Nga Ilir Demaliaj
Piro Koleka lindi nĂ« TiranĂ« nĂ« vitin 1952, djali i doktor Gogo KolekĂ«s dhe NetĂ«s, njĂ« zonjĂ« e rrallĂ«, fisnike, me rrĂ«njĂ« kroate. U rrit nĂ« njĂ« shtĂ«pi ku edukata, kultura dhe dinjiteti ishin mĂ«nyrĂ« jetese, jo fasadĂ«. QĂ« fĂ«mijĂ« mbarti mbi vete atĂ« elegancĂ« natyrore qĂ« nuk mĂ«sohet nĂ« libra dhe nuk blihet me para â trashĂ«gohet dhe jetohet.
NxĂ«nĂ«s i âSami FrashĂ«ritâ dhe mĂ« pas student i Fakultetit tĂ« Shkencave, dega Kimi, Piro ishte ai djalĂ« qĂ« shpĂ«rqendronte vĂ«mendjen e TiranĂ«s jo vetĂ«m me fizikun sportiv dhe pamjen e hijshme, por me mĂ«nyrĂ«n si ecte, si fliste, si vishej. Rrobat qĂ« i vinin nga Kroacia, nga njerĂ«zit e mamasĂ«, binin nĂ« sy, por ajo qĂ« mbetej ishte shija e hollĂ«, sjellja prej xhentĂ«lmeni dhe njĂ« fisnikĂ«ri qĂ« nuk kishte nevojĂ« tĂ« shpallej â sepse ndjehej.
Dhe megjithatĂ«, Piro nuk iu nda kurrĂ« âpazarit tĂ« parĂ«â. Nuk iu nda kurrĂ« komshies me tĂ« cilĂ«n u rrit dhe me tĂ« cilĂ«n ndĂ«rtoi familjen e tij tĂ« bukur me Lindita Vrapin, duke lĂ«nĂ« pas dy djem tĂ« mrekullueshĂ«m tironcĂ«, Gjergjin dhe Angelon â vazhdimĂ«si gjaku, karakteri dhe fryme qytetare.
VetĂ«m 16 vjeç, Piro veshi fanellĂ«n e ekipit tĂ« parĂ« tĂ« TironĂ«s, nĂ« njĂ« kohĂ« kur parketi ndizhej nga emra legjendarĂ« tĂ« basketbollit shqiptar: Vaso Shaka, Bujar Shehu, Gavrosh Levonja, Kujtim Kasmi, Land Topalli. Ishin vitet e lavdisĂ«, kur Tirona u shpall kampione me atĂ« kosh tĂ« paharruar nga mesi i fushĂ«s i Land Topallit, nĂ« tri sekondat e fundit â njĂ« moment qĂ« ende rreh nĂ« zemrĂ«n e qytetit.
Ai ishte kampionati i fundit i madh pĂ«r TironĂ«n, pĂ«rballĂ« njĂ« Partizani tĂ« ushqyer nga pushteti, me legjendĂ«n Agim Fagu e mĂ« pas Gazmend Ăaçin, me lojtarĂ« tĂ« mbledhur nga e gjithĂ« ShqipĂ«ria dhe me arbitrime tĂ« diktuara nga lart. Tirona u etiketua si âklub reaksioniâ. Dhe po â njĂ« nga kĂ«ta âreaksionarĂ«â, nĂ« kuptimin mĂ« tĂ« bukur tĂ« fjalĂ«s, ishte edhe Piro Koleka.
NĂ« âKlubin PetĂ«fâ, nĂ« âBodrumin e Hykajveâ, apo nĂ« apartamentin e Kolekajve te âdyqanet me komaâ, siç i thoshim ne tironcit, zhvilloheshin biseda pa fund me rebelĂ«t e regjimit. Net qĂ« zgjateshin deri nĂ« orĂ«t e vona, mes gotash qĂ« trokisnin me shpresĂ« dhe lajmesh qĂ« vinin pĂ«rtej Adriatikut e Atlantikut. Aty Piro ishte vetvetja: i qetĂ«, i thellĂ«, i mençur, me njĂ« elegancĂ« mendimi qĂ« nuk kĂ«rkonte zĂ« tĂ« lartĂ« pĂ«r tâu dĂ«gjuar.
NĂ« moshĂ«n 17-vjeçare, Piro ishte pjesĂ« e pesĂ«shes sĂ« parĂ« tĂ« TironĂ«s, pĂ«rkrah ShakĂ«s, LevonjĂ«s, Kasmit dhe Shehut. PĂ«r vite me radhĂ« na dhuroi emocione, lot dhe krenari â si me fanellĂ«n bardheblu, ashtu edhe me atĂ« kombĂ«tare.
Më 28 janar 1973, kur Vaso Shaka, legjenda e basketbollit shqiptar, u largua nga sporti, fanellën e tij ia besoi 20-vjeçarit Piro Koleka. Ishte një dorëzim simbolik dinjiteti, karakteri dhe vazhdimësie.
Por Piro ishte shumĂ« mĂ« tepĂ«r se njĂ« sportist i madh. Ishte njeri i madh. I hapur, i drejtĂ«, pa paragjykime. NjĂ« cilĂ«si sot pothuajse e zhdukur: nuk e konsideronte kurrĂ« veten mbi tĂ« tjerĂ«t. Kjo e bĂ«nte jo arrogant, por fisnik. Ishte tolerant, i thjeshtĂ« nĂ« shpirt, âdown to earthâ, por me njĂ« aristokraci natyrore qĂ« nuk kishte nevojĂ« pĂ«r tituj, poste apo duartrokitje.
Piro nuk do tâi mungojĂ« vetĂ«m familjes dhe shoqĂ«risĂ« sĂ« tij. Ai do tâu mungojĂ« qytetarĂ«ve tĂ« TiranĂ«s, vetĂ« qytetarisĂ« sĂ« saj â asaj qĂ« po rrallohet dita-ditĂ«s, e dhunuar nga vulgariteti grabitqar, nga provincializmi pa fre, nga vaniteti i zhurmshĂ«m qĂ« Piros i krijonte pĂ«shtjellim dhe dhimbje. Dhe ndoshta pĂ«r kĂ«tĂ« arsye u largua â sepse nuk donte ta shihte qytetin e tij tĂ« pĂ«rulur.
Të qoftë rruga e lehtë në amshim, miku im. Tirana ishte më e bukur me ty.