Kreu i Partisë Demokratike, Sali Berisha, mbajti një fjalim gjatë protestës së zhvilluar sot para Kryeministrisë, ku u shpreh se opozita ndodhet, sipas tij, në fazën përfundimtare të përballjes me qeverinë.

Berisha deklaroi se beteja politike e opozitës ka qenë e gjatë dhe e vështirë, por e domosdoshme për mbrojtjen e pluralizmit. “Sot ne jemi në kilometrin e fundit. Me ndihmën e Zotit asgjë nuk do të na ndalë drejt fitores tonë. Sot jemi para triumfit të madh,” u shpreh ai para protestuesve.

“Do ta nis këtë fjalë me një mesazh që këtë javë, të tmerruar nga protesta jonë e kaluar, mediat e qeverisë bënë gjithçka ta vendosin në harresë. Mesazhi im është ky, sot ne jemi në kilometrin e fundit, me ndihmën e Zotit asgjë nuk do na ndalë drejt fitores tonë. Sot ne jemi para triumfit të madh, shumëkujt triumfi mund t’i duket ende larg kur sheh udhëkryqin në të cilin ndodhet Shqipëria.

Por miqtë e mi, opozita që kemi bërë së bashku vitet e fundit ka qenë pa dyshim maratonë jo e lehtë. Thuaj një kalvar maratonë e mbushur me dhunën e narkoshtetit, presione dhe izolime oruelliane ndaj nesh, por edhe një qëndresë stoike, sakrifica të dhimbshme nga ne.

Ishin vitet e një përballje të egër me regjimin e narko-diktatorit Ramaduro, biri i një xhelati që firmoste varjen e kundërshtarëve politikë dhe që përdori të gjitha mënyrat për realizimin e projektit të tij, Shqipëria pa opozitë.

Ai bëri gjithçka, përdori burgjet, manipulimet, lobimet e korruptuara, por ja ku jemi sot, më të fortë se kurrë. Në udhëtimin tonë, që në kilometrat e parë, ne u dëshmuan shqiptarëve dhe botës, se projekti i Shqipërisë pa opozitë apo kallp opozitë, ishte turpi i tyre, ishte turpi i historisë, që ne kurrë nuk do ta pranonim kurrë, të gatshëm për çdo çmim.

Në këtë udhëtim ne u ngritëm si Feniksi nga hiri dhe nga izolimi më i thellë arritëm në kilometrin e fundit si forca politike më e mbështetur nga shqiptarët dhe partitë simotra në mbarë botën. Arritëm në kilometrin e fundit pasi plagosëm për vdekje bishën narkodiktaturë dhe u dëshmuam shpresa e vetme e shqiptarëve”, tha Sali Berisha.

Juristi Kreshnik Spahiu është shprehur se sfida më e madhe e kryedemokratit Sali Berisha është që të largojë Ervin Salianjin nga kandidimi në PD dhe Adriatik Lapajn nga protesta në bulevard.

Komentet Spahiu i bëri në një lidhje live për Report TV, ku shtoi se qëllimi i vërtetë i Berishës nuk është rrëzimi i qeverisë së kryeministrit Edi Rama.

Ai shtoi se Berisha gjatë gjithë jetës së tij politike ka ecur me një parim, që brenda PD-së të mos ketë kurrë zgjedhje të lira e të ndershme.

Spahiu i cilësoi të turpshme sulmet që Berisha dhe PD po i bëjnë ish-deputetit të Ervin Salianji, pas takimeve që ky i fundit po zhvillon me qytetarët në qytete të ndryshme të Shqipërisë.

“Sali Berisha ka një parim: ‘të bëjë zgjedhje kundërshtari, por ne zgjedhje të lira e të ndershme nuk bëjmë kurrë’. E gjithë kjo është për t’i paraprirë mos-bërjes së zgjedhjeve në PD, ose zgjedhjeve formale, duke larguar, mos e lejuar apo anatemuar rivalin e tij politikë. Pas 35 vitesh këta dalin, poshtërojnë, largojnë dhe dhunojnë Ervin Salianjin.

Pra sfidën më të madhe ky e ka që të rrëzojë Ervin Salianjin sesa të largojë Edi Ramën. Domethënë të largojë Adriatik Lapajn nga bulevardi dhe jo Edi Ramën. Të largojë Agronin nga marrëdhëniet me ndërkombëtarët dhe jo Edi Ramën. Dhe në thelbin e vet është duke mbajtur protagonizmin brenda opozitës”, tha Spahiu.

Fatmir Mediu, në deklarata për A2CNN para nisjes së protestës së opozitës, deklaroi se Edi Rama nuk do të shkojë në Shtëpinë e Bardhë.

“Nuk besoj çdo marrëzi që thotë Edi Rama. Unë nuk mohoj mundësinë që Edi Rama të takojë Presidentin amerikan, sepse është kryeministri i vendit. Por, çështja është që çfarë diskutohet në Shtëpinë e Bardhë. Ka pasur vetëm dy vizita zyrtare në Shtëpinë e Bardhë dhe këto kanë qenë të zotit Sali Berisha kur ka qenë President. Dhe vizita më e rëndësishme amerikane në Shqipëri ka qenë ajo e Presidentit George Ë. Bush, po në takim me zotin Berisha”, tha Mediu.

Sipas tij, “çdo lloj personalizimi i marrëdhënies me SHBA-në është e ulët dhe e pavlerë për shqiptarët”.

Ndërsa në protestën kombëtare të Partisë Demokratike, skenari mbetet i njëjtë dhe lehtësisht i parashikueshëm, një protestues është kujdesur të tregohet paksa më krijues.

I veshur me një veshje plotësisht të bardhë, ai ua ka lënë vëmendjen mbishkrimeve mbi të.

“Vllazën, demokracia në rrezik. Ta shpëtojmë”, shkruhet në pjesën e pasme të bluzës.

Te pantallonat, ai shkruan: “Poshtë diktatura”, duke ndarë dy fjalët në secilën këmbë. Në kokë mban një shall të zi.

• Pavarësisht pamjes së regjisë qendrore të protestës së Berisha, këto pamje me dron që gazeta TemA ka mundur të sigurojë, flasin më shumë se çdo koment.

Përveçse demokratëve, Berisha është i braktisur edhe nga shqiptarët.

Në shesh aktualisht janë vetëm një grup i vogël militantësh, shkruan “Tema”.

Ish-deputeti Ervin Salianji i është bashkuar protestës së PD para kryeministrisë pavarësisht përplasjeve me Sali Berishën dhe Flamur Nokën.

Salianji prej kohësh po zhvillon takime me demokratët në terren, ndërkohë që Berisha është shprehur mëse një herë se ai ka kaluar vijën e kuqe dhe është vetëpërjashtuar. Në të njëjtën linjë ka qenë edhe Flamur Noka.

Protesta e Partisë Demokratike ka detyruar sërish protestuesit e “Shqipëria Bëhet” të Adriatik Lapajt, të cilët kanë lënë vendin e tyre para Kryeministrisë ku qëndrojnë prej javësh për t’u zhvendosur pak më tej.

