Gazeta Si – Një konflikt për motive të dobëta ka përfunduar në dhunë në qytetin e Kukësit mes disa personave, ku njëri prej tyre u dhunua me shkop bejsbolli dhe më pas u tentua të vritej.
Sipas informacionit paraprak, Ç.M. dhe E.M., kushërinj me njëri-tjetrin, dyshohet se së bashku me tre të tjerë, janë përfshirë në një konflikt në ambientet e një lokali.
Gjatë përplasjes, ata kanë goditur me shkop bejsbolli S.I., dhe kanë tentuar ta vrasin me armë zjarri.
Si pasojë e dhunës, S.I., ka pësuar dëmtime nga goditjet dhe ndodhet në spital, nën kujdesin e mjekëve. Nga të shtënat me armë zjarri nuk raportohet për persona të lënduar.
Sa i përket autorëve të dyshuar, ata mundën të largohen nga vendi i ngjarjes dhe policia është vënë në ndjekje të tyre. Shkaqet e ngjarjes momentalisht nuk dihen; policia thotë se ajo ndodhi për motive të dobëta.
Gazeta Si – Marrëveshja e paqes ekziston, por paqja jo. Volodymyr Zelenski hezitoi para se të konfirmonte udhëtimin e tij në Davos, sepse historia e kësaj lufte, tani e paraqet atë para një konflikti dramatik të ndërgjegjes: të pranojë ofertën e Donald Trump, me rrezikun që premtimet e tij të rezultojnë të zbrazëta dhe të çojnë në katastrofë, apo të vazhdojë një luftë që po kushton ndoshta mbi njëqind mijë vdekje dhe kushte çnjerëzore për miliona njerëz të popullit të tij?
Që diçka po ndodh është tashmë e qartë nga diskutimet në vazhdim. Dje, në Forumin Ekonomik Botëror, Zelenski kaloi një orë duke folur me Trumpin.
Asnjë prej tyre nuk u largua me vështrim të vrenjtur. Nuk u nënshkruan dokumente, por nuk pati asnjë përçarje dhe Zelenski ishte i hapur: “Ekipi ynë punon me atë të Trumpit çdo ditë. Nuk është e lehtë, por dokumentet janë pothuajse gati për të arritur paqen. Jemi në fazën e fundit, e cila është gjithmonë shumë e vështirë, por sot ishte një ditë pozitive”.
Gjithashtu në Davos, të martën, Steve Witkoff dhe Jared Kushner u takuan me Kirill Dmitriev, negociatorin kryesor të Vladimir Putin.
Dje në mëngjes, dy emisarët e Trump ishin në malet zvicerane, duke mbërritur në Kremlin në mbrëmje për bisedime me Putinin dhe vetë Dmitrievin.
Witkoff tha se ata nuk do të qëndronin gjatë natës në Moskë, pasi duhej të mbërrinin në Abu Dhabi për negociatat e para të vitit 2022, të cilat do të bashkojnë rusët dhe ukrainasit në të njëjtën ndërtesë duke filluar nga sot: delegacioni i Kievit do të udhëheqet nga kreu i administratës presidenciale, Kyrylo Budanov; delegacioni rus, nga Dmitriev dhe kreu i shërbimit të inteligjencës ushtarake, Igor Kostyukov.
Në çantat e tyre, negociatorët mbajnë të paktën katër dokumente të ndryshme që, në teori, duhet të përbëjnë marrëveshjen e paqes.
I pari është një “tekst me mbishkrim për të gjithë paketën”, tha kryeministri kroat Andrej Plenkov për “Corriere della Sera”.
Pastaj vijnë tre pjesët kryesore. Më e rrezikshmja për Zelenskin në thelb përfshin lëshimin ndaj Rusisë të pjesës së Donbasit – pjesës ende të lirë të Donjeckut – që Putini e pretendon.
Kryeministri kroat, Plenkov shpjegon se, megjithatë, “është e rëndësishme që territori të mos cedohet de jure”, sepse “duhet të lëmë hapësirë dhe kohë për të rishikuar atë që është e negociueshme” (domethënë, një dritare për dëmshpërblim kur Putini të mos jetë më aty).
Ky lëshim, për Zelenskin, mund të jetë fatal. Opinioni publik ukrainas është kundër. Dhe duke dorëzuar fortifikimet e Donjeckut, ai do ta ekspozonte veten ndaj përparimeve të reja ruse përgjatë një fushe të gjerë drejt Dnieprit dhe, prej andej, Odesës.
Ky do të ishte fundi i Ukrainës së pavarur, sepse vendi do të humbiste aksesin në Detin e Zi dhe do të kërkonte miratimin rus për eksportet. SHBA-të po ofrojnë dy lëshime për ta ndihmuar atë të përballet me këtë rrezik të madh.
Një dokument detajon një plan financimi publik dhe privat prej 800 miliardë dollarësh për të rindërtuar dhe rigjallëruar Ukrainën, të udhëhequr nga Larry Fink, kreu i fondit “Blackrock”.
Një dokument i dytë do t’i siguronte Kievit garanci amerikane për sigurinë, në mbështetje të evropianëve që dërgojnë trupa në terren. Zelenski do të duhej të lëshonte territor në këmbim të parave dhe mbrojtjes perëndimore.
Witkoff tha dje: “Jam optimist. Na ka mbetur vetëm një çështje e hapur (Donjecku), por kemi diskutuar shumë mundësi, që do të thotë se mund të zgjidhet. Zelenski është i disponueshëm”.
Megjithatë, marrëveshjet nuk janë finalizuar. Presidenti finlandez, Alex Stubb njoftoi se ekziston edhe një dokument mbi “renditjen”: Ukraina do të duhet të lëshojë Donjeckun; megjithatë, plani i rindërtimit prej 800 miliardë eurosh është aktualisht vetëm në letër; fondet nuk janë aty. As nuk është e qartë nëse Putini do të pranojë garanci sigurie që përfshijnë trupat e NATO-s në Ukrainë.
Dje, ministri i Jashtëm polak, Radoslaw Sikorski iu drejtua Witkoff-it: “Jam i kënaqur që paqja duket afër, por Putini nuk është njeri i paqes. Na duhet një marrëveshje që nuk mbjell farat e një lufte tjetër”. Lufta e Zelenskit për ndërgjegje, mund të mos ketë mbaruar ende.
