Kreu i PD-së, Sali Berisha ka ashpërsuar tonet në Kuvend, duke e cilësuar seancën parlamentare si “të turpshme” dhe duke akuzuar mazhorancën se po vepron pa përgjegjësi ndaj qytetarëve, në një kohë kur vendi po përballet me pasoja të rënda nga përmbytjet.

Gjatë fjalës së tij, Berisha deklaroi se rreth 6 mijë persona janë prekur nga përmbytjet dhe, sipas tij, nuk kanë marrë asnjë ndihmë nga qeveria. Ai vuri në dyshim përfaqësimin e qytetarëve nga deputetët e mazhorancës, duke i quajtur ata “e keqja banale e vendit”.

Berisha akuzoi deputetët se “zbatojnë si automat urdhrat e Ramaduros”, duke përdorur një gjuhë të ashpër politike dhe duke i cilësuar si shërbëtorë të zëvendëskryeministres Belinda Balluku. Sipas tij, mazhoranca po mbron drejtuesit e saj për shkak të presionit politik dhe korrupsionit.

Në përfundim, Berisha theksoi se Kuvendi nuk duhet të shërbejë si një mekanizëm formal për zbatimin e urdhrave, por si institucion përgjegjës ndaj qytetarëve, duke e mbyllur fjalën me deklaratën se “kjo seancë është e turpshme”.

“A jeni ju e keqja banale e vendit. Si mund të diskutoni ku kemi 6 mijë të përmbytur dhe su keni dhënë një kacidhe. A i përfaqësoni ju ata? Jo. Ju jeni e keqja banale dhe nuk ndjeni asnjë përgjegjësi. Zbatoni si automat urdhrat e Ramaduros. Nuk është kjo për ça qëndroni këtu. A ka gjë më të turpshme se të bëhesh shërbëtor i lubi Ballukut. Ajo ju urren, e dini dhe prap e mbroni, e ka kapur kreun tuaj për koke dhe për këmbësh e mbroni sepse ju detyron kryekorruptori. Nuk duhet të vini këtu si automat. Njerëz që nuk mbani asnjë përgjegjësi ndaj familjeve tuaja. Kjo senacë është e turpshme”, tha Berisha./Kb

Blushi i Metës është qarë për kushtet dhe trajtimin e kreut të PL-së, Ilir Meta, në burg.

“Po, jam njohur plotësisht me rekomandimet e Avokatit të Popullit, në datën 2 dhjetor 2025. Bëhet fjalë për rekomandime përgjithësuese për të drejtat e trajtimit të të dënuarve me burgim.

Përkundrazi raporti nuk përdor temrin degradues apo çnjerëzor, kjo është e vërteta.

Raporti i Avokatit të Popullit nuk konstaton se kemi të bëjmë me trajtim çnjerëzor dhe degradues”, tha Lamallari./Kb

Ministri i Drejtësisë, Besfort Lamallari, deklaroi sot në Kuvend se sistemi i drejtësisë nuk mund të mbrohet përmes politizimit të institucioneve të vuajtjes së dënimit, duke theksuar parimin e barazisë para ligjit dhe mungesën e privilegjeve.

“Sistemi nuk mbrohet duke politizuar burgjet. Barazia para ligjit, pa privilegje.  Sot më shumë se kurrë është e rëndësishme të ndajmë debatin politik nga e vërteta e institucionale.  Çdo pretendim per shkelje të të drejtave të njeriut duhet trajtuar me seriozitet, me fakte, jo mbi interesa dhe qëllime politike”, u shpreh Lamallari./Kb

Shkencëtarët zbulojnë Gaia-6 B, një trup kozmik misterioz në yjësinë e Dragoit. Ende nuk dihet nëse është yll i vogël apo planet gjigant.

Zbulohet një trup kozmik misterioz. Është Gaia-6 B dhe ende nuk kuptohet nëse është një yll i vogël apo një planet i madh i gaztë. Ka një masë 20 herë më të madhe se Jupiteri dhe rrotullohet rreth yllit HD 128717 në yjësinë e Dragoit.

Një grup shkencëtarësh ndërkombëtarë ka studiuar më hollësisht këtë trup në univers. Sipas përllogaritjeve, ka një orbitë ekstreme, ndër më të shtypurat për objekte me masë të tillë, dhe nuk ka satelitë apo trupa të tjerë afër që të ndikojnë në deformimin e rrotullimit të tij.

Gjithashtu, për të bërë një rrotullim të plotë rreth yllit mëmë, i duhen nëntë vite tokësorë, çka ndryshon nga të dhënat e mëhershme dhe të para të kryera.

Gjatë studimit të fundit, të publikuar edhe në revistën Astronomy and Astrophysics, vihet theksi edhe tek monitorimi i vazhdueshëm dhe i hollësishëm në Ishujt Kanarie me teleskopin Galileo, në kuadër të misionit Gaia të Agjencisë Hapësinore Evropiane.

Megjithatë, astrofizikantët shpjegojnë se ende nuk janë në gjendje të shpjegojnë natyrën e këtij trupi qiellor, çka shton edhe më shumë misteret rreth tij./kb

Pas luftës, disa kriminelë nazistë u rekrutuan për operacione inteligjence nga SHBA-ja, BRSS-ja, Izraeli dhe vende të tjera.

Historiani Danny Orbach, përmes artikullit “Sekrete të patreguara” nga Riccardo Michelucci, marrë nga arkivat e Focus Storia, tregon se si disa kriminelë lufte nazistë përfunduan në shërbimet sekrete të fuqive kryesore botërore pas Luftës së Dytë Botërore.

Gjuetia e nazistëve

Kur mbaroi Lufta e Dytë Botërore, Aleatët u zotuan të ndiqnin kriminelët nazistë të luftës “deri në skajet e botës”. Në realitet, megjithatë, shumë nga udhëheqësit përgjegjës për tmerret e Holokaustit arritën të shpëtonin, shpesh me mbrojtjen e Bashkimit Sovjetik ose të fuqive perëndimore, të cilat më pas i rekrutuan gjatë Luftës së Ftohtë.

Tabu

Rasti më famëkeq dhe sensacional i bashkëpunimit midis të arratisurve nga Rajhu i Tretë dhe shërbimeve të inteligjencës perëndimore është ai i Klaus Barbie, ish-komandant i Gestapos franceze, i njohur me nofkën “Kasapi i Lionit”, i rekrutuar nga kundërzbulimi amerikan menjëherë pas luftës. Por ai nuk ishte i vetmi.

Ishte një përqafim vdekjeprurës, i nxitur nga realpolitika dhe paratë, që kapërceu ideologjitë dhe aleancat politike, duke u ndalur vetëm përballë një tabu-je të madhe: bashkëpunimit midis ish-nazistëve dhe Shtetit të Izraelit.

Hetimi

Për një kohë të gjatë, kjo çështje u konsiderua si një legjendë e errët dhe e pamundur, e denjë për një thriller spiunazhi hollivudian, por pa prova të qëndrueshme historike.

Historiani izraelit Danny Orbach, profesor në Universitetin Hebraik të Jerusalemit, është përpjekur së fundmi të hedhë dritë mbi një kapitull të fshehtë të Luftës së Ftohtë, duke u mbështetur në dokumente të deklasifikuara nga Mossadi dhe arkivat gjermane e amerikane. Në librin e tij të ri, “Fugitives: A History of Nazi Mercenaries During the Cold War” (C. Hurst & Co. Publishers), Orbach rindërton historitë e dhjetëra nazistëve që, pas vitit 1945, gjetën strehim në SHBA, Bashkimin Sovjetik, Spanjë, Itali, Siri dhe gjetkë.