Tashmë, Adriatik Lapaj dhe mbështetësit e tij janë vendosur në të njëjtin vend si në protestën e 22 dhjetorit, te parku përballë hotel “Rogner”. Në foto ata duken duke u larguar me karriget në duar.

Kujtojmë që pas disa ditësh, “Shqipëria Bëhet” do të mbajë protestën e saj kombëtare përpara kryeministrisë, të vendosur për në datën 31 janar, në orën 18:00.

Këshilli Bashkiak i Tiranës ka miratuar me votë unanime një nga vendimet më të rëndësishme me ndikim të drejtpërdrejtë social, rritjen e subvencionit të qirasë në të gjithë territorin e Bashkisë Tiranë.

Nënkryetari i Këshillit Bashkiak të Tiranës, Endrit Braimllari, u shpreh se ky vendim vjen si përgjigje ndaj rritjes së ndjeshme të çmimeve të qirave dhe kostos së jetesës në kryeqytet.

Sipas tij, nevoja për rishikimin e nivelit të subvencionit është ngritur në mënyrë të vazhdueshme në komisionet përkatëse, me qëllim mbështetjen reale të familjeve në vështirësi ekonomike.

“Ky është një vendim që përfaqëson një politikë sociale të përgjegjshme dhe të ndjeshme ndaj realitetit me të cilin përballen qytetarët e Tiranës, duke garantuar më shumë siguri dhe përballueshmëri në strehim,” u shpreh Braimllari.

Postimi

Në mbledhjen e fundit të Këshillit Bashkiak të Tiranës u miratua me votën e të gjithë këshilltarëve një nga vendimet më të rëndësishme me ndikim të drejtpërdrejtë social: rritja e subvencionit të qirasë në të gjithë territorin e Bashkisë Tiranë.

Si anëtar i Këshillit Bashkiak, kam ngritur në mënyrë të vazhdueshme në komisionin përkatës nevojën për rishikimin e nivelit të subvencionit të qirasë, në funksion të rritjes së ndjeshme të çmimeve të tregut të qirave dhe kostos së jetesës në kryeqytet.

Ky vendim përfaqëson një politikë sociale të përgjegjshme, që synon të mbështesë konkretisht familjet dhe qytetarët në nevojë, duke garantuar më shumë siguri dhe përballueshmëri në strehim.

Subvencioni i ri sipas zonave:

• Zona A: 45.000 lekë
• Zona B: 40.000 lekë
• Zona C: 35.000 lekë

Vendime të tilla dëshmojnë vullnetin për të ndërtuar politika publike që i përgjigjen realisht nevojave të qytetarëve dhe sfidave sociale të Tiranës.

View this post on Instagram

A post shared by Endrit Braimllari (@endritbraimllari)

Në 26 janar 2026 mbushen 50 vjet nga mbrëmja kur u shfaq premierë filmi “Beni ecën vetë”, një nga filmat emblematikë të kinematografisë shqiptare. Me këtë rast, po sjellim për lexuesit tanë mbresat e aktorëve të vegjël të këtij filmi që vazhdon të shfaqet dhe mirëpritet me të njejtin interes të atëhershëm edhe sot nga spektatori shqiptar i gjeneratave të reja.

Po ashtu, gjatë këtyre viteve filmi “Beni ecën vetë” është pritur me mjaft interes edhe nga spektatori i huaj në Gjermani, Zvicër, Francë, Itali, Jugosllavi, Greqi, Turqi, Danimarkë, Algjeri, Austri, Spanjë, Norvegji e USA ku është shfaqur në festivale e kompeticione ndërkombëtare filmi.

mbresa nga …

HERION MUSTAFARAJ

Nëse pranojmë që arti është magjik, teta Xhano është magjistarja më e madhe e botës!

Gjatë këtyre viteve, nga koha kur unë interpretova në filmin “Beni ecën vetë”, nuk mbaj mend se në sa intervista apo sa herë kurioziteti i gazetarëve dhe i artdashësve sillte një pyetje:

– Si të zgjodhën për të luajtuar Benin?

Dua të them që para asaj dite kur zonja Xhanfise Keko erdhi në shkollën “Kosova” me shpresë për të gjetur Benin, unë isha thjesht një fëmi si gjithë të tjerët dhe nuk e dija që me të takuar atë njeri, jeta ime do të merrte një drejtim e unë personalisht një përmasë tjetër përgjithmonë.

Isha pa mendjen në mësim, kur u hap dera e klasës dhe brenda saj hynë disa njerëz. Në krye të tyre një grua jo shumë e gjatë, por shumë tërheqëse. Ajo u përshëndet me mësuese Nezin, u kthye nga ne dhe na tha: “Mirmëngjes”.

Për një çast mendova që ishte doktoreshë e kur më drejtoi gishtin, thashë me vete: “Edhe vaksinat kam mangut sot!”, kështu që u çova dhe eca drejt saj si rrobot duke përveshur krahun.

– Pse e përveshe mëngën? – më pyeti me një zë të ëmbël gruaja që qëndronte në mes të klasës.

– Që të më bësh vaksinën! – iu përgjigja.

Ajo buzëqeshi dhe duke më përkëdhelur kokën, më tha:

– Jo xhan, unë nuk jam doktoreshë por regjisore filmash për fëmijë.

Dolëm përjashta dhe aty në oborrin e shkollës një burrë na bëri foto të gjithëve një nga një. Pastaj, ajo më pyeti:

– A ke qejf të luash në film?

– Kam! – i thashë.

– Mirë! – më tha. – Ta zemë se ti do të luash me top me ata shokët atje, po ke një kaush me kumbulla në dorë. Si do ja bëje?… Pa të shohim njëherë… – dhe bëri me dorë nga disa çuna që po luanin pak më tutje në oborrin e shkollës.

Ishte çasti i provës së parë, kisha apo jo të dhëna për aktrim.

Nga ajo ditë pranvere e vitit 1975, për më shumë se dy javë rresht, mbasditeve shkoja në Pallatin e Pionierëve ku në një sallë që mbushej me mëse njëqind fëmijë çdo ditë, gruaja që nuk ia dija ende emrin por që të gjithë fëmijët e thërrisnin “teta Xhano”, provonte me orë të tëra fëmijët e thirrur derisa në sallë mbetej një grusht që ishin të zgjedhurit e ditës. Sigurisht, nëse nuk ke kaluar një eksperiencë të tillë, është e pamundur ta imagjinosh vështirësinë e audicioneve masive, mbi të gjitha me fëmijë gjashtë – dhjetë vjeç që, veç të tjerash, të gjithë duan të shkojnë në banjo në të njejtën kohë. Nuk jam i sigurt se sa, por me siguri, ato ditë mijëra fëmijë nga të gjitha shkollat e Tiranës kanë marrë pjesë në atë audicion. Kështu, ditë mbas dite unë po rezistoja, dhe, sekreti më duket ishte që unë rrija gjithmonë i ulur në radhën e parë e nuk përtoja të ngrija dorën sa herë që teta Xhano donte dikë që të vinte e të bënte një skenë improvizuese. Më kujtohet se, në një prej këtyre ditëve të bukura e plot emocion, teta Xhano m’u drejtua me një buzëqeshje dhe ëmbëlsi të veçantë, të cilën unë nuk e kisha parë tek ajo nga dita kur u takuam për herë të parë.

