Partia e ekstremit të djathtë në Gjermani, Alternativa për Gjermaninë (AfD), ka paraqitur një program të ri kulturor që ka nxitur reagime të forta nga artistë dhe institucione kulturore në landin Saksonia-Anhalt.

Sipas propozimeve të partisë, artistët dhe institucionet që kërkojnë financim publik do të duhet të nënshkruajnë një deklaratë ku zotohen se nuk do të “përçmojnë Gjermaninë dhe kulturën e saj”. Kritikët paralajmërojnë se një politikë e tillë mund të cenojë lirinë artistike dhe të ndikojë në mënyrën se si krijohet dhe financohet arti.

Në qendër të debatit është edhe Bauhaus, shkolla ikonike gjermane e artit dhe arkitekturës e themeluar në vitin 1919. AfD e ka kritikuar këtë trashëgimi kulturore duke e cilësuar si tepër “moderniste” dhe “globale”, ndërsa kërkon një qasje më të orientuar drejt elementeve tradicionale kombëtare.

Barbara Steiner, drejtoreshë e Fondacionit Bauhaus në Dessau, ka thënë se kritikat ndaj kësaj shkolle ngjajnë me ato të periudhës së viteve 1930, kur idetë avangarde të Bauhaus u cilësuan nga nazistët si “jo gjermane”.

Edhe drejtues të muzeve, teatrove dhe institucioneve të tjera kulturore kanë shprehur shqetësim për pasojat që mund të sjellë një përkufizim politik i kulturës. Sipas tyre, arti nuk duhet të kufizohet nga kritere kombëtare apo ideologjike.

Debati është zgjeruar edhe te mënyra se si Gjermania trajton kujtesën historike, veçanërisht përballjen me krimet naziste. Kritikët e AfD-së thonë se qëndrimet e partisë mund të dobësojnë kulturën e kujtesës dhe reflektimin mbi të kaluarën.

Ndërkohë, institucionet kulturore kanë bërë thirrje për mbrojtjen e pavarësisë artistike, duke paralajmëruar se ndërhyrja politike në kulturë mund të ketë pasoja afatgjata për skenën artistike gjermane./KultPlus.com

Galeria e Arteve në Shkodër ka çelur ekspozitën e përvitshme me vepra nga fondi i saj artistik, duke sjellë për publikun rreth 50 krijime të autorëve të njohur të artit pamor shqiptar.

Ekspozita, e cila do të qëndrojë e hapur deri në muajin shtator, përfshin edhe vepra që prezantohen për herë të parë para vizitorëve. Përzgjedhja këtë herë fokusohet te lirika kreative, me punime që i përkasin periudhës nga vitet ’60 deri në vitet ’80 dhe përfaqësojnë zhvillimet e artit pamor shqiptar ndër vite.

Hapja e kësaj ekspozite synon të sjellë më pranë publikut pasurinë e fondit të Galerisë së Arteve në Shkodër dhe të promovojë trashëgiminë artistike të qytetit, veçanërisht gjatë sezonit turistik kur numri i vizitorëve vendas dhe të huaj rritet.

Ekspozita është pjesë e kalendarit artistik të galerisë, e cila gjatë këtij viti ka organizuar një sërë aktivitetesh dhe ekspozitash kushtuar artit pamor./KultPlus.com

Ministrja e Kulturës dhe Turizmit, Saranda Bogujevci, ka ndarë disa fotografi nga pjesëmarrja e saj në DokuFest, teksa ka uruar edicionin jubilar të festivalit ndërkombëtar të filmit dokumentar.

Përmes një postimi në rrjetet sociale, Bogujevci ka vlerësuar rolin e DokuFestit në zhvillimin e kulturës dhe kinemasë dokumentare.

“Për 25 vjet me radhë, DokuFest e ka kthyer Prizrenin në kryeqendrën e filmit dokumentar. Një festival që është rritur bashkë me qytetin dhe që sot është ndër ngjarjet kulturore më të rëndësishme në vend e më gjerë. Edicioni jubilar nis me 104 filma në garë dhe një program që për nëntë ditë do ta mbushë Prizrenin me publik, autorë e mysafirë nga vende të ndryshme të botës. Urime ekipit të DokuFest për këtë përvjetor të rëndësishëm dhe suksese për një tjetër edicion që do t’i japë edhe më shumë jetë qytetit,” u shpreh ajo në postimin e saj.

Ministrja ka shoqëruar postimin e saj edhe me disa fotografi nga qëndrimi i saj në Prizren gjatë ditëve të festivalit, duke sjellë momente nga atmosfera e DokuFestit dhe aktivitetet e organizuara në kuadër të edicionit jubilar./KultPlus.com

Në një cep të heshtur të një muzeu, dy vajza të vogla vazhdojnë të buzëqeshin siç kanë bërë për më shumë se një shekull. Fustanet e tyre elegante, ngjyrat e buta dhe drita karakteristike e Renoirit nuk tregojnë vetëm bukurinë e një momenti, ato ruajnë kujtesën e një bote të tërë.

Me penelin e tij, Pierre-Auguste Renoir kapi shpirtin e Parisit të Belle Époque-s: një epokë ku arti, moda dhe kultura u shndërruan në simbol të një qyteti që kërkonte të modernizohej dhe të shkëlqente.

Por pas këtyre kanavacave fshihet edhe një histori më e thellë, ajo e njerëzve që u bënë pjesë e artit, por edhe e ndryshimeve të mëdha që tronditën Evropën. Një prej tyre është Alice dhe Elisabeth Cahen d’Anvers (Rozë dhe Blu), piktura e vitit 1881 që paraqet dy vajza të vogla nga një familje e njohur parisiene. Përtej bukurisë së saj vizuale, vepra ruan brenda saj një histori për artin, shoqërinë dhe mënyrën se si një pikturë mund të bëhet kujtesë e një kohe të kaluar.

Renoiri ishte një nga figurat kryesore të impresionizmit, një lëvizje artistike që kërkonte të kapte momentin, dritën dhe emocionin përmes ngjyrave të gjalla dhe brushave më të lira. Ndryshe nga portretet tradicionale që synonin vetëm të tregonin statusin e një personi, Renoiri përpiqej të sillte në kanavacë atmosferën, karakterin dhe ndjesinë e një çasti. Në portretet e familjes Cahen d’Anvers, ai nuk paraqiti vetëm fëmijë të veshur me rrobat elegante të kohës, por krijoi një pamje të plotë të botës së Belle Époque. Fustanet, teksturat e pëlhurave, qëndrimet e personazheve dhe përdorimi i dritës tregojnë një shoqëri ku moda dhe arti ishin pjesë e rëndësishme e identitetit kulturor.

