The Weeknd ka hequr dorë nga ideja për të lënë pas emrin artistik me të cilin është bërë i famshëm në mbarë botën. Këngëtari kanadez, emri i vërtetë i të cilit është Abel Tesfaye, kishte lënë më herët të hapur mundësinë që të vazhdonte karrierën me emrin e tij, por tashmë duket se ka ndryshuar mendje, bën të ditur Entertainment Weekly.

Gjatë koncertit të tij në Stokholm, më 8 gusht, në kuadër të turneut “After Hours Til Dawn”, 36-vjeçari foli për këtë vendim para fansave.

“Provova pak të përfundoja rrugëtimin tim si The Weeknd dhe nuk më pëlqen mënyra se si ndihem”, tha ai, sipas një videoje të publikuar nga një fans. Më pas shtoi: “Do të jem gjithmonë këtu me ju”.

Deklarata e fundit vjen disa vite pasi këngëtari kishte nisur të mendonte publikisht për një ndryshim të rëndësishëm në karrierë. Në vitin 2022, gjatë një bisede online me fansat, The Weeknd kishte thënë se po mendonte të ndryshonte emrin artistik në “Abel”, duke marrë si shembull Kanye West, i cili kishte ndryshuar emrin e tij në Ye.

“Ndihem sikur në këtë pikë duhet ta ndryshoj emrin tim artistik në ABEL”, ishte shprehur ai në atë kohë. Madje, këngëtari kishte lënë të kuptohej se mund ta ndryshonte ligjërisht emrin, duke e mbajtur vetëm “Abel”, pa mbiemër, siç kanë bërë artistë të njohur si Madonna, Cher dhe Prince.

Në maj të vitit 2023, The Weeknd e kishte çuar edhe më tej këtë ide, duke deklaruar se albumi i ardhshëm mund të ishte i fundit i tij si The Weeknd.

“Albumi me të cilin po punoj tani është ndoshta dalja ime e fundit e madhe si The Weeknd”, kishte thënë ai për W Magazine.

Megjithatë, duket se artisti nuk është ende gati t’i japë fund epokës së The Weeknd. Për momentin, ai do të vazhdojë të performojë dhe të krijojë muzikë me emrin që e shndërroi në një prej yjeve më të mëdhenj të muzikës në botë./KultPlus.com

Filmi i parë artistik i prodhuar nga Princ Harry dhe Meghan Markle ka regjistruar një debutim zhgënjyes në kinematë amerikane, duke arkëtuar më pak se 260 mijë paund gjatë fundjavës së parë të shfaqjes.

Duka dhe Dukesha e Sussex-it janë producentët e dokumentarit “Cookie Queens”, një histori që trajton rritjen dhe pjekurinë e vajzave amerikane përmes përvojës së Girl Scouts dhe përpjekjeve të tyre për të mbledhur para duke shitur biskota.

Filmi u shfaq gjatë fundjavës në 446 kinema në SHBA, por sipas të dhënave të para nuk arriti të renditej mes dhjetë filmave më të ndjekur. Madje, në arkëtime u mposht edhe nga një përmbledhje videosh me macet më të famshme të internetit.

Sipas Box Office Mojo, çdo shfaqje e “Cookie Queens” arkëtoi mesatarisht rreth 600 paund./KultPlus.com

Poezi nga Havzi Nela

Kur të mësoni se kam vdekë, 
Kur të thoni: “Ndjesë pastë!” 
A e dini se çfarë kam hjekë 
Unë, poeti zemërzjarrtë? 

Kur të pyesni: “Ku e ka vorrin?” 
Kur t’kërkoni me ma gjetë. 
Thoni: “Ai urreu mizorin”. 
Thoni: “Dheu s’ka me e tretë”. 

Thoni: “Ai e deshi jetën, 
Jeta n’vuetje e dërmoi”. 
Thoni se ka mbrojtë të drejtën, 
Grusht tiranësh nuk duroi. 

Thoni: “Desh, kërkoi lirinë, 
Si skifter në fluturim, 
Provoi prangat, t’errtë qelinë, 
Për të mjerët lëshoi kushtrim”. 

Thoni: “Dritë ai kërkoi, 
E vetë dritë nuk pa me sy” 
Thoni: “Për njerëzinë këndoi, 
E për vete mbajti zi”. 

Thoni se e qërroi terri 
Thoni: “Dielli nuk u ngrohu”. 
Thoni se e trishtoi tmerri 
E të shtypunit i tha: “Çohu!” 

Kur të vijë, të çelë pranvera, 
Kur bilbili nis me këndue. 
Mbi vorr tim me gur’e ferra, 
Nji tufë lule me ma lëshue. 

Prekni vorrin, mos ngurroni, 
Kush ka lindë, ai ka me vdekë, 
Veten ju kur t’a ngushëlloni, 
Thoni:”Gjallë kurkush s’ka mbetë!”/KultPlus.com

Kinematografia shqiptare është e pranishme në edicionin e sivjetshëm të festivalit ndërkombëtar DokuFest në Prizren, i cili këtë vit shënon 25-vjetorin e themelimit.

Në kuadër të platformës profesionale Short Film Forum, Shqipëria përfaqësohet me dy projekte kinematografike, të cilat sjellin në fokus histori njerëzore me ngarkesë të fortë artistike, tematike dhe emocionale. Pjesëmarrja vjen edhe në bazë të memorandumit të bashkëpunimit të nënshkruar mes Qendrës Kombëtare të Kinematografisë (QKK) dhe DokuFest, duke krijuar një tjetër hapësirë të rëndësishme për promovimin dhe zhvillimin e projekteve shqiptare në skenën rajonale.

Një prej projekteve përfaqësuese është filmi “Korridoret e Pritjes” (Corridors of Hope and Fear), me regji të Adrian Gurit dhe producentë Ajola Daja dhe Adrian Guri, nga AR Production dhe AM-Production.

