âPLOS Oneâ: Vuajtja pĂ«r humbjen e kafshĂ«s shtĂ«piake mund tĂ« jetĂ« po aq e madhe sa ajo pĂ«r njĂ« anĂ«tar tĂ« familjes
LONDĂR, 22 janar /ATSH/- HidhĂ«rimi pĂ«r ngordhjen e njĂ« kafshe shtĂ«piake mund tĂ« jetĂ« po aq kronik sa ai pĂ«r njĂ« anĂ«tar tĂ« familjes njerĂ«zore, sipas njĂ« studimi te fundit, duke konfirmuar atĂ« qĂ« shumĂ« njerĂ«z tashmĂ« e dinĂ« pĂ«r lidhjen e tyre me miqtĂ« e tyre me gĂ«zof.
NjerĂ«zit qĂ« vajtojnĂ« humbjen e njĂ« kafshe shtĂ«piake mund tĂ« vuajnĂ« nga çrregullimi i zgjatur i hidhĂ«rimit (PGD), njĂ« gjendje e shĂ«ndetit mendor â e shkaktuar nga vdekja e njĂ« tĂ« dashuri, zbuloi njĂ« studim i botuar nĂ« revistĂ«n âPLOS Oneâ.
PGD zgjat shumë muaj, apo edhe vite, dhe shpesh përfshin një mall dhe dëshpërim të fortë, probleme me socializimin dhe kryerjen e detyrave të përditshme, dhe ndjesinë sikur një pjesë e vetes ka vdekur.
NĂ« studim, morĂ«n pjesĂ« 975 tĂ« rritur nĂ« BritaninĂ« e Madhe â dhe u zbuloi se 7,5% e njerĂ«zve qĂ« kishin humbur kafshĂ«t shtĂ«piake pĂ«rmbushnin kriteret diagnostikuese pĂ«r Ărregullimin e Personalitetit tĂ« GjurmĂ«ve (ĂGN), pothuajse e njĂ«jtĂ« me pĂ«rqindjen e njerĂ«zve qĂ« kanĂ« pasur njĂ« mik tĂ« ngushtĂ« qĂ« ka vdekur.
PĂ«rqindja ishte pak mĂ« e vogĂ«l te personat qĂ« kishin ĂGN pas vdekjes sĂ« njĂ« gjyshi/gjysheje (8,3%), njĂ« vĂ«llai/motre (8,9%) ose njĂ« partneri (9,1%).
Vetëm personat që kishin humbur prindërit ose fëmijët e kishin çrregullimin në nivele dukshëm më të larta, në 11,2% dhe 21,3%.
Rreth një e pesta e njerëzve që kishin përjetuar humbjen e një kafshe shtëpiake dhe të një njeriu thanë se e para ishte më e keqe, pavarësisht studimeve të mëparshme që zbuluan se njerëzit shpesh ndienin turp, siklet dhe izolim për shprehjen e pikëllimit për një kafshë shtëpiake të ngordhur.
Studimi vlerĂ«soi se, njĂ« nĂ« 12 raste tĂ« ĂGN-sĂ« nĂ« BritaninĂ« e Madhe, ishin shkaktuar nga ngordhja e njĂ« kafshe shtĂ«piake, pĂ«r shkak tĂ« faktit se rreth gjysma e tĂ« rriturve kanĂ« kafshĂ« shtĂ«piake dhe jetĂ«gjatĂ«sia e kĂ«tyre kafshĂ«ve shtĂ«piake tenton tĂ« jetĂ« dukshĂ«m mĂ« e shkurtĂ«r se ajo e njerĂ«zve.
Autori i studimit, Philip Hyland, profesor i psikologjisë në Universitetin Maynooth në Irlandë, tha se hulumtimi tregoi gjithashtu se simptomat e kësaj pikëllimi të rëndë për një kafshë shtëpiake përputheshin në mënyrë identike me atë për një njeri, dhe nuk kishte ndryshim në mënyrën se si njerëzit i përjetonin këto humbje.
Ai tha se hulumtimi paraqiti prova të qëndrueshme dhe bindëse se, pikëllimi për një kafshë shtëpiake nuk ishte më pak i ligjshëm, dhe bëri thirrje që udhëzimet për diagnostikimin e PGD-së të zgjeroheshin.
Hyland tha se rezultatet tregonin se njerĂ«zit mund tĂ« pĂ«rjetojnĂ« nivele klinikisht tĂ« rĂ«ndĂ«sishme tĂ« pikĂ«llimit pas ngordhjes sĂ« njĂ« kafshe shtĂ«piake, dhe me ritme qĂ« janĂ« tĂ« krahasueshme me humbjet njerĂ«zore qĂ« konsiderohen faktorĂ« rreziku âlegjitimĂ«â pĂ«r PGDâ. //a.i/
Â
The post âPLOS Oneâ: Vuajtja pĂ«r humbjen e kafshĂ«s shtĂ«piake mund tĂ« jetĂ« po aq e madhe sa ajo pĂ«r njĂ« anĂ«tar tĂ« familjes appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.