Familjet që shfaqen në këto portrete kishin gjithashtu një rol të rëndësishëm në zhvillimin e artit impresionist. Koleksionistë dhe patronë të artit mbështetën artistët në një periudhë kur shumë prej tyre ende nuk ishin pranuar plotësisht nga institucionet tradicionale. Përmes porosive dhe koleksioneve të tyre, ata ndihmuan që emra si Renoiri të fitonin hapësirë në skenën ndërkombëtare. Një tjetër portret i famshëm i Renoirit është Irène Cahen d’Anvers, ku vajza e vogël shfaqet me një fjongo blu në flokë, përballë një sfondi të gjelbër të dendur. Vepra është bërë një nga imazhet më të njohura të impresionizmit dhe tregon aftësinë e Renoirit për të kombinuar elegancën me një ndjesi delikate njerëzore.

Por këto piktura mbartin edhe një shtresë tjetër kujtese. Me kalimin e kohës, historia e familjeve të paraqitura në to u prek nga ngjarjet tragjike të shekullit XX. Përndjekja ndaj hebrenjve gjatë Luftës së Dytë Botërore ndryshoi fatin e shumë prej këtyre familjeve dhe e ktheu artin e mbetur pas tyre në dëshmi të një bote që u zhduk. Sot, këto vepra nuk shihen vetëm si shembuj të mjeshtërisë së Renoirit, por edhe si dritare drejt një epoke të kaluar. Ato na tregojnë mënyrën se si njerëzit jetonin, si visheshin, si ndërtohej kultura artistike dhe si një moment i vetëm i kapur në kanavacë mund të ruajë historinë e një brezi të tërë.

Në fund, fuqia e këtyre portreteve qëndron pikërisht aty: ato nuk janë thjesht imazhe të bukurisë, por kujtime të gjalla të një bote ku arti u bë mënyra më e fortë për të ruajtur atë që koha rrezikonte ta fshinte./KultPlus.com

Radio Televizioni Shqiptar ka hapur zyrtarisht aplikimet për edicionin e 65-të të Festivalit të Këngës, një prej ngjarjeve më të rëndësishme të muzikës së lehtë shqiptare, i cili do të zhvillohet në dhjetor.

Përmes një njoftimi zyrtar, RTSH u ka bërë thirrje kompozitorëve, autorëve dhe interpretuesve shqiptarë nga Shqipëria, Kosova dhe diaspora që të paraqesin krijimet e tyre për të qenë pjesë e këtij edicioni.

Sipas rregullores së festivalit, këngët konkurruese duhet të jenë vepra origjinale dhe të papublikuara më parë në asnjë platformë. Organizatorët kanë vendosur gjithashtu kufizime të qarta për përdorimin e Inteligjencës Artificiale në krijimin dhe prodhimin e këngëve pjesëmarrëse, me qëllim ruajtjen e autorësisë dhe krijimtarisë artistike njerëzore.

Aplikimet do të jenë të hapura për një periudhë pesëditore, nga 22 deri më 27 shtator. Artistët e interesuar mund të dorëzojnë materialet e tyre online përmes formularit të publikuar në platformën zyrtare të Festivalit të Këngës.

RTSH ka ftuar të gjithë krijuesit që të njihen me kriteret e plota të konkurrimit përpara aplikimit, ndërsa u ka uruar sukses artistëve që do të marrin pjesë në këtë edicion të ri të festivalit./KultPlus.com

Në Ulqin është hapur studioja e re e përbashkët e tre transmetuesve publikë, duke shënuar një hap të ri në bashkëpunimin mediatik mes Kosovës, Shqipërisë dhe Malit të Zi.

Studioja do të funksionojë në bashkëpunim mes Radio Televizionit të Kosovës (RTK), Radio Televizionit Shqiptar (RTSH) dhe Radio Televizionit të Malit të Zi (RTCG), me synim krijimin e më shumë mundësive për raportim të përbashkët dhe shkëmbim të përmbajtjeve mediatike. Gjatë hapjes së kësaj hapësire, drejtoresha e Përgjithshme e RTK-së, Zana Spahiu, tha se kjo studio përfaqëson më shumë se një vend të ri pune.

“Kjo zyrë është shumë më tepër sesa një hapësirë e re, simbol i përkushtimit të përbashkët për të përforcuar bashkëpunimin ndërmjet nesh”, deklaroi Spahiu.

Sipas saj, ky bashkëpunim synon të forcojë lidhjet ndërmjet transmetuesve publikë dhe të krijojë një platformë të përbashkët për pasqyrimin e ngjarjeve dhe historive nga rajoni.

Hapja e studios në Ulqin vlerësohet si një mundësi e re për të afruar institucionet publike të medias dhe për të zgjeruar bashkëpunimin profesional ndërmjet gazetarëve dhe ekipeve mediatike të tre vendeve./KultPlus.com

Abdullah Ibrahim mbetet një nga figurat më të rëndësishme të xhazit afrikan, një pianist që përmes tingujve të tij tregoi historinë e një vendi të ndarë nga aparteidi dhe e shndërroi muzikën në një formë kujtese, identiteti dhe rezistence.

I lindur si Johannes Brand në Cape Town në vitin 1934, ai u rrit në një shoqëri ku regjimi i aparteidit kufizonte mundësitë e njerëzve me ngjyrë. Edhe pse tregoi talent të jashtëzakonshëm që në fëmijëri, rruga e tij drejt arsimit muzikor u pengua nga politikat diskriminuese të kohës. Për të mbijetuar, ai nisi të luante në grupe muzikore lokale, ndërsa në vitet ’50 zbuloi pasionin e tij për xhazin amerikan, veçanërisht për stilin bebop.

Së bashku me trumpetistin Hugh Masekela, ai themeloi grupin Jazz Epistles, një prej formacioneve të para që ndërthuri ritmet e xhazit me tingujt e komuniteteve urbane të Afrikës së Jugut. Muzika e tyre pasqyronte realitetin e një brezi që jetonte nën presionin e segregacionit dhe padrejtësisë.

Në vitin 1961, për shkak të përkeqësimit të situatës politike në Afrikën e Jugut, Ibrahim u largua nga vendi. U vendos fillimisht në Evropë, ku ndërtoi një karrierë ndërkombëtare dhe u afrua me figura të mëdha të xhazit. Takimi me Duke Ellington në Paris ishte një moment vendimtar për karrierën e tij, ndërsa albumi Duke Ellington Presents the Dollar Brand Trio i vitit 1963 e prezantoi atë para një audience më të gjerë.

