Por Spajiç, teksa flet për urët e këtij zjarri, premton se këto përpjekje nuk do ta ndryshojnë kursin e këtij vendi dhe nuk do ta ndalin atë në rrugën e Bashkimit Europian. Presidenti i Malit të Zi ka thirrur pas kësaj mbledhjen e Këshillit të Mbrojtjes të hënën që vjen. Media malazeze është në qendër të kësaj loje, pasi kryeministri, dashur, padashur u dha viston atyre të spekullojnë më tej. Por, ç’po ndodh pas kësaj? Mediat vazhdojnë të zhurmojnë dhe të përplasen midis tyre. Gazeta tjetër “Dan” e zëvendëson Shqipërinë me Kroacinë në këtë mishmash të krijuar. Loja e kungulleshkave i zgjeron përmasat e veta. Paragjykimet mbeten përsëri.

Dyshimet apo akuzat e ngritura, që normalisht bëhen shqetësime, kërkohet të shtrihen litarë, që arkitektët e tyre t’ia kenë arritur modelit të thirrur. Qëllimi është i qartë: Të besohet e pabesueshmja. Ministria Shqiptare e Europës dhe Punëve të Jashtme, nëpërmjet kryediplomatit të saj, reagoi menjëherë, duke hedhur poshtë çdo insinuatë, të gatuar nga kushdoqoftë, për përfshirje të Shqipërisë në destabilizimin e Malit të Zi. Shqipëria, pjesë e skenarëve destabilizues ndaj vendit fqinj dhe mik të saj?!  O tempora, o mores! A mund ta besonte dhe ta besojë njeri këtë?

Koha flet kthjellët. Realiteti shpreh të kundërtën. Anëtarësimi i Malit të Zi në Aleancën e Atlantikut të Veriut, në qershor të vitit 2017, si anëtar i 29-të, kaloi jo pa vështirësi të njohura për të, përmes sfidash. Ishte një nga ngjarjet më të rëndësishme pas shpalljes së pavarësisë së saj në vitin 2006. Kërcënimet ruse bëheshin të shpeshta përballë vendosmërisë së këtij vendi për t’iu bashkuar NATO-s. Ato patën mbështetje edhe forcat proserbe brenda kësaj republike të vogël, por dhe Kishën Ortodokse Serbe. Ndaj dhe ish kreu i Aleancës, në prag të pranimit të Malit të Zi, do të pohonte se NATO ishte në dijeni të ndikimit të rritur rus në Ballkan dhe intervenimit në proceset politike në Malin e Zi.

Parlamenti i Shqipërisë, me ratifikimin e Protokollit për anëtarësimin e vendit fqinj në Aleancën e Atlantikut të Veriut, ndër vendet e para firmosi për këtë anëtarësim.

I njëjti skenar, por me formate të ndryshëm dhe tani për të penguar anëtarësimin në Bashkimin Europian.

Marrëdhëniet e partneritetit, të miqësisë midis dy vendeve nuk kanë shumë nevojë për komente:

Popujt e të dy vendeve lëvizin lirisht te njëri-tjetri, me kartë identiteti, sikurse qarkullimi i mallrave. Është shtuar numri i pikave kufitare, i cili nuk shihet si më  parë si rrezik, por për lehtësi të  bashkëpunimit ndërkufitar. Flet pa ngërçe forcimi i bashkëpunimit ekonomik në fusha të ndryshme, si në energjitikë, turizëm, në transportin detar, shkëmbimet në fushën e kulturës, arsimit. Takimet e përbashkëta midis dy qeverive, jo vetëm i kanë afruar ato me njëra tjetrën, por marrëdhëniet i ka bërë më solide, që ato të mos helmatisen dhe besimi të jetë i ndërsjelltë, kundër hijeve që faniten.

Nga Zylyftar Bregu

Dosja “Beqja” veç të tjerave, tregoi se edhe drejtësia e re po demonstron të njëjtat shenja si ajo e vjetra: Një person me dy procese të ndara në të njëjtën strukturë të posaçme (SPAK dhe GJKKO), i akuzuar për grup të strukturuar kriminal, por gjykohet në procese të ndara nga bashkëpunëtorët e tij. Pas 25 muajsh në qeli, gjykata detyrohet ta lirojë, pa mbaruar gjyqi në themel.

Ndërsa pritet që gjykata të japë verdiktin për fajësinë e të arresturëve të rëndësishëm, ata po i rikthehen lirisë me truket proceduriale. Kjo situatë e vendos SPAK në pozitë të vështirë para opinionit publik. Duket se arrestimet më së shumti janë bërë për të “shuar urinë” e opinionit publik që besonte tek pafuqia e sturkturave të drejtësisë për të hetuar të paprekshmit. Si pasojë e të parës, të realizohet edhe “gjyqi publik”, në disa raste edhe me vetë materialet që SPAK ose GJKKO ka rrjedh për gazetarët.