Filmi, i zhanrit dramë, zhvillohet në korridoret e një spitali pediatrik dhe rrëfen historinë e dy nënave që përballen me ankthin, pasigurinë dhe pritjen e gjatë gjatë trajtimit mjekësor të fëmijëve të tyre. I frymëzuar nga ngjarje reale, projekti prek me delikatesë temat e prindërimit, brishtësisë njerëzore dhe frikës nga humbja, duke u ndalur te lidhjet njerëzore në një prej momenteve më të vështira të jetës.

Projekti i dytë është “Silent Return”, me regji të Dionis Priftit dhe producent Genc Përmeti, nga Ska-Ndal Productions.

Ngjarjet e filmit vendosen në Shqipërinë komuniste të vitit 1986 dhe ndjekin historinë e Nestit, i cili merr një leje të rrallë për të udhëtuar drejt Greqisë. Përballja me një realitet të panjohur dhe me frymën e lirisë jashtë kufijve ndryshon mënyrën se si ai e sheh botën. Por kthimi në Shqipëri shoqërohet me kontrolle absurde në kufi, censurë dhe konfiskimin e çdo gjurme që lidhet me botën e jashtme.

Përmes kësaj historie, “Silent Return” eksploron frikën, survejimin dhe kontrollin e regjimit komunist, si dhe detyrimin për të jetuar në heshtje nën një sistem që kufizonte jo vetëm lëvizjen, por edhe kujtesën dhe përvojën personale.

Pjesëmarrja e dy projekteve shqiptare në Short Film Forum të DokuFest përbën një mundësi të rëndësishme për kineastët shqiptarë, duke i vendosur projektet e tyre përballë profesionistëve dhe zhvillimeve të skenës së filmit në rajon e më gjerë./atsh/KultPlus.com

Pirpirija është një nga elementet më karakteristike të veshjes tradicionale të grave në Gjirokastër, ndërsa qëndisja e saj përfaqëson një traditë të veçantë artizanale të qytetit.

Pirpirija ishte një veshje e sipërme, pa mëngë, e punuar zakonisht me stof të errët, e ngushtë në bel dhe e zbukuruar me qëndisje të shumta. Ajo mbulonte rreth tre të katërtat e kostumit tradicional të gruas gjirokastrite dhe ishte pjesa më e kushtueshme e veshjes.

Kryebashkiaku i Gjirokastrës, Flamur Golemi, solli shembullin e Elida Zhulatit e cila vazhdon të realizojë punime të tilla që mbajnë brenda një copëz historie, art dhe kujtime nga Gjirokastra.

“Pirpirija është një kujtim i bukur për ta marrë me vete nga Gjirokastra”, u shpreh Golemi.

Një veçori shumë e rëndësishme e prirpirisë ishte përdorimi i fijeve të arta, me të cilat krijoheshin motive të ndërlikuara, sidomos degëzime dhe ornamente dekorative. Punimi kërkonte shumë durim dhe mjeshtëri dhe ndonjëherë mund të kërkonte disa vite për t’u realizuar dhe tradicionalisht qëndisej edhe nga burra të specializuar./atsh/KultPlus.com

Poezi nga Asdreni

Mbi bar dua të prehem, 
të këndoj, të dëfrehem, 
të shoh rreth bagëtinë, 
kur hanë dhe pinë; 
të shoh fushat e blerta, 
bimët kur i fryen era, 
njërzit kur punojnë 
dhe çupat kur këndojnë! 

Ah, dua dhe lulet, 
kur i shfaqin pekulet, 
dhe fluturat që venë, 
mbi to dua të jenë; 
bilbili t’ia thotë 
nën diellin e ngrohtë. 

Dua dhe Shqipërinë, 
se atje kam shtëpinë, 
kur rrija nëpër ferrat 
edhe lozja me sheqerrat; 
për këtë kam dëshirë 
dhe s’dua më mirë, 
atje dua të shkoj, 
sa të jem e të rroj!/KultPlus.com

Spotify po ndërmerr një nga hapat më të rëndësishëm deri më tani për të rritur transparencën mbi përmbajtjet e krijuara me inteligjencë artificiale në platformë. Kompania ka njoftuar një funksion të ri që do të identifikojë profilet e artistëve që mund të jenë krijuar nga AI.

Funksioni, të cilin Spotify e ka quajtur “AI Personas”, do të nisë të jetë i disponueshëm gradualisht nga mesi i shtatorit. Etiketa do të shfaqet si një simbol në aplikacionin celular, në profilet e artistëve, në rezultatet e kërkimit dhe pranë këngëve të tyre në listat e dëgjimit.

“Dëgjuesit kanë qenë të qartë se nuk u pëlqen të shohin një profil artisti që duket njerëzor, vetëm për të zbuluar më pas se bëhet fjalë për një personazh të krijuar nga AI”, deklaroi Spotify.

Sipas kompanisë, etiketa “AI Persona” do t’u sinjalizojë përdoruesve se identiteti i një artisti mund të jetë krijuar me inteligjencë artificiale dhe nuk përfaqëson domosdoshmërisht një person real.

Spotify nuk do të mbështetet vetëm te deklarimi i artistëve

Edhe pse funksioni do të nisë zyrtarisht në shtator, artistët mund të deklarojnë që tani nëse profili i tyre është një “AI Persona”.

Megjithatë, Spotify thekson se nuk do të mbështetet vetëm te vetëdeklarimi. Kompania do të shqyrtojë dhe etiketojë edhe profile të caktuara që plotësojnë një numër të caktuar dëgjuesish dhe ku identiteti publik duket se përfaqëson një personazh fotorealist të krijuar me AI.

Etiketa do të tregojë nëse artisti e ka deklaruar vetë se është krijuar me AI apo nëse profili është identifikuar nga Spotify pas një shqyrtimi të kompanisë.

