Valbona Kalaja, bashkëshortja e gjyqtarit të Apelit të vrarë në sallën e gjyqit, Astrit Kalaja, ka rrëfyer për herë të parë detaje prekëse nga jeta e tyre, momentet para vrasjes së tij nga Elvis Shkambi. Valbona Kalaja tregon se si mori vesh lajmin e rëndë të ekzekutimit të bashkëshortit të saj në krye të detyrës.
Valbona u shpreh në Podcastin e Mira Kazhanit se Astritin e njihte që në moshë shumë të re, kur të dy studionin në shkollën e mesme profesionale në Shkodër.
âE njoh qĂ« kur isha 14 vjeçe, ai 16 vjeç, kur fillova shkollĂ«n e mesme profesionale nĂ« ShkodĂ«r. Shkova pa dĂ«shirĂ«n time nĂ« atĂ« shkollĂ«, se doja tĂ« vazhdoja mjekĂ«si, por babai mĂ« çoi nĂ« degĂ«n elektrike, ishte dĂ«shira e tij. Astriti ishte nĂ« degĂ«n mekanike dhe e njoha Astritin nĂ« mbledhjet e rinisĂ«. Ishte djalĂ« me autoritet qĂ« atĂ«herĂ«, serioz, nuk Ă«shtĂ« se ka ndryshuar shumĂ«. KĂ«to vite, qĂ« u bĂ« 60-vjeç, çdo njeri do ta njihte nga ata qĂ« e njihnin qĂ« atĂ«herĂ«â, rrĂ«feu ajo nĂ« âZĂ« me MirĂ«n Podcastâ.
Duke kujtuar ditën e atentatit, ajo thotë se kishte qenë për një vizitë mjekësore dhe se prej ditësh e ndjente se diçka mund të ndodhte, por këtë ndjesi e kishte për veten, ndërsa për të shoqin nuk e kishte menduar. Ajo kujton e përlotur edhe momentin e ndarjes me të shoqin në mëngjes.
âUnĂ« atĂ« ditĂ« isha pushim, kisha një  check-up qĂ« duhet tĂ« bĂ«ja dhe gjithĂ« ditĂ«n e kisha vizita te mjekĂ«t. Kisha njĂ« javĂ« qĂ« kisha njĂ« bindje tĂ« brendshme sikur do tĂ« kisha njĂ« problem me gjirin, mĂ« ishte fiksuar. Dhe atĂ« ditĂ«, nĂ« mĂ«ngjes, e shfaqa, ia thashĂ«: âKam frikĂ« se mos kam ndonjĂ« gjĂ«â.
U vesh pĂ«r punĂ« dhe mĂ« tha se âmirĂ« do jeshâ. Por mĂ« ishte krijuar njĂ« bindje qĂ« do kisha diçka, por nuk  paska qenĂ« pĂ«r veten, si duket, atĂ« ditĂ«. âHajdeâ, mĂ« tha, âpĂ«r tĂ« pirĂ« kafeâ, pastaj mĂ« tha tĂ« mos e pija, se do bĂ«ja analizat.
Kur dola, nuk e di pse atë ditë, kur u kthye nga unë, i rregullova edhe vetullat, e kisha si zakon, ta çoja sa më bukur në punë. Ai nuk e kishte problem pjesën e veshjes, më shumë e kisha unë, që të shkonte me kostum. Ai ishte natyrë tjetër, por pozicioni i punës ia kërkonte të shkonte me këmishë të bardhë dhe kollare.
Kur u ndamĂ«, kishte njĂ« çantĂ« tĂ« madhe qĂ« e mbante me dosje, ishte ditĂ« e hĂ«nĂ«, ditĂ« gjyqesh. I thashĂ« tĂ« mos shkonte me biçikletĂ«, dhe pĂ«r çudi mĂ« dĂ«gjoi. AtĂ« ditĂ« mori makinĂ«n, iku dhe unĂ« ika nĂ« klinikĂ«n afĂ«r shtĂ«pisĂ«. BĂ«ra kontrollet dhe ajo mĂ« tha tĂ« shkoja nĂ« orĂ«n 3, por i thashĂ« qĂ« nuk vija dot se nuk kisha bĂ«rĂ« drekĂ«n. Shkova te puna, se ekoja mĂ« kishte dalĂ« mirĂ«. Isha shumĂ« e gĂ«zuar derisa mĂ« ra telefoniâ, tha ajo.