Gjyqi publik sigurisht që zhvillohet më shpejt se sa gjyqi penal, por 25 muaj janë të mjaftueshme për të përfunduar edhe gjyqin penal e për të vendosur pikën mbi i për fajësinë ose pafajësinë e të akuzuarit.

Me të njëjtën logjikë që u zhvillua gjyqi publik për fajësinë e Beqes, qysh në momentin e arrestimit në 4 korrik 2024, ka nisur “amnistia” e tij në datën 31 korrik 2026, kur gjykata e nxori nga burgu “për shuarje të masës së sigurisë”. Opinioni publik nuk e ndërton narrativën e tij me logjikën e Kodit të Procedurës Penale.

Në fakt rasti i Ministrit të Shëndetësisë nuk është i vetmi që tregon se rezultatet e drejtësisë së re nuk janë ato që priteshin. Edhe të akuzuarit për dosjen “Llogaraja” ku është e implikuar edhe zëvendëskryeministrja Balluku, Gentian Gjyli dhe Erald Elezi shpëtuan nga izolimi shtëpiak për t’ju rikthyer jetës normale, me detyrimin për t’u paraqitur një herë në muaj tek oficerët e BKH-së. Arsyeja është e njëjtë: Hetimi ose gjykimi nuk kanë përfunduar brenda kohës që parashikon kodi i procedurës penale në Shqipëri.

SPAK-u dhe GJKKO-ja kanë detyrimin të demonstrojnë para pritshmërive të opinionit publik shqiptar, të paktën një proces gjyqësor model. Në këtë mënyrë GJKKO-ja, respekton edhe nenin 342 të Kodit të Procedurës Penale i cili thotë se gjykimi duhet të kryhet i pandërprerë. Nga kalendari i deritanishëm, sidomos për çështjet me interes të lartë publik, periodiciteti i seancave në GJKKO, i kapërcen hapësirat një mujore nga njëra tek tjetra.

Dosjet e hapura nga struktura e posaçme janë të një interesi të lartë publik dhe zvarritja e tyre “ushqen” bindjen e rrënjosur se pavarësisht propagandës për drejtësinë e re asgjë nuk ka ndryshuar.

Në të gjithë botën njihet angazhimi i strukturave të hetimit dhe gjykimit për rastet me interes të lartë publik.

Gjyqi ndaj Marine Le Pen, nisi në 30 shtator 2024 dhe përfundoi më 31 mars 2025 (ishin mbi 20 të pandehur). Por procesi dhe vendimi kualifikohej si shumë i rëndësishëm nga opinion publik, sepse ndikonte drejtpërdrejtë në mundësinë e Le Pen për të kandiduar në zgjedhjet presidenciale në Francë.

Ndërsa hetimi dhe gjykimi i punonjësit të policisë në SHBA, Derek Chauvin, i cili vrau 46 vjeçarin George Floyd, më 25 maj 2020, zgjati vetëm tre javë. Edhe në këtë rast sjellja e strukturave të drejtësisë ishte vendimtare për sigurinë publike të SHBA-së.

Arsyet se përse arrestimet e bujshme të zyrtarëve të lartë në Shqipëri shfryhen si tullumbacet mund të jenë të shumta, të natyrave objektive dhe subjektive. Por, disa prej tyre (të artikuluara herë pas here) tashmë duket se janë vërtetuar.

Në disa raste SPAK-u dhe GJKKO-ja janë nxituar në arrestimet pa prova të mjaftueshme. Madje këto prova nuk arrijnë ti sigurojnë as gjatë kohës së hetimeve. Arrestimi dhe mbajtja në paraburgim për 7 muaj e Drejtorit të Përgjithshëm të RTSH-së, Thoma Gëllçi është rasti më kuptimplotë i kësaj praktike. Gjykata Europiane për të Drejtat e Njeriut e ka konsideruar se arrestimi është kryer pa prova të mjaftueshme. Thoma Gëllçi ka fituar pafajësinë.

Komoditeti që SPAK-u i krijon vetes për të punuar qetë me të dyshuarin në paraburgim do të justifikohej nëse provat do të siguroheshin, madje brenda afateve ligjore, por rastet po tregojnë që “qetësia” e SPAK-ut shkon përtej këtyre afateve. As gjykata që duhet të kontrollojë ecurinë e hetimeve, nuk e prish “rehatinë” e SPAK-ut.