– Hajde xhan, hajde këtu! – më tha ajo.

Për një çast mendova mos e kishte me ndonjë fëmijë tjetër pas meje dhe instiktivisht ktheva kokën mbrapa, kur pashë që salla e madhe ishte bosh.

– Hajde xhan! – përsëriti me po të njejtën ëmbëlsi e buzëqeshje.

– Kam një lajm të bukur për ty!… Unë dua të vi në shtëpinë tënde e të takoj mamin tënd, sepse kam vendosur që të të marr për të luajtur rolin e Benit. Je i kënaqur?…

Unë nuk e dija fare se çfarë roli ishte Beni dhe sa i rëndësishëm ishte ai për atë film, ndaj atë çast u hodha përpjetë nga gëzimi më shumë që teta Xhano do të vinte në shtëpinë time të më kërkonte për film. Pastaj, ngaqë nuk dija si ta shprehja gëzimin, fillova të vrapoja në koridor e oborr, me dëshirën për të ikur dhe mbërritur sa më parë në shtëpinë time. Pas, po aq e gëzuar, më ndiqte ajo, teta Xhano.

Kanë kaluar shumë vite nga ajo kohë, por lajm më të bukur sa ai që më dha teta Xhano atë ditë, mund të them, nuk më ka dhënë askush deri më sot. Më ka marrë malli shumë për të dhe çdo ditë e më shumë ndjej keqardhje që nuk e kam më pranë me fjalën dhe afërsinë e saj. Atëherë, por jo vetëm atëherë, kur jam ndodhur pranë saj, jam ndjerë kurdoherë i sigurt, i mbrojtur, i qetë.

Më kujtohet që, kur shkuam në Vithkuq, flinim në një dhomë dhe ajo më lexonte libra me përralla derisa më vinte në gjumë. Ndërsa në xhirim… Nuk e kam mësuar ndonjëherë arsyen, por, sot që e mendoj, kam përshtypjen se, teta Xhano ishte pak supersticioze. Ndryshe nuk kishte pse më mbante aq pranë vetes edhe kur nuk xhironte me mua dhe nuk kishte pse më përkëdhelte kokën butësisht sa herë mërzitej në sheshin e xhirimit apo i bërtiste dikujt që nuk i përgjigjej kërkesave të saj. Ndoshta mendonte se, unë i sillja fat, mbarësi. Nuk e di. Ja pse brenda meje, dashuria për teta Xhanon ka mbetur e njejtë me dashurinë për mamanë dhe gjyshen time.

Kjo grua gjeniale që meriton të ngrihet në piedestal sepse atje e çoi artin e saj filmik, më mungon shumë dhe pa të ndihem i varfër. Por jam i bindur, si unë ajo iu mungon edhe gjithë fëmijëve me të cilët punoi, sepse, na deshi me të njejtën dashuri që deshi dhe fëmijët e saj. Kemi qenë me fat që, të gjithë bashkë kemi patur një nënë të tillë.

Teta Xhano ishte një ëndërr për artin kinematografik shqiptar, një ëndërr që sa më tepër kalon koha, aq më legjendë bëhet. Unë në jetën time nuk kam takuar njeri të dytë që të ketë pasur virtytet, talentin dhe mjeshtrinë e saj në art. Ja, për shembull: mua personalisht më bëri nga një fëmijë me brenge në zemër, në Benin e famshëm.

SELMA SOTILLARI

Njohja jonë ka ndodhur kur unë isha shumë e vogël, vetëm katër vjeç.

Ajo erdhi një ditë në kopshtin tim dhe edukatorja duke përplasur duart që të vendoste qetësinë, na tha… “Fëmijë, kjo teta dëshiron t’ju dëgjojë si recitoni. Si thoni, ia plotësojmë dëshirën duke recituar nga një vjershë?”… Mes shumë fëmijëve që thirrën në kor “Pooooo”, isha dhe unë që, kur më erdhi radha, recitova diçka para saj. Vjershën nuk e mbaj mend, ndërsa fjalët e asaj tetës para se të recitoja, “xhan i vogël, thuaje vjershën si ta dish”, nuk i kam harruar. Ashtu siç nuk kam harruar dhe këshillën në vite, jo vetëm kur unë bashkëpunoja me teta Xhanon, por edhe kur ajo mësonte se kolegë të saj kishin shfaqur interes për mua, “Selma, mos imito kërkënd, por mundohu të jesh vetvetja, nëse do që të jesh e veçantë dhe të mbahesh mend”.

Kështu kaloi viti 1974 dhe erdhi viti 1975, i cili më solli dhuratë një tjetër rol, atë të Jetës apo “Tullumbacja” siç njihet më shumë edhe sot që ajo vajza e vogël dhe bufalaqe e filmit është rritur, martuar, bërë nënë. Eshtë vërtet bukur kur, sa herë takoj bashkatdhetarët e mi këtu në Amerikën e largët ku jetoj, përsëri prezantimi im fillon me, “kjo është tullumbacja te filmi “Beni ecën vetë”.

Ky film ndryshonte nga i pari “Qyteti më i ri në botë”. Këtë radhë do të më duhej të largohesha nga prindërit për një kohë të gjatë, gati tre muaj, kohë e mjaftueshme kjo për ta bërë edhe më të fortë lidhjen time me teta Xhanon. Ajo tani ishte nëna ime, dhe, si e tillë, unë e ndiqja si manar nga pas, kudo që shkonte. Kjo është arsyeja që e kam edhe sot të fiksuar dashurinë e kujdesin e saj në çdo minutë të ditës.

Mbaj mend që dita e teta Xhanos… Fillonte me interesimin që ne fëmijët të zgjoheshim në kohën e duhur, të ndiheshim të çlodhur, të hanim mëngjesin si dhe të mos kishte zënka mes nesh. Vazhdonte në sheshin e xhirimit ku i duhej që, përveç se të xhironte, të kujdesej që ne të hanim drekën e të pushonim në ndonjë hije apo shtëpi fshati, pasi në më të shumtën e herëve ktheheshim nga sheshi i xhirimit kur perëndonte dielli. Mbaronte vetëm kur sigurohej që ne hanim darkë edhe ashtu, me kokat të varura mbi tavolinë e sytë gjysëm të mbyllur nga lodhja, dhe shtriheshim për të fjetur… Sa shumë lodhej dhe sa shumë kënaqej teta Xhano me ne fëmijët!

Sot, ndërsa rikujtoj, mendoj se, teta Xhano e jetoi jetën në gjatësi e në thellësi dhe se suksesi i saj është një udhëtim i gjatë që kërkoi durim, dedikim, sakrificë, një udhëtim jo pa zhgënjime, por edhe me shumë dashuri. Po ashtu jam e bindur se, kur teta Xhano preku zemrat e fëmijëve të vegjël dhe kur fëmijët prekën zemrën e teta Xhanos, kjo grua e rrallë kuptoi sa e madhe ishte zemra e saj dhe me sa shumë dashuri ishte mbushur ajo për fëmijët. Mbi të gjitha, sot ndihem e lumtur që mbeta një nga “fëmijët e saj”.

