Nga Fitim Zekthi
Partia Demokratike zgjodhi ekipin drejtues, sekretarin e përgjithshëm, nënkryetarët dhe gjithë sekretarët e tjerë. Veç faktit që ka një numër rekord nënkryetarësh dhe sekretarësh, vihet re edhe një përpjekje që në ekipin drejtues të ketë të rinj dhe përfaqësues të diasporës.
Partia Demokratike Ă«shtĂ« nĂ« njĂ« pĂ«rpjekje tĂ« vazhdueshme pĂ«r tĂ« fshehur krizĂ«n e thellĂ« sistemike brenda saj dhe njĂ« nga mĂ«nyrat Ă«shtĂ« pĂ«rpjekja pĂ«r tâu sjellĂ« si njĂ« parti qĂ« reformohet, qĂ« dĂ«gjon shqetĂ«simet apo nevojat e shoqĂ«risĂ« dhe qĂ« demokratizohet. NĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« kĂ«to pĂ«rpjekje vetĂ«m sa e bĂ«jnĂ« mĂ« tĂ« dukshme kĂ«tĂ« krizĂ« tĂ« thellĂ«. Kur diçka Ă«shtĂ« sistemike, kur diçka ka prekur thelbin dhe tĂ«rĂ« mĂ«nyrĂ«n se si funksionon njĂ« organizĂ«m, atĂ«herĂ« çdo pĂ«rpjekje pĂ«r tâu sjellĂ« sikur kjo krizĂ« nuk ekziston, çdo pĂ«rpjekje pĂ«r ta zhvendosur dhe zvogĂ«luar thelbin e krizĂ«s e bĂ«n atĂ« tĂ« duket edhe mĂ« nĂ« krizĂ«.
Një parti politike, sidomos kur është në opozitë, përpiqet të identifikojë problemin dhe më pas të identifikojë zgjidhjen. Një parti politike, sidomos në opozitë, përpiqet të tregojë çfarë idesh politike ka, pse ka këto ide politike, pse këto ide politike janë më të mira se sa idetë e tjera për vendin dhe, më kryesorja, përpiqet të tregojë që këto ide politike nuk i ka marrë sa për të kaluar radhën nga ndonjë libër, por i ka pjesë të identitetit të saj politik dhe i ka të brendësuara në dejet e saj dhe të lidershipit të saj politik.
Kaq është e gjitha. Kur bëhet kjo nuk ka forcë, nuk ka qeveri (aq më tepër një qeveri të shpartalluar dhe plotësisht të korruptuar si kjo e jona) që të rrijë në pushtet dhe të pengojë opozitën të fitojë zgjedhjet.
NĂ« pĂ«rmbledhjen me ese dhe artikuj âPĂ«rgjegjĂ«si dhe Gjykimâ, nĂ« tĂ« cilĂ«n flitet gjerĂ«sisht pĂ«r mĂ«nyrĂ«n se si bĂ«het politika, pĂ«r llojin e lidershipit politik dhe pĂ«r llojin e qeverisjes, Hannah Arendt thotĂ« se njĂ« parti apo njĂ« qeverisje bie nĂ« krizĂ« tĂ« thellĂ« kur ajo humbet aftĂ«sinĂ« pĂ«r gjykim moral. NjĂ« parti ose njĂ« qeverisje humbet aftĂ«sinĂ« pĂ«r gjykim moral kur askush nuk guxon tĂ« kritikojĂ« liderin, askush nuk guxon tĂ« shohĂ« pĂ«rgjegjĂ«si tek lideri apo, mĂ« keq, kur askush nuk mund tĂ« mendojĂ« se lideri gabon.