Në disa raste arrestimet kryhen me shpresën se provat do të vijnë nga shtetet ku është shtrirë veprimtaria kriminale e të dyshuarit. Por, edhe nëse kjo është e vërtetë, mbase do të ishte mirë që edhe arrestimet të realizohen pasi të vijnë provat. Strukturat e posaçme nuk mund të ecin sipas parimit “peshku në det e tigani në zjarr”.

Nëse arrestimet kanë qenë të nxituara dhe rezultatet e hetimeve përgjatë kohës së paraburgimit nuk kanë qenë atë që priteshin, “shuarja” e masave të sigurisë duket si një “reflektim pendues” për nxitimin e vendimit të arrestimit.

Për të gjitha këto dinamika duket se më shumë se sa tek SPAK-u, “topi është në duart e GJKKO-së”, e cila ka detyrimin procedurial për të kontrolluar cilësinë e hetimeve në çdo fazë të tij. Gjykata nuk mund të mjaftohet duke evidentuar shuarjen e masave të sigurisë, pa reflektuar për rrethanat që çuan aty. Nëse nuk kontrollojnë dot strukturën hetimore, do të vërtetojnë se jemi në ‘republikën e prokurorëve’.

Nga Hermes Kafexhiu

Qarkullon një fjali që tingëllon si përfundim i dhënë, Erion Veliaj i është shmangur procesit në GJKKO.

E para Erion Veliaj po të donte t’i shmangej kishte zgjedhur të arratisej dhe jo të bënte tre procese njëkohësisht, procesin në GJKKO, procesin me Dadon në Administrative dhe procesin e ri dhe më interesant që pritet të vijojë mbi atë që fshihet pas denoncuesit anonim Nesti Angoni.

Por çfarë do të thotë realisht kjo?

Veliaj nuk është shmangur nga procesi. Ai dhe mbrojtja e tij kanë zgjedhur të kundërshtojnë disa nga premisat juridike mbi të cilat ai proces është ngritur, duke ngritur pikëpyetje mbi konfliktin e interesit, legjitimitetin e autoritetit që ka ushtruar ndjekjen penale dhe standardet e ndryshme që, sipas tyre, janë përdorur në çështjen e tij.

Mund të jesh dakord ose jo me këto pretendime. Mund të mendosh se gjykata duhet t’i rrëzojë. Por është e pasaktë që kundërshtimi i legjitimitetit të një procesi të barazohet automatikisht me shmangien e tij.

Në fund të fundit, pyetja është shumë e thjeshtë, nëse një i pandehur pretendon se personi që ushtron pushtetin penal ndaj tij nuk e ka fituar atë pushtet në përputhje me ligjin, a ka të drejtë gjykata ta shqyrtojë këtë pretendim?

Pikërisht këtu vlen, si një ilustrim dhe jo si krahasim një për një, edhe rasti amerikan i John Sarcone, për të cilin raportoi Bloomberg Law e cituar nga avokati i Veliajt, Plarent Ndreca, në rrjetet e tij sociale. Një gjykatë federale amerikane shqyrtoi jo fajësinë e personit që po hetohej, por ligjshmërinë e titullit mbi të cilin një prokuror ushtronte kompetencat e tij. Kur autoriteti u konsiderua i paligjshëm, edhe ushtrimi i atij pushteti u ndal.

Kjo nuk do të thotë se çështja amerikane dhe ajo e Veliajt janë të njëjta. Nuk janë.

Tregon një parim të thjeshtë:

Para se të pyesësh nëse dikush duhet të dënohet, shteti duhet të jetë në gjendje të provojë se pushteti që po kërkon ta dënojë është ushtruar në përputhje me ligjin.

Prandaj, debati nuk është nëse Erion Veliaj duhet t’i përgjigjet drejtësisë. Patjetër që duhet.

Debati është nëse, përpara se t’i kërkohet të përballet me pasojat e një procesi penal, ai ka të drejtë të kundërshtojë ligjërisht vetë bazën mbi të cilën ai proces po zhvillohet.

Të thuash këtë nuk do të thotë të shpallësh Veliajn të pafajshëm.

Do të thotë vetëm të mos e quash “shmangie nga drejtësia” çdo përpjekje për të kërkuar drejtësi brenda vetë sistemit.

Shteti i së drejtës nuk matet vetëm me faktin që një person vihet në gjyq.

Ndaj unë i qëndroj asaj që kam thënë në krye të herës se po mos të ishte Veliaj, prokuroria speciale dhe gjykata speciale do ishin mite ende të forta në këtë vend, ndërkohë që nga ky proces kanë dalë disa pankina politike me skenar që i përkasin një disktumi tjetër. Veliaj i dha publikut betejën politike të munguar me drejtësinë duke e treguar se gjyqet popullore mund ta kenë të fortë zhurmën por jo të vërtetën.

