Kompanitë po përballen me një valë aplikimesh të gjeneruara nga chatbot-ët

Shumë rekrutues të mbingarkuar e pritën me gëzim daljen e ChatGPT-së. Më në fund, një mjet që mund të lehtësonte hartimin e përshkrimeve të vendeve të punës, planifikimin e intervistave dhe refuzimin e kandidatëve.

Por, si pushuesit e lumtur në plazh që nuk e shohin cunamin që po afrohet, ata nuk e parashikuan çfarë do të pasonte: një valë gjigante aplikimesh të gjeneruara nga inteligjenca artificiale (IA).

Numri i aplikimeve që dërgon mesatarisht një kandidat është rritur me 239% që nga dalja e ChatGPT-së në vitin 2022, sipas të dhënave globale të mbledhura nga Greenhouse, një kompani softuerësh për menaxhimin e aplikimeve.

Shërbime me pagesë si LazyApply dhe aiApply u lejojnë kandidatëve të aplikojnë edhe kur flenë, duke përshtatur në mënyrë perfekte CV-të dhe letrat e motivimit.

IA ka lehtësuar madje edhe infiltrimin e kompanive nga spiunë apo mashtrues. Muajin e kaluar, Amazon bllokoi 1,800 aplikime nga shtetas të Koresë së Veriut që po aplikonin për punë IT në distancë. Sipas parashikimit të Gartner, deri në vitin 2028, një në katër profile kandidatësh mund të jetë i rremë.

Përballë kësaj përmbytjeje, rekrutuesit po reagojnë në mënyra të ndryshme. Disa u kërkojnë me mirësjellje kandidatëve të mos përdorin chatbot-ë.

Anthropic dhe Mastercard, për shembull, kërkojnë që letrat motivuese të mos jenë plotësisht të gjeneruara nga IA.

Të tjerë po vendosin kufij për numrin e aplikimeve që mund të bëjë një individ. OpenAI, për shembull, i kufizon kandidatët në maksimum pesë aplikime brenda gjashtë muajve.

Ndërkohë, kompanitë po përshpejtojnë përdorimin e IA-së për të filtruar malin në rritje të CV-ve. Dy të tretat e rekrutuesve planifikojnë të rrisin përdorimin e teknologjisë për intervista paraprake, sipas LinkedIn.

Shumë përdorin IA për të përzgjedhur aplikimet që përputhen me kriteret, edhe pse kompani si KPMG theksojnë se vendimet përfundimtare merren nga njerëzit.

Modelet e IA-së mund të sugjerojnë edhe kandidatë për role të tjera, por koha për të plotësuar vendet vakante është ulur vetëm pak që nga viti 2021.

Sipas Robert Newry, bashkëthemelues i Arctic Shores, rekrutuesit janë strukturalisht në disavantazh.

Kandidatët nuk shqetësohen për ligjet kundër diskriminimit apo mbrojtjen e të dhënave dhe nuk kanë nevojë për miratim nga eprorët apo IT-ja. “Në garën e armëve mes jush dhe kandidatit, ju do të humbni,” thotë ai.

Në afat më të gjatë, IA mund ta ndryshojë rrënjësisht rekrutimin.

Kompanitë mund të mbështeten më shumë te detyra që nuk mund të kopjohen në chatbot-ë, si puzzle vizuale, ose te identifikimi i kandidatëve para se ata të aplikojnë.

LinkedIn tashmë ka lançuar një “Asistent Punësimi”, ndërsa startup-e si Juicebox automatizojnë kërkimin e talenteve.

Deri atëherë, rekrutuesit do të duhet të notojnë në një det CV-sh të lëmuara në mënyrë të dyshimtë, në kërkim të kandidatit ideal. / Economist, Shqip.al

The post Aplikantët për punë po e fitojnë garën e IA kundër rekrutuesve appeared first on Revista Monitor.

Shumë nga këshillat e sotme për karrierën vazhdojnë të rrotullohen rreth të njëjtës treshe të lodhur: famë, para dhe pushtet. Ndiqni promovimin, ndërtoni platformën, rritni ndjekësit, dhe më pas, do të ndiheni “i suksesshëm”.

Megjithatë, jo pak profesionistë me performancë të lartë, pasi i arrijnë këto, pranojnë në heshtje se janë të rraskapitur dhe çuditërisht bosh.

Tim Schurrer e provoi herët këtë. Rruga e tij, nga ëndrrat e parealizuara në Nashville te role drejtuese në StoryBrand, Business Made Simple, Apple dhe sot te podcasti How Leaders Lead, ofron një plan tjetër, të ndërtuar mbi kontributin, përulësinë dhe gëzimin.

Ai e ndan këtë përvojë dhe mësimet e tij në librin The Secret Society of Success: Stop Chasing the Spotlight and Learn to Enjoy Your Work and Life Again.

“Kur isha 21 vjeç, u shpërngula në Nashville, Tennessee. U rrita në Kansas City dhe u zhvendosa sepse doja të bëhesha John Mayer-i i radhës. Emri im do të ishte në dëgjohej. Por dështova. Nuk shkoi si doja. Që atëherë kam mësuar një mënyrë të re për të menduar për jetën.”

Kjo mënyrë e re lidhet me largimin nga vëmendja, jo afrimin me të. “Sa më shumë u largova nga ‘spotlight’-i, aq më i përmbushur u ndjeva në punën time,” thotë ai.

Nga ana kulturore, vëren Schurrer, “ekziston ideja se suksesi është famë, para dhe pushtet. Kjo kurrë nuk ka rezonuar me mua, sepse historia ime është e kundërta.”

Për të shpjeguar “shoqërinë e fshehtë të suksesit”, Schurrer sjell një histori nga NASA. “Të gjithë njohin Neil Armstrong dhe Buzz Aldrin. Por pak kujtojnë se kishte një astronaut të tretë: Michael Collins.”

Collins qëndroi në modulin komandues, duke orbituar Hënën i vetëm. Kur u kthye, tregoi sa i kënaqur ishte që kishte qenë një nga tre pjesëtarët e misionit.

“Pse, atëherë,” pyet Schurrer, “ndjejmë se duhet patjetër të ‘ecim në Hënë’ për të qenë të lumtur?”

Sipas tij, ekziston një grup njerëzish që e përkufizojnë ndryshe suksesin dhe na tregojnë mënyra të reja për ta menduar dhe përkufizuar atë.

Një nga mënyrat më praktike për t’iu bashkuar kësaj “shoqërie” është befasuese e thjeshtë: vëreni njerëzit përreth.

Schurrer citon një studim të përmendur në The Power of Moments: 80% e drejtuesve thonë se i vlerësojnë shpesh njerëzit e tyre, por vetëm 20% e punonjësve ndihen të vlerësuar. Ky quhet “hendeku i njohjes”.

Në thelb, mesazhi i Schurrer është se suksesi nuk matet me sa shumë vëmendje tërheqim, por me sa ndikim pozitiv krijojmë te të tjerët.

Duke ndihmuar kolegët të rriten, duke njohur kontributin e tyre dhe duke u gëzuar për fitoret e përbashkëta, suksesi shndërrohet nga një garë individuale në një përvojë kuptimplote kolektive, dhe pikërisht aty, sipas tij, lind ndjenja e vërtetë e përmbushjes. / Forbes, Shqip.al

The post Si ndihma për të tjerët në sukses riformëson vetë suksesin tuaj appeared first on Revista Monitor.

Ekspertët parashikojnë një ndryshim të thellë në mënyrën e punës në vitin 2026, teksa inteligjenca artificiale (IA) pritet të shndërrohet në “kolegun e preferuar” të punonjësve.

Frika që dominonte në vitin 2023, se IA do të zëvendësonte vendet e punës dhe do të dëmtonte besimin—po zbehet. Me përdorimin gjithnjë e më të gjerë të IA në përditshmëri, ankthi po i lë vendin një optimizmi të kujdesshëm: IA nuk shihet më si diçka që punon për njerëzit, por me ta.

Sipas ekspertëve, punonjësit që e trajtojnë IA si një koleg të ri, për ta trajnuar, për ta mbikëqyrur dhe për ta shfrytëzuar, do të kenë avantazh ndaj atyre që i rezistojnë. “IA si koleg” është më shumë një metaforë: ajo riformëson role, por nuk e zëvendëson nevojën për njerëz.

Sam Taylor (LLC.org) e përshkruan IA si një partner të heshtur që forcon intuitën njerëzore, një kombinim i asistentit kërkimor, strategut dhe redaktorit.

Suksesi vjen nga ekipet që e shohin IA si bashkëpunëtore, jo konkurruese. Ryan Starks (Rising Team) thekson se teknologjia nuk e zvogëlon rëndësinë e njerëzve; përkundrazi, rrit vlerën e besimit, komunikimit dhe lidhjes njerëzore, themele të inovacionit.