Madje edhe Izraeli

Kriminelë lufte të shndërruar në agjentë sekretë nga demokracitë perëndimore, regjimi sovjetik dhe fuqitë aziatike. Ndërsa ishte e njohur se CIA, KGB-ja dhe shërbimet e Paktit të Varshavës kishin punësuar prej kohësh ish-hitlerianë, pjesa e hulumtimit që lidhet me Izraelin është veçanërisht tronditëse.

Orbach tregon se, në periudhën pas Luftës së Dytë Botërore, edhe shteti i sapoformuar hebre, i rrethuar nga armiqësia e botës arabe, nuk hezitoi të rekrutonte ish-nazistë. Pikërisht mbi këtë aspekt të hetimit të tij historik u përqendruan pyetjet tona.

Çfarë do të thoshte të ishe nazist gjatë Luftës së Ftohtë?

Shumica e kriminelëve të luftës nazistë ishin të interesuar kryesisht për paratë dhe u shndërruan në tregtarë armësh, spiunë dhe agjentë sekretë. Disa punuan që herët për sovjetikët ose Gjermaninë Lindore, diçka që deri pak kohë më parë do të dukej e paimagjinueshme.

Për të tjerë, antikomunizmi mbizotëronte mbi gjithçka, ndaj bashkëpunimi me amerikanët dukej i natyrshëm. Ndërsa një grup tjetër, i fiksuar pas urrejtjes antihebraike, ëndërronte për një “Rajh të Katërt” dhe u afrua me botën arabe në konflikt me Izraelin.

Si i zbuloi nazistët e rekrutuar nga Izraeli?

Pothuajse rastësisht. Fillimisht kisha planifikuar të shkruaja një libër tjetër, për gjuetarët e nazistëve. Por gjatë kërkimeve, u zhytëm gjithnjë e më thellë në aktivitetet e të arratisurve nazistë, si në shërbimet e inteligjencës ashtu edhe në trafikun e armëve, dhe zbulova rolin e tyre të papritur në konfliktin midis Izraelit dhe botës arabe.

Pjesa më e madhe e kërkimit bazohet në dokumente arkivore të pabotuara më parë, të aksesueshme vetëm së fundmi nga CIA, BND-ja gjermane dhe Mossadi.

Sa ish-nazistë punuan për Mossadin?

Bazuar në hulumtimin tim, mund të konfirmoj të paktën katër raste të bashkëpunimit aktiv me shërbimet sekrete izraelite. Nuk përjashtohet që të ketë pasur edhe të tjerë.

Në atë kohë, Mossadi dhe shërbimet e tjera izraelite nuk ndryshonin shumë nga homologët perëndimorë: realizmi politik dhe oportunizmi shpesh mbizotëronin mbi konsideratat morale. Për më tepër, përmasat e plota të Holokaustit ende nuk kuptoheshin plotësisht.

Rasti Walter Rauff

Rasti më i diskutueshëm është ai i Walter Rauff, ish-oficer SS, i përfshirë në zhvillimin e dhomave të lëvizshme të gazit. Ai u arratis, gjeti strehim në Siri dhe më pas u përfshi në lojërat e inteligjencës së Lindjes së Mesme, përpara se të bashkëpunonte përkohësisht edhe me Izraelin.

Otto Skorzeny

Lista përfshin edhe Otto Skorzeny-n, njeriun që udhëhoqi misionin për lirimin e Benito Musolinit në Gran Sasso. Pas luftës, ai u shndërrua në mercenar dhe tregtar armësh. Në vitin 1960, Mossadi vendosi ta rekrutonte për sabotimin e programit raketor egjiptian, me miratimin e kryeministrit David Ben-Gurion.

A u bind Skorzeny nga paratë?

Jo. Sipas dokumenteve të brendshme të Mossadit, Skorzeny kërkoi vetëm të hiqej nga lista e të kërkuarve të Simon Wiesenthalit. Kërkesa u refuzua, por bashkëpunimi vazhdoi deri në vdekjen e tij nga kanceri në Spanjë, në vitin 1975.

Burimi: focus.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi

Një histori mbijetese dhe guximi vjen nga brigjet jugperëndimore të Australisë Perëndimore, ku një djalë 13-vjeçar arriti të shpëtojë nënën dhe dy vëllezërit e tij më të vegjël, pasi notoi për rreth katër orë në det të hapur, në kushte të rrezikshme dhe me dritë që po shuhej.

Familja po pushonte në Quindalup, rreth 200 kilometra në jug të Perth-it, kur erërat e forta i shtynë paddleboard-at e fryrë dhe ‘kayak-un’ e tyre larg bregut, në Gjirin Geographe, pasditen e së premtes. Brenda pak minutash, ata u gjendën në mes të detit, pa mundësi për t’u kthyer.

Djali 13-vjeçar, i identifikuar nga ABC si Austin Appelbee, vendosi të vepronte. Ai u përpoq të kthehej drejt bregut me ‘kayak’ për të kërkuar ndihmë, por mjeti filloi të mbushej me ujë. Pa rrugë tjetër, ai u hodh në det dhe nisi një notim të gjatë dhe të lodhshëm prej rreth katër kilometrash.

“Po luftoja me dallgë të forta dhe errësirën që po afrohej”, tregoi ai për transmetuesin kombëtar. Fillimisht notoi me jelek shpëtimi, por pas rreth dy orësh e hoqi për të lëvizur më shpejt. Frika ishte e pranishme në çdo moment.

Për të mos u dorëzuar, ai u përqendrua te kujtimet dhe gjërat më të bukura në jetën e tij.

“Isha shumë i lodhur, por nuk e kuptoja sa i rraskapitur isha”, tha ai.

Pas disa orësh, më në fund preku rërën e bregut. I rrëzuar nga lodhja, gjeti forcë të ngrihej dhe të vraponte rreth dy kilometra për të gjetur një telefon. Telefonata e tij në numrin emergjent 000 ishte vendimtare.

“Më duhen helikopterë, anije, avionë. Familja ime është në det”, kujton se u tha autoriteteve, duke ruajtur qetësinë pavarësisht shokut.

Policia e Australisë Perëndimore nisi menjëherë një operacion të madh kërkim-shpëtimi, ku u përfshinë policia ujore, vullnetarë të shpëtimit detar dhe helikopteri i shpëtimit. Rreth orës 20:30, helikopteri lokalizoi nënën 47-vjeçare, një djalë 12 vjeç dhe një vajzë 8 vjeç, të kapur pas një paddleboard-i, rreth 14 kilometra larg bregut.

Një anije vullnetare arriti t’i nxirrte të sigurt në breg. Parametrat mjekësorë u kontrolluan nga ekipet e St John WA dhe familja u dërgua në qendrën shëndetësore të Busselton-it.

Autoritetet e cilësuan ngjarjen si një “shpëtim të jashtëzakonshëm”. Policia theksoi se përshkrimi i saktë që dha 13-vjeçari për mjetet në det ishte jetik për operacionin, ndërsa guximi dhe vendosmëria e tij u vlerësuan si faktorët kryesorë që shpëtuan jetën e familjes.

“Veprimet e këtij djali janë shembull i jashtëzakonshëm guximi”, thanë autoritetet, duke rikujtuar se kushtet e detit mund të ndryshojnë brenda pak çastesh./kb

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

A e dinit se nëse prindërit kontribuojnë 20 mijë lekë çdo muaj(10 mijë Lekë njeri dhe 10 mijë Lekë tjetri) në fondin e pensioneve SIGAL me normën e sotme të kthimit të fondit, rreth4.55%, në llogarinë e fëmijës në moshën 18-vjeçare do të kishterreth 6.48 milionë lekë?