Nga ana tjetër ky proces matet edhe me pyetjen nëse procesi ndaj tij është ngritur mbi autoritet, rregulla dhe standarde që vlejnë njësoj për të gjithë.

Nga Leonidha Mërtiri

Kryeministri i Maqedonisë së Veriut Cristijan Mickoski ishte këto ditë në Pustec, për të marrë pjesë në një aktivitet të kësaj zone. Në hapje të ceremonisë, ndërsa himni maqedonas u ekzekutua, himni ynë kombëtar, i cili njihet dhe si himn i flamurit, mbeti i përjashtuar.

Si mund të ndodhte kështu? Simbolet kombëtare personifikojnë historinë, kulturën e një vendi. Në reagimin e Ministrisë së Evropës dhe Punëve të Jashtme nënvizohet qartë: Respekti për simbolet kombëtare në Pustec është pjesë e respektit për qytetarët, bashkëjetesën demokratike, si një element i rëndësishëm i fqinjësisë së mirë dhe marrëdhënieve të shëndosha mes dy vendeve.

Po përse nuk u ekzekutua himni ynë? Sepse paragjykimet e së djeshmes, të njohura tashmë, në forma të ndryshme rrinë zgjuar ndën hi dhe nxjerrin krye dhe trup në momente të veçanta, edhe pse marrëdhëniet dypalëshe është dashur të kalojnë përmes vështirësish të shumta. Janë këto nacionalizma ekstreme apo delire antishqiptare që kërkojnë të toksikojnë ecurinë e këtij bashkëpunimi në rrugën e përbashkët të anëtarësimit në Bashkimin Europian, që mbrojnë ngjyrat e diskriminimit etnik, kundër bashkëjetesës.

Ajo çka ndodhi në Pustec, mendoj se nuk është padije e protokollit. Është hera e dytë që ndodh e njëjta gjë, sikurse ka ndodhur dhe më parë me grisje të flamurit apo me parrulla kundër shqiptarëve. Pavarësisht bashkëpunimit të mirë me fqinjët tanë, me këta të fundit nuk mund të mjaftohemi me një deklaratë. E themi këtë se nuk është rastësi, por dhe as të dëgjojmë parafabrikatin e hershëm se “ka elementë që nuk e shikojnë me sy të mirë mbarëvajtjen e bashkëpunimit tonë me Shqipërinë”. Mirëpo, vizita kryesohej nga kryeministri i vendit që është dhe kryetar i partisë VMRO-DPMNE, të cilën ai e drejton prej nëntë vjetësh, pas largimit të Nikola Gruevskit. Kjo parti është e njohur për historinë e saj antishqiptare, qysh nga themelimi, në 1990.

Ana tjetër. Kryeministria ka një department protokolli, Ministria e Jashtme gjithashtu ka një Drejtori të Protokollit Diplomatik që paraprijnë me programin për vizitën e Kryeministrit, pas një komunikimi të përbashkët me palën pritëse. Gjithçka është e qartë. Atëherë çështje harrese? Sikurse nuk duhet dhe ne ta shtyjmë në harresë. Fjala nuk është kurrsesi për të krijuar tensione, por dhe as për ta reduktuar reagimin në një deklaratë. E themi këtë se nga pala maqedone vazhdon të heshtet. Heshtja nuk është reagim, por udhë për të ecur më tej me lehtësi qëndrime të tilla.

Me sa duket, hijet antishqiptare, sidomos të VMRO-DPMNE-së qëndrojnë, megjithatë, të gatshme të shfaqen në forma të ndryshme si në Pustec. Shqipëria u kushton vëmendje të veçantë marrëdhënieve me fqinjët, sikurse në këtë rast me Maqedoninë e Veriut. Historia e marrëdhënieve tona dypalëshe është dëshmitarja më e mirë. Shpallja e pavarësisë së Maqedonisë së Veriut pas divorcit me Beogradin kërkonte forcimin e bashkëpunimit me fqinjët. Dhe, siç deklaronte në ato vite Ministria e Informacionit të shtetit të ri maqedonas, “Maqedonisë i mbetet në afat sa më të shkurtër të shqyrtojë interesat e veta dhe nevojat për bashkëpunim me fqinjin tonë perëndimor, Shqipërinë dhe të reagojë me kohë në këtë drejtim”. Për këtë qëllim u shpejtua vizita zyrtare në vendin tonë e një delegacioni qeveritar, kryesuar nga kryeministri  Nikolla Klusev, e cila u mbyll me vizitën e tij po në Pustecin që po flasim sot.