Në vitin 1968, ai u konvertua në Islam dhe më vonë mori emrin Abdullah Ibrahim. Megjithatë, rrënjët e tij muzikore mbetën gjithmonë të lidhura me Afrikën e Jugut dhe me ndikimet shpirtërore të fëmijërisë së tij.

Një nga veprat më të njohura të tij është Mannenberg, një kompozim i vitit 1974 i frymëzuar nga zhvendosjet e detyruara të komuniteteve gjatë aparteidit. Me kalimin e viteve, kjo pjesë u kthye në një simbol të lëvizjes kundër aparteidit dhe një himn të shpresës për shumë afrikano-jugorë.

Stili i Abdullah Ibrahim karakterizohej nga një elegancë e rrallë dhe një minimalizëm poetik. I ndikuar nga Thelonious Monk, ai krijoi një mënyrë të veçantë interpretimi ku thjeshtësia e notave shoqërohej me thellësi emocionale dhe me elemente të muzikës tradicionale afrikane.

Gjatë viteve ’70 dhe ’80, ai jetoi për një periudhë në Mynih, një nga qendrat më të rëndësishme të xhazit në Evropë, ku regjistroi disa prej albumeve të tij më të vlerësuara. Pas përfundimit të aparteidit, në vitin 1990, ai u kthye në Afrikën e Jugut për të performuar në një periudhë historike të ndryshimeve politike.

Abdullah Ibrahim ndërroi jetë në moshën 91-vjeçare, duke lënë pas një trashëgimi të jashtëzakonshme në muzikën botërore. Ai nuk ishte vetëm një pianist i madh, por edhe një artist që tregoi përmes muzikës se kultura mund të jetë një mjet për të ruajtur kujtesën dhe për të luftuar padrejtësinë.

Trashëgimia e tij vazhdon të jetojë përmes tingujve që bashkojnë xhazin, historinë dhe shpirtin e Afrikës së Jugut./Kultplus.com

Më shumë se katër dekada pas publikimit të romanit debutues të Bret Easton Ellis, Less Than Zero vazhdon të mbetet një nga portretizimet më të fuqishme të një epoke të ndërtuar mbi luksin, konsumizmin dhe kërkimin e vazhdueshëm për dukje perfekte.

Historia e të rinjve Clay, Blair dhe Julian, e cila fillimisht u shfaq në faqet e romanit të vitit 1985, u përshtat për ekranin e madh në vitin 1987. Edhe pse filmi pati reagime të përziera në kohën e publikimit, sot ai shihet si një dokument vizual i stilit dhe kulturës së viteve ’80, një periudhë ku moda, fama dhe pasuria ishin pjesë e identitetit të një brezi të tërë.

Bota e krijuar nga Ellis është e mbushur me simbole të asaj kohe: xhaketa me shpatulla të mëdha, kravata të holla, syze të markave të njohura dhe emra luksozë që shfaqen pothuajse natyrshëm në jetën e personazheve. Nga Polo Ralph Lauren te Armani, Calvin Klein, Gucci dhe Ray-Ban Wayfarers, markat nuk janë thjesht elemente mode, por tregues të një shoqërie ku pamja dhe statusi kishin një rëndësi të jashtëzakonshme.

Ellis, i rritur në Los Anxhelos, ka eksploruar vazhdimisht marrëdhënien mes njerëzve, konsumizmit dhe obsesionit amerikan për imazhin. Përmes një mënyre të ftohtë dhe të distancuar rrëfimi, ai paraqet një brez që mat vlerën e vetes përmes asaj që posedon dhe mënyrës se si shihet nga të tjerët.

Në Less Than Zero, për personazhin Clay, këto etiketa ishin një mënyrë e thjeshtë për të dalluar se çfarë ishte “në modë” dhe çfarë jo. Por për Ellis, përshkrimi i detajuar i veshjeve dhe zakoneve të luksit u kthye më vonë në një mjet artistik që do ta çonte më tej në veprën e tij më të njohur, American Psycho.

Përmes personazheve të tij, Ellis nuk tregon vetëm një histori për pasurinë dhe privilegjin, por edhe boshllëkun që shpesh fshihet pas një jete të ndërtuar mbi dukjen. Less Than Zero mbetet një kujtesë e një dekade ku moda ishte deklaratë identiteti, ndërsa konsumizmi u kthye në një mënyrë për të përcaktuar vendin e njeriut në shoqëri.

Sot, filmi vazhdon të rikthehet si një kapsulë kohore e viteve ’80, një periudhë me shkëlqim të jashtëm, por edhe me një ndjenjë të thellë zbrazëtie që Ellis e ka kapur më mirë se shumë autorë të tjerë./Kultplus.com

Aktori i njohur Richard Gere dhe aktorja 28-vjeçare Diana Silvers janë rikthyer në xhirimet e filmit të ri “Asymmetry” në New York, ku këtë herë janë parë duke realizuar një skenë më të ëmbël mes personazheve të tyre.

Sipas fotove të publikuara nga Page Six, Gere dhe Silvers janë fotografuar në një park, të ulur në një stol duke ndarë një akullore gjatë xhirimeve të filmit.

Richard Gere, 76 vjeç, ishte veshur me një këmishë me kopsa, pantallona gri dhe këpucë kafe, ndërsa Diana Silvers kishte zgjedhur një bluzë të kuqe me mëngë të gjata, një fund ngjyrë bezhë dhe taka të zeza, duke e kompletuar pamjen me një shirit në flokë dhe një çantë të zezë.

Kjo nuk është hera e parë që dy aktorët janë fotografuar duke realizuar skena të afërta në set. Javë më parë, ata u panë duke interpretuar një moment bisede të thellë në një stol parku, ndërsa në një tjetër skenë personazhet e tyre shfaqeshin duke ecur dorë për dore nëpër rrugët e qytetit.

Në një tjetër moment të xhiruar, Gere shihej duke e afruar Silvers me krahun rreth belit, ndërsa ajo mbështeste krahun mbi shpatullat e tij.

Filmi “Asymmetry” është një përshtatje e romanit të njohur të Lisa Halliday, botuar në vitin 2018. Historia fokusohet te Alice, një redaktore e re amerikane, dhe marrëdhënia e saj me shkrimtarin e famshëm Ezra Blazer, një burrë shumë më i madh në moshë, në New York gjatë viteve të para të luftës në Irak. Në film, Richard Gere interpreton rolin e Ezra-s, një autor 70-vjeçar, ndërsa Diana Silvers luan Alice, asistenten editoriale që takohet me të në Central Park.

