që u flet kryesisht arkitektëve. Gabova. Pas pak faqesh kuptova se ky nuk është një libër që të kërkon të jesh arkitekt. Të kërkon vetëm të jesh një lexues i durueshëm. Sepse arkitektët më të mirë të botës, të mbledhur në këtë vepër, nuk të mësojnë vetëm si ndërtohet një ndërtesë. Të mësojnë si lind një ide. Dhe për ta kuptuar këtë nuk duhet të dish të vizatosh më mirë se ata. Mjafton të dish të lexosh atë që ata kanë vizatuar.

Unë nuk pretendoj se i kuptoj projektet më mirë se arkitektët që i kanë krijuar. Ata shohin atë që unë nuk mund ta shoh. Por kam një bindje tjetër: një shkrimtar, një gazetar apo një lexues mund të lexojë historinë që fshihet pas atyre vijave. Sepse arkitektët ndërtojnë me laps. Ne ndërtojmë me fjalë. Dhe ndonjëherë, kur një libër është shkruar mirë, këto dy gjuhë takohen në të njëjtën faqe.

E mora librin me një kureshtje të pazakontë. Jo vetëm për ta lexuar, por edhe për të kuptuar një paradoks që më kishte shoqëruar për javë të tëra.

Pothuajse çdo ditë lexoja komente për librin. Disa e ngrinin në qiell. Të tjerë e rrëzonin pa mëshirë. Disa e quanin propagandë. Të tjerë një monument kulturor. Debati ishte bërë i nxehtë, pothuajse politik. Por kishte një problem të vogël.

Shumica nuk po flisnin për librin, por po flisnin për autorin e parathënies.Pra po flisnin për Edi Ramën. Dhe atëherë e pyeta veten: pse arkitekt dhe analist po debatonim për një libër apo për idenë që secili kishte krijuar për të, kur libri ka dal nga botimi vetem tre ditë më parë. Dhe mu deshën poaq dite ta shikoja dhe të mbaja shënime.

Sa më shumë e mendoja këtë pyetje, aq më shumë kuptoja se ajo nuk kishte të bënte vetëm me këtë botim. Ajo kishte të bënte me kohën tonë.

Jetojmë në një epokë ku veprat shpesh gjykohen para se të lexohen. Një fotografi, një fragment, një postim në rrjetet sociale ose një emër në kopertinë mjafton për të prodhuar një verdikt. Nuk presim më faqen e parë. Nuk presim argumentin. Nuk presim autorin të na çojë deri në fund të mendimit të tij. E kemi ndërtuar zakonin e gjykimit të menjëhershëm dhe, në këtë nxitim, humbasim shpesh vetë veprën.

The Albanian Files është viktima më e fundit e këtij refleksi.Ironia është se libri vetë flet pikërisht për të kundërtën.
Libri dhe autorja vet flet për procesin, për kohën.Për durimin. Për evolucionin e një ideje.

Për të gjitha ato gjëra që nuk mund të kuptohen me një shikim të shpejtë.
Kur hapa faqet e para, kuptova se edhe unë duhej të hiqja dorë nga çdo paragjykim. Libri nuk kërkonte admirim. Kërkonte lexim.

Dhe pikërisht aty nisa të kuptoj se gabimi më i madh që është bërë në debatin publik nuk lidhet me përmbajtjen e librit, por me mënyrën se si ai u lexua.Ose, më saktë, si nuk u lexua.

Parathënia është shkruar nga Edi Rama. Pikërisht aty nisi gjithçka.

Mendoj se kjo ishte një zgjedhje e natyrshme. Historia e transformimit urban të Tiranës dhe e hapjes së Shqipërisë ndaj arkitekturës bashkëkohore nuk mund të rrëfehet pa njeriun që e ka udhëhequr atë proces politik për më shumë se dy dekada. Do të ishte artificiale të pretendohej e kundërta.

Por emri i tij pati edhe një efekt tjetër. Ai u bë aq i madh, sa mbuloi librin. Shumë njerëz panë autorin e parathënies dhe nuk hynë më në faqet që vinin pas saj.

Paradoksi është se vetë Rama, në fund të tekstit të tij, e fton lexuesin të mos ndalet te rrëfimi i tij. Ai shkruan se hapja e këtyre “dosjeve” mund t’i tregojë lexuesit një histori krejt tjetër nga ajo që sapo ka rrëfyer. Është një ftesë për të hyrë në libër.

Por debati publik bëri të kundërtën. U ndal te dera. Nuk hyri brenda.
Ky është, ndoshta, keqkuptimi më i madh që e ka shoqëruar botimin.

Sepse sapo kalon ato faqe të para, Edi Rama pothuajse zhduket. Libri ia dorëzon fjalën dikujt tjetër.Arkitektëve.
Dhe pikërisht aty fillon libri i vërtetë.

Redaktorja Anneke Abhelakh e vendos që në hyrje boshtin intelektual të këtij botimi.Ajo nuk e paraqet Shqipërinë si një ekspozitë projektesh të suksesshme. Nuk e sheh si një katalog ndërtesash. Nuk shkruan as një histori triumfi.

Ajo e sheh Shqipërinë si një territor ku arkitektura, historia, politika, kujtesa dhe transformimi urban janë ndërthurur në një proces të vetëm. Një vend ku projektimi nuk është vetëm akt estetik, por edhe negociatë me historinë, me peizazhin, me institucionet dhe me shoqërinë.