David Maffei (Staffbase) paralajmëron se rreziku real nuk është humbja e vendeve të punës, por shpejtësia pa lidhje. Sipas tij, komunikimi i brendshëm i fuqizuar nga IA do të jetë kyç për qartësi, besim dhe koherencë organizative.

Dave Bottoms (Upwork) shton se vala e ardhshme e produktivitetit do të vijë nga bashkëpunimi mes njerëzve, bizneseve dhe agjentëve të IA; aftësi si kreativiteti, autenticiteti dhe mendimi kritik mbeten thelbësisht njerëzore.

Jacqui Canney (ServiceNow) vlerëson se 2026 shënon kalimin nga “e ardhmja e punës” te përjetimi i asaj të ardhme. Agjentët e IA do të çlirojnë punonjësit, sidomos ata në fillim karriere, për punë strategjike e krijuese, por adoptimi i përgjegjshëm duhet të vendosë në qendër besimin, etikën dhe shëndetin mendor.

Andrew Rabinovich (Upwork) parashikon agjentë IA më të aftë, të specializuar dhe të trajnuar me të dhëna pronësore, që ruajnë kontekstin dhe koordinojnë detyra nga fillimi në fund, gjithnjë me mbikëqyrje njerëzore.

Brandon Roberts (ServiceNow) thekson se suksesi nuk do të matet vetëm me eficiencë, por me mënyrën si koha e kursyer riinvestohet për të ndërtuar forca pune të adaptueshme.

Në përfundim, Andie Dovgan (Creatio) parashikon kalimin nga “co-pilotë” te agjentë autonomë që planifikojnë dhe ekzekutojnë procese, sidomos në sektorë intensivë në të dhëna.

Mark Abbott (Ninety.io) kujton se, edhe pse IA eliminon detyra rutinë, ajo nuk zëvendëson nevojën njerëzore për gjykim, inteligjencë emocionale dhe mendim strategjik.

Për organizatat që e kuptojnë këtë, e ardhmja e punës nuk zhduket, ajo evoluon. Dhe për shumë punonjës, IA mund të bëhet vërtet “kolegu i preferuar”. / Forbes, Shqip.al

The post Inteligjenca Artificiale, kolegu yt i preferuar në vitin 2026 appeared first on Revista Monitor.

Strategjitë që ju ndihmojnë të mos mbijetoni në punë, por të ndiheni të vlerësuar dhe të sigurt

Melody Wilding, në librin e saj Managing Up: How to Get What You Need from the People in Charge, shkruan për “menaxhimin strategjik të marrëdhënieve me ata që kanë pozicion më të lartë se ju, veçanërisht me shefin tuaj”, duke ofruar këshilla konkrete dhe të zbatueshme.

Gjatë karrierës së saj, Melody Wilding ka takuar shumë punonjës të frustrur, të cilët nuk arrijnë të kuptojnë çfarë dëshiron realisht shefi i tyre, ndihen të anashkaluar kur bëhet fjalë për projekte të rëndësishme apo ngritje në detyrë, ose janë të mbingarkuar nga lojërat politike në zyrë. Në librin e saj, ajo shkruan se këto probleme shpesh përmblidhen në një pikë të vetme: ata nuk dinë si ta menaxhojnë me sukses marrëdhënien me eprorët.

Wilding, e cila është bashkëpunëtore e CNBC Make It, mbështetet në përvojën e saj si terapiste, profesoreshë e sjelljes njerëzore dhe executive coach, që ka punuar me mijëra profesionistë – përfshirë ata në kompani si Google, Amazon dhe të tjera nga lista Fortune 500. Ajo ka zhvilluar gjithashtu dhjetëra intervista dhe një anketë me 12.000 persona. Rezultati është një libër i pasur me këshilla praktike, skenarë të gatshëm dhe shembuj nga jeta reale.

Qëllimi i saj është të “tregojë saktësisht si të aplikoni parimet e inteligjencës emocionale, ndikimit, bindjes, negocimit dhe aftësive të tjera, për të fituar avantazh në punë”.

Këto aftësi mund t’ju ndihmojnë të përballeni me një shef kontrollues ose një person toksik, të vendosni kufij në një kulturë të disponueshmërisë së vazhdueshme, të shmangni thashethemet në zyrë, të jepni feedback delikat shefit, të vendosni nëse duhet të pranoni një ofertë tjetër pune ose të zgjidhni sfida të tjera të përditshme. Sepse, siç thotë Wilding, “ju meritoni më shumë sesa thjesht të mbijetoni në punë”. Ju meritoni të ndiheni të sigurt, të vlerësuar dhe të fuqishëm në komunikimin me eprorët, transmeton Telegrafi.

10 biseda kyçe që duhen menaxhuar

Wilding e fokuson librin te dhjetë biseda të rëndësishme, të cilat zakonisht zhvillohen në mënyrë të vazhdueshme, e jo si ngjarje të vetme. Ato mund të jenë formale ose informale, nga më baziket te më të avancuarat.

Biseda për harmonizimin: Qëllimi është të kuptoni si kontribuon puna juaj në suksesin e përgjithshëm dhe të dakordësoheni me shefin se çfarë nënkupton “suksesi”.

Biseda për stilet: Mësoni të “deshifroni” stilin e komunikimit dhe zakonet e punës së shefit tuaj, por edhe të shprehni me vetëbesim nevojat tuaja, në mënyrë që të fitoni respekt.

Biseda për marrjen e përgjegjësisë: Kaloni nga qasja “bëj vetëm atë që më thuhet” në propozimin aktiv të ideve të reja dhe zgjidhjen e problemeve reale, me mbështetjen e menaxherit.

Biseda për kufijtë: Mësoni kur dhe si të thoni “jo” pa humbur reputacionin e lojtarit të ekipit.

Biseda për feedback-un: Si t’i jepni kritika konstruktive shefit dhe eprorëve, në mënyrë që t’ju marrin seriozisht, përfshirë edhe përballjen me fyerje ose hakmarrje.

Biseda për rrjetëzimin: Zgjeroni fokusin edhe te vendimmarrës të tjerë dhe persona kyç në kompani, duke ndërtuar kapital social në mënyrë autentike.

Biseda për dukshmërinë: Siguroni që rezultatet tuaja të vihen re dhe të shpërblehen, si dhe mësoni si të veproni kur dikush tjetër merr meritat për punën tuaj.

Biseda për avancimin: Poziciononi veten për projekte më të mëdha, më shumë përgjegjësi ose një rol të ri, duke u harmonizuar me nevojat e kompanisë dhe duke fituar mbështetjen e shefit.

Biseda për paratë: Mësoni si të negocioni për një pagë më të mirë fillestare, rritje page ose benefite të tjera, duke kapërcyer frikën dhe stigmat.

Biseda për largimin: Si të largoheni nga puna me dinjitet, duke ruajtur reputacionin dhe marrëdhëniet, sepse “si largoheni, ashtu do të mbaheni mend”.

“Imagjinoni veten pas 365 ditësh” – dhe përshtatni qasjen

Marrëdhënia juaj me shefin nuk do të jetë e njëjtë me atë të mikut tuaj me shefin e tij. Të gjitha këto biseda duhet të përshtaten sipas personaliteteve, stileve, qëllimeve dhe kontekstit.

Wilding jep këshilla si të dalloni nëse shefi juaj është “Komandant”, “Tifoz”, “Kujdestar” apo “Kontrollues”, dhe si t’i qaseni secilit në situata të ndryshme.

Megjithatë, këshilla e saj kryesore është: dini çfarë doni dhe lejoni që kjo të ndryshojë.

Në fillim të librit, ajo i fton lexuesit të përkufizojnë vizionin e tyre për vitin e ardhshëm: “Imagjinoni veten pas 365 ditësh, në ditën më të mirë të punës suaj. Çfarë po bëni, me kë po bashkëpunoni dhe çfarë ju bën të ndiheni të përmbushur dhe plot energji atë ditë?”

Këtë vizion mund ta përdorni si hartë për shumë nga bisedat e librit dhe, me kalimin e kohës, ta përshtatni.

Filloni me hapa të vegjël – do të bëhet më e lehtë

Këto biseda mund të duken frikësuese, madje edhe për njerëzit shumë të suksesshëm që Wilding këshillon.

“Nëse duhet, filloni ngadalë”, thotë ajo. “Këmbëngulja do t’i bëjë këto komunikime më natyrale dhe më të lehta.”

Në fund, qëllimi i librit nuk është vetëm të ndryshojë mënyrën se si flisni me eprorët, por edhe mënyrën se si e shihni veten.