Regjisori dhe producenti i filmit është fituesi i çmimit Oscar, Edward Zwick, i cili ka bashkëpunuar në skenar me Lisa Halliday dhe Marshall Herskovitz. Në jetën private, Richard Gere ka pasur gjithashtu një lidhje me diferencë moshe. Ai është i martuar me Alejandra Silva, 43 vjeçe, që nga viti 2018. Çifti ka dy djem, Alexander, 7 vjeç, dhe James, 6 vjeç.

Familja e Gere u zhvendos në Spanjë, vendlindjen e Silva-s, në vitin 2024, ndërsa pak para fillimit të xhirimeve të “Asymmetry”, ata u kthyen në SHBA për të kaluar festën e 4 korrikut në New York. Filmi ende nuk ka një datë zyrtare të publikimit./Kultplus.com

Prizreni do të mirëpresë sonte, më 7 gusht, hapjen zyrtare të edicionit të 25-të të Festivalit Ndërkombëtar të Filmit Dokumentar dhe të Shkurtër, DokuFest. Festivali, i cili do të zhvillohet nga 7 deri më 15 gusht, do të sjellë para publikut një program të pasur me 223 filma, si dhe aktivitete të shumta kulturore dhe artistike.

Ceremonia e hapjes do të mbahet në orën 20:30 në Kino Lumi, ku publiku do të ketë mundësinë të ndjekë shfaqjen e filmit “PHENOMENA”, me regji të Joseph Gatti, i përzgjedhur për të çelur zyrtarisht edicionin jubilar të festivalit.

Sipas organizatorëve, përzgjedhja e filmit hapës është një kombinim mes një vendimi të natyrshëm dhe një zgjedhjeje të qëllimshme. “PHENOMENA” eksploron mënyrën se si është ndërtuar universi, duke ndërthurur artin dhe shkencën në një udhëtim audiovizual që nxit kureshtjen dhe reflektimin mbi botën që na rrethon.

I realizuar tërësisht në kamerë, pa përdorimin e efekteve vizuale, filmi shquhet për imazhet e tij mbresëlënëse dhe kolonën zanore të kompozuar nga Nils Frahm dhe Rival Consoles. Duke lëvizur nga bota subatomike drejt asaj kozmike, ai eksploron forcat që formësojnë natyrën dhe lidhjen e njeriut me mrekullitë e universit.

Organizatorët vlerësojnë se, ashtu si vetë DokuFest, edhe “PHENOMENA” përqafon të papriturën, duke e bërë atë një zgjedhje të përshtatshme për hapjen e edicionit të 25-të të festivalit.

Edicioni i sivjetmë i DokuFest do të vazhdojë deri më 15 gusht, duke e shndërruar Prizrenin në një qendër të filmit dokumentar dhe të shkurtër, me shfaqje filmash, diskutime, ekspozita, punëtori dhe aktivitete të tjera që do të mbledhin autorë dhe dashamirës të kinemasë nga vende të ndryshme të botës./Kultplus.com

Ministria e Sportit dhe Rinisë, në bashkëpunim me Kartën Rinore Evropiane, ka hapur thirrjen për organizatat e shoqërisë civile, organizatat rinore, institucionet publike, bizneset dhe partnerët që punojnë ose ofrojnë mundësi për të rinjtë, për t’u bërë pjesë e aktivitetit që do të organizohet më 12 gusht 2026, me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Rinisë.

Sipas njoftimit, aktiviteti synon të krijojë një hapësirë bashkëpunimi dhe informimi, ku të rinjtë do të kenë mundësi të njihen nga afër me programet, shërbimet dhe iniciativat që ofrohen për ta. Po ashtu, organizatat, institucionet dhe bizneset pjesëmarrëse do të kenë mundësinë të prezantojnë punën e tyre dhe të krijojnë lidhje të drejtpërdrejta me të rinjtë.

Thirrja u drejtohet të gjitha subjekteve që ofrojnë programe, projekte, trajnime, mundësi punësimi, praktike profesionale, vullnetarizëm, edukim, mobilitet apo iniciativa të tjera të dedikuara për të rinjtë. Ato ftohen të marrin pjesë me një stendë informuese, duke promovuar aktivitetet dhe shërbimet e tyre.

Aktiviteti do të mbahet më 12 gusht 2026, nga ora 10:00 deri në 12:00, në hapësirën para ndërtesës së Ministrisë së Sportit dhe Rinisë. Thirrjen e hapur dhe informacionet për aplikim i gjeni këtu.

Historia e muzikës klasike është e mbushur me emra që kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në kulturën botërore. Përmes simfonive, operave, koncerteve dhe veprave për piano, këta kompozitorë jo vetëm që pasuruan repertorin muzikor, por ndryshuan mënyrën se si muzika krijohej, interpretohej dhe përjetohej.

Nga periudha baroke deri te romantizmi dhe impresionizmi, secili prej tyre solli një identitet artistik të veçantë. Johann Sebastian Bach vendosi standarde të reja në kompozim, Wolfgang Amadeus Mozart u shqua për talentin e tij të jashtëzakonshëm që në fëmijëri, ndërsa Ludwig van Beethoven hapi rrugën drejt një epoke të re muzikore, duke sfiduar kufijtë e kohës dhe të krijimtarisë.

Në mesin e emrave që konsiderohen më me ndikim janë edhe Joseph Haydn, i njohur për rolin e tij në zhvillimin e simfonisë dhe kuartetit me harqe, Frédéric Chopin, mjeshtër i muzikës për piano, Richard Wagner, që revolucionarizoi operën, Claude Debussy, i cili solli një qasje të re ndaj harmonisë, Johannes Brahms me krijimtarinë e tij romantike, Pyotr Ilyich Tchaikovsky me baletet që vazhdojnë të interpretohen në skenat më të mëdha të botës, si dhe Antonio Vivaldi, autor i ciklit të famshëm “Katër stinët”.

Edhe pse i përkisnin periudhave dhe shkollave të ndryshme muzikore, krijimtaria e tyre vazhdon të jetë pjesë e repertorit të orkestrave, operave dhe konservatorëve në mbarë botën. Veprat e tyre dëgjohen edhe sot me të njëjtin interes, duke dëshmuar se muzika klasike mbetet një nga format më të qëndrueshme dhe universale të artit.

Pavarësisht se studiuesit dhe kritikët vazhdojnë të debatojnë për renditjen e tyre, këta dhjetë kompozitorë konsiderohen ndër figurat që kanë ndikuar më së shumti në zhvillimin e muzikës perëndimore dhe vazhdojnë të frymëzojnë breza të tërë artistësh dhe dashamirësish të muzikës./Kultplus.com

Vepra “Në kolltuk” (1979) e piktorit Tahir Emra (1938–2024) është pjesë e ekspozitës “Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të Tashmen e njëjtë”, të kuruar nga Hana Halilaj.