Gazeta Si – Me kërkesë të Prokurorisë së Posaçme, GJKKO, ka pushuar çështjen ndaj ish-drejtorit të Përgjithshëm të Policisë së Shtetit, Muhamet Rrumbullaku, i cili po hetohej për shpërdorim detyre në lidhje me dyshimet për transferimet e punonjësve të policisë në Berat.
SPAK tha se nuk gjeti prova për kryerjen e veprës penale për të cilën u bë kallëzimi penal ndaj tij. Në nëntor të vitit të kaluar, Rrumbullaku është pyetur si person në dijeni për rreth një orë në Prokurorinë e Posaçme për hetimin që kishte të bënte me këtë çështje,
Hetimi kishte nisur më herët nga Prokuroria e Beratit, por dosja u transferua në SPAK për shkak të kompetencës. Bëhet fjalë për 20 transferime në radhët e uniformave blu që u dyshua se ishin kryer në shkelje të ligjit.
Muhamet Rrumbullaku u emërua në krye të Policisë së Shtetit më 7 shtator 2022, ndërsa zëvendësoi në këtë post Gledis Nanon, i cili u shkarkua nga kjo detyrë.
Ndërsa në 5 shtator 2024, Rrumbullaku i ka dorëzuar ish-ministrit të Brendshëm, Ervin Hoxha dorëheqjen e tij.
Më parë, Rrumbullaku ka qenë drejtues i SHÇBA-së, e transformuar në Agjenci të Mbikëqyrjes Policore.
Gazeta Si – Një gardian, N.K., dhe një familjare e një të paraburgosuri, E.K., janë arrestuar pas një hetimi disa mujor të Shërbimit të Kontrollit të Brendshëm të Burgjeve, pasi kanë tentuar të fusin lëndë narkotike në burgun e Elbasanit.
Sipas një njoftimi, ndaj të paraburgosurit, Gerald Stamolla, është shtuar edhe akuza e futjes së paligjshme të lëndëve narkotike në qeli.
Po ashtu bëhet e ditur se nga hetimet është zbuluar një mekanizëm i mirëorganizuar për futjen e lëndëve narkotike në qeli, me qëllim përfitimin financiar.
Sipas burimeve, Stamolla ka qenë i arrestuar që në vitin 2021 pas dyshimeve se së bashku me parneren e tij, E.M., kanë mbajtur të mbyllur në banesë dhe kanë shfrytëzuar për prostitucion një 16-vjeçare.
Arrestimi i Stamollas dhe partneres së tij erdhën pas disa denoncimeve të bërë nga e ëma e të miturës në polici.
Gazeta Si – Ministri i Drejtësisë, Besfort Lamallari, i është drejtuar Inspektorit të Lartë të Drejtësisë (ILD) me një kërkesë zyrtare për fillimin e hetimit disiplinor ndaj gjyqtares së Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Korçë, Eglantina Mikani, për shkelje të rënda procedurale në trajtimin e një çështjeje penale ndaj R.F., i akuzuar për veprën “Ndihmë për kalim të paligjshëm të kufirit”, kryer në bashkëpunim.
Sipas dokumentacionit, vendimi penal është shpallur më 14 dhjetor 2022, ndërsa vendimi i arsyetuar dhe dosja përkatëse janë depozituar në sekretarinë gjyqësore vetëm më 7 mars 2024, pra me një vonesë prej 14 muajsh e 24 ditësh, në kundërshtim flagrant me afatet e përcaktuara në Kodin e Procedurës Penale.
Ministri Lamallari vlerëson se kjo vonesë e pajustifikuar ka prodhuar pasoja konkrete juridike, pasi vendimi ka marrë formë të prerë më 20 maj 2024, duke i hequr të pandehurit mundësinë për të përfituar nga amnistia e parashikuar në ligjin nr. 33/2024.
Në kërkesën drejtuar ILD-së, argumentohet se veprimet e gjyqtares bien ndesh me parashikimet e Kushtetutës të Republikës së Shqipërisë dhe me dispozitat përkatëse të Kodit të Procedurës Penale, të cilat detyrojnë gjyqtarët të shpallin dhe arsyetojnë vendimet gjyqësore brenda afateve ligjore, pa përjashtime dhe pa vonesa të pajustifikuara.
Ky është rasti i dytë që nga marrja e detyrës në të cilin Ministri i Drejtësisë, Besfort Lamallari, i drejtohet Inspektorit të Lartë të Drejtësisë për hetim disiplinor ndaj një gjyqtari për shkeljet procedurale që cenojnë të drejtat e qytetarëve dhe besimin e publikut te drejtësia.
Në muajin dhjetor ministri Lamallari kërkoi nga ILD hetim disiplinor për gjyqtarin e Lezhës, Ilir Përdeda, i cili gjithashtu për një vit nuk e zbardhi vendimin e dhënë prej tij.
Gazeta Si – Një rast mashtrimi i një 60-vjeçareje në Fier, u zbulua pak kohë më parë, teksa hiqej si avokate dhe kishte arritur t’u merrte qytetarëve shuma të ndryshme monetare.
Gruaja, u premtonte atyre zgjidhjen e çështjeve të ndryshme ligjore e gjyqësore përfshirë legalizimin e pronave, procedurat e pensionit apo çështjes e pronësisë.
Prokuroria e Fierit ka njoftuar përfundimin e hetimeve dhe dërgimin për gjykim për të pandehurën K.K., e cila u ka marrë paratë qytetarëve pa u kryer asnjë prej shërbimeve të premtuara.
Në total 8 persona rezultojnë të jenë mashtruar nga e pandehura në zonën e Lushnjës dhe Fierit. Hetimi ka zbuluar gjithashtu se e pandehura ka kryer veprime në dukje të një përfaqësimi ligjor në një kohë kur nuk kishte status aktiv për ushtrimin e profesionit të avokatit, si dhe ka përfituar të ardhura nga ky aktivitet pa i deklaruar ato pranë organeve tatimore.
Në disa episode, viktimat janë siguruar nga e pandehura se procedurat ishin në vijim dhe se çështjet do të përfundonin brenda afateve të caktuara, ndërkohë që më pas komunikimi me të është ndërprerë dhe nuk është dhënë asnjë rezultat konkret.