Ishim nga vendet e para që e njohëm shtetin e Maqedonisë së Veriut dhe kur u bllokua nga të tjerët, sidomos për daljen në det, Shqipëria i krijoi gjithë lehtësitë përmes portit të Durrësit, me dëshirën e vazhdueshme për bashkëpunim të gjithanshëm. Shqiptarët që jetojnë në Maqedoninë e Veriut janë të përkushtuar për shtetin e tyre. Por ky përkushtim nuk mund të jetë i njëanshëm.

Anatemimi i përdorimit zyrtar të gjuhës shqipe dhe izma të tjera nuk mund të mos vlerësohen seriozisht nga qeveria e Mickoskit, për të ruajtur Marrëveshjen e Ohrit, nënshkruar 25 vite më parë, që i dha ndër të tjera, legjitimitetin rritjes së të drejtave të shqiptarëve, si zyrtarizimi i gjuhës shqipe, çështje që lidhen me arsimin, simbolet e të tjera. Pra, për një vizion të përbashkët për të sotmen dhe të nesërmen, për t’u mbyllur derën tensioneve etnike, që ato të mos nxiten apo të hyjnë nga dritarja.

13 persona do të dalin para togave të zeza në Sarandë këtë të premte, për t’u njohur me masat e sigurisë, pas vrasjes së bujshme të turistit portugez Luis Miguel Varela Mendes, ngjarje e ndodhur tre ditë më parë në ambientet e jashtme të një lokali në Ksamil.

Policia ka kryer kontrolle në tre qytete të vendit për kapjen e dy personave të tjerë, të shpallur në kërkim. Bëhet fjalë për pronarin e lokalit “Principotes” ku nisi sherri fizik dhe një 29-vjeçar i cili dyshohet si bashkëpunëtori kryesor në krim, pasi ka goditur me grushte turistin teksa bashkëmoshatari i tij e godiste me thikë…

Në pamjet e kamerave të sigurisë duken vetëm momentet e para të sherrit dhe, për shkak të njerëzve që vrapojnë, nuk dallohet qartë. Pjesa tjetër nuk është filmuar nga kamerat, për shkak të distancës dhe errësirës.

Në pranverën e vitit 1994, , në foltoren e Parlamentit u ngjit deputeti dhe intelektuali Moikom Zeqo, i cili rrëfeu publikisht arrestimin, burgosjen dhe, sipas dëshmisë së tij, keqtrajtimin nga shërbimet sekrete jugosllave gjatë një udhëtimi në Mal të Zi. Nuk ishte thjesht historia personale e një deputeti. Zeqo e paraqiti ngjarjen si një provë të cenimit të sovranitetit të shtetit shqiptar, të imunitetit parlamentar dhe të detyrimit kushtetues që shteti kishte për të mbrojtur qytetarët e vet jashtë kufijve. Përmes një fjalimi të gjatë dhe të strukturuar në njëmbëdhjetë pika, ai ngriti akuza të drejtpërdrejta ndaj autoriteteve jugosllave, duke pretenduar se ishte arrestuar në mënyrë arbitrare, ishte dhunuar fizikisht dhe ishte përballur me përpjekje për ta rekrutuar si informator i UDB-së.

Ky debat parlamentar, i zhvilluar në një periudhë kur Kosova po përjetonte shtypjen sistematike të regjimit të Beogradit dhe tensionet në rajon po shtoheshin dita-ditës, pasqyron klimën politike të kohës dhe frikën se përplasjet përtej kufirit mund të shndërroheshin në një krizë diplomatike edhe për Shqipërinë. Dosja parlamentare që sjellim më poshtë dokumenton një prej episodeve më të pazakonta të viteve të para të pluralizmit, kur një deputet shqiptar denoncoi publikisht se ishte arrestuar dhe dhunuar nga UDB-ja jugosllave, duke kërkuar që shteti shqiptar të mbronte jo vetëm të drejtat e tij, por edhe autoritetin e institucioneve të Republikës.

Moikom Zeqo 

Kolegë deputetë,

Nëse mbrojtja e të drejtave themelore dhe lirive të njeriut sot është substanca e patjetërsueshme e demokracisë, mbrojta e imunitetit të deputetëve është akoma më shumë, është një kusht i domosdoshëm, është një çështje e trefishtë, njerëzore, parlamentare e shtetërore.

Më 27 shkurt të këtij viti arrestohem papritur në Ulqin nga policia e Malit të Zi në kundërshtim me çdo logjikë, sepse kalimin e kufirit nuk e kam bërë në mënyrë ilegale, por, përkundrazi, në mënyrë të ligjshme.