Tahir Emra ishte një nga figurat pionere të artit modern në Kosovë. Përgjatë krijimtarisë së tij, ai zhvilloi një gjuhë artistike të veçantë, të dallueshme për përdorimin ekspresiv të ngjyrës, formave të stilizuara dhe kompozimeve që trajtojnë tema nga përditshmëria dhe përvoja njerëzore.

Përfshirja e veprës “Në kolltuk” në këtë ekspozitë sjell para publikut një pjesë të rëndësishme të krijimtarisë së artistit, duke rikthyer vëmendjen te kontributi i tij në zhvillimin e artit modern në Kosovë.

Ekspozita “Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të Tashmen e njëjtë” do të qëndrojë e hapur deri më 26 gusht 2026, duke u ofruar vizitorëve mundësinë të njihen nga afër me veprat e artistëve të përfshirë./Kultplus.com

Viti 2026 ka sjellë një varg produksionesh televizive që kanë tërhequr vëmendjen e publikut dhe kritikës, nga komeditë me elemente horror deri te dramat familjare, thrillerët, historitë e krimit dhe serialet që rikthejnë personazhe të njohura pas disa vitesh. Mes tyre, disa tituj kanë arritur të dallohen veçanërisht për mënyrën se si kanë trajtuar temat e tyre dhe për performancat e aktorëve.

Në mesin e serialeve më të vlerësuara deri tani renditet “Furious”, një thriller kriminal që e merr formulën klasike të ndjekjes së një vrasësi dhe e kthen në një histori më të errët. Emmy Rossum interpreton një agjente të FBI-së që përballet njëkohësisht me seksizmin institucional dhe pasojat e një marrëdhënieje abuzive, ndërsa historia e përfshin atë në ndjekjen e një vrasëseje seriale me një të kaluar të lidhur me trafikimin seksual dhe hakmarrjen ndaj njerëzve të pasur që kanë qenë pjesë e abuzimit.

Një prej surprizave të vitit është “Widow’s Bay”, komedia me elemente horror e Apple TV+, e cila është kthyer në një hit të papritur dhe ka marrë 19 nominime për Emmy. Matthew Rhys luan kryetarin e bashkisë së një qyteti ishullor në New England, i cili përpiqet ta shndërrojë vendin në destinacion turistik, pa besuar fillimisht në historinë e një shpirti të keq që thuhet se e përndjek qytetin. Seriali luan me klishetë e horrorit, por i kombinon ato me humor dhe personazhe të ndërtuar me kujdes.

Në listë është edhe sezoni i dytë i “Rivals”, adaptimi i romaneve të Jilly Cooper. Seriali vijon të ndërthurë humorin, marrëdhëniet, klasën shoqërore dhe konfliktet familjare, duke ruajtur atmosferën e veçantë të botës së krijuar nga autorja britanike.

Pas tre vitesh mungesë, “Ted Lasso” është rikthyer me sezonin e ri, duke ruajtur humorin dhe tonin pozitiv që e karakterizoi serialin. Historia tash zhvendoset te një ekip i ri futbolli për femra, ndërsa personazhet e njohura rikthehen në ekran me një tjetër kapitull.

Një tjetër produksion i spikatur është “DTF St Louis”, miniseriali i HBO-së që nis me një trekëndësh dashurie dhe një hetim për vrasje, por gradualisht shndërrohet në një histori më të thellë për vetminë, marrëdhëniet dhe anën e fshehtë të jetës suburbane amerikane. David Harbour, Linda Cardellini dhe Jason Bateman janë pjesë e kastit kryesor.

“The Other Bennet Sister” sjell një tjetër këndvështrim mbi universin e Jane Austen, duke e vendosur në qendër Mary Bennet, motrën e lënë në hije në “Pride and Prejudice”. Seriali ruan frymën e Austenit, ndërsa i jep personazhit një histori më vete, të zhvilluar përtej asaj që përshkruhet në romanin origjinal.

Në mesin e titujve të rinj është edhe “Margot’s Got Money Troubles”, një komedi dramatike që trajton çështje si mëmësia, vështirësitë financiare dhe marrëdhëniet familjare. Elle Fanning udhëheq kastin, ndërsa Michelle Pfeiffer, Nick Offerman dhe Nicole Kidman janë ndër emrat e tjerë të njohur të produksionit.

Thrilleri “Maximum Pleasure Guaranteed” sjell Tatiana Maslany në rolin e një nëne të divorcuar që përfshihet në një situatë të rrezikshme pasi një punonjës seksi online me të cilin ajo kishte krijuar një marrëdhënie vritet. Historia ndërthur misterin, tensionin dhe portretin e një gruaje që përpiqet të rindërtojë jetën e saj.

Në listë është edhe “Alice and Steve”, një komedi e zezë mbi miqësinë dhe xhelozinë. Dy miq të ngushtë prej tri dekadash përfshihen në një konflikt kur Steve nis një lidhje me vajzën e Alice. Nicola Walker dhe Jemaine Clement sjellin në ekran një marrëdhënie që kalon nga miqësia te hakmarrja dhe sabotimi.

Seriali “Industry”, tashmë në sezonin e katërt, vazhdon të zgjerojë universin e tij përtej botës së bankave. Historia e të rinjve që dikur përpiqeshin të mbijetonin në një industri financiare brutale tani përfshin edhe politikën, median dhe elitën britanike.

Nga krijuesja e “Derry Girls”, Lisa McGee, vjen “How to Get to Heaven from Belfast”, një kombinim i komedisë, misterit dhe udhëtimit rrugor. Në qendër janë tri shoqe që kanë ruajtur miqësinë për dy dekada, pavarësisht se jeta e ka çuar secilën në një drejtim tjetër.

“The Beauty”, produksioni i Ryan Murphy, sjell një histori të trupit dhe bukurisë në një formë të pazakontë. Një ilaç që premton ta bëjë njeriun më të bukur fsheh një pasojë të tmerrshme, duke e kthyer serialin në një satirë të shoqërisë së fiksuar pas pamjes së jashtme.

Pas një pauze prej dhjetë vitesh, “The Night Manager” është rikthyer me Tom Hiddleston në rolin e Jonathan Pine. Sezoni i ri sjell një histori të re spiunazhi, të lidhur me trafikun e armëve, intrigat politike dhe korrupsionin brenda institucioneve britanike.