“Në vend që të jeni viktimë e vendimeve ose humorit të të tjerëve, tani keni mjetet për të marrë kontrollin.” /Telegrafi/

Nga planet e hapura te zonat hibride, çdo zgjedhje dizajni dërgon një mesazh. Ja si ekuilibri i duhur mes hapësirës dhe privatësisë ndërton besim real në vendet e punës sot.

Hyni në një zyrë bashkëkohore dhe, pa u thënë asnjë fjalë, kuptoni diçka për kulturën e kompanisë.

A janë muret të larta apo të ulëta? A janë drejtuesit të dukshëm nga tavolina juaj? A ka mjedise për punë të përqendruar, apo ndiheni gjithmonë “në skenë”?

Dizajni i hapësirës së punës ka ndikim përtej estetikës. Ai ndikon psikologjikisht te ndjenjat e punonjësve, mënyra e komunikimit dhe niveli i besimit.

Në epokën e zyrave me plan të hapur (open office layout), lind pyetja thelbësore: a ndërton hapja besim, apo ia heq në heshtje ndjenjën e sigurisë psikologjike që i nevojitet një personi për të qenë produktiv?

Psikologjia e hapjes

“Politika e derës së hapur” lidhet me udhëheqje të aksesueshme dhe bashkëpunuese. Në hapësirat fizike, e njëjta logjikë zbatohet.

Zyrat e hapura nxisin “lehtësimin social”: prania e kolegëve mund të rrisë përgjegjshmërinë dhe ndjenjën e barazisë. Kur të gjithë ndajnë kushte të ngjashme, barrierat hierarkike zbehen.

Por e njëjta dukshmëri mund të rrisë vetëdijen dhe stresin. Studimet tregojnë se hapja rrit komunikimin spontan, por ul privatësinë dhe autonominë.

Ekrani i dukshëm i kompjuterit mund të nxisë bashkëpunim, ose t’ju bëjë të ndiheni vazhdimisht nën vëzhgim.

Besimi dhe transparenca: gjetja e ekuilibrit

Transparenca organizative ndërton besim kur shoqërohet me komunikim të qartë mbi vendimmarrjen. Por kur transparenca kthehet në survejim, besimi dëmtohet.

Kompani si Airbnb dhe Salesforce kanë gjetur “pikën e artë”: zona bashkëpunimi të hapura, të kombinuara me zona të izoluara (cubbicle) dhe dhoma të qeta (quiet room).

Transparenca nuk do të thotë heqje kufijsh, por fleksibilitet i menduar mirë. Zgjedhja autentike, ku punonjësit vendosin si dhe ku të punojnë, ndërton besim reciprok.

Zyrë e hapur apo jo?

Zyrat e hapura premtojnë inovacion dhe ide spontane, por shpesh sjellin shpërqendrim dhe lodhje. Mungesa e barrierave akustike e vizuale e vështirëson punën e thellë; në mënyrë paradoksale, ndërveprimi ballë për ballë mund të bjerë, duke u zëvendësuar nga email-et.

Zonat e ndara dhe dizajnet hibride po rivlerësohen. Ato ofrojnë kontroll dhe personalizim, duke krijuar amortizim ndaj stimulimit të vazhdueshëm. \

Modelet hibride kombinojnë hapjen me stacione gjysmë-private, duke ruajtur fokusin pa sakrifikuar bashkëpunimin. Dizajnimi për besim do të thotë ofrim opsionesh, jo imponim modelesh.

Siguria fizike dhe mendore

Dizajni i dobët ka kosto të fshehura: karrige të rregulluara keq shkaktojnë dhimbje kronike shpine; ndriçimi i pamjaftueshëm sjell lodhje vizuale; vendet e papërshtatshme nxisin dëmtime të përsëritura.

Investimet ergonomike dërgojnë mesazhin “na intereson mirëqenia juaj”, një gjest që ndërton besim real.

Si të dizajnoni për të krijuar besim

– Nardje në zona sipas nevojave: bashkëpunim, përqendrim, biseda private.
– Transparencë me kujdes: mure xhami që ruajnë edhe privatësinë akustike.
– Natyrë brenda: elemente biofilike për shëndet mendor.
– Ergonomi si prioritet.
– Hapje në komunikim: mjediset e hapura duhet të shoqërohen me vendimmarrje të hapur.

Hapësira si pasqyrë kulture

Zyra juaj tregon çdo ditë një histori për besimin. Një plan i hapur pa hapësira private mund të thotë “po ju vëzhgojmë”.

Zona të izoluara apo të ndara, pa zona bashkëpunimi nënkuptojnë “qëndroni në vijë”. Një dizajn i balancuar sinjalizon besim.

E ardhmja e punës nuk është zgjedhja e një ekstremi, por krijimi i mjediseve ku besimi lind natyrshëm, nga dizajni i ndërtuar mbi nevojat njerëzore. / Entrepreneur, Shqip.al

The post Si ndikon hapësira e zyrës në besimin dhe produktivitetin e punonjësve appeared first on Revista Monitor.

Ish-drejtori i privatësisë në Facebook, Chris Kelly, tha se faza e ardhshme e bumit të inteligjencës artificiale (IA) do të përqendrohet te rritja e efikasitetit, veçanërisht në trajnimin e modeleve dhe në uljen e kostove dhe konsumit të energjisë.

Kelly theksoi se, ndërsa kompanitë e mëdha po garojnë për të ndërtuar infrastrukturën e nevojshme për ngarkesat e IA, industria do të duhet të thjeshtojë ndërtimet që përdorin shumë energji (energy-intensive).

“Truri ynë funksionon me rreth 20 vat. Nuk na duhen qendra energjie në shkallë gigavatësh për të arsyetuar,” tha ai, duke shtuar se efikasiteti do të jetë një nga prioritetet kryesore për lojtarët e mëdhenj të IA.

Sipas Kellyt, kompanitë që arrijnë një përparim në uljen e kostove të qendrave të të dhënave do të dalin fituese në garën e IA.

Tregu i qendrave të të dhënave ka grumbulluar mbi 61 miliardë dollarë në marrëveshje infrastrukturore në vitin 2025, ndërsa disa të tjerë janë përfshirë në ethe globale ndërtimi, sipas S&P Global.

Vetëm OpenAI ka bërë angazhime mbi 1.4 trilionë dollarë për IA në vitet e ardhshme, përfshirë partneritete të mëdha me Nvidian, Oracle dhe Coreweave.

Por ky hov ka rritur shqetësimet për burimet e energjisë që do të furnizojnë këto ndërtime, në një rrjet elektrik tashmë të ngarkuar.

Në shtator, Nvidia dhe OpenAI njoftuan një projekt që përfshin të paktën 10 gigavatë qendra të dhënash, afërsisht sa konsumi vjetor i energjisë i 8 milionë familjeve në SHBA dhe i barabartë me kërkesën kulmore verore të Nju Jorkut në vitin 2024.

Shqetësimet për koston u shtuan edhe pasi DeepSeek lançoi në dhjetor 2024 një model gjuhësor të madh, falas dhe me kod të hapur, për nën 6 milionë dollarë, shumë më pak se konkurrentët amerikanë.

Kelly pret që një numër lojtarësh kinezë të dalin në pah, sidomos pas vendimit të Presidentit Donald Trump për të miratuar shitjen e çipeve Nvidia H200 drejt Kinës.

Modelet me kod të hapur, veçanërisht ato që vijnë nga Kina, do t’u japin përdoruesve akses në nivele bazë të fuqisë llogaritëse dhe në IA gjenerative dhe agjentike, përfundoi Kelly. / CNBC, Shqip.al

The post Faza e radhës e IA do të zhvendoset drejt efikasitetit dhe uljes së kostove appeared first on Revista Monitor.

Shpesh e nënvlerësojmë se sa shumë ritualet e mëngjesit mund të përcaktojnë tonin e gjithë ditës.

Kur i jep përparësi aktiviteteve që nxisin çlirimin natyral të dopaminës, nuk po zgjohesh thjesht, po i jep trurit një avantazh për t’u ndier i motivuar dhe i balancuar.

“Dopamina është një neurotransmetues, pra një kimikat që çlirohet nga qelizat e trurit, dhe lidhet kryesisht me motivimin, të nxënit dhe përforcimin,” thotë Mia Soviero, studiuese e neuroshkencës që ka kryer kërkime në NYU Langone Health dhe në Institutin Zuckerman të Universitetit Columbia.

“Nuk ka të bëjë vetëm me ndjesinë që të jemi mirë. Kryesisht ka të bëjë me të mësuarit dhe motivimin.

Ajo e ndihmon trurin të kuptojë cilat veprime ia vlen të përsëriten dhe cilat zakone duhet të përforcojmë,” shton Soviero, e cila ka themeluar edhe organizatën jofitimprurëse Research Girl, Inc., për të mbështetur studiuesit e rinj.