Në raste të tjera, rezulton se janë dhënë informacione të pavërteta mbi ekzistencën e proceseve gjyqësore apo aplikimeve administrative, të cilat, pas verifikimit pranë institucioneve përkatëse, nuk kanë rezultuar të jenë bërë prej saj.
Nga të dhënat e administruara, rezulton se për disa vite ajo ka ushtruar aktivitet ekonomik faktik, ndërkohë që figuronte me status pasiv në regjistrat tatimorë, duke mos deklaruar të ardhurat e përfituara dhe duke shmangur detyrimet përkatëse tatimore.
Gazeta Si – Një 45-vjeçar i shpallur në kërkim ndërkombëtar nga Spanja është arrestuar në Lezhë. Sipas njoftimit nga policia, autoritetet gjyqësore në Spanjë i kanë caktuar Ardit Isufi, masën e sigurisë “arrest në burg”, për veprën penale “Vjedhja me armë”, kryer në kuadër të grupit të strukturuar kriminal.
Ai u kap teksa po lëvizte me makinë pranë rrethrrotullimit të Shëngjinit, dhe i sekuestruan automjetin dhe dokumentin e dyshuar të falsifikuar.
Materialet iu referuan Prokurorisë së Lezhës, ndërsa Interpol Tirana po vazhdon procedurat për ekstradimin e tij në Spanjë.
Gazeta Si – Dy vëllezër shqiptarë më precedentë penalë të mëparshëm janë arrestuar në Greqi, si autorë të dyshuar të shpërthimit me tritol të diskotekës ‘’Jacky O’’ në Athinë mbrëmjen e 7 tetorit të vitit të kaluar.
Sipasmediave greke, në pranga kanë rënë Blerim dhe Besim Buçi, 41 dhe 32 vjeç. Ndaj tyre ishte aktiv një urdhër arresti për shkeljen e kushteve të qëndrimit, grabitje si dhe armëmbajtje pa leje.
Ka qenë Besmir Buci ai i cili vendosi lëndën shpërthyese të improvizuar. Ndërsa rezultoi se makina që përdorën për këtë ngjarje u ishte siguruar nga bashkëpunëtori i tyre grek. I riu dëshmoi se ishte punësuar nga një çift që kishte llogari të pambyllura me pronarin e diskos.
“… Për bombën, më punësoi një çift që kishte hesape të vjetra, siç më thanë, me pronarin e dyqanit, dhe më dhanë 5,000 euro që të shkoja ta vendosja”.
Gjatë kontrolleve të kryera, u gjetën dhe u sekuestruan, një thikë palosëse, 8 telefona celularë, një pajisje telekomandimi me ekran, 2 fletore me shënime, veshje të përdorura gjatë shpërthimit.
Gazeta Si – Donald Trump kishte kërcënuar se do ta merrte me forcë Groenlandën dhe se do të vendoste tarifa të reja doganore ndaj tetë vendeve evropiane.
Qeveria autonome e ishullit po përgatitej për “skenarin më të keq”. Danimarka kishte frikë se mund të humbiste kontrollin mbi “Territorin e saj special” në Arktik, një mbetje e epokës koloniale.
Disa liderë evropianë dhe një pjesë e madhe e opinionistëve në Evropë dhe SHBA parashikonin madje fundin e Aleancës Atlantike.
Në fund, asgjë nga këto nuk ndodhi. Në Davos, Donald Trump deklaroi se kishte arritur “një marrëveshje kornizë” me Sekretarin e Përgjithshëm të NATO-s, Mark Rute.
Menjëherë pas kësaj, tensionet u ulën dhe tregjet financiare u rimëkëmbën. Megjithatë, kjo është një histori që pritet të lërë gjurmë të thella në ekuilibrat ndërkombëtarë. Kush del më i fituar?
Trump del fitues
Presidenti amerikan ndoqi një strategji të ngjashme me atë të pranverës së kaluar, kur shpalli vendosjen e tarifave doganore ndaj një pjese të madhe të botës.
Që para rikthimit në Shtëpinë e Bardhë, Trump e ngriti tonin për Groenlandën, deri në intimidim të hapur. Megjithatë, për muaj të tërë, në qarqet diplomatike askush nuk besonte se ai do të dërgonte realisht ushtrinë në ishullin e madh, ndoshta trupat speciale të Alaskës, të ashtuquajturit “Arctic Angels”, që po stërviteshin edhe për inkursione të shpejta në akull.
Pas operacionit në Venezuelë, më 3 janar, perceptimi i rrezikut ndryshoi. Sidomos kur më 14 janar, zëvendëspresidenti JD Vance dhe sekretari i Shtetit Marco Rubio refuzuan ashpër propozimin e ministrave të Jashtëm të Danimarkës dhe Groenlandës: të ndërtoheshin baza ushtarake, por pa prekur sovranitetin e ishullit.
Ndërkohë, negociatat vazhduan, të udhëhequra kryesisht nga Mark Rute. Detajet përfundimtare të marrëveshjes pritet të bëhen publike, por nga sa ka dalë deri tani, Trump duket se ka marrë në thelb atë që kërkonte.
Groenlanda do të përfshihet në planin “Golden Dome”, mburoja hapësinore e projektuar për të kapur raketat nga Rusia, Kina dhe Koreja e Veriut që mund të vijnë nga rrugët arktike.
Trump ka arritur gjithashtu një fitore të rëndësishme politike: edhe një herë, ai është imponuar si epiqendra e rendit të ri botëror. Këtë e konfirmon edhe struktura e Bordit të Paqes për Gazën, një organizëm shumëpalësh i ndërtuar rreth rolit qendror dhe lidershipit personal të Trump.
Roli i ish-kryeministrit
Reputacioni i Sekretarit të Përgjithshëm të NATO-s ishte dëmtuar rëndë pas samitit të Aleancës në Hagë, kur ai e kishte quajtur Trumpin “babushi ynë”. Këtë herë, megjithatë, duhet pranuar se ish-kryeministri holandez veproi me kujdes dhe efektivitet.
Ai bashkëpunoi ngushtë me liderët e vendeve kryesore, veçanërisht me kancelarin gjerman, Friedrich Merz dhe kryeministrin britanik, Keir Starmer, për ta kthyer një përplasje të mundshme frontale me Trumpin, që rrezikonte të shkatërronte NATO-n, në një çështje “teknike” mes aleatëve.