Me keqardhjen që nuk munda të pija një kafe të fundit me teta Xhanon, po i mbyll kujtimet e mia duke ruajtur të shtrenjtë e të paharruar kujtimin për të, urën e lidhjes mes njerëzve që dua, që kam dhe atyre që s’do doja t’i humbja kurrë.

GJERGJI SOLLAKU

Në pranverën e vitit 1975 fati më vendosi përballë njeriut më të njohur të filmave shqiptarë për fëmijë. Quhej Xhanfise Keko. Ajo erdhi një ditë në shkollën time “Sabaudin Gabrani” ku përzgjodhi disa fëmijë, mes tyre edhe mua. Isha në klasën e katërt kur m’u desh t’i tregoja regjisores së mirënjohur të filmit shqiptar për fëmijë një mbasdreke në Pallatin e Pionierëve në kisha talent dhe të prisja vendimin e saj nëse mund të luaja apo jo në filmin që ajo përgatitej të fillonte së shpejti. Më kujtohet që, pas provave të shumta (nga më shumë se 150 fëmijë të moshës sime ngelëm diku tek 15 fëmijë) dhe sitës së kinoprovës që vendosi cilët do të ishin aktorët fëmijë në filmin “Beni ecën vetë”, përbri personazhit të Gonit, kushëririt të Benit, përfundimisht u shënua emri im.

Ishim shtatë fëmijë rreth dhjetë vjeç dhe dy më të vegjël, gjashtë e shtatë, vjeç kur shkuam në Vithkuq atë fillim vere për të xhiruar. Fillimisht, ballafaqimi me fshatin dhe takimi nëpër rruginat e tij të kalldrëmta me lopë, dele, qingja, gomerë, mushka, e ku di unë, absolutisht të gjitha të panjohura për ne fëmijët e qytetit, më shumë se na gëzoi, besoj na hutoi. Nuk kishim faj. Dilnim për herë të parë nga Tirana. Por, shumë shpejt, me sa kujtoj, hutimi ia la vendin gëzimit. Fshati, rrugët, lëmenjtë, lëndinat, pyjet, lumi, kuajt, lopët, lepujt, dhelprat, pëllumbat, qingjat, na bënë aq për vete, sa, shpesh harronim mallin për prindërit (dy muaj janë shumë për fëmijë të moshës sonë e akoma më shumë për më të vegjëlit, Selmën dhe Herionin). Për herë të parë, jetonim ditë krejtësisht të lirë, falë teta Xhanos që nuk na thoshte “jo”, “mos”, “mjaft”, “boll” e të tjera fjalë si këto që i dëgjonim përditë nga prindërit tanë në Tiranë. Megjithëse ajo, nuk mbaj mend të na ketë thënë asnjëherë “ikni”, “vraponi”, “luani”, “vonohuni”, për ne, edhe kaq mjaftonte që ta shihnim atë si shpëtimtaren tonë. Atëherë nuk e kuptonim që ajo e bënte këtë se ishte e interesuar mbi të gjitha të na miqësonte me fshatin, njerëzit, kafshët, në mënyrë që të ndiheshim tërësisht banorë të tij në ekran. Përjashtim bënte vetëm Herioni të cilin, prapë teta Xhano, nuk e linte të harbohej me ne. Ai ishte në rol një fëmijë qyteti, një fëmijë qullac…

Po ti, do thoni ju?… E thashë edhe në krye të këtyre shënimeve apo kujtimeve. Fillimisht e kam patur mjaft të vështirë. Më pas gjërat ndryshuan, fatmirësisht për mirë, dhe unë u “miqësova” me kameran, dritat, mikrofonat… Vetëm se, deri sa mbërrita në kohën e miqësisë me to, po të mos ishte teta Xhano që m’i rikujtonte herë pas here ato fjalët që më tha ditën e parë të punës, vështirë t’ia dilja.

Atë ditë, kur erdhi radha ime për të xhiruar, mbaj mend që ajo më thirri ndryshe nga herët e tjera.

– Goni, pa hajde më trego pak si e mjel lopën dhe e përkëdhel viçin ti, se, ti je fëmijë nga fshati dhe nuk të falet të mos dish të mjelësh lopën apo të kesh frikë nga viçi!…

Nuk e prisja ndaj dhe ngela një çast pa fjalë e pa lëvizur. Pastaj shkova drejt stallës ku ishte lopa me viçin dhe u mundova të demonstroj para saj aftësitë e mija në këtë fushë. Në fund të demonstrimit, ajo qeshi, dhe, para se të largohej drejt vendit të saj pranë kameras, më tha:

– Kujdes, Goni! Para së gjithash duhet të besosh tek vetja, pastaj, të na bindësh edhe ne!

Mbaj mend që, ditët e xhirimit ishin të gjata dhe të lodhshme edhe për të rriturit e jo më për ne fëmijët. Por, një nga më të gjatat dhe më të lodhshmet, sigurisht, vazhdon të mbetet ajo kur xhiruam skenën e korrjes së grurit në lëmë. Atë ditë ishte një vapë e paparë. Ne fëmijët u lodhëm, kooperativistët u mërzitën. E vetmja që nuk u lodh dhe nuk u mërzit atë ditë ishte teta Xhano, të cilës i duhej të mbante lart moralin e fëmijëve, aktorëve, grupit të lodhur nga dublat e pafund në atë diell përvëlues dhe të rivendoste atmosferën e bashkëpunimit me fshatarët e stërmërzitur nga rrëmuja e njerëzve dhe mjeteve të xhirimit, që të përfundonte xhirimin e episodit pa rënë drita. Ende sot çuditem si rrinim atëherë nga mëngjesi deri sa errej në sheshin e xhirimit, si arrinim të mos e shprehnim lodhjen përpara kameras?!… Po, teta Xhano?… Ku e gjente fuqinë ajo për t’u marrë me të gjithë ne fëmijët që nuk ishim dy njësoj?… Pa asnjë dyshim, ishte e veçantë.

Nga ajo kohë, nuk e pashë dhe nuk e takova deri në vitin 2006 kur dhe ndodhi mrekullia. Një ditë e pashë tek ecte aty poshtë kullave në rrugën e Barrikadave. Iu afrova dhe i fola:

– Mirëdita, zonjë! Më mbani mend?

Ajo më pa me vëmendje dhe buzëqeshi. Vendosa të mos e mundoja dhe i thashë emrin… “Goni” shtoi ajo dhe më përqafoi. Kur u shkëputëm nga njeri – tjetri, pashë që sytë e saj çuditërisht, bashkë me gëzimin e takimit shprehnin dhe mërzinë e mosnjohjes. I befasuar, në çast vendosa t’ia heq mërzinë asaj gruaje që nuk meritonte të mërzitej në atë moshë duke i treguar shpejt e shpejt se, vitet e emigrimit bënë të vetën, më rritën dhe më shumë dhe më ndanë nga vendi dhe njerëzit. Pastaj hallet, puna, rutina. Në fund, para se të ndaheshim, i dhashë pikën e kontaktit, restorant “Berlin” dhe e ftova të vinte sa herë të dëshironte dhe sa herë të mundej. Ajo buzëqeshi përsëri dhe më shtrëngoi dorën.