Ky është ndryshimi thelbësor sepse, në shumicën e librave të arkitekturës shohim ndërtesa.Në këtë libër shohim mendimin që i parapriu ndërtesës.
Dhe këtu qëndron edhe origjinaliteti i tij.
Ky nuk është një album. Nuk është një katalog dhe asesi nuk duket dhe nuk është as një broshurë për investime.
Është një arkiv i procesit krijues.

Një arkiv i mënyrës se si një vend i vogël u bë, për më shumë se dy dekada, një laborator ku disa nga arkitektët më të rëndësishëm të botës provuan ide, dështuan, korrigjuan, diskutuan dhe ndërtuan.

(Vazhdon neser në pjesën e dytë…
Si ndërtohet një qytet para se të ndërtohet një ndërtesë

“The Albanian Files” nuk dokumenton vetëm arkitekturën e Shqipërisë. Ai dokumenton mënyrën se si lind një ide, si ndryshon një peizazh dhe si ndërtohet një qytet shumë kohë përpara se të derdhet kubiku i parë i betonit. )

Disa protestues të cilët mbanin maska me fytyrat e disa politikanëve në vend, ia kanë marrë valles para Kryeministrisë në ditën e 53-të të protestës.

Siç shihet edhe në pamjet e siguruara vallen e kryeson qytetari me maskën e Sali Berishës, më pas vjen ‘Rama’ dhe ‘Braçe’.

Nga Musa Kurtulaj

– Mentalitetet e shpellës nuk e ndalin dot zhvillimin –

Ka një dallim të madh mes debatit politik dhe linçimit të njerëzve të thjeshtë. Ajo që ndodhi pas takimit të Kryeministrit Edi Rama me banorët e Thethit e kaloi çdo kufi të etikës dhe arsyes.

Në vend që të respektohej e drejta e banorëve për të dëgjuar, për të pyetur dhe për t’u sqaruar mbi Paketën e Maleve, rrjetet sociale u mbushën me sharje, fyerje dhe akuza absurde. Disa arritën deri aty sa të shkruanin se “nuk paska burra Thethi”, vetëm pse banorët pranuan të takonin Kryeministrin. Ky nuk është qëndrim politik; ky është një mentalitet që i përket shekujve të errët, jo një shoqërie demokratike.

Le ta themi qartë: Thethit dhe ndonjë zone tjetër nuk ia shembi ndertime Kryeministri, por ligji, sepse bëhet fjalë për ndërtime pa leje. Kjo mund të jetë e dhimbshme për banorët, por në një shtet ligjor nuk mund të ketë dy standarde. Pikërisht këtë realitet duket se e kanë kuptuar vetë banorët e Thethit, të cilët zgjodhën dialogun në vend të konfliktit. Ata, si nuk harrojnë ndërtimet e shëmbura, nuk harrojnë as mbi 300 leje legalizimi të shtëpive të tyre, që ua dorëzoi vetë Kryeministri Rama 3 vite më parë ! Krimi i tyre, sipas disa “gjyqtarëve” të rrjeteve sociale, ishte se pritën Kryeministrin dhe kërkuan sqarime për zbatimin dhe përfitimet e Paketës së Maleve. Qytetarë që dialogojnë me institucionet e shtetit u etiketuan sikur kishin bërë diçka të turpshme. Kjo është një logjikë e rrezikshme, që synon të zëvendësojë argumentin me urrejtjen dhe arsyen me linçimin.

Më shqetësues është fakti se kësaj fushate për kriminalizimin e banorëve të Thethit iu bashkuan edhe disa deputetë të opozitës. Kur politika nxit përçarje ndaj qytetarëve vetëm sepse bisedojnë me institucionet, ajo nuk po mbron demokracinë, por po e dëmton atë.

Banorët e Thethit u treguan më të mençur dhe më civilë se shumë prej kritikëve të tyre. Me praninë në atë takim ata përcollën një mesazh të qartë: respektojnë ligjin, kërkojnë të drejtat e tyre në përputhje me ligjin dhe besojnë se shqetësimet zgjidhen përmes dialogut. Me kë mund të bisedojnë më mirë për problemet e tyre sesa me Kryeministrin, i cili mban përgjegjësinë kryesore për qeverisjen e vendit?

Në atë takim ata u informuan deri në detaje për Paketën e Maleve dhe morën garanci për zbatimin e saj në Thethin magjepsës, krenarinë e bjeshkëve shqiptare. Kjo është rruga e qytetarisë dhe e zhvillimit.

Ata që sot sulmojnë banorët e Thethit, në të vërtetë nuk po luftojnë një qeveri; po luftojnë të drejtën e qytetarëve për të dëgjuar, për të dialoguar dhe për të vendosur vetë. Pikërisht këto janë mentalitete dhe veprime destruktive që duan ta kthejnë Shqipërinë dy shekuj mbrapa, në kohën kur urrejtja vlente më shumë se arsyeja dhe fanatizmi zinte vendin e qytetarisë.

Banorët e Thethit nuk kanë nevojë për leksionet e atyre që mbjellin përçarje nga tastiera e celularit. Ata dhanë një shembull dinjiteti, maturie dhe qytetarie. Për këtë meritojnë respekt, jo baltë.Demokracia nuk matet me sa fort bërtasim kundër njëri-tjetrit, por me aftësinë për të dialoguar edhe kur kemi mendime të ndryshme.