Rute siguroi fillimisht mandatin për të negociuar në emër të të gjithë partnerëve, më pas e përfshiu Groenlandën në dosjen më të gjerë të “sigurisë në Arktik”, duke propozuar përfshirje të drejtpërdrejtë dhe investime të mëdha ushtarake nga vendet nordike, Britania e Madhe dhe Gjermania.
Ai mori parasysh edhe shqetësimet e Danimarkës dhe vetë Groenlandës, duke ndërtuar një propozim që, për momentin, duket se funksionon.
SHBA-të do të kenë dorë të lirë në Groenlandë, pa qenë e nevojshme të marrin pronësinë e ishullit, përveç ndoshta zonave ku do të ngrihen baza ushtarake dhe do të mbështeten nga aleatët në gjithë Arktikun. Nëse kjo linjë konfirmohet, NATO shpëton edhe kësaj here, dhe roli i Rutes duket vendimtar.
Deri pak ditë më parë, kryeministri i Groenlandës, Jens Frederik Nielsen, u bënte thirrje bashkatdhetarëve të “përgatiteshin për skenarin më të keq”, pra për një ndërhyrje ushtarake amerikane. Danimarka u përpoq të organizonte një reagim të fortë, duke ftuar vendet evropiane në një stërvitje ushtarake në ishull, por mori vetëm shtatë përgjigje pozitive.
Qeveria e Kopenhagenit shpresonte për një veprim simbolik që do ta bindte Trump-in të hiqte dorë nga Groenlanda, por negociatat morën një drejtim tjetër. Liderët e BE-së u detyruan edhe një herë të ndjekin taktikat e paparashikueshme të Trump-it. Sot ka lehtësim në Bruksel dhe në kryeqytetet evropiane.
Por a është vërtet një sukses? Emmanuel Macron-i, Friedrich Merzi, presidentja e Komisionit Evropian Ursula von der Leyen dhe të tjerët arritën kryesisht të kufizonin dëmin.
Ndoshta kjo është mjaftueshëm, por siç tha kryeministri kanadez Mark Carney në Davos, “fuqitë e mesme” duhet të bashkëpunojnë për të ndërtuar një hapësirë autonomie në përplasjen mes Shteteve të Bashkuara, Rusisë dhe Kinës.
Gazeta Si – Pas dy vitesh bombardimi të Gazës dhe miratimit të “Planit 20-Pikësh”, Jared Kushner tani e quan atë “faza e tretë”: paqe, siguri, deradikalizim, tregje të lira dhe – mbi të gjitha – rindërtim.
Ky është i ashtuquajturi “Projekti Sunrise”, të cilin dhëndri i Donald Trump e përshkroi nga skena e Forumit Ekonomik Botëror në Davos të Zvicrës, pas nënshkrimit të marrëveshjes së Bordit të Paqes në Gaza.
Mundësia e pasurive të patundshme në Mesdhe – Resorte buzë detit, trena me shpejtësi të lartë, rrjete inteligjente për energji elektrike të mundësuar nga inteligjenca artificiale: nga një rrip toke i shkatërruar, Gaza e Trump dhe Kushner do të transformohej në një enklavë luksoze në Mesdhe.
Një “pronë e pasurive të paluajtshme”, siç e quajti vetë presidenti amerikan, që do të lakmohej nga njerëzit më të pasur në tokë.
Projektet e Rafah dhe Khan Younis – Plani gjithëpërfshirës i rindërtimit do të kryhej në katër faza kryesore. Fillimisht, pjesë të mëdha të Rafah dhe Khan Younis do të rindërtoheshin me ndërtimin e zonave të mëdha banimi dhe industriale (duke përfshirë qendrat e të dhënave), parqeve dhe objekteve sportive, autostradave dhe rrjeteve hekurudhore.
Ndërtimi i dy qyteteve do të përfundonte në dy fazat e ardhshme, përpara se rindërtimi i Qytetit të Gazës të fillonte në fazën e katërt.
Rrokaqiej për turizëm dhe qendra tregtare – Kushner gjithashtu dha një sërë shifrash për Gazën e së ardhmes.
Në Rafah, për shembull, do të ndërtohen mbi 100,000 shtëpi, 200 shkolla, 180 qendra kulturore dhe fetare dhe më shumë se 75 objekte mjekësore dhe spitale.
I gjithë brezi bregdetar – i theksuar me rozë në hartën e treguar nga Kushner – do të shohë ndërtimin e afërsisht 180 kullave për “turizmin bregdetar”.
Shkurt, rrokaqiejt dhe objektet më të fundit që do të strehojnë restorante, hotele dhe qendra argëtimi do ta transformojnë Gazën në një Las Vegas të Lindjes së Mesme.
Në jug, pranë kufirit me Egjiptin, Kalimi i Rafah-ut do të jetë i rrethuar nga një aeroport, një port dhe dy qendra gjigante logjistike për ruajtjen dhe transportin e mallrave.
Qëllimi është që Rripi i Detit të bëhet gjithashtu një qendër kyçe për tregtinë, energjinë dhe infrastrukturën digjitale.
Parashikimet e ardhshme – “Në Lindjen e Mesme, po ndërtojnë qytete si ky – dy, tre milionë njerëz – brenda tre vjetësh, kështu që gjëra të tilla janë shumë të realizueshme nëse angazhohemi t’i bëjmë realitet”, tha Kushner nga skena në Davosit.
E ardhmja, të paktën siç është parashikuar nga Shtëpia e Bardhë, është rozë: një PBB prej 10 miliardë dollarësh deri në vitin 2035, 500,000 vende të reja pune të krijuara nga 25 miliardë dollarë investime në shërbime, 3 miliardë dollarë në lagje tregtare dhe gati 2 miliardë dollarë në shkolla dhe trajnime të fuqisë punëtore.
Hapat e parë, megjithatë, duhet të jenë të kujdesshëm, me krijimin e një zone të veçantë ekonomike dhe përmirësimin e kushteve të strehimit me banesa të reja të përkohshëme. Ndërsa presim që ndërtimi i Gazës së Re të fillojë vërtet.
Gazeta Si – Një 37-vjeçar u arrestua në Tiranë, i dyshuar si furnizues i drogës për lokalet në zonën e njohur si “VIP” në kryeqytet.