E treta, rasti i arrestimit dhe më pas i burgosjes sime është pa precedent në Evropë. Jam i vetmi deputet që jam arrestuar nga UDB-ja jugosllave, duke cenuar rëndë ligjin shqiptar për mbrojtjen e deputetit, si dhe ligjet ndërkombëtare.

E katërta, jam trajtuar kafshërisht nga oficerët e UDB-së, të cilët më propozuan të bëhesha informator i tyre, çfarë tregon se politika dhe shovinizmi fashist janë shumë të rrezikshëm dhe shkaktarë të tensionit e të luftës në rajonin e Ballkanit kundër kombit shqiptar dhe shtetit të Shqipërisë.

E pesta, në Dispozitat Kushtetuese në nenin 24 thuhet: “Të gjithë shtetasit që ndodhen jashtë vendit gëzojnë mbrojtjen e shtetit”. Lajmi i arrestimit tim u dha nga legata jugosllave që më 3 mars. Lajmi në informacionet shqiptare u dha në ditën e 7 të arrestimit dhe çuditërisht sipas variantit jugosllav, që ishte një variant poshtërues, masmedia e dha pa pushim këtë gënjeshtër që për mua ishte një cinizëm. Në ditën e 9 u publikua lajmi se nga ana e Qeverisë së Shqipërisë është caktuar një grup prej 3 vetash për të kontraktuar për këtë çështje, por nuk u dhanë vizat. Unë falënderoj tërë ata që janë shqetësuar dhe interesuar tërësisht, si dhe kam të drejtë të arsyetoj se për punonjësit e ambasadës sonë në ish-Jugosllavi nuk ka nevojë për viza. Unë që në çastin e parë kam kërkuar takim me ta.

E gjashta, denoncoj publikisht veprimin e UDB-së jugosllave ndaj meje, që koincidoi, jo rastësisht, me reprezaljen e personaliteteve kulturore të Kosovës, me aparteidin antishqiptar.

E shtata, kërkoj që Kuvendi Popullor të angazhohet zyrtarisht për rastin tim, për të mbrojtur nderin e vetë Kuvendit Popullor, sovranitetin e tij, për të mos lejuar në asnjë mënyrë çdo lloj rasti të tillë dhune ndaj figurës së deputetit.

E teta, gjithashtu, Ministria e Punëve të Jashtme ta interpelojë këtë rast skandaloz, si një dëshmi konkrete të karakterit shovinist dhe agresiv të Jugosllavisë, duke e bërë të njohur në të gjitha rrugët diplomatike.

E nënta, jam rrahur e gjakosur, pikërisht kur po tregoja dokumentin që jam deputet i Kuvendit Popullor të Shqipërisë dhe është e pashembullt dhe e veçantë, sepse është bërë jashtë kufijve të vendit. Pra, kjo lidhet edhe me rastet e dhunës që po pësojnë deputetët shqiptarë në vendin e tyre. Kjo dukuri e rëndë duhet të marrë fund njëherë e përgjithmonë, prandaj ju bëj apel tërë deputetëve, opinionit publik shqiptar e ndërkombëtar që ta marrin seriozisht këtë çështje themelore të demokracisë në Shqipëri. Kërkoj që Kuvendi Popullor të ngrejë një komision të veçantë për verifikimin e rasteve të dhunës ndaj deputetëve dhe ta shqyrtojë këtë problem në një seancë të veçantë.

E dhjeta, dhuna ndaj figurës së deputetit në shtetet e huaja është dhunë e rrezikshme dhe kjo duhet vlerësuar në maksimum, se mund të sjellë pasoja nga më të papriturat. Ndaj i drejtohem Kuvendit Popullor, Presidentit të Republikës, Parlamentit Evropian, si dhe Presidentit Klinton për të mbajtur në konsideratë rastin tim, sidomos në kushtet e acaruara të rajonit ballkanik.

Dua të kujtoj këtu, se për rastin e priftit grek nga Qeveria greke u bë një zhurmë shumë e madhe deri në acarime të jashtëzakonshme. Unë nuk kam ndërmend që rasti im të shkaktojë acarime ndërmjet shteteve, por rrezikshmëria e rastit tim mund të ndikojë në këto marrëdhënie të acaruara.

E njëmbëdhjeta, duke e pësuar vetë, uroj që asnjë nga kolegët deputetë të mos pësojë gjë në të ardhmen, prandaj prirem të besoj se indiferenca dhe formalizmi i Kuvendit Popullor për këtë çështje të rëndë e skandaloze nuk ka për të ekzistuar jo vetëm për mua, por as për të tjerët.