Në këtë mënyrë fëmija mund të tërheqë interesin prej 2.15 milionë lekë për 18-vjetor dhe duke lënë pjesën tjetër përmaturim, pa asnjë kontribut tjetër shtesë, vetëm falë atijmekanizmi që njihet si interesi i përbërë, “puna e parave duke fjetur”, garanton rreth 28 milionë lekë të reja në moshën 60-vjeçare, ose një superpension dinjitoz me 233 mijë lekë në muajpër 10 vjet?

A nuk është e shkëlqyer? 2.15 milionë Lekë për 18-vjetorin dhe28 milionë Lekë për 60-vjetorin: vetëm 20 mijë Lekë kontributepër 18 vjet nga prindërit.

Llogaritjet e paraqitura kanë qëllim vetëm informues, kthimet e treguara mund të ndryshojnë dhe nuk përbëjnë garanci përperformancën apo rezultatet e ardhshme, por në përllogaritjeështë marrë hipotetikisht e palëvizshme norma e këtij viti: rreth4.55%, çfarë është një tregues solid.

CEO i SIGAL Invest, z. Avni Ponari, i pyetur nga Ora Newstregon se kjo mundësi investimi mund të kombinohet edhe me sigurimin e jetës së prindit, që i jep garanci shumëfishë fëmijës:

“Nëse kemi një fëmijë të vogël të sapolindur dhe duam që atij t’ibëjmë një dhuratë kur ai të mbushë moshën 20-vjeçare, ne mundta vendosim këtë duke aplikuar një formë të veçantë në të cilënai mund të përfitojë në moshën 20-vjeçare rreth 20 mijë euro. Pjesa e mbetur, ose të gjitha interesat e mbetura, kalojnë nëpensionin privat, të cilat marrin vlera të konsiderueshme deri nëfund të veprimtarisë apo të mbylljes së kontratës.
Kjo është mjaft interesante sepse duke e shoqëruar këtë edhe me sigurimin e jetës, kemi të bëjmë me një sigurim të dyfishtë dhenë rast ngjarjeje të caktuar të cilat ne nuk i përcaktojmë dot, atëherë përfitimi është shumë më i madh”.

Në këtë mënyrë, në SIGAL Fond Pensioni jep garancitë janëshumëfishe: shumën e siguruar me sigurimin e jetës së prindit, interesi për moshën 18-vjeçare dhe superllogaria e moshës 60-vjeçare. Vetëm 18 vjet investim i zgjuar mujor nga prindërit, përfitimet mund të shtrihen në breza për fëmijën, kur ai te jetëvetë një gjysh dhe prind./kb

Eksportet e Japonisë në produkte bujqësore, pyjore dhe të peshkimit u rritën me 12.8% duke arritur nivelin më të lartë historik në vitin 2025, të nxitura nga dërgesat më të forta drejt Shteteve të Bashkuara pavarësisht tarifave të reja, si dhe nga rikuperimi i eksporteve drejt Kinës pas rënies së vitit të kaluar.

Eksportet totale arritën në 1 mijë e 701 trilion jen (10.9 miliardë dollarë) vitin e kaluar, nga 1 mijë e 507 trilion jen në 2024, duke shënuar vitin e 13-të radhazi me rritje dhe një rekord të ri, njoftoi të martën Ministria e Bujqësisë, Pyjeve dhe Peshkimit (MAFF).

“Interesi global në rritje për kuzhinën japoneze, ndërgjegjësimi më i madh për ushqimin japonez mes turistëve dhe vetëdija në rritje për shëndetin po nxisin kërkesën,” tha Kazuyoshi Nakasugi, zëvendësdrejtor i departamentit të politikave të eksportit në MAFF. Ai shtoi se këta faktorë shtynë eksportet drejt shumë vendeve, përfshirë SHBA-të, Tajvanin dhe Korenë e Jugut, në nivele rekord.

Dërgesat drejt SHBA-ve u rritën me 13.7% në 276.2 miliardë jenë, duke e bërë destinacionin më të madh të eksporteve japoneze për vitin e dytë radhazi, falë kërkesës së fortë për çaj jeshil dhe mish viçi pavarësisht tarifave të vendosura në prill.

Kina pezulloi importet e të gjithë produkteve të detit japonez pasi kompania Tokyo Electric Power filloi lirimin e ujit radioaktiv të trajtuar nga centrali bërthamor Fukushima Daiichi në gusht 2023, por e zbuti ndalimin në mesin e vitit 2025, megjithëse disa kufizime mbeten.

“Edhe pas lehtësimit, eksportet e produkteve të detit japonez drejt Kinës nuk janë rikuperuar shumë,” tha Nakasugi, citon Reuters.

Qeveria vazhdon të promovojë diversifikimin e destinacioneve të eksportit për produktet e detit duke zhvilluar kanale tregtare në pjesë të tjera të Azisë dhe në SHBA.

Sipas produkteve, mishi i viçit, orizi, çaji jeshil dhe peshku yellowtail shënuan vlera rekord eksporti në 2025. Megjithatë, totali mbeti nën objektivin e Japonisë për 2 trilion jen eksporte ushqimore për vitin 2025.

“Synojmë të arrijmë objektivin prej 5 trilion jenësh deri në vitin 2030 duke diversifikuar destinacionet e eksportit, duke zgjeruar kanalet e shitjes përtej bizneseve të lidhura me Japoninë te shitësit e mëdhenj lokalë dhe restorantet, ndërsa sigurojmë prodhim të mjaftueshëm të ushqimeve me kërkesë të lartë si matcha,” tha Nakasugi./kb

Publikimi nga qeveria amerikane i më shumë se 3 milionë dokumenteve që lidhen me të dënuarin për abuzim seksual, Jeffrey Epstein, ka ngritur pyetje të reja rreth lidhjeve të tri figurave të shquara në jetën publike britanike me financierin e ndjerë.

Ish-Princi Andrew, ish-gruaja e tij Sarah Ferguson dhe Peter Mandelson, ish-ambasadori i Mbretërisë së Bashkuar në SHBA, janë të përmendur disa herë në dosjet e fundit të Epstein, duke rritur presionin mbi treshen për të shpjeguar lidhjet e tyre me abuzuesin dhe për t’u distancuar nga institucionet britanike.

Kryeministri Keir Starmer i ka kërkuar Andrew Mountbatten-Windsor të dëshmojë para Kongresit të SHBA-së, ndërsa Mandelson, i cili dha dorëheqjen nga Partia Laburiste të dielën, po përballet me thirrje nga figura kryesore politike, përfshirë kreun e qeverisë britanike, për t’u tërhequr nga Dhoma e Lordëve.

Ja se si po e skandalizon Britaninë publikimi i fundit i dosjeve nga Departamenti i Drejtësisë:

Andrew Mountbatten-Windsor

Ish-Princi Andrew është përpjekur për vite me radhë t’u shmanget pyetjeve në lidhje me lidhjet e tij me Epstein. Në një intervistë me “BBC” në vitin 2019, Andrew pretendoi se kishte ndërprerë të gjitha lidhjet me Epstein në vitin 2010, pas dënimit të financierit në vitin 2008 për prostitucion.