Banorët e Thethit e dhanë këtë leksion qytetarie. Ata nuk u përkulën para askujt; zgjodhën të flasin, të dëgjojnë dhe të mbrojnë interesin e tyre. Kjo është rruga e njerëzve të lirë. Të gjitha të tjerat janë vetëm zhurmë, urrejtje dhe përpjekje për ta mbajtur Shqipërinë peng të mentaliteteve që i përkasin së shkuarës.
“Fali, o Zot, se nuk dinë çfarë bëjnë.”

Eurodeputetja italiane e Aleancës së Gjelbërve dhe të Majtës (Avs), Ilaria Salis, është dënuar nga Gjykata e Milanos për pushimin nga puna pa shkak të drejtë të dy ish-bashkëpunëtorëve të saj në Bruksel.

Sipas vendimit të gjyqtarit të seksionit të Punës, Franco Caroleo, Salis duhet të dëmshpërblejë dy ish-punonjësit me një shumë totale prej mbi 300 mijë eurosh.

Vendimi parashikon 300.900 euro kompensim për pagat që ata do të kishin përfituar deri në përfundimin e mandateve të tyre, si dhe 10 mijë euro për shpenzimet ligjore.

Çështja lidhet me largimin e dy bashkëpunëtorëve në shkurt të vitit 2025, vetëm pak muaj pasi ishin punësuar në stafin e eurodeputetes. Kontratat e tyre ishin parashikuar të zgjasnin deri në përfundimin e mandatit parlamentar më 16 korrik 2029.

Sipas gjykatës, Salis nuk ka arritur të provojë ekzistencën e një “shkaku të drejtë” për ndërprerjen e marrëdhënieve të punës. Njëri prej bashkëpunëtorëve u largua me argumentin e “humbjes së marrëdhënies së besimit”, ndërsa tjetrit iu revokua kontrata për shkak të pakënaqësive mbi punën e tij.

Dy ish-bashkëpunëtorët kishin role të lidhura me zhvillimin e projekteve, organizimin e fushatave dhe eventeve, si dhe këshillimin politik për aktivitetin e eurodeputetes.

Avokatët e tyre thanë se kishin kërkuar njoftimin e Salis për procesin në adresën zyrtare të banimit, ndërsa eurodeputetja mësoi për dënimin vetëm pasi vendimi ishte dhënë.

Salis, e cila u arrestua në Hungari në vitin 2023 nën akuzën për sulm ndaj militantëve të ekstremit të djathtë gjatë protestave të “Ditës së Nderit”, u zgjodh eurodeputete me Avs në qershor të vitit 2024. Ajo ka bërë të ditur se do të apelojë vendimin.

Eurodeputetja italiane Ilaria Salis nuk është e panjohur për një pjesë të shqiptarëve. Pak javë më parë, ajo erdhi në Tiranë dhe iu bashkua protestës para Kryeministrisë. Ajo mbajti edhe një fjalim me të cilin deklaroi se Shqipëria dhe pasuritë e saj natyrore nuk janë “plaçkë për t’u shitur”.

Eurodeputetja bëri thirrje për mbrojtjen e ishullit të Sazanit dhe Lagunës së Nartës.

Kreu i qeverisë, Edi Rama, ka qenë i pranishëm këtë të mërkurë, 22 korrik, në ceremoninë e diplomimit të 67 oficerëve të rinj të Kursit të Përgatitjes së Oficerit në Akademinë e Forcave të Armatosura.

Të pranishëm ishin dhe Ministri i Mbrojtjes, Ermal Nufi, si dhe Ministrja e Arsimit, Mirela Kumbaro.

Fillimisht e mbajti fjalën Nufi, i cili vlerësoi përfundimin e kursit 1-vjeçar nga 67 oficerët e rinj, mes tyre 10 nga Kosova, duke theksuar rëndësinë e Akademisë së Forcave të Armatosura në përgatitjen e brezit të ri të ushtarakëve.

“67 oficerë të rinj, 10 prej të cilëve nga Kosova, i uroj sot përzemërsisht për përfundimin me sukses të kursit 1-vjeçar të përgatitjes së oficerëve. Kjo ditë është një ditë e veçantë për Akademinë e Forcave të Armatosura, institucioni i vetëm i arsimit të lartë me status të veçantë në fushën e sigurisë dhe mbrojtjes, i cili ka misionin të formësojë pikërisht oficerët e së ardhmes.

Akademia e Forcave të Armatosura ka hyrë në një rrugë të pandalshme transformimi dhe zhvillimi. Është më tepër sesa një institucion arsimor, është një vend ku formohen punonjës me karakter, integritet dhe profesionalizëm, të frymëzuar nga vlerat e detyrës, nderit dhe atdheut. Ndaj bindjen se investimi në dije është i vetmi investim i drejtpërdrejtë në sigurinë tonë të përbashkët, në të ardhmen tonë euroatlantike“, tha ai.

Në fjalën e tij, Rama shprehu mirënjohje për familjarët e oficerëve dhe theksoi transformimin e Forcave të Armatosura ndër vite. Ai e cilësoi këtë proces transformimi si një arritje të rëndësishme për sigurinë dhe mbrojtjen e vendit.

“Më vjen shumë mirë që sot kam mundësinë të jem këtu së bashku me drejtuesit e Ministrisë së Mbrojtjes dhe Shtabit të Përgjithshëm për këtë ceremoni që, padiskutim, për 67 oficerët që sot ne jemi këtu për të kremtuar, është një ditë e paharrueshme. Ndërkohë dua ta nis fjalën time me një urim dhe shprehje respekti për të gjithë prindërit e tyre këtu të pranishëm.