Burime policore bëjnë me dije se në flagrancë, në automjetin e tij, u arrestua shtetasi Elvis Alliu. Gjatë kontrollit, policia zbuloi se ai kishte përshtatur një vend të fshehtë në derën e shoferit, brenda tapicerisë, ku fshihte lëndë narkotike.
Siç duket edhe nga pamjet filmike, në këtë hapësirë të improvizuar mbaheshin kokainë dhe kanabis, të cilat më pas dyshohet se shpërndaheshin në lokalet e rrugës “Mustafa Matohiti”, e njohur si zona e VIP-ave.
Në vijim të operacionit, në bashkëpunim me specialistët e Seksionit për Hetimin e Narkotikëve, policia arrestoi edhe dy shtetas të tjerë, R. Gj., 29 vjeç dhe A. Th., 34 vjeç, të cilët dyshohet se, megjithëse kishin dijeni për aktivitetin kriminal, nuk e kanë kallëzuar atë. Hetimet vijojnë për dokumentimin e plotë të kësaj veprimtarie dhe për identifikimin e personave të tjerë të përfshirë.
Gazeta Si – Që kur Donald Trump rifilloi kërcënimet e tij kundër Groenlandës, presidenti francez Emmanuel Macron ka qenë një nga udhëheqësit më kritikë europianë.
Për shembull, ai bëri thirrje që Bashkimi Evropian të ndërmarrë hakmarrje të jashtëzakonshme ekonomike kundër Shteteve të Bashkuara dhe e akuzoi Trumpin si bullizues.
Kjo nuk është hera e parë që ka ndodhur, megjithëse Macron rrallë ka qenë kaq i drejtpërdrejtë: marrëdhënia e tyre shpesh ka alternuar midis momenteve të harmonisë së madhe dhe momenteve më të ndërlikuara.
Është e nevojshme të bëhet një parantezë: Trump dhe Macron janë politikanë që në letër kanë ide dhe vizione të ndryshme politike, por që megjithatë shpesh kanë treguar se e kuptojnë njëri-tjetrin mjaft mirë.
Trump është një politikan i ekstremit të djathtë, armiqësor ndaj Bashkimit Evropian dhe që i interpreton marrëdhëniet ndërkombëtare si një ekuilibër pushteti midis fuqive të mëdha.
Macron, nga ana tjetër, është i moderuar, i qendrës dhe liberal dhe ka qenë një nga politikanët më pro-evropianë të dhjetë viteve të fundit, megjithëse me disa kufizime.
Të dy filluan mandatet e tyre të para në detyrë në vitin 2017: në atë kohë, e djathta ekstreme po fillonte të ngrihej në shumë vende perëndimore, duke sulmuar partitë e qendrës me argumente populiste që vetë Trump i përdori (dhe ende i përdor) kundër kundërshtarëve të tij. Shkurt, në letër, marrëdhënia e tyre duhet të kishte qenë shumë e diskutueshme.
Një shtrëngim duarsh midis Emmanuel Macron dhe Donald Trump në Paris, 7 dhjetor 2024
Që në muajt e parë të mandateve të tyre, ishte e qartë se gjërat ishin më komplekse se kaq. Macron dhe Trump demonstruan një lidhje të caktuar personale.
Për shembull, në vitin 2017, Macron e ftoi Trumpin në paradën ushtarake më 14 korrik (përvjetori i Ditës së Bastijës) dhe Trump u impresionua aq shumë sa filloi të planifikonte një gjë të ngjashme në Uashington.
Më pas, Trump e ftoi Macronin dhe gruan e tij në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2018. Ishte një vizitë shumë e përfolur, pasi, si deklaratat, ashtu edhe sjellja e udhëheqësve, përcollën një ndjenjë respekti dhe admirimi të ndërsjellë, me shtrëngime të gjata duarsh, përqafime të shumta dhe madje edhe disa puthje në faqe – diçka disi e pazakontë midis krerëve të shteteve në takimet zyrtare.
Me atë rast, Macron i dha Trumpit një pemë që të dy e mbollën në oborrin e Shtëpisë së Bardhë, që synonte të simbolizonte miqësinë midis Shteteve të Bashkuara dhe Francës.
Në atë kohë, gazetat amerikane shpesh e përshkruanin marrëdhënien midis Macron dhe Trump si një “bromance”, një neologjizëm anglez i formuar nga fjalët “brother” dhe romancë (dashuri vëllazërore).
Në atë kohë ishte e qartë se Trump ishte një njeri i paqëndrueshëm, i cili vlerësonte politikanët karizmatikë që projektonin një imazh fitues, siç ishte Macron atëherë, dhe siç ndodhi kohët e fundit me një politikan tjetër shumë larg ideve të Trump, kryetarin e ri të Bashkisë së Nju Jorkut, Zohran Mamdani (socialist dhe demokrat).
Megjithatë, pavarësisht një mirëkuptimi të caktuar midis të dyve, gjërat u bënë më të ndërlikuara kur bëhej fjalë për çështje konkrete. Që gjatë mandatit të tyre të parë, Trump dhe Macron debatuan shpesh.
Një shembull ishte vendimi i Shteteve të Bashkuara për t’u larguar nga Marrëveshja e Parisit për Klimën. Macron nuk e miratoi vendimin e Trump dhe i nxiti në mënyrë kontroverse qytetarët amerikanë të shqetësuar për ngrohjen globale të zhvendoseshin në Francë.
Më vonë ai kritikoi qëndrimin armiqësor të Trump ndaj aleatëve të NATO-s në disa raste. Në vitin 2019, në një deklaratë gjerësisht të respektuar, Macron e quajti NATO-n një aleancë “të vdekur në tru” dhe argumentoi se Evropa duhet të bëjë pa Shtetet e Bashkuara për sigurinë e saj.
Trump gjithashtu filloi të kritikonte publikisht Macron, shpesh duke iu drejtuar sulmeve personale bazuar në rënien e popullaritetit të tij.
Në shumë mënyra, kjo dinamikë ishte e dukshme edhe në mandatin e dytë të Trump, i cili filloi në janar 2025.
Macron vazhdoi të mbante një marrëdhënie personale në dukje pozitive me të. Ndër të tjera, të dy flasin shpesh në telefon dhe mbajnë një marrëdhënie shumë të drejtpërdrejtë.
