❌

Normal view

There are new articles available, click to refresh the page.
Today — 4 February 2026Main stream

09:00 ËshtĂ« sensacioni i Hollivudit qĂ« po e shijojmĂ« tĂ« gjithĂ«: megayjet e kinemasĂ« nĂ« moshĂ«, tĂ« joshur drejt njĂ« ekrani televiziv 

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
4 February 2026 at 09:00

Fiona Sturges*

Shrinking, seriali televiziv për Jimmy-n e Jason Segel-it, një psikoterapist në zi që nuk arrin të ndalojë së thëni pacientëve çfarë mendon vërtet, në letër duket mjaft i pafajshëm. Nga Frasier te In Treatment e deri te Sex Education, nuk mungojnë dramat televizive për terapistë disfunksionalë. Ajo që e dallon Shrinking nga turma është prania e Harrison Ford, i cili luan mentorin tetëdhjetëvjeçar të Jimmy-t. Këtu shohim një megayll hollivudian që konsumon ushqime me kanabis, përballet me dështimet si baba dhe përpiqet të mbajë nën kontroll simptomat e Parkinsonit. Edhe pse Segel ndan titullin kryesor me Ford-in, ky i fundit është tërheqja kryesore dhe merr replikat më të mira.

Edhe 1923 i Paramount, prequel-i i Yellowstone nga showrunner-i Taylor Sheridan, mbĂ«shtetet nĂ« statusin e Ford-it si “burrĂ« shteti” i kinemasĂ«, duke portretizuar pĂ«rpjekjet e njĂ« familjeje blegtorĂ«sh pĂ«r tĂ« ruajtur pasurinĂ« dhe pozitĂ«n e tyre gjatĂ« Depresionit tĂ« Madh. BashkĂ« me Ford-in luan Helen Mirren, njĂ« tjetĂ«r aktore tetĂ«dhjetĂ«vjeçare qĂ« mĂ« parĂ« ishte shfaqur me tĂ« nĂ« filmin e vitit 1986 The Mosquito Coast. I vendosur nĂ« Montana, 1923 Ă«shtĂ« njĂ« dramĂ« elegante qĂ« e kthen nĂ« art tĂ« lartĂ« fizionominĂ« e ashpĂ«r tĂ« protagonistĂ«ve, bashkĂ« me prirjen e tyre pĂ«r brutalitet.

Po çfarĂ« duhet tĂ« mendojmĂ« pĂ«r plejadĂ«n e vjetĂ«r tĂ« kinemasĂ« qĂ« ushtron zanatin e saj nĂ« ekranin e vogĂ«l? Dikur, yjet e Hollivudit tĂ« vjetĂ«r do ta kishin pĂ«rbuzur kalimin nĂ« televizion. NjĂ« hap i tillĂ« do tĂ« ishte shenjĂ« e sigurt se karriera e tyre po fundosej, edhe pse Barbara Stanwyck dhe Joan Collins i shpĂ«rfillĂ«n snobĂ«t nĂ« vitet ’80 kur iu bashkuan kastit tĂ« The Thorn Birds dhe Dynasty. Collins u bĂ« njĂ« yll edhe mĂ« i madh si super-zuzarja Alexis Carrington nĂ« Dynasty sesa kishte qenĂ« nĂ« tĂ« njĂ«zetat, nĂ«n kontratĂ« me 20th Century Fox, nĂ« filma si Land of the Pharaohs dhe The Opposite Sex. NĂ« tĂ« kundĂ«rt, interpretimi i sikletshĂ«m i Charlton Heston nĂ« spin-off-in The Colbys pati efektin e kundĂ«rt, duke i dhĂ«nĂ« thuajse goditjen pĂ«rfundimtare karrierĂ«s sĂ« tij. Pas kĂ«saj, aktori u kufizua nĂ« role komike episodike dhe mitingje tĂ« NRA-sĂ«.

Peizazhi televiziv i sotĂ«m duket qartazi ndryshe pĂ«r yjet hollivudianĂ« qĂ« duan tĂ« zgjerojnĂ« horizontet e tyre, duke ofruar mĂ« shumĂ« larmi dhe, nĂ« pĂ«rgjithĂ«si, njĂ« dramĂ« tĂ« njĂ« niveli mĂ« tĂ« lartĂ« se dikur. Mjafton tĂ« pĂ«rmendim Meryl Streep, e cila u shfaq nĂ« sezonin e dytĂ« tĂ« Big Little Lies nĂ« vitin 2019 dhe mĂ« pas iu bashkua me gĂ«zim komedisĂ« hit tĂ« Hulu-t Only Murders in the Building. Ose Gary Oldman, qĂ« pasi ka luajtur DrakulĂ«n dhe Churchillin nĂ« ekranin e madh, shfaqet si njĂ« agjent i vjetĂ«r dhe i pakrehur nĂ« Slow Horses. Ose Kathy Bates, qĂ« luan avokaten shtatĂ«dhjetĂ«vjeçare nĂ« Matlock, e nĂ«nvlerĂ«suar vazhdimisht pĂ«r shkak tĂ« moshĂ«s. Apo Sylvester Stallone, qĂ« bĂ«n debutimin e tij televiziv si njĂ« bos mafioz veteran nĂ« Tulsa King, njĂ« tjetĂ«r serial i Taylor Sheridan-it. NĂ« fakt, Sheridan – i cili sĂ« fundmi ka angazhuar Kevin Costner dhe Billy Bob Thornton nĂ« Yellowstone dhe Landman – duket sikur Ă«shtĂ« nĂ« njĂ« mision personal pĂ«r tĂ« nxjerrĂ« aktorĂ«t veteranĂ« meshkuj nga pensioni.

Pak nga kĂ«ta yje nĂ« moshĂ« mund tĂ« akuzohen se po “zbresin nivelin” nĂ« prodhime qĂ« janĂ« kryesisht me buxhete tĂ« mĂ«dha, edhe pse kanĂ« punĂ« pĂ«r t’u vĂ«nĂ« re nĂ« epokĂ«n e tepricĂ«s televizive. Nuk ka as ndjesinĂ« se po jetojnĂ« me lavditĂ« e sĂ« shkuarĂ«s. Kur Jeff Bridges, yll i ekranit tĂ« madh nĂ« The Fisher King dhe The Big Lebowski, u bind tĂ« rikthehej nĂ« TV pĂ«r tĂ« luajtur njĂ« ish-agjent tĂ« moshuar tĂ« CIA-s qĂ« mezi arrin tĂ« veshĂ« çorapet nĂ« mĂ«ngjes, kjo ndodhi pĂ«r serialin e FX Networks me titullin domethĂ«nĂ«s The Old Man. NĂ« Shrinking, Ford-i duhet tĂ« pĂ«rqafojĂ« hapur statusin e tij si i moshuar dhe tĂ« portretizojĂ« pĂ«rpjekjen e personazhit pĂ«rballĂ« dobĂ«sisĂ« nĂ« rritje. Krahasojeni kĂ«tĂ« me ribĂ«rjen e Indiana Jones: Dial of Destiny nĂ« vitin 2023, ku, nĂ« moshĂ«n 80-vjeçare, ai riktheu heroin e aksionit me kamxhik dhe marifete.

Fakti qĂ« role tĂ« fuqishme televizive po shkruhen posaçërisht pĂ«r aktorĂ«t nĂ« moshĂ« mund tĂ« jetĂ« vetĂ«m lajm i mirĂ« – sigurisht Ă«shtĂ« njĂ« pĂ«rmirĂ«sim krahasuar me praktikĂ«n e vjetĂ«r tĂ« Hollivudit pĂ«r t’i lĂ«nĂ« mĂ«njanĂ« qĂ« nĂ« fund tĂ« moshĂ«s sĂ« mesme – por aktualisht janĂ« ende burrat ata qĂ« marrin pjesĂ«n e luanit nga kĂ«to role. NĂ« aktrim, ashtu si nĂ« jetĂ«, ageizmi i pamĂ«shirshĂ«m ka prekur gjithmonĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« disproporcionale gratĂ«, njĂ« realitet i satirizuar mjeshtĂ«risht nĂ« skeçin Last Fuckable Day tĂ« Amy Schumer, ku tre aktore – Julia Louis-Dreyfus, Tina Fey dhe Patricia Arquette – festojnĂ« ditĂ«n e fundit tĂ« njĂ«rĂ«s prej tyre si “e besueshme seksualisht” nĂ« sytĂ« e industrisĂ« sĂ« argĂ«timit.

NjĂ« tjetĂ«r faktor qĂ« po i shtyn veteranĂ«t e aktrimit drejt televizionit Ă«shtĂ« fakti se industria e filmit ende po ndien goditjen financiare tĂ« Covid-19 dhe tĂ« grevave tĂ« skenaristĂ«ve dhe aktorĂ«ve nĂ« vitin 2023. Buxhetet mbeten tĂ« shtrĂ«nguara dhe superhit-et janĂ« gjithnjĂ« e mĂ« tĂ« rralla – vitin e kaluar, Snow White, Mickey 17, Christy, After the Hunt dhe filmi me Dwayne Johnson The Smashing Machine dĂ«shtuan nĂ« arkĂ«. NdĂ«rkohĂ«, shikuesit kanĂ« mundĂ«sinĂ« tĂ« presin derisa filmat e mĂ«dhenj tĂ« shfaqen nĂ« platformat streaming, ndonjĂ«herĂ« vetĂ«m pak ditĂ« pas premierĂ«s nĂ« kinema.

Nuk është aspak çudi, pra, që aktorët më të moshuar duan të jenë pjesë e televizionit, ku mund të shihen nga ata shikues që nuk duan të zvarriten deri te multiplekset dhe ku kanë kohë të zhvillojnë personazhe komplekse. Ndërkohë, serialet përfitojnë nga graviteti, përvoja dhe shkëlqimi i yjeve. Sot ka shumë arsye për pesimizëm në industritë krijuese, por kjo është një epokë e artë për aktorin në moshë pensioni, për të cilin lavdi të reja dhe një akt i tretë po e presin.

*Fiona Sturges është shkrimtare e arteve/ Përgatiti për botim: L.Veizi

08:00 Dossier/ 4 Shkurt 1964 – Themelohet Organizata pĂ«r Çlirimin e PalestinĂ«s, lindja politike e njĂ« kauze pa shtet

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
4 February 2026 at 08:00

MĂ« 4 shkurt 1964, nĂ« Jerusalem Lindor – atĂ«herĂ« nĂ«n administrimin e MbretĂ«risĂ« Hashemite tĂ« JordanisĂ« – u hodhĂ«n themelet e OrganizatĂ«s pĂ«r Çlirimin e PalestinĂ«s (OÇP / PLO), struktura politike qĂ« do tĂ« mishĂ«ronte pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ«, nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« organizuar dhe ndĂ«rkombĂ«tarisht tĂ« njohshme, aspiratĂ«n palestineze pĂ«r vetĂ«vendosje dhe shtetĂ«si. Krijimi i saj shĂ«noi njĂ« kthesĂ« historike: çështja palestineze kaloi nga statusi i njĂ« problemi refugjatĂ«sh nĂ« njĂ« kauzĂ« kombĂ«tare me pĂ«rfaqĂ«sim politik.

Një popull pa shtet, një çështje pa zë

Pas luftës arabo-izraelite të vitit 1948 dhe shpalljes së shtetit të Izraelit, qindra mijëra palestinezë u shndërruan në refugjatë, të shpërndarë në Jordani, Liban, Siri, Gaza dhe Bregun Perëndimor. Për më shumë se një dekadë, fati i tyre u trajtua kryesisht si çështje humanitare, nën administrimin e OKB-së, pa një subjekt politik që të fliste në emër të tyre.

Vitet ’50 dhe fillimi i viteve ’60 shĂ«nuan rritjen e nacionalizmit arab, tĂ« frymĂ«zuar nga figura si Gamal Abdel Nasser nĂ« Egjipt. NĂ« kĂ«tĂ« klimĂ«, ideja e njĂ« organizate palestineze autonome u bĂ« gjithnjĂ« e mĂ« e pashmangshme. Regjimet arabe e kuptuan se mungesa e njĂ« strukture pĂ«rfaqĂ«suese palestineze po dobĂ«sonte legjitimitetin e tyre nĂ« konfliktin me Izraelin.

Kongresi Palestinez dhe akti themelues

Nga 28 maji deri mĂ« 2 qershor 1964, u mbajt nĂ« Jerusalem Kongresi i ParĂ« Palestinez, i mbledhur nĂ«n mbikĂ«qyrjen e Lidhjes Arabe. MĂ« 4 shkurt 1964, procesi institucional u kurorĂ«zua me shpalljen zyrtare tĂ« OrganizatĂ«s pĂ«r Çlirimin e PalestinĂ«s.

NĂ« krye tĂ« saj u vendos Ahmad Shukeiri, diplomat palestinez me pĂ«rvojĂ« nĂ« OKB dhe figurĂ« e afĂ«rt me Nasserin. OÇP miratoi KartĂ«n KombĂ«tare Palestineze, e cila shpallte PalestinĂ«n si njĂ« territor tĂ« pandashĂ«m arab dhe e konsideronte Izraelin njĂ« entitet tĂ« paligjshĂ«m. Strategjia fillestare e organizatĂ«s ishte kryesisht politike dhe diplomatike, por ajo parashikonte edhe rezistencĂ«n e armatosur si mjet çlirimi.

Nga instrument arab në subjekt palestinez

NĂ« fazĂ«n e parĂ«, OÇP u perceptua si njĂ« instrument i politikave tĂ« shteteve arabe, veçanĂ«risht i Egjiptit. Ushtria Çlirimtare Palestineze, e krijuar si krah ushtarak, mbeti nĂ«n kontrollin efektiv tĂ« vendeve pritĂ«se.

Kjo do të ndryshonte rrënjësisht pas Luftës Gjashtëditore të vitit 1967, kur Izraeli pushtoi Gazën, Bregun Perëndimor, Jerusalemin Lindor, Gadishullin e Sinait dhe Lartësitë e Golanit. Humbja tronditëse e botës arabe shkatërroi mitin e çlirimit nga ushtritë shtetërore dhe i hapi rrugë një palestinizimi të kauzës.

NĂ« vitin 1969, Yasser Arafat, udhĂ«heqĂ«si i lĂ«vizjes Fatah, mori drejtimin e OÇP-sĂ«. QĂ« nga ai moment, organizata u shndĂ«rrua nĂ« njĂ« aktor tĂ« pavarur politik dhe ushtarak, duke u bĂ«rĂ« simbol i rezistencĂ«s palestineze dhe zĂ«ri kryesor i identitetit kombĂ«tar palestinez.

Njohja ndërkombëtare dhe legjitimiteti politik

NĂ« vitet ’70, OÇP fitoi njohje tĂ« gjerĂ« ndĂ«rkombĂ«tare. NĂ« vitin 1974, Liga Arabe e shpalli atĂ« “pĂ«rfaqĂ«suesen e vetme legjitime tĂ« popullit palestinez”, ndĂ«rsa po atĂ« vit Yasser Arafat mbajti fjalimin historik nĂ« AsamblenĂ« e PĂ«rgjithshme tĂ« OKB-sĂ«, me fjalĂ«t: “Kam ardhur me njĂ« degĂ« ulliri dhe me njĂ« armĂ« nĂ« dorĂ«.”

MegjithatĂ«, OÇP mbeti njĂ« organizatĂ« kontradiktore: pĂ«rkrah diplomacisĂ« dhe kĂ«rkesĂ«s pĂ«r shtetĂ«si, ajo u lidh edhe me akte tĂ« dhunshme qĂ« e komprometuan imazhin e saj nĂ« PerĂ«ndim dhe e futĂ«n konfliktin izraelito-palestinez nĂ« njĂ« spirale tĂ« re gjaku.

Nga revolucioni te negociatat

NĂ« fund tĂ« viteve ’80 dhe fillim tĂ« viteve ’90, OÇP nisi njĂ« transformim strategjik. Ajo njohu tĂ« drejtĂ«n e Izraelit pĂ«r tĂ« ekzistuar dhe hyri nĂ« procesin e paqes qĂ« çoi nĂ« MarrĂ«veshjet e Oslos (1993). Kjo solli krijimin e Autoritetit Palestinez, por jo shtetin e shumĂ«pritur.

Sot, OÇP vazhdon tĂ« ekzistojĂ« si strukturĂ« politike formale, edhe pse roli i saj Ă«shtĂ« zbehur nga pĂ«rçarjet e brendshme palestineze dhe nga realiteti i ri nĂ« terren.

Trashëgimia e 4 shkurtit 1964

Themeli i OrganizatĂ«s pĂ«r Çlirimin e PalestinĂ«s mĂ« 4 shkurt 1964 shĂ«noi lindjen politike tĂ« njĂ« populli pa shtet, por jo fundin e vuajtjeve tĂ« tij. Ajo i dha palestinezĂ«ve njĂ« zĂ«, njĂ« flamur dhe njĂ« identitet politik, por nuk arriti t’u sigurojĂ« ende shtetin.

Historia e OÇP-sĂ« Ă«shtĂ« historia e njĂ« populli mes shpresĂ«s dhe zhgĂ«njimit, mes rezistencĂ«s dhe diplomacisĂ«, mes idealit dhe realpolitikĂ«s. NjĂ« histori qĂ«, edhe sot, mbetet e hapur dhe e pazgjidhur.

 

PĂ«rgatiti: L.Veizi

07:00 Dossier/ 4 Shkurt 1945 – NĂ« Krime nis Konferenca e JaltĂ«s, çasti kur u vizatua rendi i pasluftĂ«s

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
4 February 2026 at 07:00

Më 4 shkurt 1945, në gadishullin e Krimesë, në qytetin bregdetar të Jaltës, u hap një nga takimet më vendimtare të shekullit XX: Konferenca Ndërkombëtare e Jaltës. Në Pallatin Livadia, dikur rezidencë verore e carëve rusë, u mblodhën tre burrat që kishin në dorë fatin e botës pas Luftës së Dytë Botërore: Franklin D. Roosevelt, presidenti i Shteteve të Bashkuara; Winston Churchill, kryeministri i Britanisë së Madhe; dhe Josif Stalin, udhëheqësi absolut i Bashkimit Sovjetik.