Një keqkuptim i zakonshëm, thotë ajo, është se nivelet e dopaminës duhet të jenë gjithmonë të larta. Në fakt, ato duhet të luhaten.

“Nuk duam dopaminë vazhdimisht shumë të lartë, por një sistem të shëndetshëm dopamine. Qëllimi është të krijosh modele të mira, ku dopamina çlirohet siç duhet.”

Ja si i strukturon Soviero mëngjeset për ta mbajtur sistemin e dopaminës të shëndetshëm:

Hapi 1: Ekspozimi ndaj dritës së diellit

Rutina ideale nis një natë më parë: gjumi i mjaftueshëm vendos bazën për ditën tjetër. Në mëngjes, ajo sigurohet të marrë dritë dielli.

“Hapja e perdes dhe marrja e disa minutave dritë dielli në fytyrë është provuar shkencërisht se ul simptomat e depresionit, veçanërisht te depresioni sezonal.”

Drita ndikon drejtpërdrejt te ritmi cirkadian. Mungesa e saj mund të rrisë melatoninën dhe të ulë serotoninën, duke sjellë ndjesi plogështie.

Hapi 2: Sudoku

Soviero rezervon kohë për aktivitete të vogla, por domethënëse, si zgjidhja e një Sudoku ditore. “Është një mënyrë e shkëlqyer për ta nisur ditën me pak dopaminë.”

Risi dhe përvoja pozitive të papritura rrisin dopaminën; prandaj edhe enigmat, fjalëkryqet apo puzzle kanë efekt të ngjashëm.

Hapi 3: Dërgo një mesazh një miku

Çdo mëngjes, ajo dërgon një mesazh të thjeshtë: “Mirëmëngjes, si je sot?” “Njerëzit janë biologjikisht të ndërtuar për lidhje,” thotë ajo.

Kontakti social përmirëson humorin dhe është i dobishëm jo vetëm për trurin, por edhe për trupin.

Izolimi dhe vetmia lidhen me rreziqe më të larta për sëmundje të zemrës, demencë dhe depresion, sipas CDC. / CNBC

The post Rutina e mëngjesit për të rritur dopaminën dhe për ta nisur ditën me humor të mirë appeared first on Revista Monitor.

Nga Ann Kirschner

Kur nisa të shkruaj një përmbledhje të vitit për arsimin e lartë, synimi ishte të reflektoja mbi një vit jashtëzakonisht të vështirë: sulme ndaj financimit të kërkimit, presion mbi studentët ndërkombëtarë, rënie regjistrimesh dhe boshllëqe buxhetore.

Por hija më e madhe mbi kampuset universitare sot është inteligjenca artificiale (IA). Dhe “A”-ja në “IA”, për shumëkënd, do të thotë ankth.

IA është bërë njëkohësisht simbol i gjithçkaje që nuk shkon në arsimin e lartë dhe i pothuajse çdo gjëje që mund ta shpëtojë atë. Bisedat me drejtues universitetesh sillen rreth të njëjtave pyetje: si të përmirësohet këshillimi i studentëve, si të ulen kostot, si të modernizohen proceset, si të përgatiten studentët për tregun e punës.

Këto nuk janë probleme të reja, por arsimi i lartë ka qenë historikisht shumë rezistent ndaj ndryshimit.

Premtimi i IA si mjeti përfundimtar i produktivitetit përballet me një realitet të ngadaltë institucional.

Shumë drejtues akademikë nuk janë të përgatitur për ta integruar teknologjinë në mënyrë strategjike, edhe pse e ardhmja i përket organizatave që dinë të kombinojnë njerëzit me IA.

Kjo është edhe më e vërtetë në universitete, ku përvoja e studentëve sot nuk ka më asnjë ngjashmëri me atë të brezave të mëparshëm.

A për Aktivizim

Ritrajnimi profesional është i pashmangshëm. Ashtu si kirurgët u detyruan të mësonin teknika të reja, edhe pedagogët duhet të përshtaten me mjete që nuk ekzistonin më parë.

Anketat tregojnë se përdorimi i IA nga stafi akademik po rritet, por ende mbetet i kufizuar dhe i shoqëruar me frikëra për etikën, mashtrimin dhe privatësinë e të dhënave.

Institucionet që e trajtojnë IA vetëm si shkelje të integritetit akademik rrezikojnë të shkëputen nga e ardhmja.

A për Akses

Në mënyrë ironike, për ata që shqetësohen për barazinë, IA është demokratizuesi më i madh.

Ajo mund të ofrojë mësim të personalizuar, 24/7, në çdo gjuhë dhe nivel, duke përmbushur nevojat për arsim dhe rikualifikim në një treg pune që po ndryshon me shpejtësi. Monopoli tradicional i universiteteve mbi transmetimin e dijes po merr fund.

A për Aftësi veprimi

Studentët e kanë kuptuar këtë më shpejt se institucionet. Ata jetojnë tashmë në të ardhmen, ndërsa universitetet ende peshojnë rreziqet.

Ndërkohë, IA po godet fort vendet e punës për të rinjtë, duke i lënë të ata të papërgatitur. Zgjidhja kërkon lidhje më të forta mes arsimit dhe punës, mësim të aplikuar dhe bashkëpunim real me punëdhënësit.

Viti ka qenë jashtëzakonisht i vështirë për arsimin e lartë, por ka edhe shembuj lidershipi që po përballen me realitetin.

Megjithatë, paraliza kulturore ka një kosto të lartë. IA nuk do të presë leje për të riformësuar të mësuarit dhe punën.

“A”-ja në IA mund të vazhdojë të nënkuptojë ankth. Por më mirë do të ishte të nënkuptonte veprim. Zgjedhja, për momentin, është ende në dorën tonë. / Forbes

The post “A”-ja te IA do të thotë ankth, dhe nuk ka asgjë artificiale në të appeared first on Revista Monitor.

Në Japoni, debati mbi ekuilibrin mes punës dhe jetës personale ka marrë përmasa të reja.

Fjala e vitit lidhet me një interpretim e këngës së Rihannas “Work”, pasi kryeministrja e parë grua e vendit, Sanae Takaichi, deklaroi se do të “braktiste idenë e ekuilibrit punë-jetë” pas zgjedhjes së saj në krye të Partisë Liberale Demokratike.

Mesazhi “punë, punë, punë” ndezi polemika të forta, sidomos për brezat që sapo hyjnë në tregun e punës.

Në një ekonomi gjithnjë e më të fragmentuar nga gig economy (ekonomia e punëve “me porosi”, ku pagesa bëhet për detyrë ose projekt, jo për një vend pune të qëndrueshëm), presionet po rriten.

Në SHBA, zgjedhja e Zohran Mamdanit si kryebashkiak i Nju Jorkut u mbështet fuqishëm nga të rinjtë, të cilët pyesin: çfarë kuptimi ka të sakrifikosh për paga të ulëta dhe stres të lartë, kur inteligjenca artificiale po rrezikon vendet e punës dhe kursimi për shtëpi apo pension duket i paarritshëm?

Të dhënat e anketave e konfirmojnë këtë zhvendosje: 43% e Gen Z thonë se kanë lënë një punë sepse nuk përputhej me jetën e tyre personale, krahasuar me 28% të baby boomers.

Për të rinjtë, fleksibiliteti, kuptimi i punës dhe mirëqenia kanë peshë po aq sa paga.

Kjo ngre pyetje thelbësore: çfarë është një ekuilibër i mirë punë-jetë?

A është normale që njerëzit të mos e përkufizojnë më veten nga profesioni?

Në një epokë ndryshimesh të shpejta dhe pabarazish në rritje, pritshmëritë për karrierën po riformësohen.

Përfundimisht, debati nuk është thjesht për oraret apo produktivitetin, por për mënyrën si duam të jetojmë.

Ekuilibri punë-jetë në epokën dixhitale nuk ka një formulë të vetme; ai po negociohet çdo ditë mes teknologjisë, tregut të punës dhe vlerave të brezave të rinj. / France24, Shqip.al

The post Ekuilibri punë-jetë në epokën dixhitale appeared first on Revista Monitor.

Këngëtarja e njohur dhe shumë e dashur për publikun, Bleona Qerreti, teksa ishte e ftuar në emisionin “Top Story”, ka rrëfyer detaje nga karriera e saj muzikore, duke u ndalur edhe në disa momente specifike.

Ajo ka treguar momentin kur performoi për herë të parë në Festivalin e Këngës kur ishte vetëm 15-vjeç dhe ‘përplasja’ që kishte me Vera Grabockën për veshjen e saj pak të ekspozuar, e cila bëri bujë asokohe.