Ky mbeti takimi ynë i fundit. Më pas, e pashë vetëm në televizor kur shfaqej në intervista apo aktivitete. Edhe lajmin e dhimbshëm të ndarjes së saj nga jeta, nga televizori e mësova. U trishtova shumë dhe humba në kujtime, ndërsa dëgjoja tekstin e lajmit. Kujtova kohën e fëmijërisë sime kur, unë dhe bashkëmoshatarët e mi patëm fatin të ishim pjesë e filmave të saj të mrekullueshëm që na dhanë një status të veçantë që na ndjek akoma edhe sot. Kujtova takimin tonë të fundit ku, edhe në ato pak minuta të rastësishme, gjeti kohë të kthehet e të rikthehet në sheshet e xhirimit, fjalët vlerësuese në adresë të talentit tim, interesimin dhe shqetësimin prindëror, mirësinë që rrezatonte në fytyrën e qeshur, ashtu si e fiksova në vitin 1975 kur u takuam e bashkëpunuam për herë të parë.

Sot, sa herë i shoh filmat e teta Xhanos, gjithnjë e më mirë kuptoj që ata janë dëshmi e realitetit deri në detaje të hollësishme e të spikatura dhe e problemeve që vazhdojnë të shoqërojnë fëmijët dhe shoqërinë tonë. Gjithnjë e më mirë kuptoj që gjithë ajo thjeshtësi perceptimi, gjithë ajo natyrshmëri interpretimi, gjithë ajo botë fëminore, ka mbrapa punën e palodhshme të kësaj zonje të “hekurt” që arrinte të udhëhiqte grupet e saj të xhirimit drej suksesit të radhës. Në fund të fundit, fakti që të gjithë filmat e saj në vite janë mirëpritur dhe vazhdojnë të mirëpriten, tregon se këmbëngulja dhe puna e teta Xhanos, nuk shkuan dëm. Përkundrazi. Sot, ata i bëjnë nder më shumë se teta Xhanos vetë, ne të gjithëve. Pa folur këtu që, në panteonin e filmit shqiptar, regjisorja Xhanfise Keko ka dhe do të ketë vendin e saj të merituar dhe të pakontestuar nga brezat e këtij vendi që, si në gjithë botën, kanë kaluar nga fëmijëria.

ADRIAN LAPERI

Një telefonatë ogurzezë do të mbetet ajo e atij mëngjes dhjetori të vitit 2007 që më dha lajmin se teta Xhano ishte ndarë nga jeta. Për një çast nuk m’u besua! Pastaj, e ndjeva që m’u mbushën sytë me lot. Ishte larguar përgjithmonë nga jeta dhe unë nuk do të shihja e takoja më, një nga njerëzit më të dashur, më të afërt e më të çmuar për mua. Ishte larguar përgjithmonë nga jeta një artiste që i dha kombit të saj vlera të padiskutueshme dhe të papërsëritshme jo vetëm për kohën kur krijoi. Atë ditë jam ndjerë jashtëzakonisht keq, aq sa mund të them se, ajo ka qenë dhe mbetet një nga ditët më të trishta të jetës sime. Këtë edhe mund të mos e kuptojnë të gjithë, por sipas perceptimit tim, kur vdes një mbret, njerëzit qajnë nga frika apo servilizmi, ndërsa kur vdes një artist, njerëzit qajnë nga keqardhja dhe hidhërimi. Një prej këtyre artistëve është dhe Xhanfise Keko.

Duke u rikthyer tek teta Xhano…

Nuk mund të mos kujtoj aftësinë e saj për ta shndërruar edhe fëmijën më të vogël në aktor të madh. Kujtoni personazhet. Cili nga fëmijët që interpretoi në filmat e teta Xhanos nuk është njeri më i mirë se tjetri?! Megjithatë, duke e ditur mirë që vetëm talenti dhe përkushtimi nuk të çojnë te suksesi i dëshiruar, ajo derdhi në çdo sekuencë filmi dashurinë e madhe dhe shpirtin e pamatë të saj. Nëse nuk do të ndodhte kjo, asnjë prej filmave të saj nuk do të ishte i pëlqyer dhe i dashur për spektatorët e shumtë, të vegjël e të mëdhenj, edhe sot pas kaq vitesh. Duam s’duam ne, ekrani shpreh fytyrën e vërtetë të regjisorit. Dhe, teta Xhano mbetet një artiste e rrallë në fushën që lëvroi, siç mbetet dhe një njeri po kaq i rrallë për mirësinë e saj.

Gjatë këtyre viteve, muajve, ditëve dhe orëve që ajo nuk është më, sa herë më ka shkuar mendja tek teta Xhano, nuk di pse gjithnjë kam kujtuar dhe filmin rus të titulluar “Moska nuk i duron lotët” që pata parë dikur te “Rai Uno” përmes antenave klandestine. Një film tronditës që rrëfen jetën plot vuajtje të një gruaje, e cila falë punës arriti deri në majat drejtuese të shtetit. Ndoshta se, edhe jeta e teta Xhanos, megjithëse nuk ka kaluar përmes atyre vuajtjeve të personazhit të filmit, na rrëfen se falë punës mund të arrish deri në majat e artit shqiptar. I bindur se jeta e regjisores Xhanfise Keko, më falni që për herë të parë nuk po i drejtohem “teta Xhano”, është një jetë për t’u admiruar dhe marrë si shembull, po guxoj të mendoj se, ajo meriton të përjetësohet në film që t’u tregojë njerëzve se si një njeri me këmbënguljen dhe punën e saj arrin aty ku arriti teta Xhano në karrierën e saj.

Në fund, gjithnjë e më shpesh gjatë kësaj kohe kam menduar se, nëse Zoti ka bërë gabime në këtë jetë, atëherë, një nga gabimet e tij është që nuk lejon njerëzit si teta Xhano të jetojnë për jetë.

KOSTA GUDA

Për herë të fundit u takuam rastësisht, aty pranë ekspozitës “Shqipëria sot”, jo shumë kohë përpara se të ndahej nga jeta. Ishte nga ato takimet e përmallshme e të mrekullueshme mes njerëzve që edhe pse takohen rrallë, janë shumë pranë njeri – tjetrit shpirtërisht, ose më saktë, e ndjekin njeri – tjetrin shpirtërisht. U ulëm në një nga kafet e shumta buzë rrugës dhe për minuta të tëra biseduam për jetën, filmat, pa harruar sigurisht filmin “Beni ecën vetë”. Unë i tregova, gati me një frymë gjithçka për veten time, a thua se do t’i harroja, dhe, kur e ndjeva që nuk më kishte mbetur gjë tjetër e rëndësishme pa i treguar, i thashë se, thuajse çdo herë që shfaqet filmi “Beni ecën vetë”, dikush do të më telefonojë… “Ej, Kosta, po jep Benin”, dhe, nëse ndodhem në shtëpi, e shikoj me kënaqësi.