TemA

Në Kosovë u shënua rritje e numrit të shkurorëzimeve gjatë muajit qershor 2026. Sipas të dhënave administrative të Agjencisë së Regjistrit Civil, në qershor janë regjistruar 147 raste të shkurorëzimit, 30 më shumë se në maj, kur ishin regjistruar 117 raste.

Kjo paraqet një rritje prej 25.6 për qind brenda një muaji.

Në të njëjtën kohë, gjatë qershorit është rritur edhe numri i kurorëzimeve. Në Kosovë dhe jashtë saj janë regjistruar gjithsej 1 279 kurorëzime, krahasuar me rreth 1,037 në maj. Kjo përbën një rritje prej 23.3 për qind.

Pra, në qershor rritja e shkurorëzimeve ishte pak më e lartë se rritja e kurorëzimeve.

Në bazë të numrit të regjistrimeve, për çdo 100 kurorëzime të regjistruara në qershor janë evidentuar rreth 11.5 shkurorëzime. Ky raport nuk nënkupton se 11.5 për qind e martesave të lidhura në qershor janë prishur, pasi shkurorëzimet mund t’u referohen martesave të lidhura në vite të mëparshme.

Ndërkohë, gjatë qershorit janë regjistruar edhe 2 674 lindje, prej të cilave 1 399 meshkuj dhe 1 275 femra. Krahasuar me majin, numri i lindjeve është rritur me 14.9 për qind.

Në qershor janë regjistruar gjithashtu 920 vdekje, 494 meshkuj dhe 426 femra. Krahasuar me muajin maj, edhe numri i vdekjeve është rritur, me 5.6 për qind.

Të dhënat për lindjet, vdekjet, kurorëzimet dhe shkurorëzimet bazohen në të dhënat administrative të publikuara për muajin qershor 2026.

Marrë nga Monitor

Një aeroplan çarter është rrëzuar në Alaskën perëndimore, duke shkaktuar vdekjen e të tetë personave që ndodheshin në bord. Sipas Administratës Federale të Aviacionit (FAA), avioni, një Cessna 441, u nis nga Anchorage dhe kishte destinacion Cape Newenham, rreth 450 milje në jugperëndim. Përplasja ndodhi pranë destinacionit rreth orës 12:15 të së enjtes, sipas të dhënave paraprake.

Në bord ndodheshin dy pilotë dhe gjashtë pasagjerë. Fluturimi çarter operohej nga kompania Security Aviation. Komanda e Alaskës konfirmoi se ekipet e kërkim-shpëtimit mbërritën në vendngjarje dhe nuk gjetën të mbijetuar.

Avioni u rrëzua në Aeroportin Cape Newenham, një pistë ajrore e Forcave Ajrore amerikane që shërben për qasjen në një objekt radarik me rreze të gjatë. Në këtë aeroport lejohen vetëm fluturimet ushtarake dhe fluturimet çarter të autorizuara. Shkaku i rrëzimit mbetet ende i paqartë.

“Kjo është një humbje shkatërruese për familjen tonë ushtarake dhe komunitetet që u shërbejmë”, deklaroi gjenerallejtënant i Forcave Ajrore të SHBA-së, Robert Davis, duke i cilësuar viktimat si profesionistë të përkushtuar që po kryenin një mision të rëndësishëm në një mjedis të vështirë.

Autoritetet kanë bërë të ditur se emrat e viktimave do të publikohen vetëm pasi familjarët e tyre të jenë njoftuar zyrtarisht.

Zjarri i madh në Dukat, i cili ka nisur që prej mbrëmjes së djeshme, vijon të jetë aktiv.

Për përballimin e situatës dhe ndërhyrjen për shuarjen e flakëve, drejt zonës janë nisur dy avionë, 40 trupa të Forcave të Armatosura, si dhe forcat e Emergjencave Civile të Bashkisë Vlorë dhe shërbimet zjarrfikëse.

Forcat në terren po punojnë për izolimin dhe shuarjen e vatrave të zjarrit, ndërsa situata vijon të monitorohet për shkak të përhapjes së flakëve në zonën e mbuluar me shkurre dhe bimësi.

Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Italia dhe Kanadaja kanë dënuar planet e Izraelit për ndërtimin e rreth 1,200 banesave të reja në zonën E1 të Bregut Perëndimor të pushtuar.

Në një deklaratë të përbashkët, pesë vendet e cilësuan vendimin si “të papranueshëm” dhe i kërkuan qeverisë izraelite të tërheqë menjëherë planet për ndërtimin e vendbanimeve.

Projekti parashikon ndërtimin e banesave në një zonë strategjike midis Jerusalemit Lindor dhe vendbanimit izraelit Maale Adumim. Sipas kritikëve, realizimi i tij do të mund të shkëpuste pjesë të Bregut Perëndimor dhe të vështirësonte krijimin e një shteti të ardhshëm palestinez.