Artistëve që etiketohen nga Spotify si “AI Personas” do t’u jepet mundësia të deklarojnë vetë këtë fakt ose të kundërshtojnë vendimin e platformës.

Edhe përdoruesit do të kenë mundësinë të raportojnë profile që dyshojnë se janë krijuar me inteligjencë artificiale, megjithëse Spotify nuk ka bërë të ditur ende se kur do të aktivizohet kjo mundësi.

Etiketa nuk do të thotë se muzika është krijuar nga AI

Spotify sqaron se etiketa lidhet me identitetin e artistit dhe jo me mënyrën se si është prodhuar muzika. Pra, një artist real që përdor AI për të krijuar një këngë nuk do të etiketohet automatikisht si “AI Persona”.

Platforma ka bërë të ditur gjithashtu se artistët e identifikuar si “AI Personas” nuk do të përfshihen, si rregull, në rekomandimet editoriale apo algoritmike të Spotify.

Industria muzikore përballet me valën e AI

Njoftimi vjen në një kohë kur industria muzikore po kërkon mënyra për të kontrolluar përhapjen e muzikës së krijuar nga AI. Platforma si Bandcamp kanë vendosur ta ndalojnë muzikën e krijuar me inteligjencë artificiale, ndërsa organizata të industrisë kanë kërkuar që këngët e tilla të pajisen me etiketa të qarta.

Spotify ka testuar më herët edhe një sistem për të treguar në kreditet e këngëve nëse është përdorur AI.

Me sistemin e ri “AI Personas”, Spotify synon t’u japë përdoruesve më shumë informacion mbi atë që fshihet pas një profili artisti, ndërsa industria vazhdon të përballet me pyetjen se ku duhet vendosur kufiri mes krijimtarisë njerëzore dhe asaj të prodhuar nga inteligjenca artificiale./KultPlus.com

Artistja shqiptaro-kanadeze nga Toronto publikon këngën e saj më të re “Can’t Walk All Over Me”, një mesazh për vetëvlerësimin, fuqinë dhe identitetin mes dy kulturave

Artistja shqiptaro-kanadeze Ana Golja po rikthehet fuqishëm në skenën muzikore me këngën e saj më të re, “Can’t Walk All Over Me”, një projekt që ajo e përshkruan si një këngë dashurie kushtuar vetes.

E lindur dhe e rritur në Toronto në një familje shqiptare, Golja thotë se muzika e saj është pasqyrim i shpirtit dhe i përvojave të saj personale.

“Në thelb, jam dikush që gjithmonë jam tërhequr nga tregimi i së vërtetës, në çfarëdo forme që ajo vjen – qoftë përmes një skene, një kënge apo një pune si producente”, shprehet këngëtarja dhe autorja e këngëve.

Golja u bë e njohur për publikun kanadez pas paraqitjes së saj në serialin e njohur “Degrassi: The Next Generation”. Kënga e saj më e fundit, e publikuar së fundmi, ka marrë reagime pozitive nga fansat dhe artistë të tjerë.

Një këngë për vetëvlerësimin

Për Ana Goljën, “Can’t Walk All Over Me” është më shumë se një këngë. Ajo është një deklaratë personale për vlerën që njeriu i jep vetes.

“Do të thotë se tani e di vlerën time dhe nuk jam më e gatshme të bëj kompromis me të vetëm për të ruajtur paqen. Për një kohë të gjatë, mendoj se shumë gra, edhe unë, mësohen të besojnë se të jesh gjithmonë e pajtueshme me të tjerët është e njëjtë me të qenit njeri i mirë. Kjo këngë është refuzimi im i kësaj mënyre të të menduarit”, thotë ajo.

Golja shpreson që mesazhi i saj të frymëzojë edhe të tjerët që ta duan dhe ta vlerësojnë veten.

“Dua që ata të ndihen të lirë të mos e zvogëlojnë më veten vetëm për t’i bërë të tjerët të ndihen rehat. Nëse qoftë edhe një person e dëgjon këtë këngë para se të hyjë në një hapësirë ku më parë është ndier i anashkaluar dhe kjo ia ndryshon pak qëndrimin, atëherë e kam bërë punën time”, shprehet artistja.

E rritur mes dy botëve

Rrënjët shqiptare kanë një vend të veçantë në historinë dhe identitetin e Ana Goljës.

Nëna e saj, Ardiana Golja, kujton se Ana që në fëmijëri shfaqte një energji dhe talent të veçantë.

“Ajo ishte një fëmijë plot energji, jetë, dashuri dhe talent. Besoj se ka lindur duke kërcyer”, tregon nëna e saj.

Familja Golja emigroi nga Shqipëria në vitin 1991, duke u larguar nga regjimi komunist. Ardiana Golja tregon se familjet e tyre ishin të përndjekura politikisht dhe se ajo vetë u rrit në një kamp internimi.

Për Ana Goljën, rritja në Kanada si pjesë e një familjeje shqiptare i ka dhënë një perspektivë të veçantë artistike.

“Të jesh shqiptaro-kanadeze do të thotë se jam rritur mes dy botëve. Mendoj se kjo më ka dhënë një instinkt të natyrshëm për histori rreth identitetit dhe dualitetit – për njerëz që janë më shumë se një gjë në të njëjtën kohë”, thotë ajo.

Artistja e sheh nënën e saj si modelin më të madh në jetën e saj, duke vlerësuar jo vetëm mbështetjen që i ka dhënë, por edhe jetën që ajo ka ndërtuar për veten.

Një zë për vajzat shqiptaro-kanadeze

Golja e pranon se rrugëtimi i saj në industrinë e filmit, televizionit dhe muzikës nuk ka qenë gjithmonë i lehtë.

Ajo thotë se gjatë fillimit të karrierës nuk shihte shumë vajza shqiptare në industrinë artistike. Pikërisht për këtë arsye, prania e saj në skenën kanadeze ka një kuptim të veçantë.