Ajo qeshi siç nuk e kisha parë kurrë të qeshte, pastaj, më kapi dorën mbi tavolinë me atë dorën e saj që për minuta të tëra e kishte mbështetur në faqe tek më dëgjonte me vëmendje, dhe, më tha:

– Të kujtohet si të kam thënë ty dhe gjithë fëmijëve atë ditë në Vithkuq kur hanim drekë dhe ju diskutonit të shqetësuar, si do të dilte filmi, a do të pëlqehej filmi?… Filmat, si çdo gjë në këtë botë, koha i pluhuros, disa i harron fare. Por teta Xhano ju thotë se “Beni” nuk do të plaket kurrë. Keni për ta parë edhe kur të jeni të rritur. Do të më kujtoni mbase, edhe për këtë që po ju them.

Ajo riprodhoi ekzaktësisht fjalët që na kishte thënë verën e vitit 1975, ndërsa unë verifikova kujtesën time, pasi, ato fjalë më shoqërojnë sa herë shoh në ekranet e kanaleve televizive filmin “Beni ecën vetë”.

– Ja që “Beni” jo vetëm nuk u mplak, por mbeti aq i ri sa atëherë, – shtoi ajo dhe nxitoi të më pyeste shumë sinqerisht: – Si të duket filmi, kur e sheh sot, pas kaq vitesh?

– Shumë i bukur. I mrekullueshëm. Atëherë, një djalë dymbëdhjetëvjeçar sikurse isha unë, thosha me veten time “çfarë thotë teta Xhano kështu”, por sot mendoj se ju kishit shumë të drejtë. Filmi “Beni ecën vetë” mbeti një ndër filmat më të mirë, një ndër ata filma që i bën nder kinematografisë shqiptare. Fakti që ai vazhdon të shihet jo vetëm nga ne që kemi qenë protagonistë në film apo brezi ynë, por, dhe nga fëmijët tanë që vetëm kanë dëgjuar për atë kohë, tregon se ai film vërtet nuk do të plaket kurrë.

Kanë kaluar shumë vite nga ajo kohë, megjithatë, edhe sot unë vazhdoj ta quaj një “mrekulli” mundësinë që m’u dha për të qenë pjesë e botës fantastike të filmit, sigurisht jo nga Zoti, po nga regjisorja e madhe Xhanfise Keko. Po ashtu, ndihem i nderuar që të kujtoj sot ato ditë tepër të shtrenjta dhe të paharruara që kam kaluar gjatë xhirimit të filmit “Beni ecën vetë”.

Fatmirësisht, e tillë kishte mbetur edhe pas kaq vitesh. U ndamë të përmalluar atë ditë, dhe, ndërsa largohesha, mendova… “sado vite të kalojnë, në memorien time teta Xhano do të vazhdojë të mbetet po ajo – e mira, e përkushtuara, e dashura, që kam njohur shumë vite më parë”… Besoj, e tillë do të mbetet ajo dhe në memorien e të gjithë atyre fëmijëve që patën fatin e madh në jetë ta njohin dhe të bashkëpunojnë me këtë njeri dhe artiste që, si te pak njerëz dhe artistë, apo ndoshta, si tek askush tjetër njeri dhe artist, nëna dhe regjisorja jetonin çdo çast, brenda dhe jashtë sheshit të xhirimit, pasi ajo ishte njësoj e përkushtuar dhe e kujdesshme për fëmijët.

Pastaj kujtova edhe një herë fjalët e saj… “Ja që ”Beni” jo vetëm nuk u mplak, por mbeti aq i ri sa atëherë”… Kishte të drejtë. “Beni” jo vetëm nuk u plak, por mbeti në moshën më të bukur.

Gazeta italiane Il Fatto Quotidiano i ka kushtuar një artikull të gjatë marrëveshjes së rinovuar mes qeverisë italiane dhe resortit në Shëngjin, ku do të akomodohen forcat e rendit italiane të angazhuara në menaxhimin e qendrave për migrantët në Shqipëri.

Sipas raportimit, qeveria e kryeministres italiane Giorgia Meloni ka vendosur të vazhdojë projektin “Missione Albania”, duke nënshkruar një kontratë dyvjeçare me “Rafaelo Resort” me një kosto të lartë që ka ngjallur polemika në Itali mbi efektivitetin dhe shpenzimet e operacionit.

Shkrimi i plotë

Misioni në Shqipëri vazhdon me shpenzime pa kursim. Është rinovuar marrëveshja me resortin me 5 yje për akomodimin e forcave të rendit të angazhuara në menaxhimin e qendrave për migrantë. Siç është theksuar disa herë nga kryeministrja Giorgia Meloni, edhe gjatë samitit të fundit ndërqeveritar Itali–Gjermani, për menaxhimin e çështjes së migrantëve, Italia synon të vazhdojë të përdorë “zgjidhje inovative”, si Protokolli i nënshkruar mes Romës dhe Tiranës më 6 nëntor 2023.

Kjo ndodh edhe pse deri tani operacioni nuk ka sjellë rezultatet e pritura nga qeveria, personat që duhet të dëbohen duhet gjithsesi të kthehen në Itali për rikthim, dhe qendrat e përkohshme në territorin italian kanë kosto më të ulëta dhe mbeten të përdorura nën kapacitet.

Pak ose aspak e shqetëson kjo qeverinë. “Derisa nuk mund ta bënim të funksionojë sepse kishte vendime ideologjike të gjyqtarëve, na thanë se ishte e papajtueshme me legjislacionin e BE-së. Mirë, ne korrigjuam legjislacionin e Unionit.”, shpjegoi kryeministrja.

Pa harruar procedurat për të mundësuar funksionimin e plotë të qendrave për migrantë në Gjadër dhe në Shëngjin. Ndër këto procedura ishte edhe nënshkrimi i një konventë dyvjeçare për shërbim akomodimi në dhoma hoteliere individuale me shërbim ushqimi dhe shërbime të tjera për stafin e Forcave të Policisë të angazhuar në Shqipëri për aktivitetet e qendrave.

Pas një konsultimi paraprak të tregut që nisi në mes të qershorit dhe përfundoi në fund të dhjetorit, fituese u shpall e njëjta strukturë me 5 yje që kishte fituar tenderin dy vjet më parë, “Rafaelo Resort”.

Kështu rezulton në dokumentet e Ministrisë së Brendshme (Drejtoria e Sigurisë Publike) të para nga agjencia e lajmeve LaPresse, ku përcaktohet: “Shtetëzimi në favor të Società Rafaelo Resort S.r.l, me seli ligjore në Shëngjin (Shqipëri), për shërbimin e akomodimit në dhoma hoteliere individuale me shërbim ushqimi dhe shërbime të lidhura për 24 muaj, me një kosto ditore të përfshirë të plotë prej 83 euro (pa taksa), për një vlerë maksimale të supozuar prej 18 milionë e 177 mijë euro (pa taksa).”