E-mailet e zbuluara vitin e kaluar e vunë në pikëpyetje pretendimin e Andrew-t. Mediat britanike raportuan se Andrew duket se e kontaktoi përsëri Epstein-in në vitin 2011, duke i thënë atij të “mbante kontakt të ngushtë” dhe se ata ishin “së bashku në këtë”. Menjëherë pas kësaj, Mbreti Charles III i hoqi Andrew-t, vëllait të tij, titujt mbretërorë në tetor dhe filloi procesin për ta dëbuar atë nga prona mbretërore në Windsor.

Por publikimi më i fundit i dosjeve të Epstein ka nxitur shqyrtime të mëtejshme mbi ish-princin. Tri foto pa datë duket se tregojnë Andrew Mountbatten-Windsor, mbi atë që duket të jetë një grua-fytyra e së cilës është mbuluar – e cila është shtrirë në dysheme. Nuk është e qartë se kur ose ku janë bërë imazhet, pasi nuk u dha asnjë detaj apo kontekst për fotografitë së bashku me dokumentin e publikuar.

Dokumentet e fundit të Epstein përmbajnë gjithashtu një shkëmbim email-esh midis Epstein dhe Andrew në gusht 2010, në të cilin financuesi fton familjen mbretërore të takohet me një “mikeshë” – emri i së cilës nuk dihet – për darkë në Londër.

Në nëntor, demokratët në Komitetin Mbikëqyrës të Dhomës së Përfaqësuesve kërkuan që Andrew të vinte në Uashington për të dhënë dëshmi si pjesë e hetimit të panelit për Epstein. Edhe pse Andrew nuk iu përgjigj kërkesës, Starmer të shtunën i kërkoi ish-princit të pranonte marrjen në pyetje.

Sarah Ferguson

Ish-gruaja e Andrew, Sarah Ferguson, e njohur si “Fergie”, përmendet gjithashtu disa herë në serinë e fundit të dosjeve. Ferguson u hoq vitin e kaluar si mbështetëse ose ambasadore e disa organizatave bamirëse britanike, pasi dokumentet e mëparshme treguan se ajo e kishte quajtur Epstein “mikun e saj suprem”.

Dokumentet e fundit janë dëshmi të mëtejshme të nivelit të marrëdhënies së tyre. Emailet mes dyshes duket se sugjerojnë gjithashtu se Epstein donte ta përdorte Fergusonin për të ndihmuar në pastrimin e emrit të tij.

Në vitin 2001, dokumentet e publikuara së fundmi duket se tregojnë se Epstein i dërgoi ish-Dukeshës 150,000 dollarë pasi e ndihmoi të arkëtonte opsionet e aksioneve që fitoi nga puna e saj për Weight Watchers.

Peter Mandelson

Mandelson, i njohur gjerësisht në politikë si “Princi i Errësirës” për qasjen e tij makiaveliane ndaj pushtetit, u shkarkua nga detyra e ambasadorit të Mbretërisë së Bashkuar në Uashington në shtator për shkak të skandalit të lidhjeve të tij me Epstein. Atë muaj, ligjvënësit amerikanë kishin publikuar një “libër”, të përpiluar për 50-vjetorin e Epstein në vitin 2003, në të cilin Mandelson shkroi një shënim të shkruar me dorë duke e përshkruar financierin si “shokun më të mirë”.

Dokumentet e fundit kanë treguar se Mandelson duket se i ka zbuluar Epstein-it plane të ndjeshme tatimore të qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar. Ato gjithashtu tregojnë se partneri i tij, Reinaldo Avila da Silva, merrte rregullisht pagesa të pazbuluara prej tij.

Në shtator të vitit 2009, Da Silva – i cili u martua me Mandelson në vitin 2023 pas tri dekadash bashkë – i dërgoi një e-mail Epstein për të kërkuar 10,000 paund për të ndihmuar në financimin e kursit të tij të osteopatisë. Epstein u përgjigj: “Do ta transferoj shumën menjëherë.”

Dosjet e fundit zbuluan gjithashtu se Mandelson i kishte zbuluar financierit një dokument të ndjeshëm të qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar, ndërsa ishte sekretar biznesi në vitin 2009. Memorandumi, i shkruar për kryeministrin e asaj kohe, Gordon Brown, mbështeste shitjen e aseteve prej 20 miliardë paundësh për të ndihmuar në lehtësimin e barrës së borxhit të Britanisë pas krizës financiare të vitit 2008 dhe zbuloi planet e politikës tatimore të Partisë Laburiste.

Të dielën, Mandelson, i cili është gjithashtu anëtar i Dhomës së Lordëve, njoftoi dorëheqjen e tij nga Partia Laburiste, duke thënë se nuk donte t’i shkaktonte partisë “turp të mëtejshëm” për shkak të kësaj historie. Ai gjithashtu u kërkoi falje “grave dhe vajzave, zërat e të cilave duhej të ishin dëgjuar shumë kohë më parë”. “CNN” nuk mundi të kontaktonte Mandelson-in për komente të mëtejshme.

Mandelson ka qenë në pushim nga Dhoma e Lordëve që nga shkurti i vitit të kaluar, për t’i lejuar atij të shërbejë si ambasador i Mbretërisë së Bashkuar në SHBA. Të hënën, një zëdhënës i Downing Street tha se Starmer beson se Mandelson duhet t’i hiqet titulli “Lord”. /Marrë nga “CNN”/kb

Presidenti dhe mbështetësit e tij që bashkojnë forcat për të vendosur se çfarë lexojnë dhe shohin audiencat duket si e marrë drejtpërdrejt nga manuali i fashizmit.

Nesrine Malik*

Dy ngjarje, të vendosura krah për krah, na tregojnë shumë për atë që po merr formë me shpejtësi në SHBA. Në njërën, Melania Trump publikon një dokumentar luksoz, Melania, një rrëfim i rikthimit të saj në Shtëpinë e Bardhë. Amazon i kaloi rivalët për të siguruar të drejtat e dokumentarit, duke shpenzuar gjithsej 75 milionë dollarë (54 milionë paund), dhe shitjet e biletave deri tani sugjerojnë se kjo, ta themi butë, nuk ishte një sipërmarrje thjesht komerciale.

Në tjetrën, Washington Post pritet të shkurtojë deri në 200 vende pune në fillim të këtij muaji, përfshirë shumicën e stafit të tij të huaj dhe një pjesë të konsiderueshme të redaksisë. Si Melania, ashtu edhe Washington Post mbështeten nga Jeff Bezos. Dy vendimet e tij — të investojë në propagandë shtetërore dhe të tërhiqet nga pushteti i katërt që supozohet të mbajë pushtetin nën kontroll — zbulojnë shumë për mënyrën se si kapitali dhe autoritarizmi bashkojnë forcat për të vendosur se çfarë lexojnë dhe shohin audiencat.

Probleme po shfaqen edhe në një tjetër media historike amerikane, CBS News. Në korrik të vitit të kaluar, miliarderi i teknologjisë dhe aleati i Donald Trumpit, Larry Ellison, së bashku me djalin e tij, producent hollivudian David Ellison, morën kontrollin e Paramount, që mbikëqyr CBS News. Ish-kolumnistja e New York Times dhe, së fundmi, themeluese e blogut anti-“woke” Free Press, Bari Weiss, u soll me urgjencë për të drejtuar CBS News. Ajo u përball shpejt me probleme, pasi hyri në konflikt me veteranët e një kanali që prodhon programe legjendare si 60 Minutes, dhe u përpoq të justifikonte vendime editoriale që u panë si të anshme në favor të administratës Trump. Weiss pritet tani të bëjë edhe shkurtime në redaksi.