Ajo ka treguar disa nga emrat e artistëve me të cilët ka punuar, ndërsa e veçon artin e ditëve të sotme me atë të viteve të hershme.

Sipas saj, ajo çfarë e ka bërë të famshme është pikërisht stili i saj dhe rebelizmi.

“Do të doja të veçoja, sot më ra në mend, unë isha 15-vjeç kur këndova në Festival dhe veshjen e pashë në Miss Europa 1995. Pa ditur njeri unë u pranova në Festival. Në atë kohë ishin vetëm pesë emra që të pranonin në Festival. Selim Ishmaku, Alfred Kaçinari, Vera Gabrocka, Zhani Ciko, Alqi Boshnjaku.

Veshja u përfol për përmasat dhe përmasat janë pjesë e maratonës. Unë dua të zgjas. Artisti që i reziston kohërave është vërtete artist. Ajo që unë kam qenë vërtete e vetëdijshme, është që di t’i rezistoj kohës.

Unë nuk do fokusohesha te elementi fizik, por te rezistenca në kohë, të dalësh me të njëjtin kostum pas 30 vitesh. Atëherë kishte vetëm një televizion. Sot është shumë e lehtë të bëhesh i famshëm.

Nëse këta emra të thonin që nuk pranoheshe në Festival, nuk kishe më një shans të dytë. Unë me atë rebelizmin tim, shkova te gardëroba dhe përgjegjësja më tha: ‘Nëse të sheh Vera Grabocka këtu, na mbyti të dyjave’. Unë shkoj, marr veshjen dhe ndërkohë që po mbyllja zinxhirin, aty hyn Vera Gabrocka dhe më tha: ‘Ku shkon ti gjysmë e zhveshur?’. Unë ngela, ndërkohë që Vera mbylli derën.

E kuptova që të dilja me këtë veshje në Festivalin ku Vera Grabocka ishte regjisore, përgjigja do ishte jo. Unë në mes të performancës, hoqa pelerinën dhe Vera Gabrocka e mbajti kamerën te unë dhe të nesërmen kur u zgjova, isha Bleona Qereti”, është shprehur Bleona.

Ajo ka treguar edhe si arriti të futet në coverin e revistës prestigjioze të modës, “Vogue Latina”, të cilën nuk e quan sukses personal apo çështje fati por një dëshmi që ‘ëndrrat duhet të kapen prej flokësh’.

“Unë jam mësuar që jam gjykuar dhe jam parë gjithmonë me lupë për vendimet dhe veprimet që kam bërë. Njerëzit këtu gjykonin me një tjetër kënd pa e dikur se me çfarë ideja mbrapa janë marrë vendimet. Jam gjykuar edhe për limitet e trurit të njerëzve që flisnin për mua. Limitet e tyre nuk janë perceptimi im. Arritjen në kopertinën e Vogue nuk do ta klasifikoja suksese personal, por një dëshmi që ëndrrat duhet të kapen prej flokësh, nuk është çështje fati. Suksesi është si ajsberg. Kjo është fryt i një pune shumëvjeçare e imja dhe një vet-sakrifikim, gjërat që shqiptarët nuk e dinë. Kam nisur një brend dikur në 2013 dhe kam bërë një fotoshoot me një fotograf të Vogue, sepse për brendin që unë doja ti paraqisja Amerikës, ishte ai që kishte fotografuar Monica Belluccin më shumë se çdo njeri tjetër.

Amerika nuk do një kopje të shëmtuar të emrave që kanë. Bëra një analize se çfarë do i ofrojë unë Amerikës dhe për çfarë mund të më dojë. Me llogarinë time më doli që Amerika nuk ka një Pop Singer, Një Monica Bellucci në një formë pop-singer me një personalitet të Gagës dhe Madonës. Asnjëherë nuk ka pasur një persona klasik me personalitet të çmendur. Bashkova look-un dhe personalitetin. Unë për Amerikën nuk do jem asnjëherë një artiste amerikane por një e huaj që është e famshme në Amerikë sepse është e famshme diku tjetër. Është kollaj të thuash unë shkoi dhe di, por e mira e njerëzve të suksesshëm është që ata e kuptojnë që ata nuk din. Profesionistëve u kam lënë të marrin vendimet e duhura për gjërat që unë nuk i dija”, u shpreh Bleona.

The post Bleona Qereti rrëfen detaje nga karriera e saj: Si u bëra e famshme appeared first on Albeu.com.

Nikole Bernard Dawes thotë se sipërmarrja është zgjedhje personale, jo detyrim për punonjësit

Nicole Bernard Dawes, themeluese e markës së ujit të gazuar Nixie dhe e markës së njohur të ushqimeve Late July (me vlerë 100 milionë dollarë), pranon se ekuilibri punë–jetë për të është një “situatë e vetëkrijuar”, por thekson se për punonjësit e saj kjo nuk duhet të jetë e pranueshme.

Sipërmarrësit shpesh e kanë të vështirë të largohen nga puna, kur mbi supet e tyre qëndron fati i kompanisë.

Debati mbi ekuilibrin punë–jetë është i fortë në botën e biznesit: a është e mundur të rritësh një kompani shumëmilionëshe dhe njëkohësisht të gjesh kohë për veten?

Dawes është mbështetëse e fortë e shkëputjes nga puna, por vetëm për ekipin e saj.

“Jam pak hipokrite, sepse unë nuk shkëputem kurrë. Asnjëherë,” thotë ajo për Fortune. “Por nga ana tjetër, nuk dua të jem personi që pengon një anëtar të ekipit.”

Dawes i inkurajon punonjësit të mbyllin gjithçka sapo mbaron orari, ndërsa vetë e ka pranuar prej dekadash se duhet të jetë gjithmonë “online”.

Ajo themeloi Late July në vitin 2003; kompania u ble fillimisht pjesërisht nga Campbell’s në 2014 dhe plotësisht në 2017.

Në vitin 2018, ajo hyri në një tjetër treg me Nixie, që sot shet ujëra dhe pije pa sheqer në mbi 11,000 dyqane dhe ka siguruar 27 milionë dollarë financim këtë vit.

“Unë e pranova këtë. Jam sipërmarrëse dhe e kam zgjedhur vetë këtë jetë. Punonjësit e mi nuk kanë firmosur për të qenë sipërmarrës,” thotë ajo.

E rritur në një familje biznesi, mes dyqanit bio të së ëmës dhe perandorisë së ushqimeve Cape Cod Chips të të atit, Dawes e ka parë nga afër çmimin e sipërmarrjes.

Kjo e ka bërë të ndërgjegjshme për sakrificat, por edhe për rëndësinë e pasionit.

Edhe pse pranon se nuk shkëputet kurrë plotësisht, ajo ruan disa prioritete: darka familjare pothuajse çdo mbrëmje, shëtitje ditore, aktivitet fizik.

I pëlqen plazhi, leximi, gatimi, dhe madje blerjet në supermarket, që i quan “hobi”, duke vëzhguar çfarë zgjedhin konsumatorët.

“Ka mëngjese kur zgjohem dhe them: ‘Nuk e besoj sa me fat jam që bëj këtë punë’,” thotë Dawes.

“Kur e ndjen kështu, nuk të duket si punë, por si diçka argëtuese gjatë gjithë kohës.” / Fortune, Shqip.al

The post Sipërmarrësja që nuk shkëputet kurrë nga puna, por kërkon ekuilibër për stafin appeared first on Revista Monitor.

Inovacioni rrallë vjen i paketuar bukur. Më shpesh, ai lind në mesin e rrëmujshëm, kur idetë janë ende në formim, supozimet po lëkunden dhe krijuesit pyesin veten nëse kanë “mbërritur”.

Pikërisht aty vepron Jason F. McLennan. Arkitekti, autori dhe pionieri i Living Building Challenge argumenton prej kohësh se obsesioni me perfeksionin është një nga pengesat më të mëdha të përparimit.

Në librin e tij të ri The Magic of Imperfection: The ¾ Baked Secret to Unlocking Innovation and Getting More Done, McLennan përshkruan një filozofi që e sheh ekselencën si produkt të bashkëpunimit dhe pranimit strategjik të ‘paplotësisë’.

Ai i fton drejtuejsit të rishikojnë mënyrën si ndërtojnë, krijojnë dhe matin suksesin.

Si arkitekt, thotë McLennan, duhet të marrësh mijëra vendime të ndërlikuara, nën afate të rrepta dhe buxhete të kufizuara.

Kjo të mëson shpejt se kur duhet të ndalosh përsosjen e detajeve dhe të ecësh përpara.

Një ide qendrore është metafora e “trim tab”-it, timoni i vogël që ndihmon timonin e madh të kthejë një anije gjigante.

Çelësi i ndikimit, thotë ai, është të dish ku të vendosësh levën. Kjo mësohet vetëm duke provuar dhe duke dështuar.