“Ka shumë rëndësi për mua, sepse nuk jam rritur duke parë shumë gra shqiptare në film, televizion apo muzikë. Nëse një vajzë e re shqiptaro-kanadeze sheh ose dëgjon diçka që kam krijuar dhe ndihet e parë apo e dëgjuar, kjo për mua ka më shumë rëndësi se pothuajse çdo gjë tjetër që bëj”, shprehet Golja.

Nga aktrimi te muzika

Ana Golja e nisi karrierën si aktore në vitin 2005, kur interpretoi rolin e Lucy-t në serialin kanadez policor “1-800-Missing”. Më pas ajo mori pjesë në disa produksione dhe role televizive, ndërsa në vitin 2010 u shfaq në “Connor Undercover”.

Roli që i solli më shumë njohje ishte ai i Zoë Rivas në serialin për të rinj “Degrassi: The Next Generation”.

Megjithatë, rrugëtimi i saj muzikor ka kërkuar edhe një fillim nga e para.

“Rindërtimi i karrierës sime muzikore nga e para, pasi u largova nga menaxhmenti im i mëparshëm, ishte një nga gjërat më të vështira që kam bërë profesionalisht. Do të thoshte vite të tëra shkrimi dhe regjistrimi, duke besuar te vetja, pa garanci se ndonjëra prej tyre do të shihte dritën e ditës”, tregon Golja.

Sot, ajo thotë se ndodhet në një tjetër fazë të karrierës dhe më në fund ndihet e lirë ta ndajë me publikun atë që e ka krijuar nga zemra dhe shpirti.

“Tani jam në anën tjetër të kësaj rruge dhe më në fund mund ta ndaj zemrën, shpirtin dhe artin tim me botën”, përfundon Ana Golja./TheArtisteFondationc/KultPlus.com

Ministrja e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Saranda Bogujevci, ka ndarë momente nga pjesëmarrja e saj në edicionin e 25-të të DokuFestit, ku së bashku me kryeministrin Albin Kurti ka takuar autorin e “The Story of Film: An Odyssey”, Mark Cousins, përcjell KultPlus.

Përmes një postimi në rrjetet sociale, Bogujevci ka theksuar rëndësinë e filmit dhe kinemasë në mënyrën se si e kuptojmë dhe e shohim botën, duke veçuar edhe punën e Cousins për Shqipërinë përmes veprës “Here Be Dragons”. Ajo ka vlerësuar gjithashtu rolin e DokuFestit, i cili për 25 vjet me radhë e ka kthyer Prizrenin në një hapësirë të rëndësishme të takimit të autorëve, filmbërësve dhe historive nga e gjithë bota.

Në vijim, KultPlus ua sjell postimin e ministres Bogujevci:

“Mbrëmë, bashkë me kryeministrin Albin Kurti, në DokuFest takuam Mark Cousins, autorin e “The Story of Film: An Odyssey”.

Folëm për filmin, historinë dhe mënyrën se si kinemaja na ndihmon ta shohim botën me një këndvështrim tjetër.

Cousins ka sjellë një rrëfim të veçantë edhe për Shqipërinë, përmes “Here Be Dragons”, duke ndërthurur historinë, dhimbjen dhe dashurinë për një vend që e ka njohur nga afër.

Është kënaqësi që, në 25-vjetorin e DokuFestit, Prizreni vazhdon të jetë vendi ku takohen autorë, filmbërës dhe histori nga e gjithë bota.

Një festival që, për 25 vjet, ka ditur ta kthejë qytetin në një hapësirë të gjallë për filmin dhe kulturën. /KultPlus.com

100 vjet më parë, më 11 gusht 1926, në Tiranë doli në qarkullim numri i parë i gazetës “Telegraf”, një botim informativ, politik dhe kulturor i themeluar dhe drejtuar prej intelektualit të shquar Kostë Çekrezi.

Ky ishte një moment i rëndësishëm në historinë e shtypit shqiptar pasi “Telegrafi” synoi të sillte një qasje të re në gazetarinë e viteve ’20. Gazeta u shqua që në fillimet e saj për larminë e tematikave, duke trajtuar zhvillimet politike, çështjet shoqërore dhe jetën kulturore të vendit. Në faqet e saj u botuan gjithashtu shkrime në gjuhët frënge dhe italiane, duke i dhënë publikimit një dimension më të gjerë.

Gjatë periudhës së botimit, “Telegraf” e rriti gradualisht periodicitetin, duke arritur të botohej deri në katër herë në javë dhe duke publikuar gjithsej 165 numra. Përmes artikujve, komenteve dhe analizave mbi zhvillimet politike e shoqërore të kohës, gazeta u dallua për qëndrimet e saj kritike dhe për përpjekjen për të sjellë një model më të lirë e modern të gazetarisë shqiptare. Kjo e bëri “Telegraf”-in një prej zërave të veçantë të shtypit shqiptar të viteve ’20.

Në shtator 1928, në një klimë të tensionuar politike, qëndrimet kritike të gazetës ndaj pushtetit sollën përplasje me autoritetet dhe, më pas, mbylljen e saj. Emri “Telegraf” do të rikthehej në tregun mediatik shqiptar shumë dekada më vonë, duke e lidhur identitetin e saj me traditën e botimit të parë të vitit 1926./atsh/KultPlus.com

Filmi artistik i metrazhit të gjatë “Me Fjalë Tjera”, me skenar dhe regji nga Val Jashari dhe producente Valmira Hyseni, është përzgjedhur në WIP Europa (Works in Progress), në kuadër të San Sebastián International Film Festival.

Në WIP Europa, filmi do të prezantohet para profesionistëve të industrisë ndërkombëtare të filmit, përfshirë përfaqësues të festivaleve, distributorë, agjentë të shitjes dhe profesionistë të tjerë të industrisë, si dhe do të jetë në garë për çmimet e programit.