Lufta ende nuk kishte pĂ«rfunduar, por fundi i saj ishte i pashmangshĂ«m. Gjermania naziste po shembej nĂ«n goditjet nga lindja dhe perĂ«ndimi, ndĂ«rsa AleatĂ«t kishin kaluar Rubikonin historik: tashmĂ« nuk diskutohej mĂ« si tĂ« fitohej lufta, por si do tĂ« fitohej paqja – dhe kush do ta kontrollonte atĂ«.

Një takim mes shprese dhe mosbesimi

Konferenca e Jaltës u zhvillua në një atmosferë paradoksale. Aleatët ishin fitimtarë, por jo të barabartë. Ushtria e Kuqe kishte pushtuar Evropën Lindore, ndërsa trupat anglo-amerikane po avanconin nga Perëndimi. Stalin fliste nga pozita force; Churchill nga pozita frike për balancën evropiane; Roosevelt, i sëmurë rëndë dhe vetëm dy muaj larg vdekjes, përpiqej të ndërtonte një arkitekturë ndërkombëtare që do të shmangte një luftë tjetër globale.

Besimi mes tyre ishte i brishtĂ«. Çdo marrĂ«veshje mbante nĂ« vetvete njĂ« kompromis dhe njĂ« dyshim. Jalta ishte mĂ« pak njĂ« tryezĂ« miqĂ«sore dhe mĂ« shumĂ« njĂ« negociatĂ« mes aleatĂ«sh qĂ« tashmĂ« e shihnin njĂ«ri-tjetrin si rivalĂ« tĂ« ardhshĂ«m.

Vendimet që ndryshuan botën

Në Jaltë u morën disa nga vendimet më të rëndësishme politike të shekullit XX:

– Gjermania do tĂ« ndahej nĂ« katĂ«r zona okupimi: amerikane, britanike, sovjetike dhe franceze. Berlini do tĂ« kishte tĂ« njĂ«jtin fat.

– U vendos çmilitarizimi dhe denazifikimi i plotĂ« i GjermanisĂ«.

– U ra dakord pĂ«r pagesĂ«n e reparacioneve tĂ« luftĂ«s, veçanĂ«risht ndaj Bashkimit Sovjetik.

– U pĂ«rcaktua se nĂ« vendet e çliruara tĂ« EvropĂ«s Lindore do tĂ« zhvilloheshin zgjedhje tĂ« lira, njĂ« formulĂ« qĂ« shumĂ« shpejt do tĂ« zbrazet nga pĂ«rmbajtja.

– U hodhĂ«n bazat pĂ«r krijimin e OrganizatĂ«s sĂ« Kombeve tĂ« Bashkuara, me njĂ« KĂ«shill Sigurimi ku fuqitĂ« e mĂ«dha do tĂ« kishin tĂ« drejtĂ«n e vetos.

– Bashkimi Sovjetik u angazhua tĂ« hynte nĂ« luftĂ« kundĂ«r JaponisĂ«, tre muaj pas kapitullimit tĂ« GjermanisĂ«.

Në letër, këto vendime dukeshin si një projekt për paqe dhe stabilitet global. Në praktikë, ato u shndërruan në themelet e një bote të ndarë.

Europa e ndarë dhe lindja e Luftës së Ftohtë

Pas Jaltës, Evropa nuk u bashkua; ajo u nda. Premtimi për zgjedhje të lira në Poloni, Rumani, Bullgari, Hungari dhe vende të tjera të Evropës Lindore mbeti një iluzion diplomatik. Realiteti ishte pushteti sovjetik dhe instalimi i regjimeve komuniste nën mbikëqyrjen e Moskës.

Churchill do ta quante kĂ«tĂ« ndarje “Perde e Hekurt”, ndĂ«rsa historianĂ«t do ta shihnin JaltĂ«n si pikĂ«n ku Lufta e FtohtĂ« mori formĂ«, edhe pse ende pa emĂ«r.

Roosevelt besonte se mund ta zbutte Stalinin përmes institucioneve ndërkombëtare; Churchill e kuptonte rrezikun, por nuk kishte mjetet për ta ndalur; Stalini, nga ana tjetër, e shihte Evropën Lindore si një zonë sigurie pas shkatërrimit kolosal që kishte pësuar Bashkimi Sovjetik gjatë luftës.

Jalta sot: kompromis apo tradhti?

Konferenca e Jaltës mbetet edhe sot një nga ngjarjet më të debatuara të historisë moderne. Për disa, ajo ishte një kompromis i domosdoshëm, i diktuar nga realitetet ushtarake. Për të tjerë, ishte një tradhti ndaj Evropës Lindore, e lënë në mëshirë të diktaturave komuniste.

E vërteta historike qëndron diku në mes: Jalta nuk krijoi ndarjen e botës, por e formalizoi atë. Ajo shënoi momentin kur fituesit e luftës pranuan se paqja nuk do të ishte e përbashkët, por e ndarë në sfera influence.

Më 4 shkurt 1945, në Jaltë nuk u mbyll vetëm një kapitull i Luftës së Dytë Botërore; u hap një tjetër, po aq i gjatë dhe i rrezikshëm: kapitulli i botës bipolare, i frikës bërthamore dhe i ekuilibrit të terrorit. Një botë, hijet e së cilës vazhdojnë të bien edhe sot mbi politikën globale.

PĂ«rgatiti: L.Veizi

Yesterday — 3 February 2026Main stream

12:00 Histori/ Sekrete të patreguara: jetët e dyta të kriminelëve nazistë në shërbimin e Izraelit

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
3 February 2026 at 12:00

Pas luftës, disa kriminelë nazistë u rekrutuan për operacione inteligjence nga SHBA-ja, BRSS-ja, Izraeli dhe vende të tjera.

Historiani Danny Orbach, pĂ«rmes artikullit “Sekrete tĂ« patreguara” nga Riccardo Michelucci, marrĂ« nga arkivat e Focus Storia, tregon se si disa kriminelĂ« lufte nazistĂ« pĂ«rfunduan nĂ« shĂ«rbimet sekrete tĂ« fuqive kryesore botĂ«rore pas LuftĂ«s sĂ« DytĂ« BotĂ«rore.

Gjuetia e nazistëve

Kur mbaroi Lufta e DytĂ« BotĂ«rore, AleatĂ«t u zotuan tĂ« ndiqnin kriminelĂ«t nazistĂ« tĂ« luftĂ«s “deri nĂ« skajet e botĂ«s”. NĂ« realitet, megjithatĂ«, shumĂ« nga udhĂ«heqĂ«sit pĂ«rgjegjĂ«s pĂ«r tmerret e Holokaustit arritĂ«n tĂ« shpĂ«tonin, shpesh me mbrojtjen e Bashkimit Sovjetik ose tĂ« fuqive perĂ«ndimore, tĂ« cilat mĂ« pas i rekrutuan gjatĂ« LuftĂ«s sĂ« FtohtĂ«.

Tabu

Rasti mĂ« famĂ«keq dhe sensacional i bashkĂ«punimit midis tĂ« arratisurve nga Rajhu i TretĂ« dhe shĂ«rbimeve tĂ« inteligjencĂ«s perĂ«ndimore Ă«shtĂ« ai i Klaus Barbie, ish-komandant i Gestapos franceze, i njohur me nofkĂ«n “Kasapi i Lionit”, i rekrutuar nga kundĂ«rzbulimi amerikan menjĂ«herĂ« pas luftĂ«s. Por ai nuk ishte i vetmi.

Ishte një përqafim vdekjeprurës, i nxitur nga realpolitika dhe paratë, që kapërceu ideologjitë dhe aleancat politike, duke u ndalur vetëm përballë një tabu-je të madhe: bashkëpunimit midis ish-nazistëve dhe Shtetit të Izraelit.

Hetimi

Për një kohë të gjatë, kjo çështje u konsiderua si një legjendë e errët dhe e pamundur, e denjë për një thriller spiunazhi hollivudian, por pa prova të qëndrueshme historike.

Historiani izraelit Danny Orbach, profesor nĂ« Universitetin Hebraik tĂ« Jerusalemit, Ă«shtĂ« pĂ«rpjekur sĂ« fundmi tĂ« hedhĂ« dritĂ« mbi njĂ« kapitull tĂ« fshehtĂ« tĂ« LuftĂ«s sĂ« FtohtĂ«, duke u mbĂ«shtetur nĂ« dokumente tĂ« deklasifikuara nga Mossadi dhe arkivat gjermane e amerikane. NĂ« librin e tij tĂ« ri, “Fugitives: A History of Nazi Mercenaries During the Cold War” (C. Hurst & Co. Publishers), Orbach rindĂ«rton historitĂ« e dhjetĂ«ra nazistĂ«ve qĂ«, pas vitit 1945, gjetĂ«n strehim nĂ« SHBA, Bashkimin Sovjetik, SpanjĂ«, Itali, Siri dhe gjetkĂ«.

Madje edhe Izraeli

Kriminelë lufte të shndërruar në agjentë sekretë nga demokracitë perëndimore, regjimi sovjetik dhe fuqitë aziatike. Ndërsa ishte e njohur se CIA, KGB-ja dhe shërbimet e Paktit të Varshavës kishin punësuar prej kohësh ish-hitlerianë, pjesa e hulumtimit që lidhet me Izraelin është veçanërisht tronditëse.

Orbach tregon se, në periudhën pas Luftës së Dytë Botërore, edhe shteti i sapoformuar hebre, i rrethuar nga armiqësia e botës arabe, nuk hezitoi të rekrutonte ish-nazistë. Pikërisht mbi këtë aspekt të hetimit të tij historik u përqendruan pyetjet tona.

ÇfarĂ« do tĂ« thoshte tĂ« ishe nazist gjatĂ« LuftĂ«s sĂ« FtohtĂ«?

Shumica e kriminelëve të luftës nazistë ishin të interesuar kryesisht për paratë dhe u shndërruan në tregtarë armësh, spiunë dhe agjentë sekretë. Disa punuan që herët për sovjetikët ose Gjermaninë Lindore, diçka që deri pak kohë më parë do të dukej e paimagjinueshme.

PĂ«r tĂ« tjerĂ«, antikomunizmi mbizotĂ«ronte mbi gjithçka, ndaj bashkĂ«punimi me amerikanĂ«t dukej i natyrshĂ«m. NdĂ«rsa njĂ« grup tjetĂ«r, i fiksuar pas urrejtjes antihebraike, Ă«ndĂ«rronte pĂ«r njĂ« “Rajh tĂ« KatĂ«rt” dhe u afrua me botĂ«n arabe nĂ« konflikt me Izraelin.

Si i zbuloi nazistët e rekrutuar nga Izraeli?

Pothuajse rastësisht. Fillimisht kisha planifikuar të shkruaja një libër tjetër, për gjuetarët e nazistëve. Por gjatë kërkimeve, u zhytëm gjithnjë e më thellë në aktivitetet e të arratisurve nazistë, si në shërbimet e inteligjencës ashtu edhe në trafikun e armëve, dhe zbulova rolin e tyre të papritur në konfliktin midis Izraelit dhe botës arabe.

Pjesa më e madhe e kërkimit bazohet në dokumente arkivore të pabotuara më parë, të aksesueshme vetëm së fundmi nga CIA, BND-ja gjermane dhe Mossadi.

Sa ish-nazistë punuan për Mossadin?

Bazuar në hulumtimin tim, mund të konfirmoj të paktën katër raste të bashkëpunimit aktiv me shërbimet sekrete izraelite. Nuk përjashtohet që të ketë pasur edhe të tjerë.

Në atë kohë, Mossadi dhe shërbimet e tjera izraelite nuk ndryshonin shumë nga homologët perëndimorë: realizmi politik dhe oportunizmi shpesh mbizotëronin mbi konsideratat morale. Për më tepër, përmasat e plota të Holokaustit ende nuk kuptoheshin plotësisht.

Rasti Walter Rauff

Rasti më i diskutueshëm është ai i Walter Rauff, ish-oficer SS, i përfshirë në zhvillimin e dhomave të lëvizshme të gazit. Ai u arratis, gjeti strehim në Siri dhe më pas u përfshi në lojërat e inteligjencës së Lindjes së Mesme, përpara se të bashkëpunonte përkohësisht edhe me Izraelin.

Otto Skorzeny

Lista përfshin edhe Otto Skorzeny-n, njeriun që udhëhoqi misionin për lirimin e Benito Musolinit në Gran Sasso. Pas luftës, ai u shndërrua në mercenar dhe tregtar armësh. Në vitin 1960, Mossadi vendosi ta rekrutonte për sabotimin e programit raketor egjiptian, me miratimin e kryeministrit David Ben-Gurion.

A u bind Skorzeny nga paratë?

Jo. Sipas dokumenteve të brendshme të Mossadit, Skorzeny kërkoi vetëm të hiqej nga lista e të kërkuarve të Simon Wiesenthalit. Kërkesa u refuzua, por bashkëpunimi vazhdoi deri në vdekjen e tij nga kanceri në Spanjë, në vitin 1975.

Burimi: focus.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi

11:00 Propagandë në kinema, shkurtime në redaksi: kjo është media amerikane nën Trumpin dhe baronët e tij të teknologjisë

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
3 February 2026 at 11:00

Presidenti dhe mbështetësit e tij që bashkojnë forcat për të vendosur se çfarë lexojnë dhe shohin audiencat duket si e marrë drejtpërdrejt nga manuali i fashizmit.

Nesrine Malik*

Dy ngjarje, të vendosura krah për krah, na tregojnë shumë për atë që po merr formë me shpejtësi në SHBA. Në njërën, Melania Trump publikon një dokumentar luksoz, Melania, një rrëfim i rikthimit të saj në Shtëpinë e Bardhë. Amazon i kaloi rivalët për të siguruar të drejtat e dokumentarit, duke shpenzuar gjithsej 75 milionë dollarë (54 milionë paund), dhe shitjet e biletave deri tani sugjerojnë se kjo, ta themi butë, nuk ishte një sipërmarrje thjesht komerciale.

NĂ« tjetrĂ«n, Washington Post pritet tĂ« shkurtojĂ« deri nĂ« 200 vende pune nĂ« fillim tĂ« kĂ«tij muaji, pĂ«rfshirĂ« shumicĂ«n e stafit tĂ« tij tĂ« huaj dhe njĂ« pjesĂ« tĂ« konsiderueshme tĂ« redaksisĂ«. Si Melania, ashtu edhe Washington Post mbĂ«shteten nga Jeff Bezos. Dy vendimet e tij — tĂ« investojĂ« nĂ« propagandĂ« shtetĂ«rore dhe tĂ« tĂ«rhiqet nga pushteti i katĂ«rt qĂ« supozohet tĂ« mbajĂ« pushtetin nĂ«n kontroll — zbulojnĂ« shumĂ« pĂ«r mĂ«nyrĂ«n se si kapitali dhe autoritarizmi bashkojnĂ« forcat pĂ«r tĂ« vendosur se çfarĂ« lexojnĂ« dhe shohin audiencat.

Probleme po shfaqen edhe nĂ« njĂ« tjetĂ«r media historike amerikane, CBS News. NĂ« korrik tĂ« vitit tĂ« kaluar, miliarderi i teknologjisĂ« dhe aleati i Donald Trumpit, Larry Ellison, sĂ« bashku me djalin e tij, producent hollivudian David Ellison, morĂ«n kontrollin e Paramount, qĂ« mbikĂ«qyr CBS News. Ish-kolumnistja e New York Times dhe, sĂ« fundmi, themeluese e blogut anti-“woke” Free Press, Bari Weiss, u soll me urgjencĂ« pĂ«r tĂ« drejtuar CBS News. Ajo u pĂ«rball shpejt me probleme, pasi hyri nĂ« konflikt me veteranĂ«t e njĂ« kanali qĂ« prodhon programe legjendare si 60 Minutes, dhe u pĂ«rpoq tĂ« justifikonte vendime editoriale qĂ« u panĂ« si tĂ« anshme nĂ« favor tĂ« administratĂ«s Trump. Weiss pritet tani tĂ« bĂ«jĂ« edhe shkurtime nĂ« redaksi.

Çështja domethĂ«nĂ«se Ă«shtĂ« çfarĂ« do tĂ« mbetet nĂ« kĂ«to institucione, çfarĂ« do tĂ« theksohet. Weiss ka njoftuar se ka shtuar njĂ« numĂ«r autorĂ«sh opinioni dhe se dĂ«shiron tĂ« vĂ«rĂ« “theks tĂ« madh te ‘scoops’
 veçanĂ«risht te ‘scoops’ tĂ« ideve. ‘Scoops’ tĂ« shpjegimit”. Me pak fjalĂ«: mĂ« shumĂ« nxehtĂ«si, mĂ« pak dritĂ«. Edhe rubrika e opinionit tĂ« Washington Post Ă«shtĂ« me interes pĂ«r Bezosin, i cili njoftoi vitin e kaluar se faqet e saj do tĂ« “shkruajnĂ« çdo ditĂ« nĂ« mbĂ«shtetje dhe mbrojtje tĂ« dy shtyllave: lirive personale dhe tregjeve tĂ« lira
 kĂ«ndvĂ«shtrimet qĂ« kundĂ«rshtojnĂ« kĂ«to shtylla do t’u lihet t’i botojnĂ« tĂ« tjerĂ«t”.