Macron u përpoq ta përdorte këtë bashkëpunim për të zbutur armiqësinë e Trumpit ndaj Bashkimit Evropian, duke mbajtur një qëndrim miqësor ndërsa njëkohësisht i qëndronte fort pozicioneve të tij pro-evropiane.
Çështja është se në përgjithësi, ai nuk arriti shumë, duke demonstruar se të kesh një marrëdhënie të mirë dhe të lajkatosh Trumpin, diçka që shumë udhëheqës kanë filluar ta bëjnë për të shmangur mërzitjen e tij, nuk garanton automatikisht trajtim preferencial.
Një shembull i mirë është qëndrimi i Trump ndaj Ukrainës. Që kur u bë president, Shtetet e Bashkuara kanë ulur mbështetjen e tyre për Ukrainën dhe kanë marrë një qëndrim shumë më të favorshëm ndaj Rusisë.
Në shkurt të vitit 2025, në një moment shumë delikat diplomatik, Macron shkoi në Uashington për t’i shpjeguar Trumpit pikëpamjen e vendeve evropiane dhe për ta bindur atë që të paktën të mbështeste të ashtuquajturat “garanci sigurie” për Ukrainën. Takimi ishte përgjithësisht miqësor, por nuk arriti të ndryshonte mendjen e Trumpit.
Një shembull tjetër ishte mbështetja e tij për palestinezët në Rripin e Gazës. Në korrik të vitit të kaluar, Macron u përpoq të ndërmerrte një iniciativë diplomatike për të bindur më shumë vende perëndimore të njihnin shtetin e Palestinës.
Donald Trump dhe Emmanuel Macron para një takimi të G7 në Biarritz, Francë, më 24 gusht 2019
Trump, i afërt me kryeministrin izraelit Benjamin Netannahu, ishte shumë kritik ndaj idesë dhe, ndër të tjera, minimizoi rëndësinë e Macron, duke thënë se mendimi i tij “nuk ka rëndësi”.
Marrëdhëniet janë përkeqësuar më tej ditët e fundit. Macron përsëriti mbështetjen e tij për Groenlandën, dhe Franca hodhi poshtë propozimin për t’u bashkuar me “Këshillin e Paqes” të sponsorizuar nga SHBA-të për Gazën.
Trump e sulmoi përsëri Macronin, duke kërcënuar të vendoste tarifa “200 përqind” për verërat franceze të importuara në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Ai gjithashtu postoi një mesazh privat, në të cilin Macron e ftoi atë në mënyrë informale për të diskutuar për Groenlandën.
Kjo është shumë e pazakontë në marrëdhëniet midis krerëve të shteteve, të cilat zakonisht janë konfidenciale, por Trump e kishte bërë këtë në të kaluarën, me sa duket për t’u dukur më mbizotërues se bashkëbiseduesit e tij.
Gazeta Si – Gjatë seancës publike në Gjykatën Kushtetuese, SPAK ka kërkuar që të lihet në fuqi masa për pezullimin e nga detyra të zv/kryeministres Belinda Balluku, e marrë e pandehur si e dyshuar për abuzimin me tenderin e Tunelit të Llogarasë.
Prokurori Dritan Prençi, parashtroi argumentet e SPAK, duke theksuar që në fillim se ndryshe nga çfarë pretendon Këshilli i Ministrave, nuk ka një konflikt kompetencash mes GJKKO dhe Qeverisë.
Prençi theksoi se kryeministri, si palë paditëse, nuk ka legjitimitet për t’iu drejtuar Gjykatës Kushtetuese në këtë rast, pasi nuk është subjekt i procedimit penal dhe nuk i janë cenuar kompetencat kushtetuese.
Sipas SPAK, “nuk ekziston asnjë konflikt kompetencash që të justifikojë aktivizimin e Kushtetueses” për këtë rast.
SPAK argumentoi se GJKKO ushtron kompetencat e saj në kuadër të procedimit penal, ndërsa Kryeministri “vepron mbi bazën e Kushtetutës në një sferë krejtësisht tjetër”.
Sipas Prençit, “masat e sigurisë janë masa personale, kompetencë ekskluzive e gjykatës, dhe se ato janë të ankimueshme vetëm përmes rrugëve dhe shkallëve të tjera të gjyqësorit”.
Kërkesa e Kryeministrit, sipas SPAK, nuk lidhet me mbrojtjen e kompetencave institucionale, por synon të ndërhyjë në një proces penal në zhvillim, gjë që bie ndesh me parimin e ndarjes së pushteteve.
Pra, sipas SPAK, në “Kushtetuese mund të shkonte vetë Balluku, vetëm pasi të kishte ezauruar ankimin në Apelin e GJKKO-së dhe rekursin në Gjykatën e Lartë”.
Sa i përket pretendimit se pezullimi i Ballukut ka penguar ushtrimin e kompetencave të kryeministrit, SPAK e cilësoi këtë argument të pabazë.
“Masa ndaluese prek vetëm individin dhe jo funksionimin e institucionit, ka natyrë të përkohshme dhe është e domosdoshme për garantimin e vijimit normal të hetimit penal”, – argumentoi Dritan Prençi.
Sa i takon pretendimeve të qeverisë se Balluku nuk mund të pezullohej nga detyra pa autorizim nga Kuvendi, pasi gëzon imunitetin e deputetit, SPAK theksoi se qeveria tenton të barazojë funksionin legjislativ të deputetit me funksionin ekzekutiv të ministrit. Mandati i deputetit dhe detyra e ministrit, sipas SPAK, nuk krijojnë një status të vetëm juridik.
Prençi nënvizoi se Balluku ka ndikuar në procesin e marrjes së provave, duke qenë se është rikthyer në detyrë.
“Duke patur parasysh edhe rolin dhe funksionin e lartë shtetëror të zonjës Balluku, dhe kemi argumentuar në parimin e proporcionalitetit, nevojat për marrjen e provave, hetimet, me dëshmitarë dhe siç kemi argumentuar edhe në kërkesën tjetër në Kuvend, që realisht kanë ndërhyrë në procesin e hetimit dhe ka cenuar marrjen e provave”, tha prokurori i SPAK.
Më tej, Prençi përmbylli se masa duhet të mbetet në fuqi dhe kërkesa e kryeministrit të rrëzohet.