Jam i bindur që nëse për vajzat e djemtë që sot hyjnë në rrugën e shërbimit, është emocion për prindërit, shumë i veçantë sepse shohin të kurorëzohet një rrugë e veçantë e mirërritjes, mirëedukimit dhe e mbështetjes me çdo sakrificë për fëmijët e tyre, të cilët sot janë shërbëtorë të atdheut, në uniformë të Republikës së Shqipërisë dhe Republikës së Kosovës. Fjala krenari është një fjalë që mund të futet në çdo fjali me një rast të tillë, por nuk ekzagjeroj nëse them që sot është një ditë krenarie për FA, për trupën pedagogjike të Akademisë dhe të Shtabit të Përgjithshëm, jo thjesht për faktin e përgjithshëm se shtabi i dha stafetën të birit, edhe pse i biri do duhet të përpiqet për një kohë të gjatë e të bëjë shumë sakrifica e të bëjë shumë për të zënë vendin e babait.

Është krenari për të gjithë sepse sot unë e kam të pamundur të mos kujtoj se në çfarë situate dramatike ka nisur ringritja e Forcave tona të Armatosura. Kjo fushë këtu që sot shkëlqen e që sot na mirëpret në një orar në dukje të pazakontë, ka qenë një fushë dheu e papërdorshme dhe faktikisht dallimi mes pasqyrës të asaj fushe në atë fillim me sot është simbolik për dallimin se si sot Forcat e Armatosura janë të mbështetura, janë të motivuara dhe ndjejnë motivim të përditshëm nga vëmendja dhe respekti“, tha ai.

Drejtoria e Burgjeve ka reaguar në lidhje me rastin e nënës 34-vjeçare dhe foshnjës së saj që ndodhen në burgun e Pojskë.

“Në zbatim të legjislacionit në fuqi, që garanton mbrojtjen e të drejtave të nënave të privuara nga liria dhe interesin më të mirë të fëmijës, në IEVP Pojskë është akomoduar e dënuara me inicialet D. S., e dënuar me 2 (dy) muaj burgim, së bashku me foshnjën e saj 11-muajshe.

Gjatë procedurave të pranimit në institucion, shtetasja me inicialet D. S. ushtroi të drejtën e parashikuar nga Ligji nr. 81/2020 “Për të Drejtat dhe Trajtimin e të Dënuarve me Burgim dhe të Paraburgosurve” dhe Rregullorja e Përgjithshme e Burgjeve, për të mbajtur pranë saj fëmijën nën moshën 3 vjeç.

Pas përfundimit të procedurave ligjore dhe administrimit të dokumentacionit përkatës, foshnja u akomodua në ambientet e posaçme të institucionit, jashtë regjimit të brendshëm, ambiente të përshtatura për qëndrimin e nënave me fëmijët e tyre”, njoftojnë Burgjet.

Për nënën dhe fëmijën është hartuar një plan i individualizuar përkujdesjeje, i cili përfshin masat e sigurisë, kujdesin shëndetësor, ushqimin sipas nevojave, si dhe mbështetjen psikologjike dhe sociale, sqarojnë më tej.

Zbatimi i këtij plani monitorohet nga stafi multidisiplinar i institucionit, me synimin për të garantuar mirëqenien e nënës dhe të fëmijës, si dhe respektimin e të drejtave të tyre, në përputhje me legjislacionin dhe standardet në fuqi.

Një skaut francez mode, i akuzuar se siguronte gra për Jeffrey Epstein, është gjetur i vdekur në banesën e tij, sipas raportimeve.

Daniel Siad – emri i të cilit përmendet më shumë se 2 mijë herë në dosjet e Departamentit Amerikan të Drejtësisë lidhur me Jeffrey Epstein – u gjet i pajetë të hënën në shtëpinë e tij në Colombes, në perëndim të Parisit, thanë prokurorët, sipas Agence France-Presse (AFP).

Shkaku i vdekjes mbetet ende i paqartë dhe pritet të përcaktohet pas autopsisë.

Siad ishte nën hetim në Francë për akuzat se kishte ndihmuar Jeffrey Epstein në trafikimin dhe abuzimin e grave. Ai i kishte mohuar vazhdimisht akuzat, duke pretenduar se nuk e dinte që pedofili i dënuar “ishte i rrezikshëm”.

Siad dhe Epstein komunikuan për rreth 10 vjet, ndërsa korrespondenca e tyre e fundit u zhvillua pak përpara vetëvrasjes së financierit në vitin 2019, në një burg në Manhattan.

Në email-et e përfshira në dosjet Epstein, Siad mburrej për gratë që kishte gjetur.

“Përshëndetje Jeffrey, sapo gjeta një të jashtëzakonshme. Është 20 vjeçe, por duket më e re, nga Letonia”, shkroi ai në një email të qershorit 2009, një vit pasi Epstein ishte deklaruar fajtor në Florida për nxitje prostitucioni.

Në një email të korrikut 2014, Siad dukej se e krahasonte rekrutimin e grave me peshkimin.

“Në këtë punë ndihem si peshkatar; ndonjëherë kap shpejt, ndonjëherë nuk ka peshk”, thuhet se i shkroi ai Epsteinit.

Në atë shkëmbim mesazhesh, Siad shprehte pakënaqësinë që Epstein kishte anuluar një takim.

“Sigurisht që do t’ju rimbursoj çdo shpenzim. E vlerësoj miqësinë tuaj dhe shpresoj që kjo të mos ju ketë shkaktuar shumë telashe”, iu përgjigj Epstein.