Ky fetiçizim i shkrimit tĂ« opinionit Ă«shtĂ« njĂ« shenjĂ« e keqe. PikĂ«pamjet duhet tĂ« ecin krah pĂ«r krah me mbulimin e lajmeve vendase dhe ndĂ«rkombĂ«tare. Lajmet nuk duhet tĂ« pĂ«rdoren pĂ«r qĂ«llime partiake apo tĂ« “kanibalizohen” pĂ«r koment. Por, mbi tĂ« gjitha, ky orientim Ă«shtĂ« simptomĂ« e njĂ« mediaje nĂ« pronĂ«si tĂ« sĂ« djathtĂ«s qĂ« nuk kĂ«rkon mĂ« ta raportojĂ« botĂ«n ashtu siç Ă«shtĂ«, por ta krijojĂ« botĂ«n ashtu siç dĂ«shiron tĂ« jetĂ«.

Pikat e diskutimit tĂ« regjimit Trump, qĂ« justifikojnĂ« vrasjen “e merituar” tĂ« tĂ« ashtuquajturve “terroristĂ« tĂ« brendshĂ«m” nĂ« rrugĂ«t amerikane, trajtohen si çështje opinioni qĂ« thjesht duhet tĂ« transmetohen. VetĂ« realiteti Ă«shtĂ« shtrembĂ«ruar dhe Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« i diskutueshĂ«m. Ajo qĂ« njerĂ«zit kanĂ« parĂ« e dĂ«gjuar me sytĂ« dhe veshĂ«t e tyre vihet nĂ« dyshim nga njĂ« lumĂ« komentesh me gĂ«njeshtra dhe hamendĂ«sime, tĂ« cilave u jepet vula e sĂ« vĂ«rtetĂ«s duke u shfaqur apo shtypur nĂ« platforma tĂ« besueshme.

Por ky kalim nga lajmi te opinioni Ă«shtĂ« pjesĂ« e diçkaje mĂ« tĂ« gjerĂ«. Politika Ă«shtĂ« shndĂ«rruar nĂ« njĂ« shfaqje narrativesh pĂ«r atĂ« se kush Ă«shtĂ« mik dhe kush armik. Ajo prek emocionet e publikut duke nxitur dhe provokuar frikĂ«. Kanalizimi dhe theksimi i kĂ«tyre ndjenjave bĂ«het mĂ« pas biznesi i medias. NdĂ«rkohĂ«, strukturat reale tĂ« pushtetit mbeten tĂ« paprekura. Kjo Ă«shtĂ« ajo qĂ« Walter Benjamin e quajti “estetizimi i politikĂ«s” nĂ«n fashizĂ«m.

Kudo që sheh në këtë epokë të mediave në pronësi të manjatëve të teknologjisë, vendimet ndjekin këto shije fashiste. ǒvlerë ka mbulimi i jashtëm, një përpjekje e kushtueshme dhe që kërkon shumë kohë, kur bota shihet si një vend armiqsh dhe përfituesish që ose duhen prerë, ose vënë nën kontroll? Kujt i interesojnë hetimet e gjata për abuzimet e pushtetit? Apo reportazhet që eksplorojnë jetët e njerëzve diku tjetër?

Ndikimi është degradimi i vetë mënyrës se si njerëzit komunikojnë me njëri-tjetrin dhe për njëri-tjetrin. Njohja dhe afërsia me të tjerët janë gjëra që duhen zhdukur nën autoritarizëm. Po kështu edhe shprehja artistike, siç tregohet nga marrja nën kontroll e asaj që ishte Qendra Kennedy dhe sulmi ndaj Smithsonian-it. Ajo që disa e shohin si institucione të vjetra dhe të nderuara amerikane, e djathta i sheh si organe të një regjimi të vjetër që duhen ripërdorur. Kjo është ajo që ndodh në grushtet e shtetit: gjithçka që lidhet me vlerat dhe stilin e rendit të vjetër çrrënjoset.

Autokracia bluan ngadalë dhe pështyn gjithçka që i duket e papërshtatshme. Miliarderët, që kanë grumbulluar shumë më tepër para dhe pushtet sesa është e shëndetshme për një demokraci, zotërojnë makineritë. Ata që i shërbejnë janë të papërshtatur, idiotë të dobishëm dhe kërkues vëmendjeje. Kjo bluarje do të shitet si pragmatizëm, thjesht si dhënie publikut të asaj që dëshiron. Në një botë ku financat e mediave tradicionale janë të paqëndrueshme dhe vëmendja e audiencës është e copëzuar, do të thuhet se raportimi është shumë kërkues për burimet institucionale dhe për vetë publikun.

KĂ«to probleme janĂ« reale — gazetaria Ă«shtĂ« njĂ« industri nĂ« vĂ«shtirĂ«si dhe teknologjia po dĂ«mton aftĂ«sinĂ« tonĂ« pĂ«r tĂ« mĂ«suar dhe menduar — por Ă«shtĂ« domethĂ«nĂ«se qĂ« zgjidhjet e propozuara priren drejt futjes sĂ« mĂ« shumĂ« zĂ«rave tĂ« djathtĂ«, privilegjimit tĂ« shprehjes mbi raportimin dhe zvogĂ«limit tĂ« aftĂ«sisĂ« pĂ«r tĂ« dĂ«shmuar pĂ«rvojĂ«n njerĂ«zore globale.

Nuk Ă«shtĂ« rastĂ«si qĂ« manjatĂ«t e teknologjisĂ« tĂ« ngarkuar me “zgjidhjet” rezultojnĂ« tĂ« jenĂ« pranĂ« ose tĂ« lidhur me ata qĂ« kanĂ« marrĂ«dhĂ«nie me administratĂ«n Trump. Dhe ajo qeveri ka shpallur luftĂ« ndaj gazetarisĂ«, me retorikĂ«n e saj pĂ«r “lajmet e rreme”, madje tani edhe duke arrestuar gazetarĂ«. NĂ« asnjĂ« mĂ«nyrĂ« EllisonĂ«t apo Bezosi nuk janĂ« kujdestarĂ« me mirĂ«besim tĂ« medias, tĂ« shqetĂ«suar vetĂ«m pĂ«r qĂ«ndrueshmĂ«rinĂ« e gazetarisĂ« nĂ« njĂ« botĂ« nĂ« ndryshim. E gjithĂ« kjo mban erĂ« tĂ« rĂ«ndĂ«.

*Nesrine Malik është kolumniste e Guardian-it/ Përgatiti për botim: L.Veizi

10:00 Dritëro Agolli, i përjetshmi i letërsisë

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
3 February 2026 at 10:00

Last Updated on 03/02/2026 by Leonard

U nda nga jeta më 3 shkurt 2017

Leonard Veizi

PĂ«r njĂ« rastĂ«si fatlume, ai lindi po nĂ« 13 tetor. Vinte nĂ« jetĂ« 20 vite pas paraardhĂ«sit tĂ« tij gjithashtu poet i jashtĂ«zakonshĂ«m. Veç njĂ«ri lindi nĂ« ShkodrĂ«n qytet dhe quhej Millosh, ndĂ«rsa tjetri nĂ« Devoll, tek fshati Menkulas dhe emri iu vu DritĂ«ro. Por dy dekada janĂ« njĂ« kohĂ« e papĂ«rfillshme, pĂ«r njĂ« komb i cili nxjerr dy poetĂ« qĂ« dominojnĂ« nĂ« mĂ«nyra krejt tĂ« ndryshme skenĂ«n letrare tĂ« vendit. Sot, nĂ« kandarin e vlerave, ku gramĂ«t nuk bĂ«jnĂ« punĂ« dhe shenja treguese dridhet mes dy anĂ«ve, pesha e tyre nuk merr kurrfarĂ« rĂ«ndĂ«sie, sepse koha vetĂ«, me njĂ« njĂ«si matĂ«se krejt tĂ« pagabueshme i ka ngjitur lart nĂ« piedestal



Titulli si “patriarku i letrave shqipe” nuk bie me vdekjen e tij. PĂ«rkundrazi, tanimĂ« ai qĂ«ndron mbi tĂ« gjitha çmimet e titujt qĂ« kishte marrĂ« sa ishte gjallĂ«. Dhe titujt e çmimet pĂ«r tĂ« nuk kanĂ« munguar. Gjithsesi, DritĂ«ro Agolli cilĂ«sohet ndryshe dhe si njĂ« nga shkrimtarĂ«t mĂ« tĂ« mirĂ« nĂ« letĂ«rsinĂ« shqipe, nĂ« lĂ«vrimin e vargjeve poetike dhe nĂ« tĂ« shkruarin e prozĂ«s gjithashtu.

DritĂ«roi ishte njeri i thjeshtĂ« e popullor. Isha rritur nĂ«n hijen e mistershme e disi tĂ« rĂ«ndĂ« qĂ« atij i jepte qenĂ«sia e Kryetarit tĂ« Lidhjes sĂ« ShkrimtarĂ«ve e Deputet i Kuvendit tĂ« dikurshĂ«m Popullor. Pushtet politik me doza tĂ« mĂ«dha, por shumĂ« mĂ« tepĂ«r njĂ« pushtet letrar, si dhe njĂ« makinĂ« “Polski Fiat” tĂ« cilĂ«n e kishte nĂ« dispozicion sa zbriste poshtĂ« shkallĂ«ve tĂ« shtĂ«pisĂ«. Sepse pĂ«r njĂ« rastĂ«si tjetĂ«r, aspak oportune, apartamenti ku unĂ« banoja nĂ« vitet ‘80 ishte vetĂ«m 150 metra larg nga ai qĂ« cilĂ«sohej si “Pallati i ShkrimtarĂ«ve” – nĂ« hyrje tĂ« rrugĂ«s “Bardhok Biba” me pamje nga “Rruga e DibrĂ«s”, – ku banonte DritĂ«ro Agolli, si dhe Ismail Kadare. Sepse, – edhe pse nĂ« tĂ« njĂ«jtin pallat banonin disa personalitete tĂ« tjera tĂ« artit, – unĂ« vetĂ« njihja vetĂ«m kĂ«ta tĂ« dy, si persona fizikĂ« tĂ« cilĂ«t ishin tĂ« pajisur gjithashtu me armĂ«n e rĂ«ndĂ« tĂ« njĂ« letĂ«rsie brilante.

Pas viteve ’90, teksa njihesha me DritĂ«roin, – tanimĂ« me njĂ« peshĂ« tĂ« dyfishtĂ« pĂ«r atĂ« çfarĂ« pĂ«rfaqĂ«sonte, edhe pse jo mĂ« si Kryetar i Lidhjes, – hija e tij e rĂ«ndĂ« u zhbĂ« njĂ«herazi. Sepse ai ishte DritĂ«roi, babaxhan e hokatar, me tĂ« cilin mund tĂ« bashkĂ«bisedoje lirshĂ«m madje dhe tĂ« tĂ« dĂ«gjonte gjatĂ«, duke tumosur vazhdimisht njĂ« cigare, pĂ«r ato ç’ka mund t’i llomotisje, qĂ« mbase pĂ«r tĂ« nuk pĂ«rbĂ«nin as njĂ« kuriozitet tĂ« pĂ«rciptĂ«.

Si rrallëkush, ai u tërhoq nga jeta politike, por mbeti strumbullari i mendimeve të kthjellëta e plot debat, të cilët gazetarët ia merrnin më së shumti nëpërmjet telefonatave, që ai nuk i refuzonte kurrë.

Me flokë të thinjura që gati i binin mbi supe, ai mbeti fisnik në brendësinë e tij, po aq sa transmetonte në pamjen e parë.

Sot nĂ« bibliotekĂ«n personale, librat e DritĂ«ro Agollit qĂ«ndrojnĂ« nĂ« radhĂ«. JanĂ« aty poemat “NĂ«nĂ« ShqipĂ«ri” dhe “Devoll Devoll”, por dhe romanet “Komisari Memo”, “Njeriu me top”, “TrĂ«ndafili nĂ« gotĂ«â€ si dhe “ShkĂ«lqimi dhe rĂ«nia e shokut Zylo”. PĂ«r mĂ« tej, do tĂ« mĂ« duhet tĂ« shkoj sĂ«rish nĂ« librari, sepse krijimtaria e tij Ă«shtĂ« shumĂ« mĂ« e gjerĂ« se kaq.

Ai vinte nĂ« TiranĂ«n e viteve ’60, pasi ishte diplomuar nĂ« Fakutetin e Arteve tĂ« ShĂ«n Petersburgut qĂ« asokohe quhej Leningrad. Ishte i ri dhe plot energji, ndaj jo vetĂ«m shkruante lajme e reportazhe pĂ«r gazetĂ«n “ZĂ«ri i Popullit” ku punonte, por thurte vargje pambarim nĂ« copa letrash dhe proza i zinte njĂ« kohĂ« tĂ« pamjaftueshme.

Vite mĂ« pas teksa konsolidohej, u cilĂ«sua si poeti i tokĂ«s dhe i dashurisĂ«, shkrimtari i filozofisĂ« dhe i dhimbjes njerĂ«zore. Kritika e kohĂ«s ishte shprehur pĂ«r tĂ« se u shfaq nĂ« letĂ«rsi si njĂ« autor me kĂ«rkesa tĂ« larta pĂ«r poezinĂ«. E sipas kĂ«saj kritike ai krijoi traditĂ«n e re tĂ« letĂ«rsisĂ« shqiptare. PĂ«r mĂ« tej se kaq do tĂ« futeshim nĂ« njĂ« labirinth shprehjesh tĂ« ngurta e skematike, çka nĂ« vend ta lartĂ«sonte shkrimtarin e madh, mĂ« shumĂ« do t’ia zbehte vlerat. Por gjithsesi na lejohet qĂ« pĂ«r njĂ« kompromis tĂ« shkurtĂ«r e teknik tĂ« themi se gjatĂ« gjithĂ« karrierĂ«s sĂ« tij artistike DritĂ«ro Agolli ka lĂ«vruar: poezinĂ« dhe poemĂ«n, tregimet dhe novelat, romanin dhe dramĂ«n, reportazhin dhe kritikĂ«n, analizĂ«n dhe raportin e lajmit, e pĂ«r sĂ« fundi dhe skenarin e filmit.

Më i plotësuar se kaq nuk mund të bëhet një shkrimtar, që kishte punuar jo pak kohë dhe si gazetar e njohës i terrenit në përditshmëri, gjë që me siguri e ka bërë ta njohë jetën shqiptare shumë më thellë se një gazetar e shkrimtar që realitetin e sheh vetëm pas xhamave të zyrës.

Dritëro Agolli u lind në Menkulas të Devollit të cilit i këndoi aq shumë e aq shumë i kushtoi vargje. Por ndërroi jetë tek një spital universitar në Tiranë. Prej katër muajsh kishte mbushur 85-vitet e jetës së tij, kur sëmundja pulmonare nga e cila vuante prej ca kohësh e shkëputi nga përditshmëria. Ishte e premte
 3 shkurt 2017.

Sot, pakkush e di ku ndodhet vendvarrimi i tij, por nĂ« bibliotekat personale librat qĂ« ai shkroi qĂ«ndrojnĂ« nĂ« radhĂ«. Dhe po aq nĂ« pelikulĂ«n e kinemasĂ« janĂ« stampuar skenarĂ«t e tij nĂ« formĂ«n e njĂ« filmi artistik. Ndaj DritĂ«roi Ă«shtĂ« po aty, “nĂ« ndonje fjalĂ« a ndonjĂ« shkronjĂ«, – mjafton qĂ« librin pak ta heqesh – ai do te zbres do t’vi prane teje
 ”

08:30 Histori/ 1870 / 1913 – Dy amendamente qĂ« ndryshuan themelet e demokracisĂ« amerikane

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
3 February 2026 at 08:30

Uashington – Historia kushtetuese e Shteteve tĂ« Bashkuara shĂ«non dy momente kyçe nĂ« tĂ« njĂ«jtĂ«n datĂ« kalendarike, por tĂ« ndara nga 43 vite, qĂ« do tĂ« transformonin rrĂ«njĂ«sisht marrĂ«dhĂ«nien midis shtetit dhe qytetarit.

Më 1870, SHBA ratifikuan Amendamentin e 15-të të Kushtetutës, duke sanksionuar parimin se e drejta e votës nuk mund të mohohet apo kufizohet për shkak të racës, ngjyrës së lëkurës apo statusit të mëparshëm të skllavërisë. Ky amendament ishte një nga shtyllat e periudhës së Rindërtimit pas Luftës Civile dhe synonte të integronte miliona afrikano-amerikanë në jetën politike të vendit, duke u dhënë atyre një të drejtë themelore qytetare: votën.

Megjithatë, edhe pse në letër përfaqësonte një hap historik drejt barazisë, zbatimi i Amendamentit të 15-të u përball për dekada me rezistencë të fortë, sidomos në shtetet jugore, ku ligje diskriminuese dhe praktika përjashtuese e zbehën fuqinë reale të tij deri në lëvizjet për të drejtat civile të shekullit XX.

Në të njëjtën datë, por më 1913, u ratifikua Amendamenti i 16-të, i cili i dha qeverisë federale autoritetin kushtetues për të vendosur dhe mbledhur taksë mbi të ardhurat. Ky ndryshim shënoi një kthesë të rëndësishme në strukturën fiskale të shtetit amerikan, duke i mundësuar qeverisë burime të qëndrueshme financiare për funksionimin e saj, investimet publike dhe politikat sociale.

Amendamenti i 16-të hapi rrugën për zgjerimin e rolit të shtetit federal në ekonomi dhe shoqëri, duke ndikuar drejtpërdrejt në ndërtimin e institucioneve moderne amerikane gjatë shekullit XX.

SĂ« bashku, kĂ«to dy amendamente – njĂ«ri qĂ« synonte zgjerimin e demokracisĂ« politike dhe tjetri konsolidimin e kapacitetit financiar tĂ« shtetit – pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« dy shtylla themelore tĂ« AmerikĂ«s moderne, ku vota dhe taksa u bĂ«nĂ« instrumente kyçe tĂ« marrĂ«dhĂ«nies midis qytetarit dhe republikĂ«s.