“Me Fjalë Tjera” është prodhim i WaveMaker Films, në bashkëprodhim me Live Production, dhe është mbështetur nga Qendra Kinematografike e Kosovës dhe Qendra e Filmit e Malit të Zi.

Filmi aktualisht ndodhet në fazën e post-produksionit dhe pritet të përfundojë së shpejti./KultPlus.com

Robin Williams mbetet një nga artistët më të dashur dhe më të paharrueshëm në historinë e kinematografisë botërore. Aktor, komedian dhe zë i paharrueshëm i animacionit, ai u dallua për energjinë e jashtëzakonshme, improvizimin brilant dhe aftësinë për të kaluar me lehtësi nga komedia te drama. Me një karrierë që zgjati më shumë se katër dekada, Williams fitoi zemrat e miliona njerëzve, duke lënë pas një trashëgimi artistike që vazhdon të frymëzojë.

Robin McLaurin Williams lindi më 21 korrik 1951 në Çikago, Illinois, në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Ai u rrit në një familje të mirëqenë dhe që në moshë të re tregoi prirje për aktrim dhe humor. Pas studimeve në Claremont Men’s College, ai ndoqi shkollën prestigjioze Juilliard në Nju Jork, ku studioi aktrim së bashku me aktorë që më vonë do të bëheshin emra të njohur të skenës amerikane.

Karriera e tij nisi në skenën e stand-up comedy, ku fitoi shpejt famë falë improvizimit të jashtëzakonshëm dhe ritmit të vrullshëm të interpretimit. Popullariteti i tij u rrit ndjeshëm me serialin televiziv “Mork & Mindy” (1978–1982), ku interpretoi personazhin e alienit Mork. Roli e shndërroi në një yll të televizionit amerikan dhe hapi rrugën për suksesin në Hollywood.

Në kinematografi, Robin Williams interpretoi dhjetëra role të paharrueshme. Ai shkëlqeu në filma si “Good Morning, Vietnam” (1987), “Dead Poets Society” (1989), ku interpretoi profesorin frymëzues John Keating, “Awakenings” (1990), “The Fisher King” (1991), “Mrs. Doubtfire” (1993), “Jumanji” (1995), “Good Will Hunting” (1997), “Patch Adams” (1998), “Bicentennial Man” (1999) dhe “Night at the Museum” (2006), ku luajti rolin e presidentit Theodore Roosevelt.

Një kapitull i veçantë i karrierës së tij ishte puna si aktor zëri. Williams i dha jetë personazhit të Xhinit në filmin e animuar “Aladdin” (1992), duke krijuar një nga interpretimet më ikonike në historinë e animacionit. Zëri i tij plot energji, humor dhe improvizim e bëri personazhin një prej më të dashurve për publikun e të gjitha moshave.

Për interpretimin në filmin “Good Will Hunting”, Robin Williams fitoi Çmimin Oscar për Aktorin më të Mirë në Rol Dytësor në vitin 1998. Ai u nominua edhe tri herë të tjera për Oscar, ndërsa gjatë karrierës mori gjithashtu gjashtë çmime Golden Globe, dy Emmy, pesë Grammy dhe shumë vlerësime të tjera prestigjioze.

Përtej suksesit artistik, Williams njihej edhe për angazhimin e tij humanitar. Ai mbështeti organizata bamirëse, vizitoi shpesh ushtarët amerikanë në misione jashtë vendit për t’u sjellë humor dhe shpresë, si dhe kontribuoi në fushata të shumta për ndihmën e fëmijëve dhe njerëzve në nevojë.

Megjithatë, pas buzëqeshjes që dhuronte në skenë dhe ekran, aktori përballej me sfida personale. Ai vuajti nga depresioni dhe probleme të tjera shëndetësore. Më 11 gusht 2014, Robin Williams u nda nga jeta në moshën 63-vjeçare në Kaliforni. Më vonë u bë e ditur se ai vuante nga demenca me trupa Lewy, një sëmundje neurodegjenerative që ndikoi rëndë në gjendjen e tij fizike dhe mendore./KultPlus.com

Angelina Jolie, aktorja fituese e çmimit Oscar, zbuloi se filmi me regji të saj është tërësisht rreth “shërimit pas traumës”.

Në një intervistë me revistën People, Jolie zbuloi se çfarë e tërhoqi drejt romanit të Alexandro Baricco dhe si ndihej e lidhur emocionalisht me të: “U tërhoqa nga romani i shkruar bukur i Alessandro Baricco sepse shqyrton të vërtetat universale rreth konfliktit, kujtesës dhe asaj që do të thotë të jesh njeri”.

“Zgjodha t’i qëndroja shumë besnike. Qasja ime ishte të formësoja dhe redaktoja më shumë sesa të shkruaja”, shtoi ajo.

Duke reflektuar mbi mesazhin e fuqishëm të filmit, Jolie tha: “Filmi është për këdo që kërkon përgjigje dhe shërim pas traumës”.

“Libri diskuton se si shpesh ‘kthehemi aty ku thyhemi’. Kjo është e vërtetë për pothuajse këdo. Askush nuk e di se çfarë ka kaluar dikush tjetër. Të ulesh dhe të flasësh me hapje dhe ndershmëri është një fillim”, tha më tej regjisori.

Drama e ardhshme paraqet Salma Hayek si Nina dhe Demián Bichir si Tito, të cilët luajnë përballë njëri-tjetrit.

Megjithatë, duke reflektuar mbi përvojën e saj me anëtarët e kastit, ajo e përshkroi atë si, “Ishte e mrekullueshme”.

“Ndihesha shumë me fat që drejtova Salmën, Demián dhe pjesën tjetër të kastit dhe ekipit që punuan jashtëzakonisht shumë. Është një vepër shumë sfiduese për aktorët që duhej të ishin shumë të guximshëm dhe të hapur emocionalisht”, shtoi regjisorja./ KultPlus.com 

“Njohja e mirë e saj ndihmoi ta drejtoja, por kishte aq shumë gjëra tek ajo si grua dhe performuese që më çuditën akoma dhe më lanë shumë mbresa”, tha Jolie ndërsa vlerësoi aktoren meksikano-amerikane Hayek.