“Vendimet e GJKKO janë marrë nga organi kompetent dhe nuk cenojnë pushtetet. Masa duhet të mbetet në fuqi si masë e domosdoshme dhe propocionale për garantimin e vijimit të procesit penal. Kërkesa e kryeministrit në tërësinë e saj nuk duhet të pranohet”, tha Prençi.
Gazeta Si – Këshilltari i presidentit, Ilir Rusmali, i cili përfaqëson Presidencën si palë këshilluese, u shpreh para Gjykatës së Posaçme për çështjen “Balluku”, se gjykata duhet të shqyrtojë ndarjen dhe ndërhyrjen midis pushteteve.
Ai thotë se “rasti shkon më parë te kryeministri, sesa te presidenca”. Sipas tij, nëse vendimi i gjykatës detyron kryeministrin të shkarkojë ministrin, Presidenti i Republikës duhet të formalizojë vullnetin.
“Mund të krijohen skenarë si një bashkëpunim i disa anëtarëve të qeverisë që mund të dyshohet një vepër penale. Dhe një prokuror kërkon pezullim se ka rrezik ta përsëritin. Prandaj ne e përfshijmë Këshillin e Ministrave si të plotë. Nuk mund ta vlerësojmë rastin nëse nuk e çojmë në rastin ekstrem. Prandaj, ne ju ftojmë ta pleqëroni në këtë këndvështrim, si një instrument që mund të ushtrojë kontroll ndaj një pushteti tjetër”, tha Rusmali.
Gazeta Si – Ervin Dakoli, një 47-vjeçar shqiptar i konsideruar nga autoritetet policore të Bolonjës si një trafikant i fuqishëm droge, aktiv në trafikun e narkotikëve në Itali, Francë dhe Spanjë, i ka shpëtuar operacionit të para tre ditëve, ku u godit një grup i fuqishëm kriminal në Itali
Ai besohet të jetë kreu i organizatës kriminale me bazë në Reggio Emilia, e cila u godit të martën me nëntë masa sigurie paraprake të lëshuara nga prokurorët italianë në Bolonja.
Shtatë masa janë ekzekutuar, por Dakoli, i cili ishte në Shqipëri dhe një tjetër person i arratisur me bazë në Francë, janë shpallur në kërkim.
Oficerët e njësisë antidrogë të Reggio Emilias, në bashkëpunim me Zyrën e Ekspertit të Sigurisë në Shqipëri, e kishin ndjekur Dakolin për muaj të tërë në qytetin e Kavajës.
Makina e tij ishte lokalizuar, por kur filloi operacioni për ta arrestuar mëngjesin e të martës, 20 janar, 47-vjeçari shqiptar ishte zhdukur.
Sipas mediave italiane, janë të forta dyshimet se dikush në Shqipëri e paralajmëroi Dakolin për një urdhër-arresti që mund ta vendoset në pranga.
15 persona nën hetim
Operacioni “Sturl One” goditi një bandë ndërkombëtare shqiptarësh trafikantë droge: gjithsej 15 persona janë nën hetim, nëntë prej të cilëve (tetë shqiptarë dhe një italian) kanë marrë urdhër-arreste.
Arrestimet dhe kontrollet u kryen jo vetëm në provincat e Reggio Emilias, Bergamo, Brescia dhe Savona, por edhe në Francë, Spanjë dhe Shqipëri, falë koordinimit me autoritetet policore ndërkombëtare, veçanërisht Departamentin e Policisë Kriminale të Shqipërisë.
Platforma e koduar “Sky ECC”
Për të komunikuar në mënyrë konfidenciale, të dyshuarit përdornin platformën e koduar “Sky ECC”, të instaluar në telefona të specializuar me vlerë mijëra euro secili.
Dy nga këto pajisje, të sekuestruara në operacionet e fundit, i dhanë një shtysë të re hetimit, duke çuar në hapjen e një piste të re hetimi në vitin 2022.
Duke monitoruar bisedat e të dyshuarve, hetuesit ishin në gjendje të përcaktonin se si organizata, vetëm në gjashtë muaj, lëvizte, menaxhonte dhe shpërndante mbi 200 kilogramë kokainë dhe 1,000 kilogramë hashash e marijuanë, duke gjeneruar të ardhura të paligjshme prej mbi një milion eurosh.
Gazeta Si – Mark Rutte filloi të vepronte menjëherë pas takimit të dështuar më 14 janar në Uashington midis zëvendës-presidentit të SHBA-ve, J.D. Vance dhe ministrave të Jashtëm të Danimarkës, Lars Løkke Rasmussen dhe Groenlandës, Vivian Motzfeldt.
Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, zhvilloi një raund të gjerë konsultimesh, duke përfshirë jo vetëm danezët dhe aleatët evropianë, por edhe ambasadorin Matthew Whitaker, përfaqësuesin e SHBA-ve në NATO.
Negociatat
Rasmussen dhe Motzfeldt i kishin ofruar zv. presidentit amerikan, mundësinë që Groenlanda të strehonte sa më shumë baza ushtarake që të konsiderohej e nevojshme.
Megjithatë, Vance u kundërpërgjigj: “Ne duam ta zotërojmë ishullin”. Kundërpropozimi i tij ishte: “Me ligj, toka e Groenlandës nuk është në shitje; ne mund t’ju japim një koncesion shumëvjeçar”. Kjo është ideja që Donald Trump e hodhi poshtë dje nga skena në Davos.
Më 19 janar, Rutte priti ministrin e Groenlandës, Motzfeldt në Bruksel, i shoqëruar këtë herë nga ministri danez i Mbrojtjes, Troels Lund Poulsen.
Të tre finalizuan një kornizë më të gjerë, një marrëveshje që do të përfshinte ndërhyrjen e vendeve të gatshme për të forcuar sigurinë ushtarake në dhe përreth Groenlandës. Pasi të dy u larguan, Rutte telefonoi Trumpin.
Ai i ofroi atij jo aq shumë një formulë përfundimtare, sesa një kornizë: të gjithë aleatët do të pranonin lidershipin amerikan në rajon.
Dhe, duke zgjuar interesin e presidentit, ai shtoi se partnerët ishin të gatshëm të shpenzonin më shumë në Arktik, duke blerë pajisje ushtarake nga Shtetet e Bashkuara.