PĂ«rgatiti: L.Veizi

07:00 Histori/ 1989 – RrĂ«zohet Alfredo Stroessnerit, fundi i njĂ« diktature 35-vjeçare nĂ« Paraguai

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
3 February 2026 at 07:00

Pas tridhjetë e pesë vitesh sundim absolut, regjimi i Alfredo Stroessnerit u shemb në orët e para të vitit 1989, kur një grusht shteti ushtarak i dha fund një prej diktaturave më të gjata dhe më represive në historinë moderne të Amerikës së Jugut.

Stroessner, i cili kishte ardhur në pushtet në vitin 1954 përmes ushtrisë dhe Partisë Kolorado, e drejtoi Paraguain për më shumë se tri dekada me dorë të hekurt. Gjatë sundimit të tij, vendi u shndërrua në një shtet policor, ku opozita politike u shtyp sistematikisht, mijëra kundërshtarë u burgosën, u internuan ose u zhdukën, ndërsa liritë themelore u reduktuan në minimum.

RĂ«nia e tij erdhi nga brenda vetĂ« aparatit qĂ« e kishte mbajtur nĂ« pushtet. NjĂ«si tĂ« ushtrisĂ«, tĂ« udhĂ«hequra nga gjenerali AndrĂ©s RodrĂ­guez – dikur aleat i afĂ«rt i Stroessnerit – morĂ«n kontrollin e kryeqytetit AsunciĂłn pas pĂ«rleshjeve tĂ« armatosura qĂ« shĂ«nuan fundin e regjimit. Diktatori u detyrua tĂ« dorĂ«hiqej dhe mĂ« pas u dĂ«rgua nĂ« mĂ«rgim, duke mbyllur njĂ« kapitull tĂ« errĂ«t tĂ« historisĂ« paraguajane.

Me 35 vite në pushtet, Stroessner mbetet figura me sundimin më të gjatë të pandërprerë në Amerikën e Jugut në shekullin XX. Në shkallë globale, ai renditet rreth vendit të 20-të ndër udhëheqësit kombëtarë më jetëgjatë në detyrë që nga viti 1900, çka e bën një nga krerët e shteteve që kanë qëndruar më gjatë në pushtet në botë.

RrĂ«zimi i tij u prit me shpresĂ« nga njĂ« shoqĂ«ri e lodhur nga frika dhe izolimi, por edhe me pasiguri pĂ«r tĂ« ardhmen. Fundi i regjimit Stroessner hapi rrugĂ«n pĂ«r tranzicionin demokratik nĂ« Paraguai, duke shĂ«nuar njĂ« moment kyç jo vetĂ«m pĂ«r vendin, por edhe pĂ«r valĂ«n mĂ« tĂ« gjerĂ« tĂ« largimit nga diktaturat ushtarake qĂ« pĂ«rfshiu AmerikĂ«n Latine nĂ« fund tĂ« viteve ’80.

PĂ«rgatiti: L.Veizi

Before yesterdayMain stream

13:00 Histori/ 2 shkurt 1492 – Rekonkuista e SpanjĂ«s dhe rĂ«nia e GranadĂ«s

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
2 February 2026 at 13:00

MĂ« 2 shkurt 1492, me kapitullimin e MbretĂ«risĂ« sĂ« GranadĂ«s pĂ«rpara ushtrive tĂ« Mbretit Ferdinand V tĂ« AragonĂ«s dhe MbretĂ«reshĂ«s Isabella I tĂ« Kastiljes, pĂ«rfundoi njĂ« epokĂ« gati tetĂ«qindvjeçare e pranisĂ« myslimane nĂ« Gadishullin Iberik. Me kĂ«tĂ« akt simbolik dhe politik, Rekonkuista spanjolle – procesi i gjatĂ« i “rivendosjes” sĂ« territoreve nga sundimi islam – arriti kulmin e saj, duke shĂ«nuar fundin e civilizimit maur nĂ« SpanjĂ«.

Granada, e vendosur në jug të vendit, në bashkimin e lumenjve Darro dhe Genil, ishte një nga qytetet më të fortifikuara dhe më të bukura të botës mesjetare. Qyteti u konsolidua si qendër maure gjatë sundimit të Almoravidëve në shekullin XI dhe më pas u shndërrua në kryeqytetin e fundit mysliman të Spanjës. Në vitin 1238, pas avancimit të pandalshëm të forcave të krishtera drejt jugut, myslimanët spanjollë u tërhoqën në këtë territor, ku u themelua Emirati i Granadës si streha e fundit e qytetërimit maur.

Për gati dy shekuj, Granada lulëzoi si qendër politike, ekonomike dhe kulturore. Ajo u bë simbol i bashkëjetesës së ndërlikuar mes feve dhe kulturave, një vend ku arti, shkenca dhe arkitektura arritën kulme të jashtëzakonshme, të mishëruara në komplekse si Alhambra, një nga kryeveprat e trashëgimisë islame në Evropë.

Megjithatë, në fund të shekullit XV, shenjat e rënies u bënë të dukshme. Konfliktet e brendshme brenda dinastisë Nasride, dobësimi ekonomik dhe presioni i vazhdueshëm ushtarak e politik nga mbretëritë e bashkuara të Kastiljes dhe Aragonës e vunë Granadën në një pozitë gjithnjë e më të pafavorshme. Ndërkohë, konsolidimi i pushtetit mbretëror nën Ferdinandin dhe Isabellën, të njohur si Mbretërit Katolikë, krijoi një shtet të fortë e të centralizuar, të aftë për të përmbyllur atë që kishte nisur shekuj më parë.

Kapitullimi i Granadës në vitin 1492 nuk ishte vetëm një fitore ushtarake, por edhe një pikë kthese historike për Spanjën dhe Evropën. Ai shënoi fundin e sundimit mysliman në Gadishullin Iberik dhe hapi rrugën për një epokë të re, të karakterizuar nga unifikimi politik, zgjerimi kolonial dhe përpjekjet për uniformitet fetar, pasojat e të cilave do të ndiheshin thellë në shekujt që pasuan.

PĂ«rgatiti L.Veizi

12:00 Viti i Marilin: libra, ekspozita dhe një paletë ngjyrash

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
2 February 2026 at 12:00

Nisin festimet për 100-vjetorin e lindjes së divës

nga Alessandra Baldini

Libra, shfaqje, ekspozita dhe madje edhe një paletë ngjyrash: një gamë e gjerë iniciativash janë planifikuar për 100-vjetorin e lindjes së Marilyn Monroe, ylli par excellence i Hollivudit, simbol i mitit, dëshirës dhe tragjedisë. Përvjetori bie më 1 qershor.

Duke nisur nga 31 maji, qindra objekte origjinale – kostume, fotografi, letra dhe materiale tĂ« rralla, pĂ«rfshirĂ« disa veshje skenike – do tĂ« rrĂ«fejnĂ« karrierĂ«n e njĂ« dive qĂ« mishĂ«roi bukurinĂ« dhe feminitetin, nĂ« Muzeun e AkademisĂ« nĂ« Los Angeles. Nga 8 prilli deri mĂ« 26 korrik, CinĂ©mathĂšque Française nĂ« Paris do tĂ« presĂ« Marilyn Monroe Turns 100!, njĂ« ekspozitĂ« qĂ« shkon pĂ«rtej klisheve dhe rrĂ«fen karrierĂ«n e Marilyn pĂ«rmes filmave, fotografive dhe posterave.

Gjithashtu kĂ«tĂ« pranverĂ«, njĂ« pĂ«rvojĂ« udhĂ«timi gjithĂ«pĂ«rfshirĂ«se do tĂ« nisĂ« nga Hollywood-i, duke ofruar ambiente shumĂ«-shqisore, fotografi 3D, memorabili tĂ« rralla dhe pĂ«rmbajtje interaktive, me synimin pĂ«r t’i zhytur vizitorĂ«t nĂ« jetĂ«n dhe legjendĂ«n e Marilyn, yllit tĂ« filmave ikonikĂ« si Some Like It Hot, The Seven Year Itch dhe The Prince and the Showgirl.

E lindur në një familje jofunksionale dhe fillimisht modele aspirante, ylli i Marilyn filloi të shkëlqente kur u zbulua nga aktori Ben Lyon, në moshën vetëm njëzetvjeçare. Monroe mishëroi arketipin e femme fatale dhe idenë e lirisë seksuale, në një kohë kur shoqëria përpiqej të çlirohej nga kufizimet e botës së vjetër. Jeta e saj do të jetë në qendër të Marilyn: 100 Years of a Legend, një shfaqje teatrale dhe muzikore që do të vihet në skenë në Crazy Cogs në Londër, në prill, ku sozia dhe imituesja e saj Suzie Kennedy do ta rikrijojë aktoren në skenë.

Festimet përfshijnë edhe një bashkëpunim me Pantone: ka debutuar tashmë Pantone Marilyn Monroe Collection Palette, një gamë ngjyrash e konceptuar për të kapur aspekte të ndryshme të identitetit të divës, me nuanca evokuese si Star White dhe High Risk Red.

Një vëllim përkujtimor është gjithashtu i disponueshëm. Në bashkëpunim me Marilyn Monroe Estate, Marilyn Monroe 100 është i vetmi botim zyrtar fotografik i realizuar posaçërisht për 100-vjetorin. Faqet e tij ofrojnë një panoramë të punës së fotografëve më të mëdhenj që bashkëpunuan me Marilyn: nga André de Dienes, Joseph Jasgur dhe Bernard of Hollywood, i cili realizoi imazhet e para të një Norma Jeane Mortenson shumë të re, te John Florea dhe Philippe Halsman, autorë të portreteve promovuese të një aktoreje në ngjitje.

Eve Arnold, Elliott Erwitt, Bruce Davidson dhe Henri Cartier-Bresson e përjetësuan atë gjatë xhirimeve të disa prej filmave të saj më të famshëm; Cecil Beaton dhe Richard Avedon kapën bukurinë e saj joshëse; ndërsa fotografi më intime nga Alfred Eisenstaedt, Sam Shaw, George Barris dhe Milton Greene zbulojnë një anë më personale të ikonës së Hollivudit.

Vëllimi përmbyllet me The Last Sitting të Bert Stern, së bashku me imazhe të rizbuluara së fundmi të një Marilyn të ndritshme dhe të buzëqeshur, të shkrepura nga Allan Grant gjatë një xhirimi për revistën Life dhe të botuara fillimisht vetëm dy ditë para vdekjes së yllit.

Burimi: ansa.it/ Përgatiti për botim: L.Veizi

11:00 Kina po udhĂ«heq marshimin drejt Armagedonit bĂ«rthamor – dhe Starmer mezi e vuri re

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
2 February 2026 at 11:00

Simon Tisdall*

Ora e Kiametit po tik-takon gjithnjĂ« e mĂ« fort, ndĂ«rsa mekanizmat e kontrollit tĂ« armĂ«ve po dĂ«shtojnĂ« dhe udhĂ«heqĂ«sit po sillen gjithnjĂ« e mĂ« tĂ« pamatur. Koha pĂ«r t’u alarmuar Ă«shtĂ« tani.

Kthesa e kujdesshme e Keir Starmerit drejt Fronit tĂ« Dragoit Ă«shtĂ« pritur mirĂ« nĂ« Pekin, por jo nĂ« “Trump-land”. Kjo ndodh pjesĂ«risht sepse, si shumĂ« liderĂ« perĂ«ndimorĂ« nĂ« nevojĂ«, kryeministri britanik shmangu temat e pakĂ«ndshme si shkeljet e tĂ« drejtave tĂ« njeriut, skandali Jimmy Lai, spiunazhi dhe Tajvani. Por nĂ« bisedimet me presidentin Xi Jinping, njĂ« çështje jetike u shmang krejtĂ«sisht – dhe nuk duhej shmangur: ndĂ«rtimi i rrezikshĂ«m, i pashpjeguar, sekret dhe i pĂ«rshpejtuar i arsenalit bĂ«rthamor tĂ« KinĂ«s.

MĂ« shumĂ« se kriza klimatike, uria globale, militarizmi prusian i “Kaiser” Trumpit dhe kĂ«rcĂ«nimi gjithnjĂ« i pranishĂ«m i pandemive, pĂ«rhapja e pakontrolluar e armĂ«ve tĂ« shkatĂ«rrimit nĂ« masĂ« Ă«shtĂ« kĂ«rcĂ«nimi mĂ« i menjĂ«hershĂ«m dhe ekzistencial pĂ«r njerĂ«zimin. JavĂ«n e kaluar, Ora e Kiametit u zhvendos nĂ« 85 sekonda para mesnatĂ«s – mĂ« afĂ«r Armagedonit se kurrĂ« mĂ« parĂ«. “Rreziqet bĂ«rthamore dhe tĂ« tjera globale po pĂ«rshkallĂ«zohen me shpejtĂ«si dhe nĂ« mĂ«nyra tĂ« paprecedenta”, paralajmĂ«roi Buletini i ShkencĂ«tarĂ«ve AtomikĂ«.

Diplomacia e çarmatimit bërthamor është në ngërç global. Konsensusi për veprim të përbashkët në të ardhmen pritet sërish të dështojë në konferencën e rishikimit të Traktatit për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore (NPT), që mbahet në prill në Nju Jork. Të enjten skadon New Start, traktati i fundit i mbetur që kufizon forcat strategjike bërthamore të SHBA-së dhe Rusisë. Ndërkohë, një garë ndërkombëtare e frikshme armatimi bërthamor po zhvillohet pa asnjë kontroll, siç detajohet në raportin e vitit 2025 të Institutit Ndërkombëtar të Kërkimeve për Paqen në Stokholm (Sipri).

Pothuajse tĂ« nĂ«ntĂ« shtetet me armĂ« bĂ«rthamore – SHBA, Rusia, Kina, Franca, Britania e Madhe, India, Pakistani, Koreja e Veriut dhe Izraeli – po ndjekin “programe intensive modernizimi bĂ«rthamor”, raporton Sipri, pĂ«rfshirĂ« armĂ« tĂ« reja si raketat hipersonike dhe bomba taktike me fuqi tĂ« ulĂ«t, tĂ« ashtuquajtura “tĂ« pĂ«rdorshme”. Testimet bĂ«rthamore mund tĂ« rifillojnĂ« sĂ« shpejti. “Nga inventari global prej rreth 12.241 koka bĂ«rthamore nĂ« janar 2025, rreth 9.614 ndodheshin nĂ« depo ushtarake pĂ«r pĂ«rdorim tĂ« mundshĂ«m”, thuhet nĂ« raport. Prej tyre, rreth 90% i pĂ«rkasin SHBA-sĂ« dhe RusisĂ«.

Me rreth 600 koka bĂ«rthamore, Kina Ă«shtĂ« ende pas – por po afrohet me shpejtĂ«si. “Arsenali bĂ«rthamor i KinĂ«s po rritet mĂ« shpejt se i çdo vendi tjetĂ«r, me rreth 100 koka tĂ« reja nĂ« vit qĂ« nga 2023
 [Ajo] mund tĂ« ketĂ« potencialisht po aq raketa balistike ndĂ«rkontinentale (ICBM) sa Rusia ose SHBA deri nĂ« fund tĂ« dekadĂ«s”, llogarit Sipri. Pekini nuk jep asnjĂ« shpjegim apo arsyetim pĂ«r kĂ«tĂ« rritje dramatike – dhe refuzon bisedimet shumĂ«palĂ«she pĂ«r kontrollin e armĂ«ve.

NjĂ« dokument zyrtar, i publikuar nga Kina nĂ« nĂ«ntor, riafirmoi qĂ«ndrimin e saj se vendet me arsenalet mĂ« tĂ« mĂ«dha bĂ«rthamore duhet tĂ« hedhin hapin e parĂ«, duke bĂ«rĂ« “reduktime drastike dhe thelbĂ«sore” nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« njĂ«anshme. Deri atĂ«herĂ«, thuhet nĂ« dokument, Kina do t’i mbajĂ« aftĂ«sitĂ« e saj bĂ«rthamore “nĂ« nivelin minimal tĂ« nevojshĂ«m pĂ«r sigurinĂ« kombĂ«tare”. Dokumenti, me leverdi, nuk specifikon se cili Ă«shtĂ« ky nivel.

Kritika e Kinës se SHBA dhe të tjerët po injorojnë angazhimin e tyre sipas NPT-së për çarmatim është e saktë, edhe pse hipokrite. Ajo ka më shumë bazë kur kundërshton planin e Donald Trumpit për një mburojë raketore shumë-shtresore, të lidhur me Groenlandën, të quajtur Golden Dome, e cila, nëse realizohet ndonjëherë, mund të prishë në mënyrë të rrezikshme ekuilibrin e frikës.

PavarĂ«sisht avantazheve aktuale, SHBA Ă«shtĂ« e shqetĂ«suar. Pentagoni paralajmĂ«roi nĂ« dhjetor se “ndĂ«rtimi historik ushtarak i KinĂ«s e ka bĂ«rĂ« territorin amerikan gjithnjĂ« e mĂ« tĂ« cenueshĂ«m”. Ai theksoi njĂ« qĂ«ndrim bĂ«rthamor mĂ« tĂ« gatshĂ«m pĂ«r sulm, “me gisht nĂ« kĂ«mbĂ«z”, dhe pretendoi se rreth 100 ICBM ishin instaluar sĂ« fundmi nĂ« silosĂ« nĂ« KinĂ«n veriore. Gjithashtu, u tha se Pekini po teston aftĂ«sinĂ« e tij “pĂ«r tĂ« goditur forcat amerikane nĂ« PaqĂ«sor”, duke rrezikuar seriozisht ndihmĂ«n e ardhshme ushtarake amerikane pĂ«r Tajvanin. “Kina pret tĂ« jetĂ« nĂ« gjendje tĂ« luftojĂ« dhe tĂ« fitojĂ« njĂ« luftĂ« pĂ«r Tajvanin deri nĂ« fund tĂ« vitit 2027”, thuhet nĂ« deklaratĂ«n e Pentagonit.