Duke vënë në dukje, “Jam e emocionuar që njerëzit ta shohin punën e saj të jashtëzakonshme”.”Ta shohësh në një mënyrë që nuk e ka parë më parë”, tha ajo./ KultPlus.com

Sipas dokumenteve të gjykatës, të siguruara nga TMZ, kompania  Hirose Enterprise dhe producenti Shuji Hirose po padisin Beyoncé dhe kompani të ndryshme muzikore për shkelje të supozuar të të drejtave të autorit.

Hirose thotë se zotëron të drejtat për një këngë të titulluar “Moonraker”, të interpretuar nga një muzikant i quajtur John Holiday. Kompania thotë se Beyoncé ka mostruar “hyrjen me fjalë të folura” të këngës “Alien Superstar”, e cila u publikua në albumin e saj të vitit 2022 “Renaissance”.

Padia pretendon se Beyoncé dhe ekipi i saj nuk morën fare licencë për përdorimin e mostrës para publikimit… por e morën një javë pas publikimit të albumit… por vetëm nga interpretuesja Holiday, e cila Hirose pretendon se kishte transferuar të gjithë interesin e tij në këngë dekada më parë.Hirose thotë se e njoftoi kompaninë e Beyoncé-s për shkeljen, por ka vazhduar ta shesë albumin. Kompania po kërkon një urdhër gjyqësor për të ndaluar Beyoncé-n të vazhdojë të fitojë para nga puna e saj dhe për dëme të paspecifikuara./ KultPlus.com

Galeria Kombëtare e Kosovës ka njoftuar për hapjen e ekspozitës të parë personale të artistit Xhevdet Xhafa, ekspozitë që do të hapet më 10 shtator 2026 në Galerinë Kombëtare.

“Xhevdet Xhafa (l. 1934, Pejë, Kosovë), një nga figurat themeluese të artit modern në Kosovë, ka zhvilluar një praktikë artistike për më shumë se gjashtë dekada, duke punuar në pikturë, vizatim, grafikë dhe performancë”, thuhet në njoftimin e Galerisë Kombëtare të Kosovës. 

Still Running sjell së bashku vepra të realizuara përgjatë kësaj periudhe, duke vënë në fokus vazhdimësinë e praktikës së Xhafës dhe angazhimin e tij të qëndrueshëm me kujtesën, lirinë, dinjitetin njerëzor dhe marrëdhënien mes individit dhe historisë.

Ekspozita do të jetë e hapur deri më 20 nëntor 2026 dhe është kuruar nga familja./ KultPlus.com 

Sulmuesi i Inter Miamit, Lionel Messi, do të tërhiqet përkohësisht nga detyrat e tij si lojtar për klubin pas vdekjes së babait të tij, Jorge Messi.

Babai i Messit, Jorge Messi ndërroi jetë në moshën 68 vjeçare pas një sëmundjeje të zgjatur, duke lënë të pikëlluar yllin argjentinas, i cili kishte një raporton të veçantë me të.

Se vdekja e babait ka luajtur një rol të madh emocional të Messi, këtë e tregojnë edhe raportimet e fundit, ku Messi ka vendosur të tërhiqet përkohësisht nga futbolli.

Sipas një raporti nga Doble Amarilla, futbollisti 39-vjeçar do të qëndrojë në Argjentinë në të ardhmen e afërt për të qenë pranë familjes së tij.

Aktualisht, një datë e saktë për kthimin e Messit në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe rifillimin e paraqitjeve të tij për Inter Miamin nuk është përcaktuar ende.

Klubi do të duhet të japë llogari për mungesën e tij ndërsa menaxhon skuadrën dhe planifikon ndeshjet e ardhshme./ KultPlus.com

Në lagjen e Hajdinëve, në Terziaj të Gjilanit, kanë përfunduar punimet e restaurimit të tri shtëpive tradicionale të familjes Ismail Rrustemi.

Shtëpia e Shaqë Ismail Rrustemit, shtëpia e Hajdin Ismail Rrustemit dhe shtëpia e Xheladin Ismail Rrustemit tashmë janë të ruajtura si dëshmi të rëndësishme të trashëgimisë arkitekturore dhe historisë së kësaj zone.

“Përmes këtyre ndërhyrjeve, jo vetëm që ruajmë vlerat e së kaluarës, por krijojmë mundësi të reja për valorizimin e trashëgimisë kulturore dhe promovimin turistik të zonës. Trashëgimia kulturore mbetet prioritet në mbrojtjen dhe promovimin e vlerave tona më tej”, thuhet në njoftimin e Ministrisë së Kulturës dhe Turizimit./ KultPlus.com 

Mbrëmë është mbyllë edicioni i 16-të i EtnoFest, ku edhe janë ndarë çmimet për 21 performanca, shkruan KultPlus. 

Para ndarjes së çmimeve, me performancë artistike është prezantuar “Echos of Origin” me Flaka Gorancin, mbrëmje që prezantoi këngë të njohura shqiptare, por që janë sjell në një mënyrë mes traditës e klasikes. 

Më pas, juria profesionale në përbërje të: Bislim Muçaj Kryetar, Arta Arifi anëtare, Agron Gërguri anëtar, kanë ndarë çmimet në këto kategori:

Etnoperformanca më e mirë: “Echos of Origin” me Flaka Goranci. 

Për trajtimin më të mirë artistik të rrënjëve, ku zëri i saj unik dhe ndërthurja e traditës me modernen krijojnë një lidhje magjike të kujtesës sonë kulturore.

Etnoansambli më i mirë: “Vullkani i Istogut”, Istog. Për energjinë, autenticitetin dhe ruajtjen e traditës së Istogut përmes një interpretimi të fuqishëm skenik.