McLennan shqetësohet se kultura moderne e ndëshkon aq fort dështimin, sa vret inovacionin që në nisje.

Inovacioni kërkon rreziqe të llogaritura dhe pranimin e mundësisë për të gabuar. Zgjidhja? Të shkëputësh egon nga puna, të jesh objektiv dhe t’i shohësh dështimet si mjetet më të fuqishme të të mësuarit.

Qasja “¾ e pjekur” kërkon feedback në momentin e duhur, as shumë herët, as shumë vonë. Zhurma e rrjeteve sociale nuk është feedback real; vlera vjen nga kritika e informuar e kolegëve, mentorëve dhe klientëve.

Frika nga dështimi i bën kompanitë gjithnjë e më burokratike dhe të ngurta. “Shumë e mëdha për të dështuar” shpesh do të thotë të fryra dhe jo elastike dhe në mënyrë paradoksale, më të rrezikuara.

Çdo shpikje e madhe nisi e papërsosur. Po të prisnin perfeksionin, shumë prej tyre s’do të ekzistonin.

Papërsosmëria nuk është armiku i madhështisë, është porta hyrëse e saj. / Forbes, Shqip.al

The post Si heqja dorë nga perfeksionizmi përshpejton inovacionin appeared first on Revista Monitor.

Zhvillimi i aftësive drejtuese mbështetet shpesh te një ide e vetme: identifiko dobësitë e tua dhe puno pa u lodhur për t’i përmirësuar.

Liderët nxiten të bëhen sa më “të plotë”, të zhvillojnë çdo kompetencë dhe të lëmojnë çdo cep të ashpër.

Por nga puna me mijëra drejtues dhe analiza e mijëra ekipeve del vazhdimisht një realitet tjetër: shumica e dobësive të lidershipit nuk janë mangësi personale për t’u korrigjuar, por boshllëqe rolesh në ekipin përreth.

Me fjalë të tjera, çdo lider ka një dobësi, por zgjidhja nuk është gjithmonë vetë-përmirësimi. Zgjidhja është roli që mungon në rrethin e tij më të afërt.

Në vend që të synoni të bëheni “lideri i plotësuar”, suksesi vjen duke ndërtuar role plotësuese që neutralizojnë pikat e verbra.

Jo të jesh i mirë në gjithçka, por të ndërtosh ekipe që, së bashku, mbajnë të gjitha forcat që një drejtues i vetëm nuk mund t’i ketë.

Ekipet më të suksesshme kanë një ekuilibër prej pesë rolesh: Drejtuesit marrin vendime dhe përcaktojnë drejtimin; Arritësit ekzekutojnë dhe dorëzojnë rezultate; Stabilizuesit krijojnë strukturë dhe disiplinë; Harmonizuesit ruajnë marrëdhëniet dhe klimën emocionale; Inovatorët sfidojnë status quo-në dhe sjellin ide të reja.

Këto nuk janë tituj pune, por mënyra natyrore kontributi. Mungesa e qoftë njërit krijon mosfunksionim të parashikueshëm.

Një studim tregon se 97% e ekipeve më efektive i kishin të pesë rolet e përfaqësuara, kundrejt vetëm 21% të ekipeve më pak efektive.

Dështimet nuk vijnë nga paaftësia individuale, por nga mungesa e perspektivave kyçe.

Kjo e bën të qartë një të vërtetë të pakëndshme: drejtuesit nuk dështojnë për shkak të të metave personale, por sepse u mungon kundërpesha që i kompenson ato.

Trajnimi shpesh supozon se problemi është mungesë aftësish. Në fakt, është mungesë roli.

Askush nuk shndërrohet rrënjësisht në një tip tjetër kontribues vetëm me kurse.

Nëse keni vështirësi me planifikimin, ju duhet një Stabilizues; nëse shmangni konfliktin, një Drejtues; nëse mërziteni nga ekzekutimi, një Arritës; nëse mendoni shumë konservator, një Inovator; nëse nuk kapni nënrrymat emocionale, një Harmonizues.

Mesazhi i ri është i qartë: ndaloni së “rregulluari” veten dhe filloni të rekrutoni të kundërtën tuaj.

Lidershipi i vërtetë nuk është të bëhesh një ekosistem i vetëm, por të ndërtosh ekosistemin e duhur të roleve.

Liderët më të mirë nuk janë pa dobësi; ata janë të zgjuar mjaftueshëm për t’i çiftuar ato. / Forbes, Shqip.al

The post Dobësia e drejtuesve për të cilën askush nuk flet dhe pse trajnimi nuk e zgjidh appeared first on Revista Monitor.

Ja si rikthehen në produktivitet ekspertët e menaxhimit të kohës kur mbingarkohen nga detyrat.

Kur puna akumulohet, është e lehtë të mbetesh pas me projektet dhe afatet. E kombinuar me stresin e përhershëm të jetës së përditshme, kjo ngarkesë mund të duket e pakapërcyeshme.

Nuk jeni të vetëm: edhe trajnerët e produktivitetit mbeten pas herë pas here.

Ja këshillat më të mira që ata ndajnë për të mos u ndier të mbingarkuar:

1. Kërkoni ndihmë

Ndaloni, qartësoni mendjen dhe organizoni detyrat sipas përparësisë, rëndësisë dhe mundësisë për delegim. Delegimi përfshin edhe negocimin e afateve ose heqjen e detyrave nga axhenda.

Mos kini frikë të kërkoni ndihmë, shpesh menaxherët e vlerësojnë këtë.

2. Nxirrni gjithçka nga mendja në letër

Ndani një fletë në katër pjesë: “Duhet”, “Do të ishte mirë”, “Mund”, “Dua”. Kjo ndihmon të dalloni urgjencën dhe të renditni prioritetet.

3. Zvogëloni ngarkesën e projekteve

Listoni projektet, hiqni ose delegoni ato më pak të rëndësishme dhe rinegocioni afatet kur është e nevojshme.

Shpesh, ngarkesa reale mund të ulet ndjeshëm.

4. Pranoni: “Jam i mbingarkuar dhe kam nevojë për ndihmë.”

Përcaktoni urgjencën, kufizoni shpërqendrimet dhe punoni i përqendruar për intervale të caktuara.

5. Komunikoni shpejt kur përfshihen të tjerë

Bëni një pauzë, qartësoni situatën dhe njoftoni menjëherë palët për afatet e reja. Transparenca ul stresin.

6. Bëni një pyetje sqaruese

Cila është ajo një gjë që, nëse zgjidhet, do t’i bëjë të tjerat më të lehta ose të parëndësishme?

7. Qetësoni mendjen

Filloni me frymëmarrje ose ndërgjegjësim, shkruani detyrat dhe caktoni prioritetet me Matricën e Eisenhower-it: urgjente/rëndësishme, planifikim, delegim, eliminim.

Shpesh rezulton se ngarkesa është e menaxhueshme me fokus. Nëse jo, negocioni afatet, njerëzit zakonisht tregohen mirëkuptues kur u shpjegoni situatën. / HuffPost, Shqip.al

The post Këshilla që ekspertët e produktivitetit ndjekin kur mbeten pas me punën appeared first on Revista Monitor.

Nëse ndonjëherë keni ndjerë se një ditë e mbushur me mbledhje pa pushim ju shteron energjinë, nuk jeni të vetëm.

Një studim i Microsoft tregon se mbledhjet e njëpasnjëshme, pa pushime, rrisin realisht nivelet e stresit në tru.

Në vitin 2021, studiuesit e Laboratorit të Faktorëve Njerëzorë të Microsoft monitoruan aktivitetin e trurit të 14 personave gjatë thirrjeve me video, përmes elektroencefalogramit.

Një grup zhvilloi katër takime nga 30 minuta pa pushime, ndërsa grupi tjetër kishte pushime 10-minutëshe mes tyre. Javën pasuese, grupet ndërruan rolet.

Rezultatet treguan se tek pjesëmarrësit pa pushime, aktiviteti i valëve beta, i lidhur me stresin, rritej me çdo takim pasues.

Madje, edhe pritja e takimit të radhës shkaktonte rritje të stresit. Ndërkohë, tek ata që kishin pushime, aktiviteti beta mbeti i qëndrueshëm.

Studiuesit analizuan gjithashtu asimetrinë ballore alfa, një tregues i angazhimit mendor.

Pjesëmarrësit me pushime shfaqën nivele më të larta përqendrimi dhe angazhimi, ndërsa ata pa pushime rezultuan më pak të angazhuar mendërisht.

Edhe pse kampioni ishte i vogël, studimi përputhet me kërkime të tjera që tregojnë se mbingarkesa me mbledhje ul produktivitetin dhe rrit pakënaqësinë.