ÇfarĂ« po synon Xi? Shtysa e KinĂ«s drejt armĂ«ve bĂ«rthamore mund tĂ« jetĂ« thjesht çështje statusi. Ndoshta Xi dĂ«shiron tĂ« barazohet (ose tĂ« tejkalojĂ«) SHBA-nĂ« dhe RusinĂ«. Ndoshta ai ka frikĂ« reale nga njĂ« sulm. Ai i tha Starmerit se fuqitĂ« “e shfrenuara”, me kĂ«tĂ« nĂ«nkuptuar Trumpin, po ndjekin “ligjin e xhunglĂ«s”. Ose ndoshta, duke menduar pĂ«r trashĂ«giminĂ« e tij, Xi beson se demonstrimi i forcĂ«s bĂ«rthamore – ose diçka mĂ« e keqe – mund ta ndihmojĂ« tĂ« pushtojĂ« Tajvanin dhe tĂ« pĂ«rmbushĂ« ambicien pĂ«r ta bĂ«rĂ« KinĂ«n superfuqinĂ« udhĂ«heqĂ«se botĂ«rore.

Xi ka fituar njĂ« pushtet thuajse perandorak pas 13 vitesh nĂ« krye. Por ai Ă«shtĂ« gjithashtu njĂ« politikan i pasigurt, i gabueshĂ«m dhe jo veçanĂ«risht imagjinativ, i ekspozuar ndaj trendeve dhe presioneve globale. Nga njĂ«ra anĂ«, ai sheh SHBA-nĂ« e Trumpit duke modernizuar armĂ«t bĂ«rthamore, duke shkatĂ«rruar marrĂ«veshje kyçe tĂ« kontrollit tĂ« armĂ«ve, si traktati i vitit 1987 pĂ«r forcat bĂ«rthamore me rreze tĂ« mesme, dhe duke sulmuar sipas qejfit Iranin jo-bĂ«rthamor dhe VenezuelĂ«n. Nga ana tjetĂ«r, ai sheh njĂ« aleat dhe diktator tĂ« ngjashĂ«m, Vladimir Putinin e RusisĂ«, qĂ« kĂ«rcĂ«non PerĂ«ndimin me luftĂ« bĂ«rthamore ndĂ«rsa pĂ«rpiqet tĂ« pushtojĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« paligjshme UkrainĂ«n. ËshtĂ« e vĂ«shtirĂ« tĂ« mos tundohesh nga ky shembull.

ShqetĂ«suese Ă«shtĂ« edhe dyshimi se, pavarĂ«sisht pamjes sĂ« jashtme, Xi mund tĂ« mos ketĂ« kontroll tĂ« plotĂ« mbi forcat e armatosura kineze. Shkarkimi i bujshĂ«m javĂ«n e kaluar i gjeneralit Zhang Youxia, i dyti pas tij nĂ« hierarkinĂ« ushtarake, mbetet njĂ« mister. Zhang, njĂ« veteran i ashpĂ«r, akuzohet se ka qenĂ« i pabesĂ« ndaj shefit tĂ« tij mĂ« pak tĂ« kalitur nĂ« luftĂ« – dhe se ka rrjedhur sekrete bĂ«rthamore te SHBA.

A Ă«shtĂ« e mundur qĂ« dy burrat tĂ« kenĂ« pasur mosmarrĂ«veshje mbi politikat agresive tĂ« Xi-t pĂ«r armĂ«t bĂ«rthamore dhe Tajvanin? Xi ka spastruar mĂ« parĂ« komandantĂ« tĂ« forcave raketore, por duket se ende po pĂ«rpiqet t’i vĂ«rĂ« gjeneralĂ«t nĂ« rresht. Si nĂ« njĂ« jehonĂ« tĂ« LuftĂ«s sĂ« FtohtĂ«, rikthehet pyetja shqetĂ«suese e Dr. Strangelove-it: kush e ka gishtin mbi buton?

ÇfarĂ«do qĂ« po mendon presidenti kinez, kĂ«to janĂ« kohĂ« alarmante pĂ«r kĂ«do qĂ« shqetĂ«sohet pĂ«r njĂ« luftĂ« termobĂ«rthamore globale – dhe kjo duhet tĂ« jetĂ« tĂ« gjithĂ«. Thuhet se bisedimet e Starmerit me Xi-nĂ« pĂ«rfshinĂ« kĂ«rcĂ«nime kineze ndaj sigurisĂ« kombĂ«tare tĂ« MbretĂ«risĂ« sĂ« Bashkuar. ÇfarĂ« kĂ«rcĂ«nimi mĂ« tĂ« madh ka se pĂ«rhapja e armĂ«ve bĂ«rthamore? E megjithatĂ«, nga sa dihet, ai nuk e ngriti kĂ«tĂ« çështje.

Heshtja e Starmerit nuk është befasuese. Nën udhëheqjen e tij, edhe Britania po zgjeron forcën e saj goditëse bërthamore, duke blerë avionë luftarakë amerikanë F-35A të aftë për armë bërthamore. Po ashtu, raportohet se po lejon SHBA-në të depozitojë bomba bërthamore në bazën RAF Lakenheath për herë të parë pas 20 vitesh. Britania nuk është në pozitë të kritikojë. Përkundrazi, mesazhi i pashprehur ndaj Xi-t është i ftohtë dhe i qartë: bombat të fluturojnë!

*Simon Tisdall Ă«shtĂ« komentator i çështjeve tĂ« jashtme nĂ« “The Guardian”/ PĂ«rgatiti pĂ«r botim: L.Veizi

08:00 Historia/ 1959 – Tragjedia e Kalimit Dyatlov, nata e frikĂ«s dhe vdekjes nĂ« malet e Uraleve tĂ« 9 alpinistĂ«ve

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
2 February 2026 at 08:00

Në shkurt të vitit 1959, një nga enigmat më të errëta të shekullit XX u shënua në vargmalin verior të Uraleve. Nëntë alpinistë sovjetikë, të gjithë të rinj dhe me përvojë të konsiderueshme në ekspedita dimërore, humbën jetën në rrethana që edhe sot mbeten të pashpjeguara plotësisht.

Grupi, i udhĂ«hequr nga studenti i inxhinierisĂ« Igor Dyatlov, kishte ngritur kampin nĂ« shpatet e malit Kholat Syakhl, njĂ« emĂ«r nga gjuha e popullit Mansi qĂ« do tĂ« thotĂ« “Mali i tĂ« Vdekurve”. Pas tragjedisĂ«, zona u quajt Kalimi Dyatlov, nĂ« nder tĂ« udhĂ«heqĂ«sit tĂ« ekspeditĂ«s.

Gjatë natës, për arsye ende të panjohura, alpinistët duket se u detyruan të largoheshin me nxitim nga çadrat e tyre. Ato u gjetën të çara nga brenda, çka sugjeron një arratisje të dëshpëruar. Anëtarët e grupit ikën drejt pyllit, të veshur në mënyrë të papërshtatshme për kushtet ekstreme të dimrit siberian, me temperatura nën zero dhe stuhi dëbore.

Trupat e tyre u gjetën të shpërndarë, disa me shenja dëmtimesh të rënda fizike, të tjerë pa plagë të dukshme, duke ushqyer për dekada me radhë teori të shumta: nga ortekët dhe fenomenet natyrore të rralla, te testet ushtarake sekrete apo shpjegime më fantastike.

Tragjedia e Kalimit Dyatlov mbetet edhe sot një nga misteret më të famshme të historisë moderne, një histori ku faktet e ftohta shkencore përplasen me frikën, heshtjen dhe imagjinatën njerëzore.

PĂ«rgatiti: L.Vezi

14:00 Histori misterioze parahistorike nĂ« Liguria: zbulohet vdekja e tmerrshme e “Princit tĂ« Ri”

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 14:00

Pas 28,000 vjetësh, një autopsi zbulon fundin e Princit të Rërave të Bardha: një sulm nga ariu. Ja detajet e zbulimit që rishkruajnë historinë.

Liguria është vendi ku ndodhet një nga varrimet më të famshme të Italisë: ai i Princit të Shpellës Arene Candide, në provincën e Savonës. Ai ishte një adoleshent që jetoi 28,000 vjet më parë, gjatë kulturës Gravettiane, periudhë e njohur midis arkeologëve për prodhimin e jashtëzakonshëm artistik. Mbetjet e Princit janë të njohura që nga vitet 1940, por deri më tani nuk dihej saktësisht çfarë e vrau atë.

Sot, njĂ« studim i ri multidisiplinar ka zbuluar identitetin e “autorit tĂ« krimit”. Hulumtimi u krye nga universitetet e Kaljarit, Firences, GjenovĂ«s dhe PizĂ«s, sĂ« bashku me MbikĂ«qyrjen e ArkeologjisĂ« Liguriane dhe Muzeun Qytetar tĂ« ArkeologjisĂ« Liguriane. Universiteti i Montrealit dhe Konsorciumi i MeksikĂ«s sĂ« Re gjithashtu bashkĂ«punuan. Rezultatet, tĂ« botuara nĂ« Journal of Anthropological Sciences, tregojnĂ« se sulmuesi ka shumĂ« tĂ« ngjarĂ« tĂ« ketĂ« qenĂ« njĂ« ari i murrmĂ« ose ari shpellash.

Autopsia me teknologji të lartë: shenjat e luftës me arinjtë

Princi u zbulua në vitin 1942 dhe u varros me sende të pasura, duke përfshirë guaska, varëse fildishi dhe një teh prej çakri. Këto gjetje ruhen në Muzeun e Arkeologjisë Liguriane në Gjenovë. Studimi i ri nuk u përqendrua te aksesorët, por analizoi skeletin për herë të parë, duke kërkuar shenja të traumave para vdekjes.

Analiza konfirmoi se Princi u sulmua dhe u vra nga një kafshë e madhe. Lëndimet në kafkë, fytyrë dhe shpatull janë të dukshme. Midis tyre është humbja e gjysmës së nofullës dhe një pjese të klavikulës, shenja tipike të kafshimeve ose kthetrave. U gjetën gjithashtu fraktura në rruazat e qafës, një kafshim në fibulën e djathtë dhe një plagë me kthetra në kafkë. Sipas autorëve, gjendja inflamatore e kockave tregon se i riu nuk vdiq menjëherë, por mbijetoi për dy ose tre ditë pas sulmit.

Festimi i një ngjarjeje traumatike

“Pamja traumatike Ă«shtĂ« çuditĂ«risht e ngjashme me lĂ«ndimet e vĂ«rejtura te viktimat moderne tĂ« sulmeve nga arinjtĂ«,” thonĂ« studiuesit, duke theksuar se mbijetesa e Princit pĂ«r disa ditĂ« lidhet drejtpĂ«rdrejt me luksin e varrimit tĂ« tij. Kjo nuk ishte vetĂ«m njĂ« shfaqje e statusit shoqĂ«ror, por ritualizimi i njĂ« ngjarjeje jashtĂ«zakonisht traumatike.

Analiza zbuloi një detaj të fundit: përveç traumës nga sulmi, Princi tregoi shenja frakturash dhe lëndimesh në këmbë. Ky ishte një rrezik i zakonshëm për gjuetarët-mbledhës të kohës, shpesh me efekte shkatërruese në jetëgjatësinë e tyre.

Ky interpretim është në përputhje me varrime të tjera nga e njëjta periudhë, të cilat tregojnë një incidencë jashtëzakonisht të lartë të lëndimeve traumatike.

Burimi: Focus.it/ Nga Gabriele Ferrari/ Përgatiti për botim: L.Veizi

13:00 Fatima Bhutto mbi marrĂ«dhĂ«nien e saj abuzive: “Mendoja se kurrĂ« nuk mund tĂ« mĂ« ndodhte mua”

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 13:00

Nosheen Iqbal

Pesëmbëdhjetë vjet pas librit të saj shpërthyes mbi rritjen në dinastinë politike sunduese të Pakistanit, Fatima Bhutto ka shkruar një rrëfim shkatërrues mbi abuzimin që ka përjetuar që atëherë. Ajo flet për një jetë të jetuar në arrati dhe për vendosjen përfundimtare në një ambient të qetë.

NĂ«se do tĂ« ishte lĂ«nĂ« e lirĂ« tĂ« shkruante sipas dĂ«shirĂ«s sĂ« saj, libri i ardhshĂ«m i Bhuttos do tĂ« ishte pothuajse plotĂ«sisht pĂ«r marrĂ«dhĂ«nien e saj me qenushin e saj, Coco. “E di qĂ« tingĂ«llon çmendurisht,” qesh ajo. Dhe Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ« qĂ« dashuria ekstreme pĂ«r kafshĂ«t nuk pĂ«rputhet plotĂ«sisht me perceptimin publik tĂ« Bhuttos si shkrimtare, gazetare, aktiviste dhe anĂ«tare e dinastisĂ« mĂ« tĂ« famshme politike tĂ« Pakistanit. Por pandemia e detyroi tĂ« ndodhte njĂ« çlirim krijues dhe, kur Bhutto bĂ«ri bilancin, kuptoi se mund tĂ« shkruante vetĂ«m pĂ«r Coco. Agjenti i saj sugjeroi me kujdes se libri mund tĂ« kishte nevojĂ« pĂ«r diçka mĂ« shumĂ«. NjĂ« draft i dytĂ« u shkrua, pastaj u la mĂ«njanĂ«.

“Derisa mendova, po tĂ« them tĂ« vĂ«rtetĂ«n? Dhe pastaj dolĂ«n gjĂ«rat nga unĂ« – nuk derdheshin, ato thjesht dolĂ«n.” NĂ« rreth tre javĂ«, Bhutto rishkroi draftin dhe, gjatĂ« kĂ«tij procesi, zbuloi njĂ« kapitull tronditĂ«s tĂ« jetĂ«s sĂ« saj qĂ« e kishte mbajtur sekret nga tĂ« gjithĂ« rreth saj.

Libri i pĂ«rfunduar, The Hour of the Wolf, Ă«shtĂ« njĂ« rrĂ«fim i hapur dhe i prekshĂ«m mbi njĂ« marrĂ«dhĂ«nie abuzive qĂ« zgjati njĂ« dekadĂ«, tĂ« cilĂ«n Bhutto e pĂ«rjetoi duke besuar se ishte dashuri. Ai dokumenton realizimin e dhimbshĂ«m se ky burrĂ« (qĂ« ajo e quan vetĂ«m si “Burri”), qĂ« ajo pĂ«rshkruan si “i ndryshĂ«m nga çdo njeri qĂ« kam njohur ndonjĂ«herĂ«: i pakufizuar, tepĂ«r i sigurt nĂ« vetvete
 i bukur, i fortĂ«, mashkullor nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« vjetĂ«r
 shpirt i lirĂ«â€, e kishte manipuluar pĂ«r tĂ« besuar se shpĂ«rthimet e shpeshta tĂ« mirĂ«kuptimit dhe aventurat sporadike ishin tĂ« vĂ«rteta.

Të dy u takuan në Nju Jork në vitin 2011, kur Bhutto ishte në turne me librin e saj famëkeq për familjen, Songs of Blood and Sword. Libri shkaktoi një bujë të madhe në Pakistan dhe jashtë tij, duke rishikuar dinastinë Bhutto, e cila shpesh krahasohet me familjen Kennedy; Fatima mbante përgjegjësi të pjesshme mbi të ëmën Benazir për vdekjen e babait të saj. Hidhërimi ishte i dukshëm.

Bhutto filloi njĂ« marrĂ«dhĂ«nie largĂ«sie me “Burrin”, takoheshin rreth njĂ« herĂ« nĂ« muaj pĂ«r njĂ« periudhĂ« 11-vjeçare. I shĂ«rbente, pasi shpesh udhĂ«tonte pĂ«r detyra gazetareske ose pĂ«r tĂ« folur nĂ« evente letrare dhe festivale nĂ« tĂ« gjithĂ« botĂ«n. Shkruante romane dhe ese. U nominua pĂ«r çmimin e Grave nĂ« letĂ«rsi. AsgjĂ« nga kĂ«to nuk i interesonte “Burrit”, i cili u bĂ« kontrollues. AnĂ«t mĂ« tĂ« errĂ«ta tĂ« tij ishin tĂ« mbushura me zemĂ«rim; ai e trajtonte me abuzim, pastaj heshtje, pĂ«rbuzje dhe pĂ«rçmim. Sipas pĂ«rshkrimit tĂ« Bhuttos, ai mund tĂ« kalonte papritur nga sharmues nĂ« demonik. Ai e izoloi nga shoqet e saj.

Memoari i saj Ă«shtĂ« i shkurtĂ«r, por i jashtĂ«zakonshĂ«m, i artikuluar me prozĂ« tĂ« qetĂ« dhe tĂ« matur, qĂ« e bĂ«n akoma mĂ« tĂ« dhimbshme mizorinĂ« qĂ« Bhutto ka pĂ«rjetuar. Coco Ă«shtĂ« ende pjesĂ« e rĂ«ndĂ«sishme. Por mbi tĂ« gjitha, libri Ă«shtĂ« njĂ« kujtesĂ« e nevojshme se tĂ« jesh “e fortĂ«â€, e suksesshme, e admiruar dhe shumĂ« e zgjuar nuk tĂ« jep njĂ« mburojĂ« mbrojtĂ«se. AsnjĂ« nga kĂ«to cilĂ«si nuk ofron njĂ« gruaje imunitet nga dhuna psikologjike e njĂ« burri kontrollues dhe abuziv.

“Nuk doja ta bĂ«ja vĂ«rtet,” thotĂ« ajo pĂ«r shkrimin mbi marrĂ«dhĂ«nien e saj. “Sepse ndihesha e turpĂ«ruar, e sikletosur, ndjeva tĂ« gjitha ato gjĂ«ra. Por gjithashtu e di se nĂ«se do tĂ« kisha lexuar diçka tĂ« tillĂ«, do tĂ« mĂ« kishte ndihmuar.”

