â Nga Sara Gandolfi, Corriera Della Sera
âIshte vetĂ«m çështje koheâ, komentoi njĂ« burim i opozitĂ«s nĂ« mĂ«rgim. âNe po e prisnimâ.
Objektivi i padeklaruar, sipas analistĂ«ve, ka qenĂ« gjithmonĂ« ai: NicolĂĄs Maduro, 63 vjeç, njeriu qĂ« ka qeverisur VenezuelĂ«n pa ndĂ«rprerje qĂ« nga viti 2013. Dhe tĂ« cilin Shtetet e Bashkuara e kapĂ«n dhe e nxorĂ«n nga vendi i tij â nĂ« njĂ« operacion sensacional tĂ« forcave speciale â natĂ«n e 3 janarit.
Sipas burimeve tĂ« opozitĂ«s venezueliane tĂ« intervistuara nga Sky News, operacioni i âkapjesâ ishte nĂ« fakt njĂ« âdalje e negociuarâ midis Maduros dhe Shteteve tĂ« Bashkuara. DorĂ«zimi i Gjelit LuftĂ«tar.
Ata qĂ« e denigrojnĂ« e quajnĂ« âshofer kamioniâ, edhe pse nĂ« realitet, nĂ« njĂ« jetĂ« tjetĂ«r, ai ishte shofer autobusi dhe sindikalist. Ata qĂ« e duan e quajnĂ« âel gallo pintoâ, gjeli luftarak. PĂ«r Shtetet e Bashkuara, ai Ă«shtĂ« njĂ« nga trafikantĂ«t kryesorĂ« tĂ« drogĂ«s nĂ« botĂ«. NĂ« gusht, ata e rritĂ«n shpĂ«rblimin pĂ«r kokĂ«n e tij nga 25 milionĂ« dollarĂ« nĂ« 50 milionĂ« dollarĂ«: njĂ« shpĂ«rblim i ofruar kujtdo qĂ« ofron informacion qĂ« çon nĂ« arrestimin dhe gjykimin e tij nĂ« SHBA pĂ«r âtrafik droge dhe korrupsionâ.
I kritikuar nga bashkësia ndërkombëtare, i hetuar nga Gjykata Ndërkombëtare Penale për krime kundër njerëzimit dhe pasi i ka mbijetuar një krize shkatërruese ekonomike (PBB-ja ra me 80% në një dekadë dhe është rritur përsëri që nga viti 2024), sanksioneve amerikane, pandemisë dhe skandaleve, presidenti-zot i Venezuelës, me mbështetjen e institucioneve që kontrollon qeveria e tij dhe mbrojtjen e gjeneralëve që ndajnë pushtetin (përfshirë pushtetin ekonomik) me të, tani është zot i Venezuelës.
Ai dĂ«shtoi ta pĂ«rfundonte mandatin e tij tĂ« tretĂ« dhe pĂ«r kĂ«tĂ« arsye nuk do tĂ« bĂ«het, siç kishte shpresuar, kreu i shtetit me shĂ«rbimin mĂ« tĂ« gjatĂ« nĂ« VenezuelĂ« pas diktatorit Juan Vicente GĂłmez. Fati i tij, me shumĂ« gjasa, Ă«shtĂ« njĂ« qeli burgu nĂ« Shtetet e Bashkuara ose, nĂ« rastin mĂ« tĂ« mirĂ«, njĂ« mĂ«rgim i gjatĂ«. Ngritja e Maduros nĂ« pushtet ishte e shpejtĂ« dhe tĂ«rĂ«sisht nĂ«n hijen e Hugo ChĂĄvez, nĂ«nkolonelit qĂ« nxiti ârevolucionin e ri bolivarianâ.
Ai u bë i njohur duke bërë fushatë për lirimin e tij pas grushtit të shtetit të tentuar që komandanti i parashutistëve organizoi në vitin 1992 kundër Presidentit Andrés Pérez. Chåvez nuk e harroi atë dhe, pas lirimit nga burgu, ai e donte sindikalistin në krah të tij deri në fitoren e tij zgjedhore në vitin 1998. Maduro u bë Ministër i Jashtëm dhe më pas Zëvendëspresident dhe trashëgimtar i fronit.
NĂ« paraqitjen e tij tĂ« fundit televizive, tashmĂ« i konsumuar nga kanceri, ChĂĄvez tha âVotoni pĂ«r tĂ«â. Kur vdiq, Maduro zuri vendin e tij si udhĂ«heqĂ«s i vendit. Disa muaj mĂ« vonĂ«, mĂ« 14 prill 2013, ai fitoi zgjedhjet presidenciale me mĂ« pak se dy pikĂ« pĂ«rqindjeje mbi kandidatin e opozitĂ«s Henrique Capriles. QĂ« atĂ«herĂ«, ai nuk ka treguar shenja se do tĂ« heqĂ« dorĂ« nga pushteti.
Në vitin 2014, qeveria e Maduros shtypi me gjak protestat e studentëve, shpërndau Parlamentin në vitin 2017 për të krijuar një Asamble Kushtetuese më pajtuese dhe fitoi zgjedhjet presidenciale të vitit 2018, në të cilat ua ndaloi kundërshtarëve të saj pjesëmarrjen dhe të cilat shumica e bashkësisë ndërkombëtare i konsideroi të paligjshme.