Një tjetër përshtatje e rëndësishme e vitit është “Lord of the Flies”, bazuar në romanin klasik të William Golding. Katër episodet e serialit e rrëfejnë historinë nga këndvështrime të ndryshme, duke e bërë më të thellë portretin e një grupi fëmijësh të izoluar në një ishull dhe të përballur me anën më të errët të natyrës njerëzore.

Në universin e “Game of Thrones” është rikthyer “A Knight of the Seven Kingdoms”, një prequel që zgjedh një ton më të lehtë dhe më humoristik. Në qendër është Ser Duncan, një kalorës me status të ulët, dhe shoqëruesi i tij i ri Egg, ndërsa historia zhvillohet në botën e njohur të Westerosit.

“The Comeback”, me Lisa Kudrow, rikthehet gjithashtu me sezonin e tretë, duke vazhduar historinë e aktores Valerie Cherish dhe përpjekjen e saj për të mbetur relevante në Hollywood. Këtë herë seriali prek edhe ndikimin e inteligjencës artificiale në industrinë e filmit dhe televizionit.

Steve Carell kryeson kastin e “Rooster”, një komedi që ndjek një shkrimtar romanesh i cili përfundon duke dhënë mësim në një kolegj dhe përfshihet në jetën e komplikuar profesionale e personale të vajzës së tij.

Në “Bait”, Riz Ahmed luan një aktor britaniko-pakistanez që merr një audicion për rolin e James Bondit dhe më pas përfshihet në një vorbull mediatike. Seriali trajton përfaqësimin, identitetin dhe mënyrën se si industria e argëtimit përballet me ndryshimin kulturor.

Në fund të listës është “The Pitt”, drama mjekësore që vijon të marrë vëmendje për mënyrën intensive se si portretizon jetën e stafit në një qendër traumatologjie në Pittsburgh. Seriali zhvillohet në kohë reale gjatë një turni 15-orësh dhe përqendrohet te presioni i vazhdueshëm, vendimet e vështira dhe historitë njerëzore që fshihen pas çdo pacienti.

Nga rikthimet e shumëpritura te historitë e reja që kanë ardhur pa shumë zhurmë, këta 19 tituj përbëjnë një prej panoramave më të larmishme televizive të vitit 2026 deri tani./Kultplus.com

Ka njerëz që ikin nga jeta, por nuk ikin kurrë nga fjalët që kanë lënë pas. Ka vargje që koha nuk i zbeh, sepse brenda tyre mbetet një zë, një dashuri, një kujtim dhe një mënyrë e veçantë për ta parë jetën. Në Durrës, poezia e Teodor Kekos u rikthye pikërisht në këtë hapësirë mes mungesës dhe kujtesës, përmes një mbrëmjeje që mbajti emrin “Një gotë për Dorin”.

Në Muzeun Etnografik të Durrësit, fjala e poetit, shkrimtarit dhe publicistit u bë sërish e dëgjueshme. Trupa e Teatrit “Aleksandër Moisiu” e solli krijimtarinë e tij në skenë përmes një serie interpretimesh që e kthyen poezinë në një përjetim të drejtpërdrejtë, duke i dhënë publikut mundësinë të takohej edhe një herë me botën letrare të Kekos.

Mimoza Marjanaku, Ervin Doko, Era Çaushi, Romir Zalla, Adelina Muça, Jaho Guma, Suela Bako, Marvin Tafaj dhe Alesia Xhemalaj u bënë zërat përmes të cilëve vargjet e autorit morën jetë. Në interpretimin e tyre, poezia u shkëput nga faqet dhe u kthye në një prani të gjallë, duke sjellë me vete emocionet, dashuritë, dhimbjet dhe ndjeshmëritë që e karakterizojnë krijimtarinë e tij.

Veçanërisht e ndjeshme ishte hapësira që zënë në poezinë e Teodor Kekos vargjet kushtuar dashurisë dhe bashkëshortes së tij. Aty, autori shfaqet më intim, më personal, duke e kthyer përvojën e dashurisë në një prej gjurmëve më të bukura të krijimtarisë së tij. Në skenë, këto poezi morën një tjetër peshë, duke e afruar publikun me njeriun pas autorit dhe me botën e tij emocionale.

Në këtë mbrëmje të kujtesës ishte edhe Xhuli Keko, bashkëshortja e poetit, prania e së cilës e bëri takimin edhe më të veçantë. “Një gotë për Dorin” vjen në një periudhë simbolike, në prag të 24-vjetorit të ndarjes së tij nga jeta dhe pak javë para ditëlindjes së tij, më 2 shtator.

Por kujtimi për Teodor Kekon nuk është vetëm një kthim te një mungesë. Është edhe një mënyrë për ta mbajtur të hapur një vepër që vazhdon të flasë. Poezia e tij mbetet një prej formave më të drejtpërdrejta përmes së cilës ai vazhdon të jetë i pranishëm, ndërsa çdo rikthim i vargjeve të tij në skenë e në faqe i jep kujtesës një tjetër jetë.

Në këtë drejtim, botimi i veprës së zgjedhur të Teodor Kekos shënon një hap të rëndësishëm për ruajtjen dhe përcjelljen e trashëgimisë së tij letrare. Përmbledhja synon të sjellë në një tërësi më të plotë krijimtarinë e autorit dhe të përmbyllë një proces të gjatë të publikimit të veprës që ai la pas.

Dhe ndoshta kjo është mënyra më e bukur për ta kujtuar një poet: jo vetëm duke folur për mungesën e tij, por duke i dhënë sërish zë fjalëve që la pas.

Në Durrës, “Një gotë për Dorin” nuk ishte thjesht një mbrëmje poetike. Ishte një gotë e ngritur për kujtesën, për dashurinë dhe për një zë që vazhdon të jetojë në letër. Sepse disa poetë nuk largohen plotësisht; mbeten aty ku fjala e tyre ende lexohet, interpretohet dhe ndihet./Kultplus.com

Rihanna pritet të rikthehet në skenën muzikore pas rreth 10 vitesh nga publikimi i albumit të saj të fundit, “Anti”, në vitin 2016.

Partneri i saj, A$AP Rocky, ka zbuluar në një intervistë se këngëtarja ka nisur tashmë punën për materiale të reja muzikore. Ai theksoi se lidhja e tyre, familja apo angazhimet e tjera nuk kanë qenë arsyeja e mungesës së saj nga industria e muzikës gjatë këtyre viteve.

A$AP Rocky gjithashtu tha se po ndante një informacion që Rihanna ende nuk kishte planifikuar ta bënte publik, duke lënë të kuptohet se rikthimi i saj muzikor mund të jetë më afër sesa pritej.