Kjo Ă«shtĂ« hera e parĂ« qĂ« Bhutto flet publikisht pĂ«r librin. MarrĂ«dhĂ«nia pĂ«rfundoi nĂ« vitin 2021, kur, pas viteve tĂ« shprehjes sĂ« dĂ«shirĂ«s pĂ«r tĂ« pasur njĂ« familje dhe pĂ«r t’u vendosur, pĂ«rfshirĂ« edhe procedurat pĂ«r ruajtjen e fertilitetit nĂ« SpanjĂ«, Bhutto kuptoi se “Burri” nuk do t’i siguronte kurrĂ« atĂ« qĂ« i nevojitej. Ajo ishte 39 vjeç. E la atĂ«, takoi burrin e saj, Graham, nĂ« 2022 dhe brenda tre vjetĂ«ve pati dy fĂ«mijĂ«.

Fatima Bhutto lindi nĂ« 1982 dhe kaloi vitet e hershme nĂ« rezidencĂ«n e madhe tĂ« gjyshit tĂ« saj nĂ« Karachi. Ajo ishte shumĂ« e lidhur me babanĂ«, i cili mbajti kujdestarinĂ« e plotĂ« pas divorcit nga nĂ«na e saj kur ishte ende e vogĂ«l. Pas vdekjes sĂ« vĂ«llait tĂ« vogĂ«l Shahnawaz, ata kaluan pjesĂ«n tjetĂ«r tĂ« fĂ«mijĂ«risĂ« sĂ« saj sĂ« bashku – nĂ« arrati – nĂ« Siri. Ajo e adhuronte babain dhe shkroi Songs of Blood and Sword kryesisht si njĂ« biografi e drejtĂ« e tij.

RrĂ«fimi i saj Ă«shtĂ« njĂ« kujtesĂ« e dhimbshme dhe personale e pasojave tĂ« dhunĂ«s dhe frikĂ«s, qĂ« ka jetuar nĂ« familjen Bhutto, njĂ« familje qĂ« historia e saj Ă«shtĂ« e ngatĂ«rruar me historinĂ« e Pakistanit. Ajo ka pĂ«rjetuar kontroll, izolim, frikĂ« dhe traumĂ« qĂ« nga fĂ«mijĂ«ria, duke formuar mĂ«nyrĂ«n se si ajo ka pĂ«rballuar marrĂ«dhĂ«nien e saj abuzive me “Burrin”.

Libri i saj i ri, The Hour of the Wolf, është një rrëfim i guximshëm, i dhimbshëm dhe prekës për përvojat abuzive dhe reziliencën e Fatima Bhuttos.

Përgatiti për botim: L.Veizi

11:30 Votuesit e rinj japonezë e adhurojnë kryeministren e re konservatore. Por kjo nuk do të thotë se po zhvendosen djathtas

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 11:30

Sanae Takaichi mund të duket se mban vlera të vjetruara, por është oferta e saj ekonomike ajo që ka kapur imagjinatën e të rinjve.

Karin Kaneko*

Japonia rrallëherë ka pasur një kryeministre kaq të guximshme dhe kaq të aftë në përdorimin e rrjeteve sociale sa Sanae Takaichi, udhëheqësja e parë femër e vendit.

NdĂ«rsa kryeministra tĂ« mĂ«parshĂ«m janĂ« bĂ«rĂ« viralĂ« pĂ«r momente aspak dinjitoze – si pamja e njĂ«rit qĂ« gĂ«lltiste njĂ« onigiri me njĂ« kafshim tĂ« çrregullt, apo njĂ« tjetri i kapur duke fjetur nĂ« parlament gjatĂ« njĂ« vote kyçe – Takaichi po lexohet nga mbĂ«shtetĂ«sit e saj si simbol i njĂ« epoke tĂ« re udhĂ«heqjeje, njĂ« epokĂ« qĂ« ata mendojnĂ« se JaponisĂ« i ka munguar vitet e fundit.

Vetëm në muajin janar, daljet e para diplomatike të Takaichit kanë prodhuar imazhe virale të një lloji që politika japoneze rrallëherë gjeneron. Një video ku ajo i bie daulles bashkë me presidentin e Koresë së Jugut, Lee Jae Myung, nën ritmet e këngës Dynamite të BTS-së dhe Golden nga seriali i Netflix-it KPop Demon Hunters, u përhap me shpejtësi në internet, aq sa disa menduan se ishte krijuar nga inteligjenca artificiale. Shumë prisnin një përplasje mes saj dhe Lee-së, ndaj ky moment ndihmoi në forcimin e imazhit të saj si një udhëheqëse e besueshme, e aftë të lundrojë mes sfidave gjeopolitike.

Popullariteti i saj nuk kufizohet vetĂ«m nĂ« diplomaci. Ajo Ă«shtĂ« aq e dashur sa ka krijuar edhe njĂ« lloj “fandom-i” tĂ« vetin, tĂ« quajtur “Sana-katsu” – diçka qĂ« zakonisht lidhet me idhujt e popit, jo me kryeministrat – ku mbĂ«shtetĂ«sit shpĂ«rndajnĂ« video dhe imitojnĂ« stilin e saj, deri edhe duke pĂ«rdorur tĂ« njĂ«jtin stilolaps.

Por nĂ« zemĂ«r tĂ« kĂ«tij popullariteti, veçanĂ«risht mes tĂ« rinjve, qĂ«ndron njĂ« paradoks interesant. JashtĂ« JaponisĂ«, Takaichi shpesh portretizohet si jo fort feministe pĂ«r shkak tĂ« qĂ«ndrimeve tĂ« saj socialisht konservatore, pĂ«rfshirĂ« kundĂ«rshtimin ndaj reformave ligjore qĂ« do t’u lejonin çifteve tĂ« martuara tĂ« mbanin mbiemra tĂ« ndryshĂ«m, si edhe ndaj martesave mes personave tĂ« tĂ« njĂ«jtit seks. Tradicionalisht, kĂ«to janĂ« çështje qĂ« do tĂ« priteshin tĂ« ishin tĂ« rĂ«ndĂ«sishme pĂ«r njĂ« elektorat tĂ« ri dhe progresist.

AtĂ«herĂ«, çfarĂ« e shpjegon mbĂ«shtetjen e pazakontĂ« qĂ« ajo gĂ«zon nĂ« kĂ«to grupmosha? Sipas njĂ« sondazhi tĂ« Sankei Shimbun/FNN, tĂ« zhvilluar nĂ« mesin e dhjetorit, miratimi pĂ«r kabinetin e saj ishte 92% mes tĂ« rinjve nga 18 deri nĂ« 29 vjeç – njĂ« shifĂ«r e rrallĂ«, kur dihet se shumica e votuesve tĂ« rinj shpesh janĂ« tĂ« shkĂ«putur nga politika.

NĂ« pamje tĂ« parĂ«, mund tĂ« duket sikur Japonia po zhvendoset djathtas – njĂ« prirje qĂ« po vĂ«rehet nĂ« mbarĂ« botĂ«n – veçanĂ«risht teksa ankthi rreth emigracionit dhe pranisĂ« sĂ« tĂ« huajve po bĂ«het temĂ« gjithnjĂ« e mĂ« e dukshme politike. NĂ« Japoni, kjo ndjesi Ă«shtĂ« edhe mĂ« e theksuar, pasi qytetarĂ«t pĂ«rballen me identitetin e tyre si shoqĂ«ri homogjene dhe realitetin e njĂ« popullsie nĂ« rĂ«nie.

Por një vështrim më i thellë sugjeron se arsyeja është më tepër ekonomike sesa ideologjike. Për votuesit e rinj, jeta po bëhet gjithnjë e më e papërballueshme: pagat nuk po ecin me rritjen e çmimeve, ndërsa jeni i dobët ul fuqinë blerëse. Në të njëjtën kohë, kontrata sociale duket gjithnjë e më e pabarabartë. Të rinjtë paguajnë taksa dhe sigurime shoqërore gjithnjë e më të larta, por dyshojnë se do të përfitojnë të njëjtin nivel sigurie në të ardhmen, sidomos për pensionet, në një shoqëri që po plaket me shpejtësi. Sipas projeksioneve zyrtare të qeverisë, Japonia ka kaluar nga 7.7 punëtorë që mbështesnin një të moshuar në vitin 1975, në rreth 1.9 punëtorë për një të moshuar në vitin 2025.

Si njĂ« grua nĂ« mesin e tĂ« 20-ave, e ndiej peshĂ«n qĂ« mban brezi im – ndjesinĂ« se objektivat qĂ« prindĂ«rit tanĂ« arritĂ«n nĂ« kĂ«tĂ« moshĂ« janĂ« sot shumĂ« mĂ« tĂ« vĂ«shtira. BashkĂ«moshatarĂ«t e mi ankohen shpesh pĂ«r rritjen e çmimeve tĂ« pĂ«rditshme (produktet bazĂ«, si orizi, janĂ« dyfishuar nĂ« çmim brenda njĂ« viti) dhe pĂ«r vĂ«shtirĂ«sitĂ« nĂ« krijimin e njĂ« familjeje, kur njĂ« tĂ« ardhur e vetme rrallĂ«herĂ« mjafton dhe shtatzĂ«nia apo kujdesi pĂ«r fĂ«mijĂ«t ende mund tĂ« shkatĂ«rrojnĂ« njĂ« karrierĂ«.

NĂ« kĂ«tĂ« kontekst bie mesazhi ekonomik i Takaichit. Ajo ka mbĂ«shtetur lehtĂ«sime fiskale, pĂ«rfshirĂ« rritjen e pragut tĂ« tatimit mbi tĂ« ardhurat dhe zgjerimin e zbritjeve tatimore pĂ«r tĂ« rritur tĂ« ardhurat neto. PĂ«r njĂ« tĂ« ri qĂ« sheh zbritjet mujore tĂ« rriten ndĂ«rsa fuqia reale blerĂ«se bie, premtimi pĂ«r mĂ« shumĂ« para nĂ« xhep Ă«shtĂ« i vĂ«shtirĂ« pĂ«r t’u shpĂ«rfillur.

Meqë Takaichi ka shpallur zgjedhje të parakohshme për 8 shkurt, premtimi i saj varet nga fakti nëse ajo mund të fitojë shumicën. Por duhet të ecë me kujdes. Sipas Reuters, miratimi për të ka rënë, ndërsa votuesit po bëhen gjithnjë e më skeptikë nëse paketa e saj stimuluese, e nisur në fund të vitit të kaluar, do ta ndihmojë realisht votuesin mesatar përballë kostove në rritje. Shqetësimet se Japonia mund të marrë edhe më shumë borxh për të financuar këto masa nuk e kanë ndihmuar imazhin e saj.

Megjithatë, në situatën aktuale ekonomike, një pjesë e apelit të saj të pamohueshëm qëndron në faktin se ajo nuk vjen nga një dinasti politike. Në një sistem të mbushur me burra që duket se trashëgojnë vendet në Dietë si pronë familjare, Takaichi dallohet si dikush që ka arritur majat në një kulturë politike që rrallëherë ua ka lehtësuar rrugën grave.

Mes bashkĂ«moshatarĂ«ve tĂ« mi, guximi i saj Ă«shtĂ« pjesĂ« e tĂ«rheqjes. “Dikush qĂ« mund t’i bĂ«jĂ« gjĂ«rat tĂ« ndodhin” Ă«shtĂ« njĂ« shprehje qĂ« e dĂ«gjoj shpesh. Edhe pse jam njĂ« votuese me prirje progresiste, nuk mund ta mohoj karizmĂ«n e Takaichit dhe forcĂ«n tĂ«rheqĂ«se qĂ« ajo ka. Ka shumĂ« gjĂ«ra pĂ«r t’u admiruar tek ajo, si diplomacia e saj e sigurt dhe stili modern i udhĂ«heqjes.

Por nuk jam e bindur se ajo Ă«shtĂ« pĂ«rgjigjja. Koha e zgjedhjeve tĂ« parakohshme Ă«shtĂ« e vĂ«shtirĂ« pĂ«r t’u mbrojtur, kur duket si njĂ« pĂ«rpjekje cinike pĂ«r tĂ« pĂ«rfituar nga kulmi i sondazheve, mĂ« shumĂ« sesa si vendimi mĂ« i mirĂ« pĂ«r vendin. Financimi dhe zbatimi i premtimeve tĂ« saj elektorale – si uljet e pĂ«rkohshme tĂ« taksave pĂ«r produktet bazĂ« – mbeten tĂ« paqarta. Dhe pamja Ă«shtĂ« e keqe kur partia e saj rikonfirmon figura tĂ« lidhura mĂ« parĂ« me njĂ« skandal fondesh tĂ« fshehta, pasi nĂ« vitin 2023 disa anĂ«tarĂ« tĂ« partisĂ« qĂ« ajo drejton tani u zbuluan se kishin marrĂ« fonde tĂ« padeklaruara qĂ« arrinin pothuajse 600 milionĂ« jen.

Duke parĂ« se si vende tĂ« tjera kanĂ« rĂ«nĂ« pre e narrativave karizmatike tĂ« “tĂ« huajve” politikĂ«, jam e kujdesshme tĂ« mos e ngatĂ«rroj njĂ« imazh bindĂ«s me aftĂ«sinĂ« reale pĂ«r tĂ« qeverisur, sidomos kur vendi ka kaq shumĂ« probleme reale pĂ«r tĂ« zgjidhur.

*Karin Kaneko është gazetare e pavarur dhe ish-reportere e Japan Times/ Përgatiti për botim: L.Veizi

10:00 Fitim Makashi në kujtesën e kinemasë

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 10:00

Nga Leonard Veizi

Në historinë e kinemasë shqiptare ka aktorë që kanë mbetur në kujtesë jo për zhurmën e roleve të mëdha, por për peshën e heshtjes, për qetësinë me të cilën mbartin dramën dhe për dinjitetin me të cilin qëndrojnë në ekran. Fitim Makashi është një prej tyre. Ai i përket atij brezi themeltar që e ndërtoi filmin shqiptar nga brenda, duke i dhënë fytyrë, zë dhe karakter një kinemaje që ende po kërkonte veten, gjuhën e saj artistike dhe figurën e aktorit me peshë dramatike.

I lindur mĂ« 10 prill 1944 nĂ« GjirokastĂ«r, qytet me traditĂ« tĂ« fortĂ« kulturore dhe shpirt letrar, Makashi e mori me vete qĂ« herĂ«t njĂ« ndjeshmĂ«ri tĂ« veçantĂ« pĂ«r karakterin, fjalĂ«n dhe heshtjen – elemente qĂ« do ta shoqĂ«ronin gjatĂ« gjithĂ« rrugĂ«s sĂ« tij artistike. NĂ« vitin 1963 nisi studimet nĂ« Institutin e Arteve, nĂ« degĂ«n e aktrimit, tĂ« cilat i pĂ«rfundoi nĂ« vitin 1967, duke u emĂ«ruar menjĂ«herĂ« pedagog – njĂ« tregues i qartĂ« i formimit serioz dhe i besimit qĂ« institucioni kishte tek ai.

Në këtë shkrim po sjellim disa nga batutat e roleve të tij në kinematografinë shqiptare, fragmente dialogësh që sot funksionojnë si dëshmi jo vetëm të personazheve që ka interpretuar, por edhe të një kohe, të një fryme dhe të një mënyre të të bërit film.

Karriera e tij si aktor nisi po nĂ« vitin 1967 me filmin “Duheli i heshtur”, njĂ« debutim domethĂ«nĂ«s nĂ« njĂ« kohĂ« kur kinemaja shqiptare po afirmohej si mjet narrativ dhe ideologjik.

-Motovedeta. MĂ«rkul Kalos i ka ardhur e fejuara te porta.

-MĂ«rkurit i erdhi pako.

Pas këtij roli, Makashi u bë pjesë e një vargu filmash që sot përbëjnë arkivin themelor të kinemasë shqiptare.

“Prita”, prodhim i vitit 1968, nĂ« rolin e Sulos:

-O nĂ«nat
 Nuk ka vdekur akoma shqiptari tĂ« shkelni mbi kĂ«tĂ« tokë  PĂ«r ty, Shaniko
 Nuk kaloni dot ju derra
 Nuk kaloni mbi kĂ«tĂ« gjak
 Jo
 jo


“NjĂ«siti gueril”, prodhim i vitit 1969, ku interpreton njĂ« prej anĂ«tarĂ«ve tĂ« rezistencĂ«s, i cili vritet nga trupat fashiste.

“NdĂ«rgjegjia” (prodhim i vitit 1972, nĂ« rolin e Petros:

-Ti guxon tĂ« mĂ« ngushĂ«llosh. Ti qĂ« je shkaktar i gjithĂ« kĂ«saj fatkeqĂ«sie. ShokĂ«, ju nuk e njihni mirĂ« atĂ«. Pandehni se Ă«shtĂ« krenaria e kolektivit tonĂ«. GĂ«njeshtar. Egoist. Do t’ua tregoj tĂ« gjithĂ«ve punĂ«n e valvulĂ«s sĂ« paregjistruar. Pastaj le tĂ« ketĂ« guxim e tĂ« mburet me krenarinĂ« e tij profesionale.

“Rrugicat qĂ« kĂ«rkonin diell”, prodhim i vitit 1975:

-Sa mĂ« shumĂ« qĂ« heshtim, aq mĂ« shumĂ« vuajmĂ«. NĂ« traktin qĂ« lexova thuhet se ç’duhet tĂ« bĂ«jmĂ«. Aty, vĂ«llezĂ«r, thuhet se vetĂ«m gryka e pushkĂ«s i lan hesapet me ata qĂ« na pijnĂ« gjakun.