Çështja domethënëse është çfarë do të mbetet në këto institucione, çfarë do të theksohet. Weiss ka njoftuar se ka shtuar një numër autorësh opinioni dhe se dëshiron të vërë “theks të madh te ‘scoops’… veçanërisht te ‘scoops’ të ideve. ‘Scoops’ të shpjegimit”. Me pak fjalë: më shumë nxehtësi, më pak dritë. Edhe rubrika e opinionit të Washington Post është me interes për Bezosin, i cili njoftoi vitin e kaluar se faqet e saj do të “shkruajnë çdo ditë në mbështetje dhe mbrojtje të dy shtyllave: lirive personale dhe tregjeve të lira… këndvështrimet që kundërshtojnë këto shtylla do t’u lihet t’i botojnë të tjerët”.

Ky fetiçizim i shkrimit të opinionit është një shenjë e keqe. Pikëpamjet duhet të ecin krah për krah me mbulimin e lajmeve vendase dhe ndërkombëtare. Lajmet nuk duhet të përdoren për qëllime partiake apo të “kanibalizohen” për koment. Por, mbi të gjitha, ky orientim është simptomë e një mediaje në pronësi të së djathtës që nuk kërkon më ta raportojë botën ashtu siç është, por ta krijojë botën ashtu siç dëshiron të jetë.

Pikat e diskutimit të regjimit Trump, që justifikojnë vrasjen “e merituar” të të ashtuquajturve “terroristë të brendshëm” në rrugët amerikane, trajtohen si çështje opinioni që thjesht duhet të transmetohen. Vetë realiteti është shtrembëruar dhe është bërë i diskutueshëm. Ajo që njerëzit kanë parë e dëgjuar me sytë dhe veshët e tyre vihet në dyshim nga një lumë komentesh me gënjeshtra dhe hamendësime, të cilave u jepet vula e së vërtetës duke u shfaqur apo shtypur në platforma të besueshme.

Por ky kalim nga lajmi te opinioni është pjesë e diçkaje më të gjerë. Politika është shndërruar në një shfaqje narrativesh për atë se kush është mik dhe kush armik. Ajo prek emocionet e publikut duke nxitur dhe provokuar frikë. Kanalizimi dhe theksimi i këtyre ndjenjave bëhet më pas biznesi i medias. Ndërkohë, strukturat reale të pushtetit mbeten të paprekura. Kjo është ajo që Walter Benjamin e quajti “estetizimi i politikës” nën fashizëm.

Kudo që sheh në këtë epokë të mediave në pronësi të manjatëve të teknologjisë, vendimet ndjekin këto shije fashiste. Ç’vlerë ka mbulimi i jashtëm, një përpjekje e kushtueshme dhe që kërkon shumë kohë, kur bota shihet si një vend armiqsh dhe përfituesish që ose duhen prerë, ose vënë nën kontroll? Kujt i interesojnë hetimet e gjata për abuzimet e pushtetit? Apo reportazhet që eksplorojnë jetët e njerëzve diku tjetër?

Ndikimi është degradimi i vetë mënyrës se si njerëzit komunikojnë me njëri-tjetrin dhe për njëri-tjetrin. Njohja dhe afërsia me të tjerët janë gjëra që duhen zhdukur nën autoritarizëm. Po kështu edhe shprehja artistike, siç tregohet nga marrja nën kontroll e asaj që ishte Qendra Kennedy dhe sulmi ndaj Smithsonian-it. Ajo që disa e shohin si institucione të vjetra dhe të nderuara amerikane, e djathta i sheh si organe të një regjimi të vjetër që duhen ripërdorur. Kjo është ajo që ndodh në grushtet e shtetit: gjithçka që lidhet me vlerat dhe stilin e rendit të vjetër çrrënjoset.

Autokracia bluan ngadalë dhe pështyn gjithçka që i duket e papërshtatshme. Miliarderët, që kanë grumbulluar shumë më tepër para dhe pushtet sesa është e shëndetshme për një demokraci, zotërojnë makineritë. Ata që i shërbejnë janë të papërshtatur, idiotë të dobishëm dhe kërkues vëmendjeje. Kjo bluarje do të shitet si pragmatizëm, thjesht si dhënie publikut të asaj që dëshiron. Në një botë ku financat e mediave tradicionale janë të paqëndrueshme dhe vëmendja e audiencës është e copëzuar, do të thuhet se raportimi është shumë kërkues për burimet institucionale dhe për vetë publikun.

Këto probleme janë reale — gazetaria është një industri në vështirësi dhe teknologjia po dëmton aftësinë tonë për të mësuar dhe menduar — por është domethënëse që zgjidhjet e propozuara priren drejt futjes së më shumë zërave të djathtë, privilegjimit të shprehjes mbi raportimin dhe zvogëlimit të aftësisë për të dëshmuar përvojën njerëzore globale.

Nuk është rastësi që manjatët e teknologjisë të ngarkuar me “zgjidhjet” rezultojnë të jenë pranë ose të lidhur me ata që kanë marrëdhënie me administratën Trump. Dhe ajo qeveri ka shpallur luftë ndaj gazetarisë, me retorikën e saj për “lajmet e rreme”, madje tani edhe duke arrestuar gazetarë. Në asnjë mënyrë Ellisonët apo Bezosi nuk janë kujdestarë me mirëbesim të medias, të shqetësuar vetëm për qëndrueshmërinë e gazetarisë në një botë në ndryshim. E gjithë kjo mban erë të rëndë.

*Nesrine Malik është kolumniste e Guardian-it/ Përgatiti për botim: L.Veizi

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

Deputeti i Partisë “Mundësia” i ka bërë thirrje opozitës që të mos bashkëpunojë me kryeministrin Edi Rama sa i përket komisionit për reformën territoriale.

Kapri thekson se Rama i ka dhënë provat me reformën me pushtetin lokal në 2015, i cili është në gjendjen më të rënduar të mundshme sipas tij.

“Në lidhje me komisionin e posacëm kam një thirrje për kolegët e opozitës. Do bashkëpunohet apo jo me Ramën? Se kuptoj të ulesh me Ramën kur kërcënon kam numrat dhe s’kam nevojë për ty dhe ju të uleni me Ramën tani. E pamë reformën e 2015 në pushtetin lokal dhe e pamë ça ndodhi. Është në gjendjen me të rënduar të mundshme dhe nuk mund ta lejojmë këtë”, tha Kapri./Kb

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

Tensione në Kuvend. Kreu i Mundësia, Agron Shehaj ka ‘shpërthyer’ në akuza pasi nënkryetarja e Kuvendit, Klodiana Spahiu, votoi kalendarin e punimeve me rendin e ditës, me shumicë votash nga mazhoranca.

Shehaj u ngrit nga vendi i tij ndërsa me disa fletë të bardha shkoi afër foltores ku iu drejtua drejtueses së seancës, ndërsa iu drejtua; “Si nuk keni turp!”.

Një 34-vjeçar në Fier është dënuar me 25 vjet burg pasi porositi një vrasje të mbetur në tentativë për motive gjakmarrje. Specialistët për Hetimin e Krimeve të Rënda në Policinë e Fierit bëhet me dije se kanë ekzekutuar vendimin e gjykatës për Laert Hasallën.

Ai ndodhej nën masën e sigurisë “Arrest në shtëpi”, pasi dyshohej se kishte paguar një 31-vjeçar për vrasjen e shtetasit M. H., në vitin 2023. Nga të shtënat, asokohe, mbeti e plagosur një shtetase që ishte në makinë me “shënjestrën” e plumbave.

Njoftimi i policisë:

DVP Fier

Porositi një vrasje të mbetur në tentativë për motive gjakmarrjeje, 34-vjeçari dënohet me 25 vite burg.