Edhe pse ka qenë larg publikimeve të mëdha muzikore, Rihanna ka vazhduar të jetë aktive në skenë dhe në biznes. Në vitin 2023, ajo performoi në shfaqjen e pjesës së parë të Super Bowl, ku solli disa nga hitet e saj më të njohura, ndërsa një pjesë të madhe të fokusit e ka vendosur në zhvillimin e markave të saj, Fenty Beauty dhe Savage X Fenty.

Rikthimi i saj pritet me shumë interes nga fansat, pasi Rihanna është një nga artistet më të suksesshme të muzikës pop në botë./KultPlus.com

Artistja vizuale dhe profesoresha universitare Lebibe Topalli ishte pjesë e edicionit të 6-të të “Gulìa Urbana – International Mural Festival”, i cili u mbajt në Santa Sofia d’Epiro, Kalabri të Italisë, duke sjellë në këtë ngjarje ndërkombëtare përvojën dhe krijimtarinë artistike nga Kosova.

E ftuar si pjesë e programit të festivalit, Topalli realizoi një mural të ri në hapësirën publike të Santa Sofia d’Epiro, një prej qendrave historike të komunitetit arbëresh në Itali. Përmes kësaj vepre, artistja vazhdoi hulumtimin e saj krijues mbi figurën e gruas, identitetin, kujtesën dhe trashëgiminë kulturore, duke ndërthurur artin bashkëkohor mural me historinë dhe veçantinë e komunitetit arbëresh.

Pjesëmarrja në Gulìa Urbana përbën një prezantim të rëndësishëm të artit nga Kosova në një skenë ndërkombëtare, si dhe një mundësi për shkëmbim artistik me muralistë nga vende të ndryshme. Për Topallin, realizimi i kësaj vepre në një komunitet që për shekuj ka ruajtur gjuhën, traditat dhe kujtesën e origjinës shqiptare kishte një domethënie të veçantë.

“Është një ndjenjë e veçantë të lësh një pjesë të artit tënd në një komunitet si ai arbëresh. Përtej realizimit të muralit, kjo eksperiencë ishte një takim me njerëz, histori dhe një kulturë që ka ruajtur lidhjen me rrënjët shqiptare ndër shekuj”, ka thënë Topalli.

Ajo ka shprehur mirënjohje për mikpritjen dhe mundësinë që përmes artit të saj të kontribuojë në këtë hapësirë, duke theksuar rëndësinë e krijimit të urave të reja bashkëpunimi mes Kosovës dhe Italisë.

Kjo pjesëmarrje shënon gjithashtu një hap të rëndësishëm në bashkëpunimin ndërmjet Gulìa Urbana dhe Mural Fest Kosova, festivalit të themeluar në Ferizaj nga Lebibe Topalli. Ky bashkëpunim synon të forcojë shkëmbimin kulturor dhe artistik përmes pjesëmarrjes së artistëve, ndarjes së përvojave dhe zhvillimit të iniciativave të përbashkëta në të ardhmen.

Lidhja me komunitetin arbëresh i jep këtij bashkëpunimi një dimension të veçantë kulturor, duke e shndërruar artin publik në një hapësirë takimi mes krijimtarisë bashkëkohore, historisë dhe identitetit.

Edicioni i 6-të i Gulìa Urbana, i kuruar nga organizatorët e festivalit, u zhvillua në Santa Sofia d’Epiro dhe solli artistë ndërkombëtarë të muralit e artit urban, duke krijuar dialog mes hapësirës publike, komunitetit dhe trashëgimisë kulturore të zonës.

Pjesëmarrja në këtë festival përforcon rrugëtimin ndërkombëtar të Lebibe Topallit, e cila krahas aktivitetit të saj si artiste vizuale dhe profesoreshë universitare, është themeluese dhe drejtoreshë artistike e Mural Fest Kosova. Që nga viti 2016, ky festival ka kontribuar në zhvillimin e artit mural në Kosovë dhe transformimin e hapësirave publike, duke krijuar lidhje me artistë dhe iniciativa ndërkombëtare./KultPlus.com

Adrienne Rich ishte një nga poetet, eseistet dhe mendimtaret më me ndikim të shekullit XX, e njohur për poezinë e saj të fuqishme dhe angazhimin e palëkundur në mbrojtje të të drejtave të grave, barazisë sociale dhe drejtësisë. Me një karrierë që zgjati më shumë se gjashtë dekada, ajo la një trashëgimi të pasur letrare dhe politike që vazhdon të frymëzojë lexues dhe studiues në mbarë botën.

E lindur më 16 maj 1929 në Baltimore, Maryland, Rich u rrit në një familje ku arsimi dhe letërsia kishin një rol të rëndësishëm. Babai i saj, mjek dhe profesor, e nxiti që në moshë të vogël të lexonte dhe të shkruante poezi, ndërsa nëna e saj kishte studiuar muzikë. Ajo studioi në Radcliffe College, ku u diplomua në vitin 1951, shkruan KultPlus.

Po atë vit botoi librin e saj të parë me poezi, “A Change of World”, i cili fitoi Yale Younger Poets Prize, një nga çmimet më prestigjioze për poetët e rinj në Shtetet e Bashkuara. Fillimisht, poezia e saj karakterizohej nga një stil klasik dhe formal, por me kalimin e viteve zëri i saj u bë gjithnjë e më politik dhe personal.

Në vitet 1960 dhe 1970, Rich u shndërrua në një figurë qendrore të lëvizjes feministe. Veprat e saj sfiduan rolet tradicionale gjinore dhe trajtuan tema si identiteti, seksualiteti, amësia, liria dhe pabarazia. Një nga librat e saj më të njohur është “Diving into the Wreck” (1973), i cili fitoi National Book Award dhe konsiderohet një nga veprat më të rëndësishme të poezisë amerikane bashkëkohore.

Përveç poezisë, Rich shkroi ese me ndikim të madh, ndër to “Of Woman Born: Motherhood as Experience and Institution” (1976), ku analizoi përvojën e amësisë dhe mënyrën se si shoqëria e kishte institucionalizuar atë. Një tjetër tekst i rëndësishëm, “Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence” (1980), u bë një nga shkrimet më të cituara në teorinë feministe dhe studimet gjinore.

Rich ishte gjithashtu një aktiviste e zëshme kundër luftës, racizmit dhe diskriminimit. Ajo mbështeti lëvizjet për të drejtat civile dhe luftoi për një shoqëri më të drejtë dhe gjithëpërfshirëse. Në vitin 1997 refuzoi National Medal of Arts, çmimin më të lartë artistik të Shteteve të Bashkuara, duke deklaruar se arti nuk mund të ndahej nga përgjegjësia politike dhe sociale, ndërsa kritikoi politikat e administratës së presidentit Bill Clinton.