Partia Demokratike e Shqipërisë këtu e ka krizën. Ajo ka humbur kapacitetin për gjykim moral, ajo nuk mund të sillet më moralisht, ajo nuk ka fuqinë të shohë se lideri dhe lidershipi i saj mund të jenë gabim, mund të kritikohen, mund të shihen si problemi. Në Partinë Demokratike të Shqipërisë mund të jetë kushdo problemi, mund të jetë gjithçka problem, por lideri kurrë. Zgjedhjet janë humbur se i vjedh qeveria, populli nuk del në protestë se është apatik apo është i blerë apo është i frikësuar, organizimi çalon se fajin e ka Flamur Noka, komunikimi publik çalon se problem është Luçiano Boçi, degët janë të dobëta sepse kanë kryetarë servilë të Flamur Nokës apo i ka emëruar Flamur Noka sipas tekave të veta, kandidatët për deputetë nuk janë në nivelin e duhur fitues sepse i kanë caktuar Flamur Noka dhe Belind Këlliçi, marrëdhëniet ndërkombëtare janë keq sepse burokracia e partisë e emëruar nga Flamuri nuk punon etj.
Kjo Ă«shtĂ« njĂ« teknikĂ« shumĂ« e njohur nĂ« historinĂ« politike tĂ« botĂ«s, por edhe tonĂ«n. NĂ« regjimin stalinist nĂ« Bashkimin Sovjetik, dĂ«shtimet ekonomike, uria ose problemet e kolektivizimit u shpjeguan si rezultat i âsabotatorĂ«veâ, âkulakĂ«veâ ose zyrtarĂ«ve lokalĂ« qĂ« kishin devijuar nga vija e PartisĂ«. VetĂ« Stalini paraqitej si ai qĂ« zbulonte dhe ndĂ«shkonte fajtorĂ«t. NĂ« KinĂ«n e Mao Ce Dunit, pas katastrofĂ«s sĂ« Hapit tĂ« Madh PĂ«rpara, ku vdiqĂ«n miliona njerĂ«z nga uria, pĂ«rgjegjĂ«sia iu faturua shpesh kuadrove lokalĂ« qĂ« gjoja kishin falsifikuar statistikat ose kishin zbatuar gabim direktivat. Ideja bazĂ« nuk vihej nĂ« diskutim. Nuk po pĂ«rmend Enver HoxhĂ«n apo raste tĂ« pafundme kudo nĂ« botĂ«.
Partia ka vetĂ«m njĂ« problem, vetĂ«m njĂ«. Ky problem Ă«shtĂ« mungesa totale e kapacitetit tĂ« saj pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« gjykime morale, sepse ajo ka humbur plotĂ«sisht kapacitetin pĂ«r tĂ« kĂ«rkuar pĂ«rgjegjĂ«si tek lideri i saj, por nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« pamoralshme pĂ«rpiqet tâi gjejĂ« shkaqet tek pĂ«rgjegjĂ«sitĂ« e njerĂ«zve poshtĂ«. Sigurisht qĂ« Partia Demokratike natĂ« e ditĂ« bĂ«n deklarata morale, denoncon korrupsionin, flet pĂ«r ndershmĂ«rinĂ« nĂ« politikĂ«, flet pĂ«r braktisjen qĂ« i ka bĂ«rĂ« qeveria njerĂ«zve, hallexhinjve, flet pĂ«r vuajtjet nĂ« spitale apo zyrat e shtetit, por asnjĂ« nga kĂ«to nuk Ă«shtĂ« gjykim moral; pĂ«rkundrazi, Ă«shtĂ« gjykim jomoral. KĂ«to janĂ« denoncime pĂ«r qĂ«llime tĂ« jetĂ«s sĂ« brendshme tĂ« partisĂ«, nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« partia tĂ« sillet dhe tĂ« portretizohet si opozitĂ«, por ajo kurrĂ« nuk e fiton dot besimin e njerĂ«zve. Kur Hannah Arendt flet pĂ«r gjykim moral, ajo kĂ«rkon tĂ« thotĂ« qĂ« njĂ« parti apo njĂ« qeverisje ka autoritet moral ta bĂ«jĂ« njĂ« gjykim tĂ« tillĂ«.
Kësisoj, edhe shtimi i numrit të nënkryetarëve, shtimi i numrit të sekretarëve duke e bërë më të madh edhe se sa Partia Komuniste Kineze (e cila ka 100 milionë anëtarë dhe 5.3 milionë organizata. Partia Komuniste Kineze ka një sekretar të përgjithshëm dhe gjashtë sekretarë të tjerë), edhe futja e të rinjve, edhe përfshirja e diasporës janë truke të kota, pa asnjë vlerë.
Login