I paepur ndaj kritikave, âGjeli LuftĂ«tarâ madje i mbijetoi njĂ« atentati: disa dronĂ« tĂ« armatosur me eksplozivĂ« e sulmuan atĂ« gjatĂ« njĂ« parade ushtarake. Mbi tĂ« gjitha, ai shtypi çdo kundĂ«rshtim brenda PartisĂ« Socialiste tĂ« Bashkuar.
Deri mĂ« tani. AleatĂ«t e tij mĂ« besnikĂ« ishin ushtria, e cila kontrollon 12 nga 34 ministritĂ«, pĂ«rfshirĂ« atĂ« tĂ« NaftĂ«s, burimin kryesor tĂ« VenezuelĂ«s. Shtetet e Bashkuara â dhe agjentĂ«t e CIA-s â deri mĂ« tani kishin dĂ«shtuar tĂ« minonin paktin midis regjimit dhe forcave tĂ« armatosura, tĂ« cilat nĂ« fakt drejtojnĂ« sĂ« bashku vendin.
Sipas disa analistĂ«ve, ndoshta mĂ« romantikja, âpushtet i fshehurâ i vĂ«rtetĂ« nĂ« krah tĂ« Maduros Ă«shtĂ« gruaja e tij, Cilia Flores, e cila nĂ« fund u kap me tĂ«. NjĂ« avokate nĂ« fushĂ«n penale dhe kongresiste, asaj i pĂ«lqen tĂ« quhet âluftĂ«tarja e parĂ«â nĂ« vend tĂ« âzonjĂ«s sĂ« parĂ«â. Ishte Chavez ai qĂ« i lidhi bashkĂ«. Ata lanĂ« bashkĂ«shortĂ«t e tyre pĂ«rkatĂ«s dhe filluan âtĂ« ndanin tĂ« njĂ«jtĂ«n Ă«ndĂ«rrâ, tha Flores, e cila krijoi njĂ« rrjet shumĂ« tĂ« fortĂ« pushteti rreth burrit tĂ« saj.
E ashpĂ«r dhe e pamĂ«shirshme âCilia tĂ« do ose tĂ« urren, ajo nuk negocionâ, thonĂ« nĂ« Karakas. Djali i tyre, NicolĂĄs Maduro Guerra, ose Nicolasito, njĂ« ish-kongresmen, Ă«shtĂ« pĂ«rmendur shpesh si njĂ« trashĂ«gimtar i mundshĂ«m politik i babait tĂ« tij. Fati i tij ka ndryshuar gjithashtu nĂ« orĂ«t e fundit.
Marrëdhënia e trazuar midis Venezuelës së pasur me naftë dhe qeverisë së Shteteve të Bashkuara, e cila ka mbështetur prej kohësh disidencën kundër regjimit Chavist, megjithëse më me ndrojtje nën presidencat Demokratike, nuk është e re, as nuk është unike për këtë vit.
Megjithatë, përballja arriti kulmin këtë vit, menjëherë pas fillimit të mandatit të tretë presidencial të Nicolas Maduro-s, fituesit të vetëshpallur të zgjedhjeve të korrikut 2024, dhe inaugurimit të mëvonshëm të Donald Trump për mandatin e tij të dytë.
Pasi mbërriti në Shtëpinë e Bardhë, presidenti amerikan deklaroi se nuk e konsideronte Maduro-n një udhëheqës të zgjedhur në mënyrë demokratike dhe e etiketoi bandën Tren de Aragua si një organizatë terroriste transnacionale. Në mars, tensionet midis dy qeverive u përshkallëzuan kur Shtetet e Bashkuara deportuan 238 migrantë venezuelianë, duke i etiketuar ata kriminelë, në Qendrën e Paraburgimit për Terrorizëm (CECOT) në El Salvador.
Në korrik, pas negociatave, Uashingtoni dhe Karakasi arritën një marrëveshje që çoi në riatdhesimin në Venezuelë të burrave të dërguar në CECOT dhe lirimin e 10 amerikanëve të ndaluar në Venezuelë.
Por po atë korrik, Departamenti i Thesarit akuzoi Maduro-n se drejtonte Kartelin e Diejve, një organizatë e dyshuar kriminale që, sipas Uashingtonit, është e përfshirë në trafikun e drogës dhe pastrimin e parave.
Dhe pastaj në shtator, me vendosjen e anijeve, aeroplanëve dhe më pas të aeroplanmbajtëses më të madhe amerikane në Karaibe, gjoja për të luftuar trafikun e drogës. Që atëherë, forcat amerikane kanë kryer dhjetëra sulme kundër anijeve të dyshuara të trafikantëve të drogës, duke vrarë mbi 110 persona.
Pastaj erdhi sulmi me dron i CIA-s në një port, bastisja e parë në tokën venezueliane. Kjo kulmoi me fazën përfundimtare në Karakas dhe njoftimin e kapjes së Maduros dhe gruas së tij.
Login