Dekreti i shpalljes përfundimtare të procedurës është nënshkruar më 11 dhjetor dhe është publikuar së fundmi. Procedura e garës, siç sqaron dokumentacioni i Ministrisë së Brendshme italiane, u hap më 18 qershor 2025 përmes një “thirrjeje për shprehje interesi”, ku Drejtoria e Sigurisë Publike evidentonte nevojën për të eksploruar tregun për të identifikuar shpejt një operator ekonomik që do të ofronte shërbimin e akomodimit për forcat e rendit.

Afati për paraqitjen e kandidaturës ishte vendosur më 15 korrik, datë në të cilën u njoftuan dy kompanitë e interesuara për garën dhe të cilave iu kërkua të paraqisnin ofertë: nga njëra anë ‘Rafaelo Resort shpk’ dhe nga ana tjetër ‘Xenia S.p.a’. Ofertë që megjithatë në fund u paraqit vetëm nga Rafaelo, e cila doli fituese e tenderit si në vitin 2024. /Marrë nga Il Fatto Quotidiano

Presidenti amerikan Donald Trump deklaroi këtë të shtunë se do të vendosë një tarifë 100% mbi produktet kanadeze nëse Kanadaja nënshkruan një marrëveshje tregtare me Kinën.

Sipas mediave të huaja ai paralajmëroi kryeministrin kanadez Mark Carney se një marrëveshje e tillë do të rrezikonte vendin e tij.

“Kina do ta hajë Kanadanë të gjallë, do ta shkatërrojë komplet, duke përfshirë bizneset, strukturën sociale dhe mënyrën e përgjithshme të jetesës së tyre. Nëse Kanadaja bën marrëveshje me Kinën, menjëherë do të përballen me një tarifë 100% mbi të gjitha mallrat dhe produktet kanadeze që hyjnë në SHBA”, shkroi Trump në Truth Social.

Gjatë një vizite të fundit në Kinë, Carney e quajti superfuqinë aziatike “partner të besueshëm dhe të parashikueshëm” dhe në Davos inkurajoi liderët evropianë të kërkojnë investime nga ekonomia e dytë më e madhe e botës.

Trump sugjeroi se Kina mund të përpiqej të përdorte Kanadanë për të shmangur tarifat amerikane.

“Nëse Guvernatori Carney mendon se do të bëjë nga Kanadaja një ‘Port Dorëzimi’ për Kinën për të dërguar mallra dhe produkte në SHBA, ai gabon rëndë”, tha Trump.

Tensionet mes SHBA-së dhe fqinjit të saj verior janë shtuar në ditët e fundit.

Të enjten, Trump tërhoqi ftesën për Kanadanë që të bashkohej me iniciativën e tij “Bordin e Paqes” për zgjidhjen e konflikteve globale.

Ky vendim erdhi pas fjalimit të Carney-t në Forumit Ekonomik Botëror në Davos, ku ai kritikoi hapur përdorimin e integrimit ekonomik si armë dhe tarifat si mjet presioni.

Shqipëria synon të bëhet një destinacion më atraktiv për investitorët në vitin 2026. Institucionet vlerësojnë se ekonomia pritet të ruajë rritje të qëndrueshme, ndërsa infrastruktura, energjia e rinovueshme, turizmi dhe teknologjia shihen si sektorë me potencial të madh për thithjen e investimeve.

“Investitori që kërkon kthim afatmesëm duhet të konsiderojë sektorët infrastrukturorë dhe të rinovueshëm. Por një vlerësim i kujdesshëm i rreziqeve administrative dhe ligjore është i domosdoshëm – klimë e mirë investimi nuk do të thotë mungesë sfidash”, shprehet Eduart Gjokutaj.

Megjithatë, sipas anketës më të fundit mbi klimën e investimeve, bizneset e konsiderojnë informalitetin, konkurrencën jo të barabartë dhe kompleksitetin e administratës si pengesa kryesore për zhvillim. Perceptimi nuk ka ndryshuar shumë gjatë viteve, duke treguar nevojën për reforma të mëtejshme.

“Njohja e sfidave të klimës së investimeve, si dhe dialogu mes shtetit dhe sektorit privat, janë çelësi për ta bërë Shqipërinë një treg konkurrues në rajon”, shprehet Eduart Gjokutaj.

Me ligjin e investimeve strategjike të zgjatur deri në fund të vitit 2026 dhe me prioritetet e qeverisë në sektorë kyç, rruga drejt një ambienti më të qëndrueshëm ekonomik duket e hapur, megjithë sfidat që mbeten për t’u adresuar.

Kryetari i Partisë Demokratike Shqiptare, Menduh Thaçi, ka bërë homazhe tek varri i Arbën Xhaferit, duke e kujtuar ish-liderin e partisë në ditëlindjen e 78-të, informon Telegrafi Maqedoni.

Thaçi tha se Xhaferi ka lënë gjurmë të pashlyeshm në politikën në Maqedoni dhe më gjërë dhe se politika e tij është udhërrëfyes se nga duhet të ecin shqiptarët.

Thaçi poashtu komentoi dhe ftesën e Ali Ahmetit për bashkimin e partive shqiptare në Aleancën Kombëtare për Integrim.

“Jam i shokuar me prostitucionin politik të Ali Ahmetit, ai po i laritet Hristijan Mickoskit që ta marrë në qeveri. Ahmeti është kanceri i politikës shqiptare në Maqedoni, tashmë edhe me Ziadinin dhe Taravarin. Kjo piskamë, kjo dhelpër që i digjet bishti e që e ka emrin Ali Ahmeti duhet të dorëhiqet nga politika”, tha Thaçi.

Ai deklaroi se shpresë për BDI-në më nuk ka, pavarësisht dëshirës së Ali Ahmetit për zgjedhje të parakohshme parlamentare.

‘Nuk ka zgjedhje. Aliu gënjen. Askush nuk i ka premtuar asgjë, ai mendon që do të këtë shpresë për BDI-në por më shpresë nuk ka”, deklaroi Thaçi.

Ish-futbollisti i Kombëtares, Sulejman Demollari, shpreh shpresën që Shqipëria të arrijë këtë vit debutimin në finalet e Botërorit, një ekskluzivitet i Televizionit Klan. Në një intervistë për FSHF TV, legjenda e futbollit shqiptar thekson se kualifikimi është i mundur.

“Polonia është një ekip me arritje dhe suksese të mëdha. Unë dëshiroj që çdo futbollist të japë mbi mundësitë e tij në këtë ndeshje. Po të kemi edhe fat, mund të arrijmë kualifikimin”, tha Demollari.

Shqipëria do të luajë më 26 mars në Varshavë gjysmëfinalen e play-off-it me Poloninë, dhe nëse e kalon me sukses, më 31 mars do të përballet me fituesin e sfidës Ukrainë–Suedi, po në transfertë.

Demollari mbahet mend edhe për golin e shënuar në Wembley ndaj Anglisë në 1989, i cili u anulua padrejtësisht. “Është një gol që kishte arsye pse të anullohej, por ngelet në kujtesën time si një nga më të bukurit për mënyrën si u ekzekutua”, tha ai.