Megjithatë, Siad gjithmonë mohoi çdo shkelje në lidhje me Epsteinin.

Në shkurt, ai deklaroi për televizionin francez se Epstein “kishte abuzuar me besimin tim” dhe pretendoi se nuk kishte qenë “në pozicion për të ditur se ky njeri ishte i rrezikshëm”.

“Nuk kam asgjë për t’i vënë faj vetes”, tha ai në një video të publikuar në internet.

Siad u përpoq ta paraqiste veten si “nga Kabilia (një rajon i Algjerisë), i lindur francez dhe shtetas suedez”.

Megjithatë, ai u akuzua nga dy gra se i kishte përgatitur ato për t’ia prezantuar Epsteinit. Në shkurt, ish-modelja suedeze Ebba Karlsson e akuzoi Siadin se e kishte përdhunuar kur ajo ishte 20 vjeçe dhe se e kishte përgatitur për Gerald Marie, ish-drejtorin e agjencisë së modës Elite. Siad dhe Marie i mohuan akuzat.

Në maj, një modele e identifikuar vetëm me emrin Juliette tha se ishte manipuluar nga Siad në vitin 2004, kur ishte 21 vjeçe. Ajo pretendoi se Siad e pyeti nëse ishte modele dhe nëse kishte ambicie të transferohej në Shtetet e Bashkuara.

“Mendoj se ai po përpiqej të kuptonte nëse do ta pranoja pa bërë shumë pyetje. Dhe pikërisht kështu veprova – i lashë gjërat të mbeteshin të paqarta që të mos dukesha e vështirë”, tha ajo për AFP.

Juliette tregoi se iu dërgua një biletë avioni për në Nju Jork dhe, pasi mbërriti, shkoi në Madison Avenue.

Atje u takua me Epsteinin, i cili, sipas saj, i kërkoi pasaportën – një veprim që ajo e krahasoi me “marrjen peng”.

Ajo tha se Epstein i tha se nuk mund ta takonte në atë moment, por i dha 120 dollarë dhe i ofroi limuzinën e tij për të shkuar për pazar.

Një ditë më pas, ajo u kthye në ndërtesën në Madison Avenue duke shpresuar për një intervistë pune, por tha se iu bë një tur në ambientet e godinës, ku pa “fotografi që fokusoheshin në pjesë intime të trupit të grave”.

“Alarmi im i brendshëm u ndez”, tha ajo pasi u shoqërua drejt një dhome gjumi.

Sipas pretendimeve të saj, Epstein e preku në mënyrë të papërshtatshme dhe më pas i ofroi një punë si shoqëruese në festa. Juliette tha se kërkoi menjëherë pasaportën e saj dhe u largua nga Nju Jorku.

Stan Pottinger, avokat i viktimave të Epsteinit, deklaroi në vitin 2016 se kishte biseduar me Siadin, “të cilin Jean-Luc Brunel – një skaut mode dhe bashkëpunëtor i kahershëm i Epsteinit, i gjetur i vdekur në vitin 2022 – e përshkruante si një ‘skaut’ ose rekrutues vajzash dhe/ose grash për Jeffrey Epsteinin.”

Nga Ylli Pata

Tashmë, pas gati dy muaj të protestave që nisën me incidentin e Zvërnecit, janë arritur të kuptohen shumë gjëra të këtij zhvillimi mjaft të madh në Shqipëri.

Dihet(në fakt prej kohësh) që në Shqipëri ka një pakënaqësi apo frustrim politik prej një pjese të madhe të opinionit publik, i cili nuk u zgjidh me zgjedhjet e 11 majit të 2025-s.

Mazhoranca e madhe në Kuvend e socialistëve, përveçse hapi një gropë të madhe në mjedisin opozitar, çoi në krizë edhe partitë e reja që u panë si një valvul shkarkimi që mund të çojë në një proces të ri politik.

Aktorët e rinj, që dërguan në Kuvend tezet e dajat, e më pas u përleshën për postin më të parë, dërrmuan shpresën e një pjese të konsiderueshme të qytetarëve, të cilët as nuk kishin votuar për socialistët, e as nuk i duan ata dhe qeverinë e Edi Ramës.

Ndërkaq, për një vit, si pasojë e një procesi galvanizues të provokuar nga hetimet e SPAK ndaj zyrtarëve të mazhorancës, krijuan një situatë problematike edhe në gjirin e socialistëve. Prej të cilëve dolën më pas edhe personazhe që nisën t’i trajtonin publikisht këto pakënaqësi e frustrime.

Por e gjitha kjo panoramë nuk është tjetër veçse një dialektikë “ovvio” kur thonë italianët. Në mandatin e katërt të një mazhorance të fortë në numra dhe të një opozitë të dobët në narrativë, karakter dhe fytyrë përfaqësuese, ishte e pritshme një periudhë frustruese dhe tranzicionale politikisht.

Megjithatë, koha siç thotë poema e famshme, apo “fati” solli në skenë një mundësi që i gjithë komuniteti i madh anti-Rama në Shqipëri, zor se do ta ketë më një të dytë, në këtë mënyrë.

Disa faktorë të rëndësishëm e madhorë jashtë Shqipërisë investuan fort krijimin e një skene revolucioni në Tiranë.

Flamingo Revolution, një brand që i shtohet revolucioneve me ngjyra e me stinë që i kemi parë shumë që prej dekadave në shumë vende të botës, kryesisht asaj të dytë e të tretë(sipas renditjes së kryetarit Mao-Teoria e tri botëve).