Në një sondazh me 76 kompani, reduktimi i mbledhjeve me 40% çoi në më shumë se dyfishim të produktivitetit dhe rritje të kënaqësisë së punonjësve me 52%.

Ekspertët rekomandojnë që pushimet mes mbledhjeve të mos shpenzohen në email apo rrjete sociale, por në aktivitete që ndihmojnë çlodhjen, si ecja ose ushtrimet e frymëmarrjes.

Edhe disa minuta pushim mund të bëjnë një ndryshim të ndjeshëm në stres dhe përqendrim.

Mesazhi është i qartë: një frymëmarrje e shkurtër është më efektive sesa “të durosh” një maratonë mbledhjesh pa pushim. / HuffPost, Shqip.al

The post Ja çfarë i ndodh trurit kur jeni në mbledhje të njëpasnjëshme appeared first on Revista Monitor.

Çfarë po ndodh brenda departamentit që duhet të ruajë etikën?

Një studim i fundit ka zbuluar një statistikë të pazakontë dhe shqetësuese: 1 në 5 lidhje jashtëmartesore që lindin në vendin e punës përfshin një person nga departamenti i Burimeve Njerëzore (BNJ), pikërisht struktura që ka për detyrë të mbrojë etikën, të sigurojë mirëqenien e stafit dhe të garantojë një kulturë të shëndetshme pune.

Ky zbulim ka ngritur alarme mbi balancat e pushtetit brenda BNJ, si dhe mbi rreziqet e përzierjes së roleve profesionale me ato personale.

Ekspertët theksojnë se pozita e veçantë e punonjësve të departamentit tëBNJ, qasja në të dhëna të ndjeshme, ndërveprimet e shpeshta me punonjësit dhe besimi që organizata u jep, krijon një terren ku kufijtë etikë mund të mjegullohen lehtësisht.

Sipas psikologes organizative Dr. Elaine Morris, këto të dhëna duhen parë si një “sinjal zgjimi” për kompanitë.

Ajo argumenton se në shumë raste, vetë departamenti i BNJ funksionon pa monitorim të brendshëm, duke e bërë më të lehtë tejkalimin e kufijve profesionalë pa pasoja të menjëhershme.

“Kur një departament ka akses në gjithçka, por mbi të ka pak mbikëqyrje, atëherë rreziku për abuzim me besimin rritet ndjeshëm,” thotë ajo.

Studimi ngre gjithashtu pyetje të rëndësishme për kulturën organizative:

Sa të forta janë protokollet e etikës?

A trajtohen të gjithë punonjësit njësoj përpara rregullave disiplinore?

Dhe, më e rëndësishmja, kush i mban nën kontroll ata që supozohet të jenë kontrolluesit?

Organizatat, sugjerojnë ekspertët, duhet të rivlerësojnë trajnimet e etikës, të forcojnë protokollet e raportimit dhe të krijojnë mekanizma të pavarur mbikëqyrjeje për BNJ.

Kjo është veçanërisht e rëndësishme, pasi lidhjet e tilla jo vetëm cenojnë besimin, por krijojnë rreziqe serioze për konflikt interesi, favorizim dhe shkelje të konfidencialitetit.

Në fund të ditës, ky zbulim nuk është vetëm një statistikë e çuditshme: është një pasqyrë e një problemi më të thellë mbi mënyrën se si ndërtohen marrëdhëniet e fuqisë brenda ndërmarrjeve.

Dhe për kompanitë që duan të ndërtojnë kultura të shëndetshme pune, etikës duhet t’i jepet po aq rëndësi sa performancës. / Historical Insights, Shqip.al

The post Një në pesë lidhje jashtëmartesore në punë përfshin një punonjës të BNJ appeared first on Revista Monitor.

Gjetja e një ekuilibri të shëndetshëm mes punës dhe jetës personale është thelbësore gjatë gjithë vitit, por bëhet veçanërisht sfiduese gjatë sezonit të festave.

Ngarkesa profesionale shpesh rritet ndërsa planet familjare dhe sociale shtohen, duke krijuar presion për të përmbushur gjithçka në të njëjtën kohë. Megjithatë, specialistët e mirëqenies theksojnë se edhe në këtë periudhë është plotësisht e mundur të ruash qetësinë dhe të shijosh momentet e fundvitit, nëse vepron me organizim dhe vetëdije.

Balancimi i punës dhe jetës nuk do të thotë të kontrollosh çdo detaj apo të përpiqesh të jesh kudo njëkohësisht. Përkundrazi, do të thotë planifikim i kujdesshëm, vendosje e kufijve dhe njohja e asaj çfarë është me të vërtetë prioritet.

Festat sjellin emocione të forta, por edhe angazhime shtesë, ndaj menaxhimi i tyre kërkon një qasje të matur.

Sipas ekspertëve, krijimi i një orari të qartë është hapi i parë drejt një sezoni të suksesshëm. Kjo nënkupton që detyrat profesionale të planifikohen më herët dhe të mbyllen brenda afateve të arsyeshme, në mënyrë që ditët festive të mos dominohen nga puna e mbetur pezull.

Vendosja e kufijve është po aq e rëndësishme. Shpesh, gjatë dhjetorit, pritet të jemi më të disponueshëm, si në punë, ashtu edhe në familje.

Megjithatë, të dish të thuash “jo” ndaj angazhimeve që tejkalojnë kapacitetin tënd është pjesë e një ekuilibri të qëndrueshëm.

Punëdhënësit dhe kolegët zakonisht e mirëkuptojnë nevojën për të mbajtur ritëm normal, sidomos në një periudhë të ngarkuar si kjo.

Po ashtu, familjarët dhe miqtë mund të kuptojnë nëse u komunikohet qartë se cila ditë apo orë është më e përshtatshme për takime apo aktivitete.

Një tjetër element i rëndësishëm është kujdesi për veten. Festat shpesh shoqërohen me ritme të shpejta, udhëtime, gatime, blerje dhe takime të shumta.

Në këtë vrull, shumë njerëz harrojnë të pushojnë. Ekspertët sugjerojnë që çdo person të gjejë momente të shkurtra qetësie gjatë ditës, qoftë një shëtitje, leximi i diçkaje të këndshme apo heqja dorë për pak orë nga pajisjet elektronike.

Këto mikro-pushime ndihmojnë në uljen e stresit dhe rrisin produktivitetin në punë.

Delegimi i detyrave mund të jetë po ashtu një shpëtim i madh. Në punë, kjo mund të nënkuptojë ndarjen e përgjegjësive me kolegët ose kërkimin e ndihmës kur projektet bëhen shumë të ngarkuara.

Në jetën personale, përfshirja e familjes në detyrat e shtëpisë apo planifikimin e festave mund të ulë ndjeshëm lodhjen. Nuk ka arsye që gjithçka të bjerë mbi një person të vetëm, sidomos gjatë një periudhe që duhet të jetë e gëzueshme.

Planifikimi financiar është gjithashtu pjesë e ekuilibrit. Shpenzimet e festave mund të kthehen në burim stresi nëse nuk kontrollohen.

Hartimi i një buxheti realist dhe ndjekja e tij shmang surprizat e pakëndshme dhe ndihmon që pushimet të jenë më të qeta. Po ashtu, planifikimi i kohës për pushime apo ditë të lira përpara festave mund të krijojë një tranzicion të butë nga rutina e përditshme drejt atmosferës festive.

Në fund, është e rëndësishme të kujtojmë që ekuilibri nuk arrihet me përpikmëri çdo ditë. Ka momente kur puna do të kërkojë më shumë vëmendje dhe të tjera kur jeta personale do të ketë prioritet.

Ajo çfarë ka rëndësi është ruajtja e një ritmi të qëndrueshëm në afatgjatë dhe aftësia për t’u përshtatur me situatat, pa humbur qëllimin kryesor: të jetosh një sezon festash të mbushur me qetësi, gëzim dhe lidhje të sinqerta me njerëzit e dashur. / Crosswalk, Shqip.al

The post 7 këshilla për të ruajtur ekuilibrin punë-jetë gjatë festave appeared first on Revista Monitor.

Sipas ekspertëve të produktivitetit, mënyra se si nis mëngjesi ka ndikim të drejtpërdrejtë te fokusi, energjia dhe ritmi i gjithë ditës.

Ndaj ata shmangin disa zakone të zakonshme, të cilat, sipas tyre, prishin jo vetëm orët e para, por edhe produktivitetin e mëvonshëm.

Rachel Wilkerson Miller, autore dhe specialiste e organizimit personal, thotë se kurrë nuk nis ditën duke shfletuar pa qëllim në lajme apo rrjete sociale.