Specialistët për Hetimin e Krimeve të Rënda në DVP Fier ekzekutuan vendimin e Gjykatës së Fierit, e cila e dënoi me 25 vite burg, për veprën penale “Vrasja në rrethana cilësuese”, e mbetur në tentativë, shtetasin:

Laert Hasalla., 34 vjeç, banues në fshatin Garunjas, Lushnjë.

Ky shtetas ndodhej nën masën e sigurisë “Arrest në shtëpi”, pasi dyshohej se kishte porositur vrasjen e shtetasit M. H., në vitin 2023.

Nga hetimet rezultoi se shtetasi L. H. kishte paguar shtetasin M. M., 31 vjeç (aktualisht i dënuar), i cili ka qëlluar me armë zjarri në drejtim të një automjeti, me qëllim vrasjen e shtetasit M. H.

Si pasojë e të shtënave, mbeti e plagosur shtetasja B. S., e cila udhëtonte në të njëjtin automjet me shtetasin M. H. /Kb

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

Deputeti i PD-së, Luçiano Boçi gjatë fjalës së tij në Kuvend u shpreh se një komision i posaçëm nuk thirret me urdhrin e bashkëkryetarit ashtu siç sipas tij ka ndodhur një ditë më parë, por me dakordësi.

“Këtu ka shumë kryetarë komisionesh dhe e dinë shumë mirë që një mbledhje thirret me dakordësi. Një komision i posaçëm thirret me urdhrin e një bashkëkryetari. Ku është parë kjo. Nuk ka dakordësi. Le të më sfidojë të më thotë që është thirrur me dakordësi të bashkëkryetarit.

Ku është rregullorja e parlamentit këtu. Kjo është e turpshme siç ishte ultimatum në konferencën e kryetarëve. Nëse parlamentin do ta ktheni në koloni ndëshkimore për opozitën bëjeni”, tha Boçi./Kb

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

Në seancën e sotme plenare në Kuvend, në fjalën e tij për Komisionin e Reformës Territoriale, Taulant Balla, nënvizoi se opozita duhet të jetë e qartë në qëndrimet e saj dhe jo në mëngjes të paraqitet me një vendim dhe në mbrëmje me një tjetër.

“Të paktën tërheqjen na keni sjellë dje, shoh sot se jeni tërhequr nga ajo që keni sjellë dje. Pra nëse nuk e kam kuptuar gabim, nuk jeni tërhequr nga bojkoti. Zonja dhe zotërinj të PD, ju angazhoheni që të merrni pjesë rregullisht? Që ta dimë, këtë gjë e keni deri në darkë. Kjo historia se i thash kryetarit dhe bashkëkryetari s’më la…Ju ka lënë Luli pa shkollë…Nëse ju vini nuk ka nevojë të ndryshojmë. Se ju në mëngjes keni mend të tjera dhe në darkë keni mendje të tjera”, tha ai./kb

Frika se në nëntor mund të humbasë kontrollin e Kongresit po e bën Donald Trump gjithnjë e më të guximshëm në përpjekjet për të ndryshuar rregullat zgjedhore në favor të tij. Presidenti i SHBA-ve u ka kërkuar republikanëve në Kongres që të “nacionalizojnë votimin”, duke pretenduar një pushtet që Kushtetuta amerikane ua atribuon shteteve.

Gjatë një bisede me Dan Bongino, ish-zëvendësdrejtor i FBI-së, Trump përsëriti pretendimin se zgjedhjet e vitit 2020 i janë vjedhur dhe u bëri thirrje republikanëve të “marrin kontrollin” e procesit zgjedhor.

“Duhet ta marrim kontrollin e votimit të paktën në pesëmbëdhjetë vende. Republikanët duhet ta nacionalizojnë votimin”, tha Trump.

Sipas Kushtetutës së SHBA-ve, “koha, vendi dhe mënyra” e zhvillimit të zgjedhjeve përcaktohen nga secili shtet dhe jo nga qeveria federale. Kongresi ka të drejtë të vendosë rregulla zgjedhore, por presidenti nuk ka asnjë rol kushtetues në këtë proces. Autonomia e shteteve është një nga shtyllat themelore të sistemit amerikan. Megjithatë, Trump duket i gatshëm ta cenojë këtë parim për të frenuar rënien e mbështetjes, duke rrezikuar edhe një përplasje me vetë Partinë Republikane, e cila historikisht ka mbrojtur të drejtat e shteteve dhe ka kundërshtuar një qeveri federale të fortë.

Mandati i pazakontë i FBI-së autorizoi sekuestrimin e të gjitha fletëve të votimit në letër të vitit 2020, regjistrave të makinave të numërimit, imazheve të prodhuara gjatë numërimit dhe listave zgjedhore të atij viti. Sipas “New York Times”, në operacionin në Georgia ka marrë pjesë, duke shkelur protokollin, edhe shefja e inteligjencës Tulsi Gabbard, e cila më pas ka përdorur telefonin e saj personal për të lidhur Trump me një agjent të FBI-së.

Duke folur me Bongino, Trump përsëriti pa prova se ekzistojnë “shtete aq të korruptuara” dhe “shtete ku kam fituar, por që rezultojnë sikur nuk ka ndodhur”. Ai po ashtu pretendoi, sërish pa baza, se emigrantë të parregullt janë lejuar të votojnë ilegalisht në vitin 2020 dhe la të kuptohet se nga Georgia do të dalin “gjëra interesante”.

Dhjetëra gjykata në mbarë SHBA-të, përfshirë edhe gjyqtarë të emëruar nga vetë Trump, kanë rrëzuar vazhdimisht akuzat për manipulim zgjedhor. Presidenti synon ta vendosë makinën zgjedhore nën kontroll federal, edhe pse mënyra se si do ta bënte këtë mbetet e paqartë. Demokratët e shohin këtë si një përpjekje të dëshpëruar për të shmangur humbjen në zgjedhjet e nëntorit./kb

Last Updated on 03/02/2026 by Kesjana

Deputeti socialist Erion Braçe ka qenë i ashpër në fjalën e mbajtur në nisje të seancës plenare.

Ai u shpreh se qendra shëndetësore në njësinë 5 është me muaj të tërë pa shërbim shëndetësor, në një kohë kur jemi në kulmin e sezonit të gripit.

Nga Mentor Kikia

Dosja “Epstein” nuk është thjeshtë një ekspozim publik i një “konsorciumi” horrash, të përfshirë në botën e krimeve seksuale ndaj të miturve apo shfrytëzimit të vajzave në një komunitet global orgjish.

Ajo është rrëzimi i besimit (nëse kishte mbetur më i tillë), se udhëheqësit, presidentë, kryeministra, princër, njerëz që drejtojnë shtete, organizata, kompani gjigande, njerëz të krimbur në para dhe me pushtet, përpos aftësisë për të drejtuar, bartin edhe vlera morale, fetare e familjare. Ata që, në përballjet me publikun kur u kërkojnë votat, flasin në emër të Zotit dhe familjes, në emër të dashurisë dhe paqes.

Pra, kjo dosje, dëshmon jo vetëm sharlatanizmin unik të një perversi që kishte ngritur sipërmarjen më të madhe të krimit seksual VIP në nivel global, por së pari hipokrizinë e që ka pushtuar nivelet më të larta të lidershipit botëror, botën e nëndheshme të perversitetit, ku pushteti dhe paraja e madhe derdhen në formë epshi edhe mbi trupa të miturish.