Instrumetisti më e mirë: Blerim Grubi. Për mjeshtëri të lartë në interpretim dhe për një stil të veçantë që i jep jetë muzikës tradicionale.

Instrumentistja më e mirë: Lule Elezi. Për një teknikë të sigurt në piano dhe interpretim të përpunuar, ajo përcjell melodinë me qartësi, finesë dhe emocion të veçantë.

Kostumografia më e mirë: Ansambli “Devolli”, Korcë. Për kostumet tradicionale të Korçës, të pasura me ngjyra, ornamente dhe detaje të punuara me kujdes.

Koreografia më e mirë: Gjergj Prevazi me “Void”. Për kombinimin e lëvizjes, ritmit dhe hapësirës në një koreografi të saktë dhe të fuqishme skenikisht.

Valltarja më e mirë: Katerina Goga dhe Chiara Xoxi. Për një harmoni të rrallë skenike, ku dy trupa bëhen një përmes sinkronizimit, komunikimit të natyrshëm dhe një lidhjeje të veçantë në lëvizje.

Valltari më i mirë: Vasjar Hysa me ansamblin “Afërdita”, Belsh. Për ritmin e sigurt, me lëvizje të fuqishme dhe prezencë të spikatur skenike, ai sjell në jetë karakterin dhe traditën e Belshit.

Këngëtarja më e mirë: Arta Jashari. Për zërin me ngjyra unike, interpretim të skajshëm dhe një ndjeshmëri të veçantë që e transmeton këngën me zemër dhe origjinalitet.

Këngëtari më i mirë: Mustafë Ramaj. Për vokalin e fuqishëm dhe interpretimin rrëqethës, që e sjell këngën me mjeshtëri skenike dhe emocion të sinqertë.

Orkestra më e mirë: Ansambli “Dardanus” nga Tetova. Për harmoninë e mrekullueshme instrumentale që përcjell me mjeshtëri dhe elegancë bukurinë e trashëgimisë sonë muzikore.

Koncerti artistik më i mirë: Grupi “Tavera” – Izrael. Për koncertin magjik që solli në skenë tingujt e traditës së tyre muzikore, duke e magjepsur publikun përmes një energjie dhe harmone të mrekullueshme.

Shfaqja më e mirë: “Pylli”, produksion i Teatrit “Bekim Fehmiu” në Prizren. Për mënyren mbresëlënës të realizimit skenik, që trajton me guxim dhe mjeshtëri thellësinë e emocioneve njerëzore.

Regjia më e mirë: Ilir Bokshi, me shfaqjen “Pesë fytyrat e heshtjes”, produksion i teatrit “Migjeni” në Shkodër. Për vizion skenik të ndërtuar me mjeshtëri dhe ndjeshmëri të thellë, që udhëheq aktorët me maturi dhe i jep jetë dramës përmes një gjuhe të pastër regjisoriale.

Aktori më i mirë: Adrian Morina, me shfaqjen “Pesë fytyrat e heshtjes” produksion i teatrit “Migjeni” në Shkodër. Për interpretimin tejet bindës, që përcjell emocione të fuqishme në skenë përmes një loje të sinqertë dhe thellësisë së jashtëzakonshme psikologjike.

Aktorja më e mirë: Hajat Toçilla, me shfaqjen “Pylli”, produksion i teatrit “Bekim Fehmiu” Prizren. Për interpretimin që e solli në skenë, plot emocion dhe vërtetësi që i dha jetë personazhit.

Skenografia më e mirë: Bekim Korça, me shfaqjen “Pylli” produksion i teatrit “Bekim Fehmiu” Prizren. Për një koncept pamor origjinal dhe domethënës, që krijoi një univers skenik magjik dhe funksional, duke plotësuar në mënyrë të përsosur atmosferën artistike të shfaqjes.

Çmimi për inovacion artistik: “Soloists of GOB” nga Bolonja, Itali. Për trajtimin artistik dhe inovativ të motiveve të frymëzuara nga instrumenti më i vjetër (para Ilir) i gjetur në trojet shqipëtare Okarina e Runikut.

Çmimi special i Etno Festit: Armend Baloku me performancen “Lahuta e Malësis” për një performancë të jashtëzakonshme që rrëzoi pengesat, duke e mbajtur publikun të mbërthyer përmes fuqisë së trashëgimisë sonë epike dhe një interpretimi brilant.

Çmimi i karrierës: Selman Jusufi. Për një karrierë mbi katër dekada, mbi 200 role dhe një kontribut të çmuar në skenën artistike dhe një laureat i shumë shpërblimeve për kreacione teatrore. Një emër i rëndësishëm që ka lënë gjurmë të veçanta në teatrin dhe kinematografinë shqiptare. / KultPlus.com 

DokuFest XXV vazhdoi ditën e katërt të festivalit me një program të fokusuar në kujtesën në të gjitha format e saj, personale, të trashëguar dhe kolektive, duke sjellë para publikut filma dokumentarë, diskutime, masterklasa dhe ekspozita që trajtojnë mënyrën se si kinemaja ruan historitë dhe formëson mënyrën se si ne e kujtojmë dhe kuptojmë të kaluarën.

Përmes shfaqjeve, bisedave dhe takimeve artistike në hapësira të ndryshme të Prizrenit, festivali trajtoi tema si identiteti, përkatësia dhe kujtesa, duke vënë në pah fuqinë e dokumentarit për të lidhur përvojat individuale me historitë më të gjera shoqërore.

Një nga pikat kryesore të ditës ishte Këndi DwP (Dealing with the Past), i kuruar nga Humanitarian Law Center Kosovo, i cili vazhdon t’u ofrojë vizitorëve një hapësirë për reflektim, dialog dhe përballje me të kaluarën.