Pas Dinamos së Tiranës, Demollari luajti me Dinamon e Bukureshtit në Rumani, ku u shpall kampion, golashënuesi më i mirë dhe lojtari më i mirë i huaj i të gjitha kohërave në futbollin rumun. Ai ka luajtur gjithashtu me Panionios në Greqi dhe Gyor në Hungari, ndërsa si trajner ka drejtuar Kombëtaren dhe disa skuadra në Shqipëri.

Kryetari i Grupit Parlamentar të Partisë Socialiste dhe Drejtues Politik për Diasporën, Taulant Balla, priti në Kuvendin e Shqipërisë Besmir Rrjollin, anëtar i Këshillit Koordinues të Diasporës dhe një zë aktiv i komunitetit shqiptar në Milano.

Gjatë takimit u diskutua mbi përgatitjet për Samitin e Diasporës, që do të mbahet më 14–15 prill, si dhe mbi nevojën për forcimin e marrëdhënieve me shqiptarët që jetojnë jashtë vendit. Në fokus të bisedës ishin çështjet që lidhen me ruajtjen dhe mësimin e gjuhës shqipe, promovimin e kulturës kombëtare dhe rritjen e përfshirjes së diasporës në zhvillimin e Shqipërisë.

Takimi u zhvillua në kuadër të angazhimit institucional për të thelluar dialogun me diasporën dhe për të forcuar bashkëpunimin me komunitetet shqiptare jashtë kufijve të vendit.

Deputeti i Partisë Demokratike në qarkun e Fierit, Luan Baçi, ka postuar një foto në profilin e tij ku shihet duke ngrënë e pirë me 5 demokratë përpara nisjes për protestë, të cilët kanë dalë fotografi me dy gishtat lart.

“Para nisjes për protestë, me miq dhe kolegë të mirë dhe të pandalshëm, Sali isufaj, Lul Mirofski, Luigj, Majaci, Bilbil Sadiku, dhe Skelqim Pashollari, në orën 17 të gjithë në shesh në Tiranë!”, shkruan Baçi në foton e postuar.

Presidenti Ukrainas Volodymyr Zelensky ka reaguar pas përfundimit të bisedimeve trepalëshe në Abu Dhabi.

Përmes një postimi në rrjetet sociale, Zelensky i cilësoi bisedimet konstruktive, teksa tha se ‘u diskutua shumë’ për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë.

“Fokusi qendror i diskutimeve ishin mbi dakordësinë e mundshme për përfundimin e luftës”, shkroi mes të tjerash Zelensky.

“E vlerësoj shumë mirëkuptimin e nevojës për monitorimin dhe mbikëqyrjen amerikane të procesit të përfundimit të luftës dhe ruajtjen e sigurisë së Ukrainës”, shtoi Zelensky.

Lideri ukrainas tha gjithashtu se, me kusht që të ketë gatishmëri për të ecur përpara, takime të mëtejshme mund të zhvillohen që javën e ardhshme.

“Ukraina po punon për paqen dhe sigurinë. Faleminderit të gjithëve që po ndihmojnë”, përfundoi Zelensky shkrimin e tij.

Gjykata e Krimeve të Rënda e Meurthe-et-Moselle në Francë la në fuqin dënimin me burgim të përjetshëm për 27-vjeçarin Liridon Berisha.

Liridon Berisha vrau partneren e tij Stephanie Di Vincenzo në maj të vitit 2021. Stephanie Di Vincenzo, vetëm 22-vjeçe, u godit me thikë në mes të rrugës, ndërsa përpiqej të shpëtonte duke kërkuar ndihmë nga komisariati i Hayange, vetëm disa metra larg banesës së saj.

Prokurori i përgjithshëm, Nicolas Burkel, e përshkroi aktin si “jashtë çdo normale për nga dhuna”.

“As prania e dëshmitarëve dhe as ajo e vajzës nuk e pengoi të vazhdonte aktin. Ai e goditi për ta dobësuar dhe më pas i dha goditje poshtëruese mbi trupin e saj”, tha ai.

Skena makabre ndodhi para syve të fëmijës 4-vjeç të çiftit, ndërsa fqinjët dëshmuan dhunën ekstreme.

Berisha ishte dënuar gjithashtu me një vit burg për disa shkelje të rregullave të trafikut. Ai kishte përfituar nga një dënim i reduktuar dhe ishte vendosur në arrest shtëpiak, ku iu vendos një byrzylyk elektronik disa ditë para ngjarjes së rëndë.

Edhe pak orë na ndajnë nga protesta e opozitës, e cila do të mbahet sot në 24 janar, ora 17:00 përpara Kryeministrisë në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”.

Mësohet se 1350 efektivë do të jenë në terren gjatë zhvillimit të protestës. Ai shtoi se edhe Kryeministria është ‘veshur’ me gardh metalik.

“Do të ketë prezencë të policisë. 1350 punonjës pritet që të angazhohen në këtë protestë. Është vlerësuar që të ketë më shumë efektivë, edhe për shkak të thirrjeve të fundit. Policia e Tiranës i ka kërkuar PD-së se duhet të përcaktojë edhe një orar të mbylljes së protestës, por se Partia Demokratike nuk ka kthyer përgjigje. Rruga ‘Dëshmorët e Kombit’ është bllokuar, janë bllokuar rrugët që janë shumë pranë qendrës së Tiranës. Është fortifikuar dera hyrëse e Kryeministrisë. Policët do të krijojnë një ‘gardh’, në rast se do të ketë veprime të protestuesve në drejtim të efektivëve. Policia ka marrë masa, edhe nëse protestuesit hedhin molotovë”, tha gazetari Bajraktaraj.

Sot në 24 janar 2026 mbahet protesta e radhës e Partisë Demokratike.

Një 59-vjeçar nga Maqedonia e Veriut është arrestuar nga autoritetet portuale të Durrësit, pasi tentoi të kalonte kontrabandë jashtë vendit dhjetëra steka me cigare elektronike. Policia njofton se ai i kishte fshehur ato në automjetin që drejtonte.

Sekuestrohen 37 steka cigaresh elektronike, një aparat celular dhe kamioni ku ky shtetas kishte fshehur mallrat.

Njoftimi i PKK Port, Durrës

Vijojnë kontrollet për parandalimin dhe goditjen e paligjshmërive në kufi.

Tentoi të kontrabandonte dhjetëra steka me cigare elektronike duke i fshehur në automjetin që drejtonte, vihet në pranga një 59-vjeçar.

Sekuestrohen 37 steka cigaresh elektronike, një aparat celular dhe kamioni ku ky shtetas kishte fshehur mallrat.

Si rezultat i kontrolleve të imtësishme të kryera ndaj shtetasve dhe mjeteve me të cilat ata lëvizin në hyrje/dalje të vendit, shërbimet e Policisë Kufitare të PKK Port, Durrës, arrestuan në dalje të Republikës së Shqipërisë shtetasin A. S., 59 vjeç, banues në Maqedoni, pasi:

Gjatë kontrollit në kamionin që drejtonte u konstatuan të fshehura 37 steka me paketa me cigare elektronike.

Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë së Durrësit për veprime të mëtejshme.