“Planet do të na largojnë më tej nga paqja dhe do të dëmtojnë më tej pozicionin ndërkombëtar të Izraelit”, thuhet në deklaratën e përbashkët të pesë vendeve.

Edhe Kombet e Bashkuara kanë shprehur shqetësim për projektin. Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së e ka cilësuar planin E1 si një kërcënim serioz për perspektivën e krijimit të një shteti të pavarur palestinez.

Ministria izraelite e Strehimit ka hapur tashmë tenderin për 1,234 njësi banimi, nga gjithsej 3,401 njësi të miratuara nga qeveria vitin e kaluar. Afati për dorëzimin e ofertave është 19 tetori.

Gjatë ditës së sotme (21 gusht) moti do të vijojë të jetë në të njëjtat kushte atmosferike si ditët që lamë pas.

Sipas Shërbimit Meteorologjik Ushtarak, moti parashikohet kryesisht i kthjellët në të gjithë territorin, ndërsa nga mesdita deri pasditja do të ketë vranësira të pakta deri mesatare në relievet malore në lindje.

Në këto zona nuk përjashtohen reshje shiu të izoluara, afatshkurtra dhe në formën e pikave, kryesisht gjatë mesditës dhe pasdites. Era do të fryjë nga veriperëndimi-jugperëndimi, me shpejtësi mesatare rreth 5 m/s përgjatë vijës bregdetare, ndërsa në zonat luginore mund të arrijë deri në 12 m/s.

Deti do të ketë valëzim të forcës 1–3 ballë.

Ministri në detyrë i Rinisë dhe Sportit, Blerim Gashani, ka raportuar në Asamblenë e Përgjithshme të Komitetit Ndërkombëtar të Lojërave Mesdhetare (ICMG) për ecurinë e përgatitjeve të Kosovës për organizimin e Lojërave Mesdhetare Prishtina 2030.

Gjatë prezantimit para Asamblesë, Gashani paraqiti punën e bërë deri më tani dhe progresin e arritur në kuadër të përgatitjeve për organizimin e këtij eventi të madh sportiv ndërkombëtar.

Përmes materialeve vizuale, statistikave dhe të dhënave konkrete, ai prezantoi para përfaqësuesve të vendeve anëtare hapat e ndërmarrë nga Kosova në funksion të organizimit të Lojërave.

Raportimi i Kosovës ishte pjesë e agjendës së rregullt të Asamblesë së Përgjithshme të ICMG-së, ku vendet nikoqire raportojnë mbi përgatitjet dhe zhvillimet drejt edicioneve të ardhshme të Lojërave Mesdhetare.

Megjithatë, prezantimi i delegacionit të Kosovës u shoqërua me një incident diplomatik. Delegacioni i Serbisë, në shenjë proteste dhe kundërshtimi, u largua nga salla gjatë kohës kur po prezantoheshin përgatitjet për Prishtina 2030.

Pavarësisht këtij veprimi, prezantimi i Kosovës vazhdoi dhe delegacioni që po punon për Prishtina 2030 paraqiti para Asamblesë progresin e arritur deri më tani.

Kosova synon që në katër vitet e ardhshme të përmbyllë përgatitjet infrastrukturore dhe organizative për të qenë e gatshme për pritjen e Lojërave Mesdhetare në vitin 2030.

KosovaPress

Ditën e sotme, në Bashkinë e Pustecit u zhvillua Festivali Folklorik Maqedonas, ku mori pjesë edhe kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Hristijan Mickoski ndërsa gjatë ceremonisë u ekzekutua vetëm himni i Maqedonisë së Veriut dhe jo ai i Shqipërisë.

Kreu i Bashkisë së Pustecit, Pali Kolefski, kërkoi ndjesë për situatën, ndërsa sqaroi se Bashkia e Pustecit nuk ishte organizatore e aktivitetit, por vetëm e ftuar.

“Të them të drejtën, para se të zhvillohej ky aktivitet, kam kërkuar nga organizatorët, konkretisht nga kryetari i shoqatës së VMRO-së në Shqipëri, programin zyrtar. Më kanë thënë se do të kishte këngë dhe valle tradicionale maqedonase dhe se aktiviteti do të hapej me himnin maqedonas. I kam kërkuar që, në momentin që do të ekzekutohej himni maqedonas, patjetër të ishte edhe himni shqiptar, sepse kështu duhet të ndodhë në çdo pritje apo ceremoni zyrtare. Ne jemi shtetas shqiptarë, jetojmë këtu dhe duhet të respektohet himni”, u shpreh Kolefski.