“NĂ« fillim tĂ« verĂ«s”, prodhim i vitit 1975:

-Postkomanda në Boras u asgjësua. Afrimi i çetës pranë fshatrave ka shkaktuar panik tek fashistët.

“IlegalĂ«t”, prodhim i vitit 1976:

Ishte një nga djemtë e mëhallës, Xhevat Rahmiu. Bëri një sabotim në kantier, për pak e pësoi. Milua ka mendim të mirë për të.

“Nga mesi i errĂ«sirĂ«s” (1978), nĂ« rolin e Faslliut:

-Petrit, më bli një paketë cigare kur të kthehesh, se jam me shërbim.

“Intendenti” (prodhim i vitit 1980), nĂ« rolin e Tomit:

-Lufta në prapavijë bëhet e ashpër pa krisma armësh, por edhe ne e shkrepim nga një herë. Dhe janë krisma të mprehta si tehe thikash.

“GjurmĂ« nĂ« kaltĂ«rsi”, prodhim i vitit 1981, nĂ« rolin e Musait:

-Më dëgjo me vëmendje. 505-sa do të ulemi bashkë, më kupton. Fillo, rrotullohu djathtas. -Ruaje kursin. Stabilizoje. Humb lartësi, llogarit uljen. Ruaje këndin. Stabilizohu. Merre gazin. Freno
, freno. Rruaje qendrën, mos dil nga pista


-O Musa, që nesër do të fillosh lejen. Të ikësh e të mos vish më beqar.

“Tre njerĂ«z me guna”, prodhim i vitit 1985, nĂ« rolin e XhemĂ«s:

-Nuk mund tĂ« shkojmĂ« nĂ« shtĂ«pinĂ« time, do t’ju çoj tek krushku im, Rizai.

“Shpella e piratĂ«ve”, prodhim i vitit 1991:

-Ti me gjyshin tim keni dalë në det më të vegjël se ne. He, çfarë do thuash tani?

-E o derman, por s’kemi qenĂ« kurrĂ« kĂ«shtu si ju. Mua babai mĂ« lidhi me litar me kalpi pĂ«r kĂ«mbĂ« dhe mĂ« hodhi nĂ« det qĂ« katĂ«r vjeç. O dil, mĂ« tha, o mbytu.

“Vdekja e kalit” (prodhim i vitit 1992), nĂ« rolin e komandant Vangjelit:

Ajo dëshmi më ka tronditur, më ka lënë pa gjumë. Atje, në bankën e të akuzuarve, mund të isha unë. Por ne heshtëm. U treguam të zgjuar, prandaj jemi këtu. Ndërsa ai u tregua naiv.

Ajo që e dallon Fitim Makashin nuk është spektakolarja apo roli i zhurmshëm, por qëndrueshmëria e figurës, aftësia për të ndërtuar personazhe të besueshëm, shpesh të përmbajtur, me tension të brendshëm dhe gravitet moral. Ai i përket atij lloji aktori që nuk kërkon vëmendjen, por e fiton atë përmes seriozitetit dhe disiplinës profesionale.

Si pedagog dhe aktor njëkohësisht, Makashi ka qenë pjesë e një brezi që jo vetëm interpretoi, por edhe formoi aktorin shqiptar. Në këtë kuptim, kontributi i tij nuk matet vetëm me filmat ku ka luajtur, por edhe me gjurmën e heshtur që ka lënë në edukimin artistik dhe në kujtesën kulturore shqiptare.

08:30 Historia/ 1 Shkurt 1974 – Tragjedia e “Joelma”-s: zjarri qĂ« tronditi Sao Paulon dhe Brazilin

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 08:30

MĂ«ngjesi i 1 shkurtit 1974 nisi si çdo ditĂ« tjetĂ«r pune nĂ« qendrĂ«n e zhurmshme tĂ« SĂŁo Paulos. NĂ« orĂ«n 8:50, nĂ« katet e poshtme tĂ« grataçelĂ«s “EdifĂ­cio Joelma”, njĂ« ndĂ«rtesĂ« moderne 25-katĂ«she e ndĂ«rtuar vetĂ«m pak vite mĂ« parĂ«, shpĂ«rtheu njĂ« zjarr qĂ« do tĂ« shndĂ«rrohej brenda pak minutash nĂ« njĂ« nga katastrofat urbane mĂ« tĂ« rĂ«nda nĂ« historinĂ« e Brazilit.

Shkaku i zjarrit ishte një defekt elektrik në një kondicioner në katin e 12-të. Flakët u përhapën me shpejtësi për shkak të materialeve tepër të djegshme të përdorura në mobilimin e zyrave, ndërsa ndërtesa nuk kishte as sistem automatik shuarjeje, as dalje emergjente të përshtatshme. Rreth 15 minuta pas shpërthimit të zjarrit, një banor i një godine fqinje njoftoi Departamentin e Zjarrfikësve të São Paulos.

Njësitë e para mbërritën vetëm pesë minuta më vonë, por situata kishte dalë tashmë jashtë kontrollit. Flakët, të ushqyera nga korridoret e ngushta dhe shkallët që vepronin si oxhaqe vertikale, u ngjitën me shpejtësi deri në katin e 15-të, ku përkohësisht u ndalën për shkak të mungesës së materialeve të tjera të djegshme. Megjithatë, tymi i dendur dhe temperaturat ekstreme bënë që katet e sipërme të shndërroheshin në kurthe vdekjeje.

Rreth 300 persona arritĂ«n tĂ« evakuoheshin duke pĂ«rdorur ashensorĂ«t – njĂ« veprim jashtĂ« çdo protokolli sigurie, por i diktuar nga paniku dhe mungesa e alternativave. ShumĂ« tĂ« tjerĂ« mbetĂ«n tĂ« bllokuar. Me kalimin e minutave, qindra njerĂ«z u ngjitĂ«n drejt tarracĂ«s sĂ« godinĂ«s, me shpresĂ«n se helikopterĂ«t do t’i shpĂ«tonin. Pamjet dramatike tĂ« njerĂ«zve tĂ« rrethuar nga flakĂ«t, qĂ« valĂ«vitnin rrobat ose hidhnin letra pĂ«r tĂ« tĂ«rhequr vĂ«mendjen, u bĂ«nĂ« simbol i tragjedisĂ«.

Por shpëtimi nga ajri ishte pothuajse i pamundur. Nxehtësia e madhe krijonte rryma të rrezikshme ajri, ndërsa tymi i zi e bënte të pamundur uljen e sigurt të helikopterëve. Disa persona, të pushtuar nga dëshpërimi, u hodhën nga lartësitë marramendëse, duke humbur jetën para syve të turmës së mbledhur poshtë.

Pas rreth dy orësh luftë me flakët, zjarrfikësit arritën ta vinin zjarrin nën kontroll. Operacionet e kërkim-shpëtimit vazhduan për orë të tëra. Kur ndërtesa u kontrollua plotësisht, bilanci ishte tronditës: 179 të vdekur dhe qindra të plagosur. Shumica e viktimave kishin humbur jetën nga asfiksia, ndërsa të tjerë nga djegiet ose rëniet fatale.

Tragjedia e “Joelma”-s shkaktoi njĂ« shok tĂ« thellĂ« nĂ« shoqĂ«rinĂ« braziliane. Hetimet nxorĂ«n nĂ« pah mangĂ«si tĂ« rĂ«nda nĂ« standardet e sigurisĂ« sĂ« ndĂ«rtesave tĂ« larta dhe mungesĂ«n e rregulloreve tĂ« forta kundĂ«r zjarrit. Si pasojĂ«, Brazili ndĂ«rmori reforma tĂ« rĂ«ndĂ«sishme nĂ« kodet e ndĂ«rtimit, duke e kthyer kĂ«tĂ« tragjedi nĂ« njĂ« pikĂ« kthese pĂ«r sigurinĂ« urbane.

Sot, zjarri i “Joelma”-s mbetet njĂ« kujtesĂ« e dhimbshme e çmimit qĂ« paguhet kur moderniteti ndĂ«rtohet pa masa mbrojtĂ«se. NjĂ« datĂ« e zezĂ« nĂ« historinĂ« e SĂŁo Paulos, ku flakĂ«t jo vetĂ«m dogjĂ«n njĂ« ndĂ«rtesĂ«, por ekspozuan brishtĂ«sinĂ« e jetĂ«s njerĂ«zore pĂ«rballĂ« neglizhencĂ«s dhe kaosit.

PĂ«rgatiti: L.Veizi

07:00 Histori/ 1 shkurt 1979 – Rikthimi i Ajatollah Khomeinit dhe lindja e RepublikĂ«s Islamike

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
1 February 2026 at 07:00

Më 1 shkurt 1979, Ajatollah Ruhollah Khomeini u rikthye në Iran mes një pritjeje triumfale, pas 15 vitesh mërgimi të detyruar. Dy javë më parë, Shahu Mohammad Reza Pahlavi dhe familja e tij kishin braktisur vendin, duke i hapur rrugë një revolucioni që tashmë kishte marrë përmasa të pakthyeshme. Për miliona iranianë, kthimi i Khomeinit shënonte fundin e monarkisë dhe fillimin e një rendi të ri politik e fetar: Republikës Islamike.

Khomeini ishte biri i një dijetari fetar dhe, që në rini, ishte formuar në traditën rigorozë të islamit shiit, duke mësuar përmendësh Kuranin dhe duke u dalluar shpejt si klerik i devotshëm dhe predikues karizmatik. Me kalimin e viteve, ai u ngjit në hierarkinë informale shiite, duke grumbulluar rreth vetes një numër gjithnjë e më të madh ndjekësish, veçanërisht mes shtresave të pakënaqura dhe të rinjve.

NĂ« vitin 1941, Irani u pushtua nga trupat britanike dhe sovjetike, tĂ« cilat detyruan abdikimin e Reza Shahut dhe vendosĂ«n nĂ« fron djalin e tij, Mohammad Reza Pahlavin, Shahun e dytĂ« modern tĂ« vendit. I lidhur ngushtĂ« me PerĂ«ndimin, Shahu nisi nĂ« vitin 1963 “Revolucionin e BardhĂ«â€, njĂ« program reformash qĂ« synonte modernizimin e Iranit: rishpĂ«rndarjen e tokĂ«s, kufizimin e pasurive tĂ« klerit, zgjerimin e tĂ« drejtave tĂ« grave dhe reforma sociale e ekonomike.

Khomeini u shndërrua në zërin më të fortë fetar kundër këtyre reformave, duke i denoncuar ato si antislame dhe si shërbim ndaj interesave perëndimore. Nga qyteti i shenjtë i Qomit, ai bëri thirrje të hapura për përmbysjen e Shahut dhe krijimin e një shteti islamik. Në vitin 1963 u arrestua, çka shkaktoi trazira të mëdha popullore, ndërsa më 4 nëntor 1964 u dëbua nga Irani.

Ai u vendos fillimisht nĂ« Naxhaf, qytet i shenjtĂ« shiit nĂ« Irak, ku vazhdoi predikimet e tij kundĂ«r regjimit, tĂ« regjistruara dhe tĂ« shpĂ«rndara fshehurazi nĂ« Iran. Ndikimi i tij u rrit ndjeshĂ«m gjatĂ« viteve ’70, teksa pakĂ«naqĂ«sia ndaj Shahut u pĂ«rhap nĂ« tĂ« gjitha shtresat shoqĂ«rore. NĂ« vitin 1978, protestat masive tronditĂ«n vendin, dhe nĂ« dhjetor ushtria filloi tĂ« shkĂ«putej nga regjimi. MĂ« 16 janar 1979, Shahu u largua nga Irani, duke i dhĂ«nĂ« fund sundimit tĂ« tij.

Me rikthimin e Khomeinit, pushteti u konsolidua me shpejtësi. Ai nisi transformimin rrënjësor të Iranit në një shtet teokratik, ku autoriteti fetar mbizotëronte mbi institucionet civile. Më 4 nëntor 1979, në përvjetorin e mërgimit të tij, studentë radikalë sulmuan ambasadën amerikane në Teheran, duke marrë peng personelin diplomatik.

Me miratimin e Khomeinit, pengmarrësit kërkuan kthimin e Shahut në Iran. 52 amerikanë u mbajtën peng për 444 ditë, ndërsa Shahu vdiq në Egjipt në korrik 1980, pas një sëmundjeje të rëndë. Në dhjetor 1979, Irani miratoi një kushtetutë të re, e cila e shpalli Khomeinin udhëheqës suprem politik dhe fetar të vendit, me pushtet praktikisht të përjetshëm.

Nën sundimin e tij, të drejtat e grave u kufizuan ndjeshëm, mbajtja e shamisë u bë e detyrueshme, kultura perëndimore u ndalua dhe u rivendos ligji islamik i sharias, shpesh me dënime të rënda. Regjimi u tregua i pamëshirshëm ndaj kundërshtarëve politikë: mijëra disidentë u arrestuan, u gjykuan dhe u ekzekutuan gjatë dekadës së parë të Republikës Islamike.

NĂ« vitin 1980, Iraku i Saddam Husseinit pushtoi provincĂ«n iraniane tĂ« Kuzestanit, tĂ« pasur me naftĂ«. Pas sukseseve fillestare, forcat irakiane u zmbrapsĂ«n. NĂ« vitin 1982, Iraku kĂ«rkoi armĂ«pushim, por Khomeini vendosi tĂ« vazhdojĂ« luftĂ«n. Konflikti shkatĂ«rrues Iran–Irak zgjati deri nĂ« vitin 1988, duke marrĂ« qindra mijĂ«ra jetĂ«.

Ajatollah Ruhollah Khomeini vdiq më 3 qershor 1989. Më shumë se dy milionë njerëz morën pjesë në funeralin e tij, një nga më të mëdhenjtë në historinë moderne. Në fillim të viteve 1990, Irani hyri gradualisht në një proces liberalizimi të kufizuar politik, i cili kulmoi me zgjedhjet e vitit 1997, kur president u zgjodh reformatori i moderuar Mohammad Khatami.

PĂ«rgatiti: L.Veizi

16:00 Revolta e Minneapolis-it na tregon këtë: edhe në Amerikën e Trump-it, pushtetin e kanë edhe njerëzit

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
31 January 2026 at 16:00

Aditya Chakrabortty

Për shumicën e politikanëve dhe gazetarëve, përgjigjja pothuajse për çdo pyetje është të shohësh lart. Jo nga hëna, yjet apo majat e oxhaqeve, por nga udhëheqësit: njerëzit që ulen në krye të institucioneve, ushtrojnë pushtet dhe përcaktojnë vijën që të tjerët ndjekin. Kreu i shtyllës totemike është pika e vetme e fokusit dhe historitë që vlejnë zakonisht vijnë nga lartësitë e pushtetit.

NĂ«se e pĂ«rkul qafĂ«n mjaftueshĂ«m pas, Davosi nuk Ă«shtĂ« mĂ« njĂ« panair bisedash nĂ« njĂ« resort zviceran skish, por njĂ« grumbullim liderĂ«sh botĂ«rorĂ«; fluturimi i Keir Starmer-it drejt Pekinit kthehet nĂ« njĂ« samit fuqish tĂ« mĂ«dha; madje edhe pyetja se kush duhet tĂ« jetĂ« deputeti pĂ«r Gorton dhe Denton, nĂ« thelb, lidhet me drejtimin e PartisĂ« Laburiste. PĂ«r kĂ«tĂ« shkrim, bibliotekarĂ«t e kĂ«rkimit tĂ« Guardian-it numĂ«ruan sa herĂ« shfaqeshin fjalĂ«t “leader” apo “leadership” nĂ« shtypin britanik. VetĂ«m gjatĂ« javĂ«s sĂ« fundit, shifra e pĂ«rafĂ«rt arrin nĂ« 2,000. NjĂ« e treta e kĂ«tyre historive kanĂ« tĂ« bĂ«jnĂ« me njĂ« njeri tĂ« vetĂ«m: Donald Trump.

“DimĂ« shumĂ« se si dukej Greqia e shekullit tĂ« pestĂ« pĂ«r njĂ« qytetar athinas,” vĂ«rente EH Carr nĂ« veprĂ«n e tij klasike ÇfarĂ« Ă«shtĂ« historia?, “por pothuajse asgjĂ« se si dukej ajo pĂ«r njĂ« spartan, njĂ« korintas apo njĂ« teban – pĂ«r tĂ« mos pĂ«rmendur njĂ« persian, apo njĂ« skllav ose njĂ« banor tjetĂ«r joqytetar nĂ« AthinĂ«.” GjashtĂ«dhjetĂ« e pesĂ« vjet mĂ« vonĂ«, lajmet tona tĂ« pĂ«rditshme mbeten AthinĂ« nga mĂ«ngjesi nĂ« darkĂ«, me zor se dĂ«gjohet ndonjĂ« zĂ« spartan.

Deri në një javë si kjo, e cila na kujton se pushteti nuk u përket vetëm të pushtetshmëve. Mjafton të shohësh çrregullimin që Minneapolis-i, një qytet me pak më shumë banorë se Croydon-i, i shkaktoi Trump-it, kreut të superfuqisë së vetme botërore.

Pas muajsh rezistence nga banorĂ«t e MinesotĂ«s, shefi i emigracionit tĂ« presidentit, Gregory Bovino, Ă«shtĂ« detyruar tĂ« largohet nga qyteti. Drejtuesja e sigurisĂ« sĂ« brendshme tĂ« Trump-it, Kristi Noem, pĂ«rballet ose me shkarkimin ose me proces shkarkimi (impeachment). AnĂ«tarĂ« kyç tĂ« ekipit tĂ« tij po shqyejnĂ« njĂ«ri-tjetrin. Dhe politika e brendshme emblemĂ« e republikanĂ«ve – terrorizimi i qyteteve multikulturore demokrate nga mijĂ«ra mercenarĂ« bullizues, tĂ« maskuar dhe tĂ« armatosur sikur po shkojnĂ« nĂ« Basra – tashmĂ« kundĂ«rshtohet nga njĂ« shumicĂ« e qartĂ« e amerikanĂ«ve.