Të mendosh një politikan si Sekretari i Përgjithshëm i Këshillit të Europës, që pasi vjen në Tiranë, takon drejtuesit më të lartë të shtetit, jep deklarata, mban konferenca, na udhëzon se çfarë reformash duhet të bëjmë që të ecim përpara… pra ky njeri i “raporton” shefit të rrjetit të prostitucionit Jeffrey Epstein: Isha në Tiranë. Vajza të jashtëzakonshme.

Konstatimi nuk mendoj se ka ndodhur duke i parë vajzat nga xhami i makinës./Kb

Last Updated on 03/02/2026 by Leonard

U nda nga jeta më 3 shkurt 2017

Leonard Veizi

Për një rastësi fatlume, ai lindi po në 13 tetor. Vinte në jetë 20 vite pas paraardhësit të tij gjithashtu poet i jashtëzakonshëm. Veç njëri lindi në Shkodrën qytet dhe quhej Millosh, ndërsa tjetri në Devoll, tek fshati Menkulas dhe emri iu vu Dritëro. Por dy dekada janë një kohë e papërfillshme, për një komb i cili nxjerr dy poetë që dominojnë në mënyra krejt të ndryshme skenën letrare të vendit. Sot, në kandarin e vlerave, ku gramët nuk bëjnë punë dhe shenja treguese dridhet mes dy anëve, pesha e tyre nuk merr kurrfarë rëndësie, sepse koha vetë, me një njësi matëse krejt të pagabueshme i ka ngjitur lart në piedestal…

…Titulli si “patriarku i letrave shqipe” nuk bie me vdekjen e tij. Përkundrazi, tanimë ai qëndron mbi të gjitha çmimet e titujt që kishte marrë sa ishte gjallë. Dhe titujt e çmimet për të nuk kanë munguar. Gjithsesi, Dritëro Agolli cilësohet ndryshe dhe si një nga shkrimtarët më të mirë në letërsinë shqipe, në lëvrimin e vargjeve poetike dhe në të shkruarin e prozës gjithashtu.

Dritëroi ishte njeri i thjeshtë e popullor. Isha rritur nën hijen e mistershme e disi të rëndë që atij i jepte qenësia e Kryetarit të Lidhjes së Shkrimtarëve e Deputet i Kuvendit të dikurshëm Popullor. Pushtet politik me doza të mëdha, por shumë më tepër një pushtet letrar, si dhe një makinë “Polski Fiat” të cilën e kishte në dispozicion sa zbriste poshtë shkallëve të shtëpisë. Sepse për një rastësi tjetër, aspak oportune, apartamenti ku unë banoja në vitet ‘80 ishte vetëm 150 metra larg nga ai që cilësohej si “Pallati i Shkrimtarëve” – në hyrje të rrugës “Bardhok Biba” me pamje nga “Rruga e Dibrës”, – ku banonte Dritëro Agolli, si dhe Ismail Kadare. Sepse, – edhe pse në të njëjtin pallat banonin disa personalitete të tjera të artit, – unë vetë njihja vetëm këta të dy, si persona fizikë të cilët ishin të pajisur gjithashtu me armën e rëndë të një letërsie brilante.

Pas viteve ’90, teksa njihesha me Dritëroin, – tanimë me një peshë të dyfishtë për atë çfarë përfaqësonte, edhe pse jo më si Kryetar i Lidhjes, – hija e tij e rëndë u zhbë njëherazi. Sepse ai ishte Dritëroi, babaxhan e hokatar, me të cilin mund të bashkëbisedoje lirshëm madje dhe të të dëgjonte gjatë, duke tumosur vazhdimisht një cigare, për ato ç’ka mund t’i llomotisje, që mbase për të nuk përbënin as një kuriozitet të përciptë.

Si rrallëkush, ai u tërhoq nga jeta politike, por mbeti strumbullari i mendimeve të kthjellëta e plot debat, të cilët gazetarët ia merrnin më së shumti nëpërmjet telefonatave, që ai nuk i refuzonte kurrë.

Me flokë të thinjura që gati i binin mbi supe, ai mbeti fisnik në brendësinë e tij, po aq sa transmetonte në pamjen e parë.

Sot në bibliotekën personale, librat e Dritëro Agollit qëndrojnë në radhë. Janë aty poemat “Nënë Shqipëri” dhe “Devoll Devoll”, por dhe romanet “Komisari Memo”, “Njeriu me top”, “Trëndafili në gotë” si dhe “Shkëlqimi dhe rënia e shokut Zylo”. Për më tej, do të më duhet të shkoj sërish në librari, sepse krijimtaria e tij është shumë më e gjerë se kaq.

Ai vinte në Tiranën e viteve ’60, pasi ishte diplomuar në Fakutetin e Arteve të Shën Petersburgut që asokohe quhej Leningrad. Ishte i ri dhe plot energji, ndaj jo vetëm shkruante lajme e reportazhe për gazetën “Zëri i Popullit” ku punonte, por thurte vargje pambarim në copa letrash dhe proza i zinte një kohë të pamjaftueshme.

Vite më pas teksa konsolidohej, u cilësua si poeti i tokës dhe i dashurisë, shkrimtari i filozofisë dhe i dhimbjes njerëzore. Kritika e kohës ishte shprehur për të se u shfaq në letërsi si një autor me kërkesa të larta për poezinë. E sipas kësaj kritike ai krijoi traditën e re të letërsisë shqiptare. Për më tej se kaq do të futeshim në një labirinth shprehjesh të ngurta e skematike, çka në vend ta lartësonte shkrimtarin e madh, më shumë do t’ia zbehte vlerat. Por gjithsesi na lejohet që për një kompromis të shkurtër e teknik të themi se gjatë gjithë karrierës së tij artistike Dritëro Agolli ka lëvruar: poezinë dhe poemën, tregimet dhe novelat, romanin dhe dramën, reportazhin dhe kritikën, analizën dhe raportin e lajmit, e për së fundi dhe skenarin e filmit.

Më i plotësuar se kaq nuk mund të bëhet një shkrimtar, që kishte punuar jo pak kohë dhe si gazetar e njohës i terrenit në përditshmëri, gjë që me siguri e ka bërë ta njohë jetën shqiptare shumë më thellë se një gazetar e shkrimtar që realitetin e sheh vetëm pas xhamave të zyrës.

Dritëro Agolli u lind në Menkulas të Devollit të cilit i këndoi aq shumë e aq shumë i kushtoi vargje. Por ndërroi jetë tek një spital universitar në Tiranë. Prej katër muajsh kishte mbushur 85-vitet e jetës së tij, kur sëmundja pulmonare nga e cila vuante prej ca kohësh e shkëputi nga përditshmëria. Ishte e premte… 3 shkurt 2017.

Sot, pakkush e di ku ndodhet vendvarrimi i tij, por në bibliotekat personale librat që ai shkroi qëndrojnë në radhë. Dhe po aq në pelikulën e kinemasë janë stampuar skenarët e tij në formën e një filmi artistik. Ndaj Dritëroi është po aty, “në ndonje fjalë a ndonjë shkronjë, – mjafton që librin pak ta heqesh – ai do te zbres do t’vi prane teje… ”

Në një klasë në Chennai të Indisë, rreth 20 infermierë po mësojnë gjermanisht me një shpejtësi të madhe. Ato kanë gjashtë muaj për të mësuar gjuhën në mënyrë që të mund të punojnë në Gjermani.

Ramalakshi, njëra prej tyre, thotë se nuk ishte e lehtë për familjen e saj të paguante mijëra euro që ajo të përfundonte shkollimin në infermieri. Tani, ajo ndjen nevojën për t’i shlyer këto investime.