Një revolucion anti-Trump në Shqipëri, ishte një skenë perfekte për opozitën amerikane, përkatësisht fraksionit më majtist të saj, por edhe të majtën europiane, që është pjesë korporative e këtij lobimi politik global.

Ndaj dhe mediat liberale të mëdha amerikane; që nga CNN, Reuters, Politico, New York Times e shumë tituj të tjerë televizionesh, platformave online e shtypi të shkruar i dhanë ballinat e tyre Flamingo Revolution në Tiranë.

Ku pankartat e krijuara me mjaft mjeshtëri kundër Ivanka Trump e Jared Kushner, ishin skenografia e ëmbëlsuar me maskotat e shpendit delikat që rri me një këmbë.

Ndërkaq, një tjetër lob i fuqishëm dhe i rëndësishëm, ai i islamit politik që ka referencën në Turqi, shfrytëzoi rastin ta kthejë Tiranën në skenën e “luftës fatale” me Izraelin e Benjamin Netanyahu-t.

Shto këtu edhe iranianët që përdornin propagandën lego ndaj “satanait” që i urojnë vdekje 24/orë në 7 ditë; revolucioni i Tiranës hynte në lojë me “faktorin e jashtëm” në xhep. I duhej vetëm të përgatisnin kushtet e brendshme që revolucioni të piqej e të farkëtonte në kudhrën e tij bijat e bijtë e tij më të rinj, për t’ja prezantuar popullit që mezi e pret “Shqipërinë e Re”.

E cila u paraqit në fillim si një lëvizje me shije, gjithë elegancë e civilizim, shoqëruar me aksione paralele, që edhe pse faulle politike, ngjitën prej qyetarisë.

Ku fëmijë të protestuesve vizatonin në kartone të mëdhenj me bojna, poshtë zyrës së kryeministrit piktor, që skrivaninë e ka plot me bojna e ku i zografis në fletët A4 e shkresat e shtetit.

Edhe pse një fantazi pak kërcitëse, kreativiteti së bashku me metaforat e gjetura, i dha sërish një shtysë “krijimit të kushteve të brendshme”.

Në ditët e para, në podiumin e ngritur jo pa gjetje; një shkallë shtëpie që përdoret për rregullime, u ngjitën disa vajza simpatike e djem të edukuar. Që sollën deklamimin e revolucionit: Të mos shitet Shqipëria! Domethënë jo oligarkëve që ka thënë Bernie Sanders, socialisti multimilioner amerikan, që prezantoi këtë pranverë në Europë, gjithë bujë librin “Oligarkia”, nga i cili po fiton edhe shumë miliona të tjerë.

Duket se “aktorët” fillestarë vinin nga shtrati aktivist i revolucionarëve që mbruhen në katedrat më të mira të universiteteve europiane. Që është kthyer një totem, thuajse nga fillimi i shekullit XX. Edhe El Comandante Che, nga katedrat universitare doli, shoku (Fadil) Fidel po ashtu, Mandela e gjithë krerët e politikës së majtë europiane ndër vite. Madje, edhe të djathtët.

Shumë nga të cilët, sot konsiderohen si puthadorë të oligarkisë nga të rinjtë e universiteteve. Edhe kjo është një gjë që ndodh e ka ndodhur gjithkund.

Mjafton të kujtojmë tortën e hedhur me dhunë në fytyrën e Joshka Fisherit nga revolucionarët gjermanë në 1999, kur kishte përkrahur bombardimin e NATO-s ndaj Serbisë.

Majtistët filorusë të “Grune Partei” e quajtën shokun Joshka, “shërbëtor i Yanky-ve”, por zv.kancelari gjerman, me fytyrën e përgjakur u përgjigj flakë për flakë se po mbronte të drejtat e një populli që po masakrohet live në tv, e revolucionarët po mbështesnin një tiran-përbindësh si Sllobodan Milosheviqi.

Por “tema e rëndë” e revolucionarëve tanë iku shpejt. Në shkallën e bërë të famshme World Wide, doli një mesoburrë me bishtalec që lexoi 5 pikat drejtuar Edi Ramës.

Ky personazh i kishte mbushur televizionet si ekspert e gjeostrateg me muaj e me muaj(askush s’e di se si e pse), duke sulmuar Amerikën, Izraelin, hebrenjtë e glorifikuar gardistët revulucionarë të Pastaranëve famëkëqinj, që kanë firmosur tmerre në të gjithë botën. Kreu i Gardës Revolucionare Ahmad Vahidi, është i dënuar si organizator i bombës ndaj qendrës hebraike të Buenos Aires-it në 1994, ku vdiqën 85 persona civilë e u plagosën 300 të tjerë. Ndërkohë Hezbullahu konsiderohej një ushtri perfekte, e Hamasi konsiderohej si UÇK-ja. Po përveç këtyre kumbullave, përsëriste nëpër panele se kryeministri aktual hiqet vetëm me plumb.

Nejse, pentalogu i lexuar prej këtij personazhi dihet tashmë; të largohet Edi Rama, të vendoset qeveria teknike, të ndryshohet kushtetuta etj etj.

Dokument, i cili u lexua e vijon të lexohet edhe sot. Po kush e ka hartuar atë dokument? Pasi siç dihet protesta nuk ka kokë, e nuk ka pasur mundësinë, dëshirën, po as vullnetin që të ngrejë një lidership.