Po t’u lihej liderĂ«ve konvencionalĂ«, kjo nuk do tĂ« kishte ndodhur. VetĂ«m javĂ«n e kaluar nĂ« Uashington, njĂ« numĂ«r vendimtar pĂ«rfaqĂ«suesish demokratĂ« sfiduan partinĂ« e tyre pĂ«r t’u rreshtuar me Trump-in dhe pĂ«r tĂ« derdhur mĂ« shumĂ« para nĂ« goditjen ndaj emigracionit. VetĂ«m javĂ«n e kaluar nĂ« Davos, mijĂ«ra drejtuesit mĂ« tĂ« paguar nĂ« botĂ« – miliarderĂ« si Stephen Schwarzman, i cili fiton pĂ«r njĂ« orĂ« mĂ« shumĂ« se sa fiton njĂ« amerikan mesatar pĂ«r njĂ« vit – u rreshtuan me bindje pĂ«r tĂ« dĂ«gjuar Ego-n Portokalli tĂ« llomotiste. PĂ«rballĂ« pĂ«rzierjes klasike tĂ« administratĂ«s mes karotave dhe kĂ«rcĂ«nimeve, perandoritĂ« mediatike tĂ« SHBA-sĂ«, universitetet e saj mĂ« tĂ« mira dhe firmat kryesore ligjore u palosĂ«n si origami.

Trump-i pa dyshim priste tĂ« njĂ«jtĂ«n gjĂ« edhe nĂ« Midwest-in e akullt. NĂ« vend tĂ« kĂ«saj, trupat e tij u pĂ«rballĂ«n me njĂ« kundĂ«rpĂ«rgjigje jo tĂ« dhunshme. DhjetĂ«ra mijĂ«ra njerĂ«z nĂ« Minneapolis dhe Saint Paul dolĂ«n javĂ« pas jave nĂ« protesta, edhe kur ishte aq ftohtĂ« – shkruante njĂ« reporter – sa nuk mund tĂ« mbante shĂ«nime: “Boja nĂ« stilolapsat e mi ishte ngrirĂ«.” PavarĂ«sisht ekzekutimeve shtetĂ«rore qĂ« kanĂ« pushtuar lajmet botĂ«rore, pavarĂ«sisht gazit lotsjellĂ«s dhe dhunĂ«s, banorĂ«t e zakonshĂ«m tĂ« MinesotĂ«s vazhduan tĂ« dilnin.

Kur tĂ« tjerĂ« u fshehĂ«n pĂ«r tĂ« mos u pĂ«rballur me gangsterĂ«t e emigracionit, fqinjĂ«t e tyre u siguruan qĂ« ata tĂ« kishin ushqim dhe furnizime. TĂ« tjerĂ« vepruan si vĂ«zhgues tĂ« ICE-sĂ«, duke monitoruar dhunĂ«n dhe barbarinĂ« e banditĂ«ve tĂ« armatosur, rrogat e tĂ« cilĂ«ve paguhen nga taksapaguesit amerikanĂ«. ShumĂ« prej tyre kanĂ« vazhduar detyrat qytetare edhe pas vrasjes sĂ« Renee Good, poete dhe nĂ«nĂ«, tĂ« cilĂ«n punonjĂ«s tĂ« ICE-sĂ« e qĂ«lluan nĂ« fytyrĂ« dhe mĂ« pas e quajtĂ«n “kurvĂ« e ndyrĂ«â€; si edhe Alex Pretti-n, njĂ« infermier i ekzekutuar nga njĂ« bandĂ« prej shtatĂ« agjentĂ«sh, gjoja sepse po mbante lart njĂ« telefon.

KĂ«ta dy njerĂ«z tĂ« zakonshĂ«m u vranĂ« nga qeveria e tyre dhe mĂ« pas u shpifĂ«n prej saj. Trupat e tyre u etiketuan si “terroristĂ« tĂ« brendshĂ«m”. BashkĂ«qytetarĂ«t e tyre nĂ« MinesotĂ« u sulmuan si njĂ« “kryengritje ilegale e organizuar” nga Joe Lonsdale, bashkĂ«themelues i Palantir-it. PĂ«r njĂ« gjĂ« ai kishte tĂ« drejtĂ«: aktivistĂ«t kanĂ« qenĂ« shumĂ« tĂ« organizuar, duke ofruar trajnim pĂ«r tĂ« sapoardhurit, duke i kthyer restorantet nĂ« spitale fushore, duke drejtuar rrjete tĂ« ndĂ«rlikuara pĂ«r tĂ« dĂ«rguar furnizime te familjet e MinesotĂ«s qĂ« kishin frikĂ« pĂ«r sigurinĂ« e tyre. Por kjo nuk Ă«shtĂ« njĂ« kryengritje, jo kur nĂ«na qĂ« fryjnĂ« bilbila pĂ«rballen me burra tĂ« maskuar me armĂ«, tĂ« paguar deri nĂ« 50,000 dollarĂ« vetĂ«m pĂ«r t’u regjistruar nĂ« ICE; jo kur njĂ« kamerĂ« telefoni pĂ«rdoret kundĂ«r gazit lotsjellĂ«s; apo kur protestuesit prangosen dhe tĂ«rhiqen zvarrĂ«.

Qendra e kĂ«saj veprimtarie Ă«shtĂ« jugu i Minneapolis-it, i cili doli pĂ«r herĂ« tĂ« fundit nĂ« titujt botĂ«rorĂ« gjashtĂ« vjet mĂ« parĂ«, si vendi ku George Floyd u vra nga oficerĂ« policie. Disa prej atyre qĂ« u ngritĂ«n nĂ« protestat e Black Lives Matter tĂ« asaj kohe duket se kanĂ« ringjallur rrjetet e vjetra. TĂ« tjerĂ« vĂ«nĂ« nĂ« dukje se Minesota kryeson rregullisht matjet e besimit shoqĂ«ror: me fjalĂ« tĂ« tjera, banorĂ«t e saj janĂ« ndĂ«r mĂ« tĂ« prirurit pĂ«r t’i besuar fqinjit pĂ«rballĂ«, sesa liderit nĂ« majĂ« tĂ« piramidĂ«s.

Rezistuesit nĂ« Minneapolis ofrojnĂ« njĂ« shembull tĂ« asaj qĂ« historiani Moshik Temkin e quan udhĂ«heqje nga poshtĂ«. NĂ« librin e tij tĂ« fundit, LuftĂ«tarĂ«, rebelĂ« dhe shenjtorĂ«: Arti i udhĂ«heqjes nga Makiaveli te Malcolm X, Temkin shkruan se nĂ«n sundim autoritar, shoqĂ«ritĂ« do t’u drejtohen “liderĂ«ve qĂ« kanĂ« pak ndjekĂ«s dhe asnjĂ« pushtet institucional”. Ai jep si shembull rezistencĂ«n nĂ« FrancĂ«n e Vichy-t. “Ata mund tĂ« mos jenĂ« nĂ« gjendje ta quajnĂ« veten hapur liderĂ«, apo ta zbulojnĂ« veten si tĂ« tillĂ«, madje as tĂ« zbulojnĂ« veten fare. Mund tĂ« mos i dimĂ« kurrĂ« as emrat e tyre.” Fuqia e tyre nuk vjen nga ndikimi i drejtpĂ«rdrejtĂ«, por nga shembulli.

PĂ«rballĂ« pĂ«rçarjes etnike tĂ« mbjellĂ« nga ShtĂ«pia e BardhĂ«, njĂ« numĂ«r i konsiderueshĂ«m banorĂ«sh tĂ« MinesotĂ«s kanĂ« treguar fqinjĂ«si. Duke u tĂ«rhequr nga agresioni dhe tejkalimi i kompetencave nga togerĂ«t e Trump-it, amerikanĂ«ve u Ă«shtĂ« ofruar njĂ« shembull solidariteti popullor. Beteja e Minneapolis-it nuk ka mbaruar: agjentĂ«t e ICE-sĂ« ende hedhin gaz lotsjellĂ«s nĂ«pĂ«r shkolla dhe kĂ«rcĂ«nojnĂ« protestuesit (“Ngre zĂ«rin dhe ta fshij zĂ«rin,” thotĂ« njĂ« nga bullizuesit para kamerĂ«s, nga siguria e SUV-it tĂ« tij). ZĂ«vendĂ«suesi i Bovino-s, Tom Homan, nuk Ă«shtĂ« ndonjĂ« pĂ«rmirĂ«sim i madh: ai ndihmoi nĂ« krijimin e praktikĂ«s sĂ« ICE-sĂ« pĂ«r ndarjen e fĂ«mijĂ«ve nga prindĂ«rit. Por pas njĂ« viti nĂ« tĂ« cilin establishmenti amerikan ka folur pĂ«r njĂ« “ndryshim vibe” dhe pĂ«r njĂ« ortodoksi tĂ« re trumpiane, qytetarĂ«t nĂ« SHBA dhe nĂ« mbarĂ« botĂ«n mund tĂ« shohin se kjo nuk Ă«shtĂ« e vĂ«rtetĂ«: se ajo kundĂ«rshtohet prej tyre, pĂ«rballĂ« pajisjeve ushtarake dhe agresionit tĂ« pafalshĂ«m.

KĂ«tĂ« javĂ«, Minneapolis-i u ofron atyre qĂ« duan tĂ« tregojnĂ« historinĂ« e SHBA-sĂ« njĂ« narrativĂ« tjetĂ«r, edhe pse se çfarĂ« do tĂ« jetĂ« ajo, pashmangshĂ«m mbetet e paqartĂ«. PĂ«r EH Carr-in, rĂ«ndĂ«sia e çdo presidenti apo e turmave protestuese nuk vendoset njĂ«herĂ« e pĂ«rgjithmonĂ«, por debatohet pĂ«rgjithmonĂ« nga ata qĂ« kthehen pas me pyetjet e epokĂ«s sĂ« tyre. Siç shkroi ai: “Historiani nuk i pĂ«rket sĂ« shkuarĂ«s, por sĂ« tashmes.” TĂ« gjithĂ« ne njĂ« ditĂ« do tĂ« pĂ«rbĂ«jmĂ« lĂ«ndĂ«n e parĂ« tĂ« historisĂ«; tĂ« gjithĂ« do t’i pĂ«rkasim sĂ« ardhmes. Kjo duhet tĂ« na ndryshojĂ«.

Përgatiti për botim: L.Veizi

14:30 Recension/ Melania – filmi pĂ«r Trump-in Ă«shtĂ« njĂ« ribĂ«rje e stolisur me ar e plehrash e The Zone of Interest

✇Gazeta Fjala
By: Leonard
31 January 2026 at 14:30

DĂ«shpĂ«rues, vdekjeprurĂ«s dhe zbrazĂ«t nga çdo zbulim – mund tĂ« bĂ«hej njĂ« dokumentar i denjĂ« pĂ«r ish-modelen nga Sllovenia, por ky Ă«shtĂ« i pashpĂ«tueshĂ«m

Xan Brooks


Takimi im me Melanian është rezervuar për të premten në drekë, në një park tregtar në periferi të Bristolit, brenda një kinemaje të madhe që duket se është fshirë e zbrazur në pritje. Kur dokumentari i diskutueshëm i Brett Ratner-it, i mbështetur nga Amazon, u shfaq paraprakisht në Shtëpinë e Bardhë fundjavën e kaluar, lista e të ftuarve përfshinte Mike Tyson-in, Mbretëreshën Rania të Jordanisë dhe vetë presidentin. Sot jemi vetëm unë në sallë dhe Melania në ekran. Kjo e bën përvojën më intime dhe ekskluzive.

Kjo ndjesi ngrohtĂ«sie shoqĂ«rore shtrihet deri te titrat hapĂ«s; aty, pikĂ«risht, bie tĂ« ftohtit dhe hyn novokaina, ndĂ«rsa ylli i filmit dhe producentja ekzekutive nis tĂ« na udhĂ«heqĂ« – me njĂ« ngadalĂ«si tĂ« dhimbshme, akullnajore – nĂ«pĂ«r pĂ«rgatitjet pĂ«r inaugurimin e dytĂ« presidencial tĂ« bashkĂ«shortit tĂ« saj. Ajo rrĂ«shqet nga prova e rrobave te shtrimi i tryezĂ«s, nga “darka me qirinj” te “balloja e yjeve”, me njĂ« fytyrĂ« si grusht dhe njĂ« zĂ« si llamarinĂ«. “DritĂ« qirinjsh dhe frak i zi dhe vizioni im krijues,” thotĂ«, sikur tĂ« rendiste pĂ«rbĂ«rĂ«sit e njĂ« kazani. “Si zonjĂ« e parĂ«, fĂ«mijĂ«t do tĂ« mbeten gjithmonĂ« prioriteti im,” pĂ«shpĂ«rit, dhe pothuajse e imagjinon teksa i josh drejt shtĂ«pizĂ«s sĂ« saj prej xhenxhefili.

Pa dyshim qĂ« ka njĂ« dokumentar tĂ« madh pĂ«r t’u bĂ«rĂ« pĂ«r Melania Knauss-in, modelen ambicioze nga Sllovenia qĂ« u martua me njĂ« magnat tĂ« pasurive tĂ« paluajtshme nĂ« Nju Jork dhe mĂ« pas u gjend e hedhur nĂ« rolin e njĂ« Eva Braun-i tĂ« ditĂ«ve tona; por Melania i tmerrshĂ«m nuk Ă«shtĂ« ai. ËshtĂ« nga ato filma tĂ« rrallĂ«, si njĂ«brirĂ«sh, qĂ« nuk kanĂ« asnjĂ« cilĂ«si shpenguese. Madje nuk jam i sigurt nĂ«se kualifikohet si dokumentar; mĂ« shumĂ« duket si njĂ« copĂ« taxidermie dizajni, e stĂ«rshtrenjtĂ« dhe e akullt nĂ« prekje, e ofruar si tribut mesjetar pĂ«r tĂ« qetĂ«suar mbretin lakmitar nĂ« fronin e tij.

Dhe kĂ«shtu vazhdon. Melania lĂ«viz nĂ«pĂ«r veprim si njĂ« automaton i plogĂ«sht, flet pa pushim por nuk thotĂ« asgjĂ«, shoqĂ«ruar nga Mar-a-Lago te Trump Tower e deri nĂ« destinacionin final, ShtĂ«pinĂ« e BardhĂ«. ÇfarĂ« pak drame ka, kryesisht varet nga shqetĂ«simi i saj se bluza e bardhĂ« i rri shumĂ« e lirĂ« nĂ« qafĂ« dhe duhet prerĂ« e pastaj shtrĂ«nguar, pĂ«r tmerrin e rrobaqepĂ«sve. Melania thotĂ« se i mungon nĂ«na; thotĂ« se e do Michael Jackson-in dhe Barron-in dhe ndoshta edhe bashkĂ«shortin e saj, megjithĂ«se vetĂ« Trump-i Ă«shtĂ« kryesisht njĂ« prani nĂ« sfond, qĂ« shfaqet herĂ« pas here pĂ«r t’u mburrur me fitoren elektorale dhe pĂ«r t’u ankuar se inaugurimi i tij pĂ«rplaset me transmetimet televizive tĂ« kampionatit universitar tĂ« futbollit amerikan. “Ndoshta e bĂ«nĂ« me qĂ«llim,” thotĂ« ai.

ËshtĂ« dĂ«shpĂ«ruese, Ă«shtĂ« vdekjeprurĂ«se dhe spektakolarisht e pazbulueshme. Filmi i Ratner-it luan si njĂ« ribĂ«rje e stolisur me ar e plehrash e The Zone of Interest tĂ« Jonathan Glazer-it, ku njĂ« HirushĂ« me sy si kopsa tregon stoli ari dhe fustane firmato, duke na shpĂ«rqendruar me mjeshtĂ«ri, ndĂ«rsa bashkĂ«shorti i saj dhe klientela e tij pĂ«rgatiten tĂ« çmontojnĂ« KushtetutĂ«n dhe tĂ« zhvatin asetet e qeverisĂ« federale. “E bardhĂ« dhe ari – kjo je ti,” gĂ«rrhet njĂ« nga servilĂ«t e saj, ndĂ«rsa ajo merret me skemĂ«n e ngjyrave tĂ« ballos dhe zonja e parĂ« e ardhshme pranon se po, vĂ«rtet, kjo Ă«shtĂ« e saktĂ«.

Nuk Ă«shtĂ« spoiler tĂ« zbulohet se, uf, falĂ« Zotit, inaugurimi i dytĂ« i Trump-it shkon mrekullisht mirĂ« nĂ« fund. Kjo pavarĂ«sisht pĂ«rplasjes sĂ« pafat me ndeshjen e futbollit universitar. Kjo pavarĂ«sisht lirshmĂ«risĂ« irrituese tĂ« bluzĂ«s sĂ« bardhĂ« tĂ« zonjĂ«s sĂ« parĂ«. PĂ«rgatitjet janĂ« rraskapitĂ«se, por euforia e momentit e mban gjallĂ« deri nĂ« fund, deri te balloja e yjeve ku ajo kĂ«rcen shkurtimisht nĂ«n ritmet e YMCA tĂ« Village People. “TĂ« qĂ«ndrosh zgjuar 22 orĂ« u ndje si asgjĂ«,” thotĂ« me entuziazĂ«m, gjĂ« e kĂ«ndshme pĂ«r t’u dĂ«gjuar dhe mirĂ« pĂ«r tĂ«. Por argĂ«timi nuk Ă«shtĂ« ngjitĂ«s, tĂ« ftuarit janĂ« njĂ« makth dhe dy orĂ« Melania ndihen si ferr i pastĂ«r, i pafund.

BurimiL theguardian.com/ PĂ«rgatiti: L.V

❌
❌