Gjatë jetës së saj, Adrienne Rich botoi më shumë se 25 përmbledhje poetike dhe një numër të madh esesh, duke ndikuar jo vetëm në letërsi, por edhe në filozofinë politike, teorinë feministe dhe studimet kulturore. Shkrimet e saj u përkthyen në shumë gjuhë dhe vazhdojnë të studiohen në universitete në të gjithë botën.

Adrienne Rich ndërroi jetë më 27 mars 2012 në Santa Cruz, Kaliforni, në moshën 82-vjeçare. Trashëgimia e saj mbetet e gjallë përmes poezive dhe eseve që sfidojnë padrejtësinë, nxisin reflektimin dhe mbrojnë lirinë individuale. Ajo konsiderohet sot si një nga zërat më të rëndësishëm të letërsisë amerikane moderne dhe një figurë kyçe në historinë e feminizmit bashkëkohor./KultPlus.com

Përplasja mes UEFA-s dhe FIFA-s vazhdon të thellohet, ndërsa presidenti i FIFA-s, Gianni Infantino, mbetet në qendër të polemikave. Pavarësisht deklaratës së fundit të FIFA-s, UEFA ka bërë të qartë se nuk ndryshon qëndrim dhe mbetet e vendosur të bojkotojë kompeticionet e organizuara nga FIFA.

Edhe pse FIFA pranoi gabimin lidhur me projektin për privatizimin e Kupës së Botës, ajo riafirmoi njëkohësisht “mbështetjen e plotë” për Infantinon.

“Deklarata e FIFA-s nuk ndryshon asgjë”, theksoi UEFA. Sipas saj, federatat anëtare kanë qenë të qarta për kushtet që duhet të përmbusheshin për të shmangur bojkotin. Këto përfshinin tërheqjen e propozimeve për privatizimin e garave kryesore dhe garantimin se përpjekje të tilla nuk do të përsëriteshin më.

“Këto kushte nuk janë përmbushur”, nënvizoi UEFA.

Organizata evropiane shtoi se vazhdon të mos ketë besim te drejtimi i Gianni Infantinos.

“Në deklaratën tonë të së shtunës e bëmë të qartë se kemi humbur besimin te presidenca e Gianni Infantinos. Ky qëndrim mbetet i pandryshuar. Njoftimi i djeshëm, sipas të cilit disa persona të punësuar nga presidenti i FIFA-s janë dakord me të, nuk ndryshon asgjë”, thuhet në reagimin e UEFA-s.

Kjo përballje sinjalizon një krizë të thellë mes dy institucioneve më të rëndësishme të futbollit botëror, me mosmarrëveshjet rreth drejtimit dhe menaxhimit të garave ndërkombëtare që vazhdojnë të përshkallëzohen./KultPlus.com

Në kuadër të Etno Fest, fotografi dhe artisti Burim Myftiu prezanton ekspozitën “Poemë vizuale për të pagjeturit e Kosovës dhe një klithmë zie”, një cikël fotografik që trajton një nga plagët më të dhimbshme dhe ende të pambyllura të shoqërisë kosovare – fatin e personave të pagjetur nga lufta e viteve 1998–1999.

Përmes fotografive të portreteve të zbehura të të pagjeturve, Myftiu sjell një reflektim artistik mbi kujtesën, kohën, harresën dhe dhimbjen e familjeve që vazhdojnë të presin përgjigje. Ekspozita nuk është vetëm një dokumentim fotografik, por një dëshmi e heshtur e një historie të pazgjidhur dhe një thirrje për të mos harruar.

Në tekstin shoqërues të ekspozitës, Burim Myftiu shkruan se lufta në Kosovë la pas mijëra viktima dhe plagë të thella që vazhdojnë të rëndojnë shoqërinë edhe sot. Një prej tyre, sipas tij, është çështja e personave të pagjetur, ku më shumë se dy dekada pas përfundimit të luftës rreth 1.600 persona vazhdojnë të mos kenë një varr dhe familjet e tyre ende kërkojnë të vërtetën dhe drejtësinë.

Për familjet e tyre, koha nuk ka ecur përpara. Ato vazhdojnë të protestojnë, duke ekspozuar fotografitë e më të dashurve të tyre dhe duke kërkuar të vërtetën, drejtësinë dhe përgjigje. Këto fotografi dëshmi të heshtura të një historie të pazgjidhur mbeten të ekspozuara ndaj diellit, shiut, erës dhe borës. Me kalimin e kohës, ato zbehen, pluhurosen…

Ishte pikërisht kjo zbehje që më preku thellë.

Sa herë kaloja pranë tyre, ndieja zemërim dhe pafuqi. Më dukej sikur kujtesa po fshihej para syve tanë, ndërsa dhimbja e familjeve mbetej.

Në vjeshtën e vitit 2009, Myftiu nisi të fotografojë këto portrete të zbehura dhe për vite me radhë u rikthye në qytete të ndryshme të Kosovës për t’i dokumentuar ato.

Në vjeshtën e vitit 2009, nisa t’i fotografoja këto portrete të zbehura. U ktheva vazhdimisht, për vite me radhë, duke i dokumentuar në qytete të ndryshme të Kosovës. U bëra dëshmitar i një zhdukjeje të dytë; jo të njerëzve, por të vetë fotografive që përfaqësonin mungesën e tyre.

Pjesët e zbehura të fotografive më flasnin për kohën dhe harresën. Por ato kishin diçka që nuk mund të shuhet: kujtesën. Ndërsa fotografia zbeheshin nga drita, pluhuri dhe moti i keq, të pagjeturit mbetën të pranishëm në zemrat dhe mëndjen e të dashurve të tyre. Sa më shumë që kalonte koha, dhimbja rritej…deri kur më?!shkruan Myftiu.

Përmes kësaj ekspozite, artisti përballet me pasojat e pazgjidhura të luftës dhe ngre pyetje mbi kuptimin e kujtesës në mungesë të së vërtetës, përgjigjeve dhe një vendi ku familjarët mund të vendosin një lule për të dashurit e tyre.

“Është një poemë vizuale për të pagjeturit. Është një akt kujtese dhe një klithmë e heshtur zie”, përfundon Myftiu.

Ekspozita i kushtohet të gjitha familjeve të personave të pagjetur, të cilat edhe pas kaq shumë vitesh vazhdojnë të presin, të kërkojnë dhe të shpresojnë për zbardhjen e fatit të tyre./KultPlus.com