Arsyet e shkaqet e kësaj rrumujë më vete janë analizuar, por ende nuk dihet, as nuk është bërë publikę, kush e ka ideuar Letrën me 5 pika? Se në thelb ajo as nuk u miratua nga dikush, apo pranua. Thjesht u lexua, po kush e hartoi, ideja e kujt ishte?

Deri tani nuk e thotë kush, por pikërisht nëse zbulohet kjo enigmë, del në pah edhe misteri i fundit, që shpjegon shumë nga metamorfoza e një revolucioni që ka qëndruar me një këmbë si flamingoja që ditën e parë, edhe pse ka pasur shumë koka.

Stuhitë e forta që përfshinë Ballkanin gjatë natës shkaktuan dëme të shumta në disa vende të rajonit, duke prekur bujqësinë, infrastrukturën dhe dhjetëra automjete.

Në Bosnje dhe Hercegovinë, rajoni i Hercegovinës u godit më rëndë, veçanërisht zona e Nevesinjës. Kryetari i bashkisë, Milenko Avdaloviç, deklaroi se dëmet në sektorin e bujqësisë arrijnë në miliona marka boshnjake.

Sipas tij, stuhia shkatërroi pothuajse tërësisht kulturat e patateve, qepëve, lakrave dhe pemishtet, ndërsa dëme u raportuan edhe në vreshtat e zonave Grude dhe Ljubushki.

Në Maqedoninë e Veriut, erërat arritën shpejtësi deri në 134 km/h në Shtip dhe 130 km/h në Shkup. Numri i emergjencës 112 mori mbi 9 mijë telefonata, ndërsa autoritetet raportuan 10 persona të lënduar.

Në kryeqytet u dëmtuan mbi 100 automjete, u rrëzuan 189 pemë dhe u dëmtuan disa ndërtesa publike, përfshirë Presidencën, disa ministri dhe aeroportin.

Edhe Kroacia u përball me mot të ashpër, veçanërisht përgjatë bregdetit të Adriatikut. Në ishullin Hvar, niveli i detit u rrit me rreth 1.5 metra, duke përmbytur shëtitoren dhe disa rrugë në Stari Grad. Rritje të nivelit të detit u regjistruan edhe në ishujt Vis dhe Korçula, por pa shkaktuar dëme të mëdha.

Shkencëtarët paralajmërojnë se, si pasojë e ndryshimeve klimatike dhe ngrohjes globale të shkaktuar nga emetimet e lëndëve djegëse fosile, fenomenet ekstreme të motit pritet të bëhen gjithnjë e më të shpeshta dhe më intensive në vitet e ardhshme.

Po mbahet sot në kryeqytet dita e 53-të e protestës.

Protestuesit u grumbulluan si çdo ditë tjetër në sheshin ‘Skënderbej’, për të marshuan më pas në bulevard dhe për t’u stacionuar para Kryeministrisë aty ku mbajnë fjalimet e përnatshme.

Ata kanë bërë thirrje për protestën e ardhshme, e cila do të mbahet ditën e nesërme para Kuvendit, aty ku deputetët do të jenë në seancë planare.

Janë publikuar pamjet e aksidentit tragjik të ndodhur sot në afërsi të mbikalimit të TEG-ut.

Në video shihet që betonierja ka qenë me shpejtësi tej normave të lejuara.

Nga aksidenti i rëndë humbën jetën dy shtetas të huaj që ndodheshin në betoniere.

Nga Mero Baze

Tani që protesta është në minimumin e saj historik dhe kur mbasditeja në Bulevard ngjan me foltoret e dikurshme të Berishës, dikush mendon se protesta ka nevojë për dhunë që të ringjallet. Për këtë arsye, të enjten kanë paralajmëruar dhunë në mëngjes dhe protestë në mbasdite.

Shpresa e organizatorëve është që në mëngjes të përplasen me policinë para Kuvendit, mundësisht të përdoret uji apo gazi lotsjellës, që në mbasdite të kenë sërish për çfarë të ankohen.

Është një skenar i rëndomtë protestash të dhunshme, që tanimë janë bërë rutinë në Shqipëri dhe nuk ka asgjë për t’u shqetësuar.

Problemi është se kamikazët që përdoren për dhunë ndaj deputetëve apo policisë, dita-ditës po identifikohen si fytyra e protestës dhe janë i vetmi produkt politik i saj.

Shikoj çdo ditë një djalë me qeleshe nga Kukësi, me një fjalor primitiv që e tradhton në çdo fjali dhe që flet në emër të patriotizmit, ndërsa thotë se merret me turizëm, por njëkohësisht inkurajon sulmet ndaj turizmit shqiptar.

Pastaj janë disa tipa që gjuajnë me vezë dhe që mendojnë se janë të parët që e kanë zbuluar këtë metodë, duke u ndier të plotfuqishëm në këtë veprimtari guerile.

Pastaj vjen një vajzë me probleme mendore, e cila i ngjitet çdo deputeti në krah dhe i bërtet: “Nuk më përfaqëson”. Dhe, në fakt, kjo është gjëja më normale që thotë. Si mund ta përfaqësojë një deputet një njeri aq banal sa ajo, që i ngjitet nga pas kujtdo që kalon aty dhe i bërtet se nuk e përfaqëson? Patjetër që nuk e përfaqëson.

Deputetët mund të kenë plot të meta personale apo probleme politike, por ende nuk kemi ndonjë deputet me probleme aq të rënda psikike sa ajo që u ngjitet pas. Kemi pasur deputetë budallenj dhe mund të kemi përsëri, por jo të çmendur nga ata që duhen mbyllur në spital. Nga ata kemi pasur vetëm disa nga lista e shpresës e Lulit. Por ata nuk ishin agresivë, ishin argëtues.