Ajo e kufizon ekspozimin ndaj përmbajtjes së lodhshme menjëherë pas zgjimit, pasi, sipas saj, shfletimi herët e shpërqendron dhe e zhyt në përtaci.

Në vend të kësaj, ajo lexon një buletin të shkurtër me titujt kryesorë, ndërsa kafen e mëngjesit e shoqëron me një podcast, video ose një lojë të qetë.

Alan Henry, redaktor dhe autor librash mbi eficiencën në punë, zgjedh të mos e nisë ditën ngadalë. Ai preferon një “shkundje energjie”, si dush i shpejtë dhe kafe, për të hyrë menjëherë në ritëm.

Për të, mëngjesi nuk është koha për ushtrime fizike apo vakte të rënda, sepse e bëjnë të përgjumur.

Ai ruan energjinë e parë të ditës për t’u fokusuar në punë, pasi kreativiteti i tij arrin kulmin në orët e pasdites.

Ekspertja e organizimit Rashelle Isip thotë se shmang rreptësisht detyrat e ndërlikuara të shtëpisë në mëngjes, si plotësimi i dokumenteve financiare apo leximi i politikave të rëndësishme.

Këto kërkojnë përqendrim dhe kohë të plotë, gjë që mëngjesi nuk e ofron. Nëse i fillon herët, ajo rrezikon të gabojë, të nxitohë ose të ndjejë stres të panevojshëm, ndërkohë që mendja i është ndarë mes punës, detyrave të ditës dhe përgatitjes personale.

Trajnerja e produktivitetit Grace Marshall nuk zgjohet herët.

Ajo nuk është pjesë e “klubit të orës 5 të mëngjesit”, duke theksuar se gjumi cilësor është çelësi për performancë të mirë, sidomos para eventeve, udhëtimeve apo fjalimeve publike.

Marshall planifikon udhëtimet në mënyrë që të shmangë trenat dhe avionët shumë herët, pasi lodhja e mëngjesit të prish gjithë ditën.

Ndërsa ekspertja e menaxhimit të kohës Laura Vanderkam thotë se nuk e nis ditën pa qartësuar më parë qëllimin e saj kryesor.

Ajo përgatit një listë shumë të shkurtër detyrash të domosdoshme, të cilën e konsideron si një marrëveshje me veten.

Kjo i jep drejtim ditës dhe e ndihmon të ruajë fokusin, pavarësisht ndërprerjeve apo angazhimeve të papritura.

Tipari i përbashkët?

Mëngjeset nuk janë koha për shpërqendrime, ngarkesa të panevojshme apo vendime të vështira.

Ekspertët këshillojnë që orët e para të ditës të jenë të qeta, të qëllimshme dhe të orientuara drejt energjisë dhe qartësisë, për një ditë më produktive dhe më të qëndrueshme. / HuffPost, Shqip.al

The post 5 gjërat që ekspertët e produktivitetit nuk i bëjnë kurrë në mëngjes appeared first on Revista Monitor.

Në vitin 2024, rreth 35 milionë njerëz në botë u identifikuan si nomadë dixhitalë, përfshirë 16.9 milionë amerikanë me të ardhura mesatare 123,500 dollarë.

Jeta e nomadit dixhital shihet shpesh si aventurë e pafundme, por realiteti shpesh është më kompleks: internet i pasigurt, viza të kufizuara, kriminalitet dhe barriera kulturore që mund ta kthejnë “ëndrrën” në stres.

Sipas Marie DeCosse (NOMAD Travel Groups), shumë sfida shfaqen vetëm pasi nomadët mbërrijnë në destinacion.

Italia, për shembull, ka proces të paqartë vizash freelance; në Tajlandë, mbështetja te vizat turistike sjell rreziqe të gjobave apo ndalimeve; ndërsa në Indonezi, viza “second-home” kërkon depozitë të lartë financiare.

Pavarësisht teknologjisë, kufijtë ligjorë, tatimet dhe kufizimet e punës e vështirësojnë jetën në distancë.

Rreziqet shtohen për gratë dhe komunitetet e margjinalizuara: ngacmimet në Marok, homofobia në disa vende të Europës Lindore, apo profilizimi racor në Meksikë dhe Kolumbi ndikojnë drejtpërdrejt mirëqenien dhe aftësinë për të punuar.

Destinacionet problematike:
– Indonezia (Bali): internet i pasigurt, mungesë infrastrukture, trafik i rënduar.
– Meksika (Tulum): Wi-Fi i dobët, rritje çmimesh, shërbim i kufizuar shëndetësor.
– Portugalia (Lisbonë): turizëm masiv, qira të larta, rregulla komplekse fiskale.
– Kolumbia (Medellín): siguri e paqëndrueshme, internet i luhatshëm, kufizime bankare.
– Brazili: kriminalitet urban dhe internet i paqëndrueshëm.
– Ekuadori: viza kufizuese për nomadët dhe proces i ngadaltë miratimi.
– Bahamas & Bermuda: kosto shumë të larta dhe infrastrukturë interneti e kufizuar.

Vendet me rreziqe të theksuara (si Venezuela, Nigeria apo disa zona të Afrikës dhe Lindjes së Mesme) vuajnë nga pasiguria, inflacioni, energjia e paqëndrueshme dhe interneti i dobët, por enklava më të qëndrueshme ekzistojnë për nomadët me përvojë që marrin masa sigurie.

Sipas DeCosse, gabimi më i madh i fillestarëve është të heqin dorë nga shtëpia dhe të zhvendosen menjëherë.

Ajo sugjeron testimin e vendeve përpara angazhimit afatgjatë, sepse pamja, çmimi apo trendet në Instagram shpesh fshehin sfida për infrastrukturën, kulturën apo sigurinë. / AllWork, Shqip.al

The post 10 destinacione të njohura për nomadët dixhitalë që nuk janë ashtu si duken appeared first on Revista Monitor.

Prindërit, kujdestarët dhe personat me aftësi të kufizuara janë ndër përfituesit kryesorë të opsioneve fleksibël të punës, sipas një raporti të ri të parlamentit britanik, i publikuar në një kohë kur papunësia në Britani është rritur në 5%.

Ndërsa debati për avantazhet dhe kufizimet e punës nga shtëpia vijon, raporti “A funksionon puna nga shtëpia?” sugjeron se puna në distancë mund të ndihmojë jo vetëm mbajtjen e stafit, por edhe rikthimin në tregun e punës të personave që përndryshe nuk do të mund të punonin.

Një e anketuar tha: “E lashë punën pas 14 vitesh sepse kujdesi për fëmijët ishte tepër i shtrenjtë.”

Raporti mbështetet në dëshmi të ekspertëve për të analizuar ndikimin e modeleve të ndryshme të punës mbi individët, produktivitetin dhe bizneset.

Publikimi erdhi pak ditë pasi të dhënat e ONS treguan rritjen e papunësisë, duke theksuar rëndësinë e opsioneve fleksibël, sidomos për prindërit, kujdestarët dhe personat me aftësi të kufizuara.

Studiuesit përmendin edhe prova nga Italia, ku puna fleksibël ka krijuar mundësi të reja për të balancuar detyrimet familjare dhe profesionale.

Raporti nënvizon se puna në distancë përputhet me prioritetet qeveritare për rritjen e punësimit të personave me aftësi të kufizuara.

Megjithatë, ai pranon se shumë profesione kërkojnë praninë fizike.

Profesionistët, të diplomuarit dhe banorët e Londrës kanë shumë më tepër gjasa për punë fleksibël; rreth 55% e punonjësve të zyrave ndjekin modelin hibrid, më shumë se dyfishi i normës kombëtare.

Sipas raportit, puna fleksibël mund të ndihmojë edhe në uljen e pabarazive rajonale, duke shpërndarë më mirë popullsinë dhe konsumin.

Mbretëria e Bashkuar renditet ndër vendet me nivelin më të lartë të punës në distancë globalisht.

Të dhënat nga Global Survey of Working Arrangements tregojnë se britanikët punojnë mesatarisht 1.8 ditë në javë nga shtëpia, më shumë se çdo vend tjetër europian.

Mesatarja globale është 1.2 ditë, duke varion nga 0.5 në Korenë e Jugut deri në 1.9 ditë në Kanada.

ONS raporton se, që prej pandemisë, puna hibride është rritur ndjeshëm.

Në periudhën prill–qershor 2025, rreth 39% e të rriturve në Britani punonin nga shtëpia të paktën pjesërisht: 26% me model hibrid dhe 13% plotësisht në distancë, ndërsa 43% udhëtonin çdo ditë drejt vendit të punës.

Sipas platformës globale të punësimit Indeed, puna hibride është tashmë normë në tregun britanik. / Euronews, Shqip.al

The post Puna në distancë dhe ajo hibride mund të rrisin punësimin appeared first on Revista Monitor.