Lajmin pĂ«r ngjarjen Valbona Kalaja tregon se e mori nga kolegĂ«t, tĂ« cilĂ«t e kishin parĂ« lajmin pĂ«r vrasjen e tij nĂ« media. Ajo rrĂ«feu se edhe kur shkoi nĂ« spital, askush nuk kishte guxuar fillimisht tâi thoshte qĂ« i shoqi kishte ndĂ«rruar jetĂ«.
âPo prisja qĂ« tĂ« vinte nĂ« shtĂ«pi tâi thoja qĂ« çdo gjĂ« ishte mirĂ«. MĂ« vjen njĂ« mesazh i shkurtĂ«r nĂ« telefon nga njĂ« koleg: âMĂ« tha Valbona, si je?â.
NĂ« atĂ« moment mĂ« merr njĂ« tjetĂ«r koleg pune, i cili kishte dĂ«gjuar lajmin. UnĂ« televizorin nuk e lĂ« kurrĂ« nĂ« lajme, tĂ« gjithĂ« e kishin marrĂ« vesh, unĂ« jo. MĂ« pyeti: âSi ke qenĂ«, a ka ndonjĂ« gjĂ« tĂ« re?â. FolĂ«m shkurt dhe ma mbylli telefonin, nuk ma tha.
Nuk arriti tĂ« ma thoshte. Pastaj na merr njĂ« mike jona e pĂ«rbashkĂ«t, ishte sikur po bĂ«rtiste, mĂ« pyeti: âPo Astriti si Ă«shtĂ«?â. Dhe ajo ma mbylli telefonin, nuk mĂ« tha gjĂ«. E telefonova Astritin, nuk ma hapi. MĂ« shkoi mendja te mesazhi i parĂ«, mora atĂ« kolegun dhe ai mĂ« tha qĂ« diçka kishte ndodhur te Gjykata e Apelit. MĂ« mori njĂ« koleg i Astritit nĂ« telefon dhe mĂ« tha se ishte plagosur dhe ndodhej nĂ« spital.
Mora njĂ« taksi. Ngjarja ishte aq e madhe sa e kishte marrĂ« vesh edhe taksisti. I thotĂ« nipit: âKanĂ« vrarĂ« njĂ« gjyqtarâ. NĂ« spital kam gjetur tĂ« gjithĂ« kolegĂ«t e tij duke qarĂ«. Qanin me dĂ«nesĂ«. Nuk vinte asnjĂ«, nuk e merrte guximin askush tĂ« mĂ« thoshte gjĂ«â, rrĂ«feu ajo mes lotĂ«sh.
E pyetur lidhur me shqetësimet apo frikërat që gjyqtari Astrit Kalaja mund të kishte në lidhje me sigurinë në punë, bashkëshortja e tij rrëfeu se javën e fundit ai kishte qenë i shqetësuar.
âAtĂ« javĂ« ka qenĂ« shumĂ« i ngarkuar, i shqetĂ«suar. E shihja qĂ« zgjohej natĂ«n, e gjeja me celular nĂ« dorĂ«, nuk kishte gjumĂ«. E shihja natĂ«n e fundit, kur mbylli dosjen e fundit, qĂ« nuk do ta harroj kurrĂ«. Ishte njĂ« dosje e trashĂ«. Kur e mbylli dosjen, u ngrit edhe pluhur, por njeriu nuk mendon pĂ«r keq. Kur i kujtoj tani, mĂ« kujtohen me imtĂ«si. AtĂ« ditĂ«, gjithĂ« ditĂ«n, Ă«shtĂ« marrĂ« me dosjet pĂ«r gjyqet e sĂ« hĂ«nĂ«s.
Nuk ka shfaqur gjĂ«, tĂ« paktĂ«n me mua. Por me nja dy shokĂ« tĂ« tij kĂ«tĂ« gjyq e kishte diskutuar. U kishte thĂ«nĂ« se kishte njĂ« dosje me 31 familje dhe nuk e dinte si do bĂ«hej. Nga kolegĂ«t mĂ« kanĂ« thĂ«nĂ« qĂ« ka pasur probleme me kĂ«to edhe mĂ« parĂ«. Ai ka qenĂ« trim, ka gjykuar çështje tĂ« nxehta, nĂ« â97-Ă«n ka gjykuar krime tĂ« rĂ«nda. AsnjĂ«herĂ« nuk ka pasur probleme. Edhe nĂ« vitin 1997 ka dalĂ« nĂ« rrugĂ« pa frikĂ«, sepse thoshte: âUnĂ« nuk i kam bĂ«rĂ« gjĂ« njeriuââ, rrĂ«feu Valbona Kalaja.