“Qëllimi im është të punoj jashtë vendit. Dua të siguroj jetesën financiare për familjen time dhe të ndërtoj një shtëpi për veten time”, tha ajo për DW.

Qeveria e shtetit jugor indian të Tamil Nadu po financon kursin e gjuhës për të ulur papunësinëdhe për t’u dhënë familjeve në disavantazh një shans në tregun global të punës. Agjencitë private më pas lidhin infermierët indianë me punëdhënës potencialë.

Nevojiten qindra mijëra punëtorë të kualifikuar

Gjermania po kërkon me dëshpërim punëtorë të kualifikuar, ndërsa e ashtuquajtura gjeneratë “baby boomer” del në pension në vitet e ardhshme, ndërsa shumë pak fëmijë po lindin. Spitalet kanë mungesë infermierësh, shkollat ??kanë mungesë mësuesish dhe sektori i IT-së po kërkon programues.

Ekonomistët në Institutin për Kërkime të Tregut të Punës (IAB) në Nuremberg vlerësojnë se Gjermaniaduhet të tërheqë 300,000 punëtorë të kualifikuar çdo vit vetëm për të ruajtur status quo-në.

Pa ta, gjermanët do të duhej të punonin më gjatë, të dilnin në pension më vonë – ose thjesht të ishin më të varfër, tha për DW studiuesi i IAB, Michael Oberfichter.

Refugjatët – punëtorë të kualifikuar

Sipas shifrave të fundit nga Zyra Federale për Migracionindhe Refugjatët, rreth 160,000 të huaj me leje qëndrimi janë të regjistruar si punëtorë të kualifikuar.

Por zyra është gjithashtu përgjegjëse për përpunimin e kërkesave për azil të miliona refugjatëve që kanë mbërritur në Gjermani vitet e fundit për shkak të luftërave dhe konflikteve, si ato në Siri dhe Ukrainë. Për shkak të mungesës së digjitalizimit, burokracia gjermane është e ngadaltë.

Rritja e ndjeshme e numrit të refugjatëve dhe dështimi i qeverisë për t’i integruar ata në tregun e punës çuan në pakënaqësi në rritje me politikat e migracionit dhe mbështetje në rritje për partinë e ekstremit të djathtë kundër emigrantëve, Alternativa për Gjermaninë (AfD).

Roli i “punëtorëve mysafirë”

Pas Luftës së Dytë Botërore, Gjermania përjetoi një bum ekonomik që përshkruhet edhe sot si një “mrekulli ekonomike”. Gjatë viteve 1950, 1960 dhe fillimit të viteve 1970, ekonomia u rrit aq shpejt sa demokracia e re kishte nevojë për punëtorë nga jashtë.

Gjermania lidhi marrëveshje zyrtare punësimi me vende të tilla si Italia, Greqia, Turqia, Jugosllavia dhe të tjera për të siguruar një fluks të qëndrueshëm punëtorësh.

Deri në vitin 1973, kur kjo politikë u hoq gradualisht, 14 milionë njerëz kishin ardhur për të punuar në Gjermani. Ata u quajtën “gastarbeiter” (punëtorë mysafirë) sepse qeveria supozonte se ata do të ktheheshin në shtëpi pas disa vitesh. Megjithatë, shumë qëndruan për të jetuar në Gjermani.

Pengesa burokratike

Pavarësisht nevojës për punëtorë, migrantët përballen sot me pengesa të shumta në tregun e punës. Pas diplomimit në universitet në Gjermani, Zara nga Irani nuk u lejua të punonte në fillim.

“Kaloi pothuajse një vit derisa mora një takim për të ndryshuar vizën time studentore në një vizë pune”, tha ajo për DW.

Zara flet rrjedhshëm gjermanisht, jep mësim në universitete dhe bën kërkime studimore. Megjithatë, pas më shumë se gjashtë vitesh në vend, ajo ende nuk ka marrë një leje pune të përhershme dhe duhet të raportojë tek autoritetet sa herë që ndërron punë.

“Ndonjëherë e pyes veten: a dua të jetoj këtu?” thotë ajo, duke pyetur veten nëse duhej të kishte shkuar në Kanada si disa miq të saj që ndërkohë kanë marrë shtetësinë kanadeze që atëherë. “Ende duhet të kaloj nëpër të gjitha këto pas gjashtë vitesh e gjysmë.”

Avokati i migracionit me bazë në Këln, Björn Maibaum, thotë se Zara nuk është një rast i izoluar. “Për fat të keq, është e njëjta gjë në të gjithë Gjermaninë”, tha ai për DW.

Zyra e tij trajton rreth 2,000 raste të tilla në vit, duke u përpjekur të përshpejtojë procedurat. Klientët përfshijnë “mjekë, infermierë, inxhinierë, shoferë kamionësh”.

Problemi kryesor, thotë ai, është se autoritetet e imigracionit kanë mungesë stafi, kështu që aplikantët presin “për muaj ose edhe një vit”.

“Është thjesht frustruese. Dhe ky nuk është mesazhi që duam t’i dërgojmë botës. Ne po konkurrojmë për punëtorë.”

Qëndrimet ndaj të huajve si problem

Kayalvli Rajavil viziton pacientët në klinikën BDH në Valendar. Spitali specializohet në rehabilitimin neurobiologjik, duke i ndihmuar pacientët të shërohen.

Rajavil ka qenë në Gjermani vetëm disa muaj. “Gjuha gjermane ishte veçanërisht e vështirë për mua në fillim. Por shefi dhe kolegët e mi kanë qenë shumë të dobishëm për mua dhe të tjerët, ata na respektojnë”, tha ajo për DW.

Ajo është një nga rreth 40 infermieret nga India dhe Sri Lanka që janë punësuar vitet e fundit – kryesisht përmes agjencive që i faturojnë klinikës midis 7,000 dhe 12,000 euro për vendosje të suksesshme.

Jörg Bibrak, kreu i stafit të infermierisë, thotë se për shtetasit e Indisë që duan të punojnë këtu, problemi është qëndrimi ndaj të huajve në Gjermani, veçanërisht incidentet raciste.

“Na pyesin gjithnjë e më shumë për zhvillimet politike, duke përfshirë parti të ndryshme”, tha ai për DW, duke shtuar se është gjithnjë e më e vështirë të bësh që punonjësit e rinj nga jashtë të ndihen të mirëpritur.

Malli për shtëpinë, problemet familjare dhe përshtatja me një kulturë të re janë sfida shtesë që shpesh i pengojnë punëtorët e huaj të qëndrojnë përtej kontratës së zakonshme dyvjeçare.

Si ta përshpejtojmë procesin?

Për të mbetur konkurrues në garën globale për infermierë nga India, klinika BDH tani po ofron një program trajnimi profesional për indianët e rinj që sapo kanë mbaruar shkollën e mesme.

Kjo do të përshpejtonte rekrutimin – i cili zakonisht zgjat deri në nëntë muaj – dhe do të shmangte njohjen e ndërlikuar të kualifikimeve të huaja, e komplikuar më tej nga rregulla të ndryshme në 16 landet federale të Gjermanisë.

Bibrak beson se shërbimet e migracionit duhet të jenë “më të shpejta” ndërsa ligjet më të përshtatshme për ta bërë Gjermaninë “më tërheqëse” për talentet e reja.

“Të gjithë thonë se kemi nevojë për punëtorë të kualifikuar. Por ne jemi ende larg një kulture mikpritëse ku gjithçka shkon pa probleme.” /Kb