Publiku pati mundësinë të vizitonte ekspozitën “Within Prishtina Warchitecture” nga Argjirë Krasniqi dhe Brixhita Deda, e cila dokumenton ndërtesat që u shndërruan në hapësira të rezistencës në Prishtinë gjatë viteve 1989–1999. Ekspozita sjell një këndvështrim mbi rolin e arkitekturës dhe mënyrën se si hapësirat urbane u përdorën dhe u përshtatën gjatë një periudhe krize dhe rezistence.

Një ditë me zbulime dokumentare

Programi nisi me filmin Douglas Gordon by Douglas Gordon (88’), pjesë e programit View From the World në DokuKino. Filmi solli një portret intim dhe reflektues të një prej figurave më të rëndësishme të artit bashkëkohor, duke eksploruar kreativitetin, kujtesën dhe raportin mes jetës dhe praktikës artistike.

Në kuadër të International Feature Dox Competition u shfaq filmi Into the Jaws of the Ogre (86’), një dokumentar që sjell historitë e njerëzve që përballen me pasiguri, rrezik dhe situata ku pushteti ndikon drejtpërdrejt në jetën e tyre. Filmi trajton guximin dhe mënyrën se si njerëzit përballen me këto rrethana të vështira. Në Teatrin “Bekim Fehmiu” , programi International Shorts prezantoi katër filma të shkurtër që sollën rrëfime dhe qasje të ndryshme, nga ato personale dhe poetike deri te ato eksperimentale, duke sjellë një pasqyrë të larmishme të kinemasë së shkurtër bashkëkohore.

Programi Human Rights Dox prezantoi filmin A City in the Forest (99’), i cili sjell historitë e komuniteteve që përpiqen të rindërtojnë jetën e tyre në vende të shënuara nga konflikti dhe historia. Filmi trajtoi tema si qëndrueshmëria, përkatësia dhe lidhja e njerëzve me vendet që i konsiderojnë si shtëpi.Mbrëmja vazhdoi me Yugo Goes to America (87’), pjesë e Balkan Feature Dox Competition, një film që përmes humorit dhe nostalgjisë eksploron trashëgiminë kulturore të veturës ikonike Yugo dhe lidhjen e saj me ambicien, migrimin dhe identitetin.

Në DokuKino Plato u prezantua programi i Garës Kombëtare, me pesë filma të shkurtër që përfaqësojnë diversitetin e zërave të rinj të kinemasë kosovare: Farewell Until a Free Kosova, Language of the Diaspora, Stolen Life, Berna’s Eyes dhe Dance.

Programi i ditës përfundoi në DokuKino me filmin London (120’), një dokumentar që sjell një portret të shumëanshëm të një prej qyteteve më të mëdha dhe më komplekse në botë, përmes historive të ndryshme të banorëve të tij.

DokuTalks: Kujtesa e trashëguar dhe zhvendosja

DokuTalk i ditës u fokusua në temën “Inherited Memory”, duke hapur diskutim mbi mënyrën se si kujtimet, historitë familjare dhe zhvendosja ndikojnë te kineastët dhe tregimet që ata zgjedhin të rrëfejnë.

Në këtë bisedë morën pjesë Kaki Wong, Edona Ademi, Eneos Çarka dhe Diel Curri, ndërsa diskutimi u moderua nga Besa Luci.

Sophie Fiennes në bisedë: Masterklasë mbi praktikën dokumentare

Publiku i DokuFest pati gjithashtu mundësinë të ndiqte një masterklasë të veçantë me kineasten e njohur Sophie Fiennes, në bisedë me Pamela Cohn, kuratore e programit Spotlight të këtij viti.

Biseda u përqendrua në procesin krijues të Fiennes, bashkëpunimet e saj dhe karrierën e saj prej më shumë se tri dekadash në kinemanë dokumentare. Ajo ndau me publikun përvojat e saj mbi mënyrën e punës, vëzhgimin dhe marrëdhënien mes filmit dhe realitetit.

Pas bisedës u zhvillua edhe një sesion pyetjesh dhe përgjigjesh me publikun, ku kineastë, studentë dhe të apasionuar pas kinemasë patën mundësinë të mësonin më shumë për qasjen e

Fiennes ndaj krijimit të filmave dokumentarë.

DokuFest Spotlight i këtij viti prezanton gjashtë filma nga krijimtaria e Sophie Fiennes, duke përfshirë bashkëpunime me figura si Slavoj Žižek, Anselm Kiefer dhe Grace Jones, si dhe filma që fokusohen te artistët, performuesit dhe komunitetet./ KultPlus.com

Ushtryesja e detyrës së presidentes Albulena Haxhiu ka pritë në takim senatoren amerikane Joni Ernst, të cilën edhe e ka dekoruar me Medaljen Presidenciale të Meritave, për kontributin e çmuar në fuqizimin e partneritetit Kosovë–SHBA dhe në mbështetjen e zhvillimit të kapaciteteve mbrojtëse të Republikës së Kosovës.

“Sot prita në takim senatoren amerikane Joni Ernst, një mike të dëshmuar të Kosovës dhe një zë të rëndësishëm në mbështetje të partneritetit ndërmjet Republikës së Kosovës dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Me senatoren Ernst diskutova për zhvillimet aktuale politike në Kosovë, për çështjet e sigurisë dhe për rëndësinë e vazhdimit të bashkëpunimit të ngushtë me Shtetet e Bashkuara.

Në shenjë mirënjohjeje për angazhimin e saj ndër vite, e dekorova senatoren Ernst me Medaljen Presidenciale të Meritave, për kontributin e çmuar në fuqizimin e partneritetit Kosovë–SHBA dhe në mbështetjen e zhvillimit të kapaciteteve mbrojtëse të Republikës së Kosovës.

Kosova do të vazhdojë ta ndërtojë të ardhmen e saj krah Shteteve të Bashkuara, duke forcuar një partneritet që për vendin tonë ka rëndësi të veçantë strategjike dhe historike”, ka njoftuar Haxhiu./ KultPlus.com