Nga ana tjetër, edhe tek radikalët marksistë, protagonizmi po shkon dita-ditës tek më debilët prej tyre. Për shembull, pashë para disa ditësh një status të një prej njerëzve më të afërt të Arlind Qorrit, i cili ishte xhindosur pse e kishin sharë në rrjetet sociale disa mbështetës të Ramës dhe i akuzonte ata se e kishin fytyrën të djegur nga dielli, ngaqë mblidhnin ullinj në Greqi.

Tani, s’di ku ua kishte parë fytyrën, pasi vetë thoshte se ishin anonimë. Nga njëra anë thotë se është parti e majtë që mbron klasën punëtore, ndërsa nga ana tjetër fyen punëtorët duke i quajtur një racë të shpifur, vetëm pse e kanë fytyrën të djegur nga dielli nga mbledhja e ullinjve.

Kjo tregon thjesht një njeri me probleme mendore, por që është thuajse numri dy i Arlind Qorrit, pasi është gjithandej në krah të tij. Pra, edhe ai është njëkohësisht dhunues dhe përndjekës i bizneseve, ndërsa pretendon se lufton për të mirën e punëtorëve, të cilët i fyen vetëm pse pëlqejnë më shumë Edi Ramën sesa atë.

Pra, me këtë strategji, produkti i protestës dita-ditës po reduktohet tek njerëzit më banalë, pasi ata po identifikohen si “heronjtë” e saj: ata që qëllojnë me vezë, që bezdisin deputetët apo që hyjnë me dhunë në komisariate.

Ky është i vetmi produkt politik që ka deri tani kjo protestë. Të gjithë prisnim së paku ndonjë talent politik, apo qoftë edhe dy-tre djem e vajza të reja që t’i jepnin energji të re politikës shqiptare. Por, deri tani, më të shquarit e saj janë pikërisht këta që qëllojnë me gurë, ata që qëllojnë me vezë, ajo që të bërtet në vesh “nuk më përfaqëson”, sikur duhet të jesh domosdoshmërisht i çmendur për ta përfaqësuar, apo këta tipat e Qorrit që gjithë ditën bëjnë “review” negative për turizmin dhe në darkë ankohen se ata që i shajnë janë punëtorë të rëndomtë që mbledhin ullinj në Greqi.

Ne këta njerëz kaq banalë i kemi pasur gjithmonë mes nesh dhe i kemi njohur. Shumica e tyre kanë së paku që nga viti 2013 që shëtisin nga protesta në protestë dhe janë mbetje të protestave të dështuara të një dekade.

Në fillim protesta nisi duke mbledhur mbeturinat organike të protestuesve në Bulevard. Tani, protesta e mbetur ka mbledhur mbetjet njerëzore të atyre protestave te dikurshme dhe pikërisht këta po identifikohen si produkti i saj politik. Pak a shumë si ai “hapiqisti”.

Ka shkuar në dy numri i viktimave të aksidentit tragjik të ndodhur sot rreth orës 16:20, te rrethrrotullimi i TEG-ut, ku një betoniere u përplas me një automjet.

Të dy shtetasit e huaj që ndodheshin në betoniere kanë humbur jetën. Fillimisht humbi jetën një prej shtetasve egjiptianë, ndërsa tjetri ka humbur jetën në spital.

Ndërkohë, drejtuesi i automjetit tjetër të përfshirë në aksident është identifikuar si 28-vjeçari R.Nuri, i cili është jashtë rrezikut për jetën.

Si pasojë e përplasjes, kamioni ka çarë barrierat metalike mbrojtëse të rrethrrotullimit dhe ra në nivelin e poshtëm të aksit rrugor TEG-Elbasan, në drejtim të Elbasanit.

Këshilli i Ministrave ka miratuar një ndryshim në vendimin për zbatimin e ligjit “Për statusin e invalidit”, duke rritur masën mujore të rimbursimit për shpenzimet e karburantit dhe lubrifikanteve për këtë kategori.

Vendimi, i propozuar nga Ministri i Ekonomisë dhe Inovacionit, prek drejtpërdrejt mbështetjen financiare që sigurohet nga shteti për lëvizshmërinë e personave me status invaliditeti.

Me zbatimin e këtij akti të ri, pika 3 e vendimit të vitit 1998 ndryshohet duke përcaktuar një shifër të re fikse mujore.

Lidhur me masën e re të kompensimit, në vendim përcaktohet se “shuma mujore e rimbursimit të shpenzimeve për blerjen e karburanteve e të lubrifikanteve është 15 000 (pesëmbëdhjetë mijë) lekë.”

Buxheti dhe institucionet përgjegjëse

Zbatimi i këtij ndryshimi do të shoqërohet me një faturë shtesë financiare për buxhetin e shtetit, e cila do të kanalizohet përmes skemës së sigurimeve shoqërore.

Lidhur me mbulimin e kostove, dokumenti zyrtar saktëson se “efektet financiare, në masën 27 000 000 (njëzet e shtatë milionë) lekë në vit, për zbatimin e këtij vendimi, përballohen nga buxheti i shtetit dhe programohen çdo vit në buxhetin e Institutit të Sigurimeve Shoqërore.”

Për zbatimin e këtij vendimi janë ngarkuar drejtpërdrejt Ministria e Ekonomisë dhe Inovacionit së bashku me Institutin e Sigurimeve Shoqërore.