Gjatë bisedës, Rutte citon shembullin e Danimarkës, tashmë një kliente besnike e Lockheed Martin për avionët e saj F-35.
Trump kufizohet në përgjigje të ngurta. Këto nuk janë qartësisht të vetmet kontakte me Shtëpinë e Bardhë. Kancelari gjerman Friedrich Merz dhe kryeministri britanik Keir Starmer po mobilizohen gjithashtu.
Trump: Kemi një marrëveshje kornizë
Më 20 janar, Rutte ua paraqiti arsyetimin për këtë operacion ambasadorëve të 32 vendeve anëtare, të cilët u takuan në Këshillin e Atlantikut të Veriut në Bruksel.
Sekretari propozoi vazhdimin e diskutimeve brenda “grupit të punës” të Shteteve të Bashkuara, Danimarkës dhe Groenlandës i vetmi rezultat i samitit me Vance.
Ky sugjerim u mirëprit nga danezët dhe anëtarë të tjerë të shquar të këshillit, përfshirë britanikët. Më e rëndësishmja, qasja e Rutte mori dritën jeshile nga amerikani Whitaker.
Sigurisht, nevojitej vula e miratimit të Trump. Në takimin dypalësh të djeshëm, Rutte shfaqi të gjitha lajkat që ka demonstruar tashmë.
“Kemi një marrëveshje kornizë”, tha presidenti amerikan. Tani do të shohim detajet, të paqarta si gjithmonë.
Çështja e pronësisë territoriale mbetet qendrore. Disa sugjerojnë modelin e Guantanamos, bazën detare të dhënë Shteteve të Bashkuara nga qeveria kubane me një kredi të përhershme në vitin 1903.
Gazeta Si – Republikanët e Dhomës së Përfaqësuesve kanë nisur procedurat për shpërfillje të Kongresit kundër Bill dhe Hillary Clinton.
Ish-çifti presidencial refuzoi të dëshmonte në hetimin e Jeffrey Epstein, pavarësisht se kishte marrë një thirrje në gjykatë para Komitetit Mbikëqyrës të Dhomës së Përfaqësuesve. Disa përfaqësues demokratë në Komitet gjithashtu votuan në favor të procedurës.
Çfarë ndodh më pas? – Sipas mediave kryesore amerikane, ky veprim – megjithëse i pritshëm – shënon një përshkallëzim të mprehtë në grindjen midis Clintonëve dhe administratës Trump, e cila, që kur u tërhoq nga publikimi i dosjeve “Epstein”, e ka synuar në mënyrë agresive ish-presidentin, i cili u shfaq vazhdimisht në fotografi të publikuara në dhjetor.
Me miratimin e Komitetit, çështja tani do të kalojë në sallën e Dhomës së Përfaqësuesve. Nëse do të jepej një dritë jeshile tjetër, çifti në mënyrë efektive do të detyrohej të dëshmonte.
Kjo ndodh, edhe sepse çështja do t’i referohej Departamentit të Drejtësisë, i cili nuk do të hezitonte të vazhdonte me akuza penale kundër Bill dhe Hillary Clinton. Në këtë pikë, Clintonët do të përballeshin me një gjobë deri në 100,000 dollarë dhe deri në një vit burg.
Tentativë për ndërmjetësim – Në orët e fundit, pikërisht për të shmangur akuzat për shpërfillje të Kongresit, avokatët e Bill Clinton i kishin paraqitur Komisionit një zgjidhje alternative: ish-presidenti do të dëshmonte vetëm duke folur me dy anëtarët kryesorë të Komisionit.
Kjo ofertë u refuzua nga ligjvënësit amerikanë, duke e quajtur atë “absolutisht të paarsyeshme”. Kryetari i Komisionit, James Comer, komentoi: “Kërkesat e fundit të Clintonëve e bëjnë të qartë se ata besojnë se mbiemri i tyre u jep të drejtë për trajtim të veçantë. Thirrjet dypartiake të Komitetit Mbikëqyrës të Dhomës së Përfaqësuesve kërkojnë që Clintonët të paraqiten për dëshmi të betuara dhe të transkriptuara”.
Ghislaine Maxwell dëshmon para Kongresit më 9 shkurt – Ish-partnerja dhe bashkëpunëtorja e financierit Jeffrey Epstein, Ghislaine Maxwell, do të dëshmojë para Komitetit të Mbikëqyrjes dhe Reformës Qeveritare të Dhomës së Përfaqësuesve më 9 shkurt, sipas Kryetarit të Komitetit, James Comer.
Njoftimi erdhi gjatë shqyrtimit të procedurave për shpërfillje të Kongresit kundër Bill dhe Hillary Clinton, të cilët refuzuan të zbatonin thirrjet në gjyq për t’u paraqitur në dëshmitë e planifikuara javën e kaluar si pjesë e hetimit të Komitetit për rastin “Epstein”.
Ekipi ligjor i Maxwell ka parashikuar tashmë që ajo do të ushtrojë Amendamentin e Pestë (të drejtën për të heshtur), duke refuzuar të bashkëpunonte me pyetjet e ligjvënësve.
Gazeta Si – Prej orës 10:00 të kësaj të enjteje po mbahet në Gjykatën Kushtetuese seanca publike pas ankimimit të kryeministrit Edi Rama për të zgjidhur konfliktin e kompetencave të vendimit të GJKKO-së për zv/kryeministren Belinda Balluku, e marrë e pandehur nga SPAK për abuzim me tenderin e Tunelit të Llogarasë.
Seanca me relator Sandër Becin, po zhvillohet pa praninë e zv.kryeministres, pasi ajo nuk është palë në këtë çështje.
Këshilli i Ministrave po përballet me dy prokurorët e SPAK, Dritan Prençi dhe Dorina Bejko. Si palë të interesuara, kanë dërguar përfaqësues edhe Presidenca dhe Kuvendi.
Ndërkohë, GJKKO nuk ka dërguar përfaqësues me argumentin se pjesëmarrja e tyre si palë do cenonte parimin e ndarjes së pushteteve
Përfaqësuesja ligjore e qeverisë, Irma Qosja
Qeveria: Vendimi i GJKKO-së, në kundërshtim me Kushtetutën
Përfaqësuesja e qeverisë, Irma Qosja, sqaroi se kërkesa për pezullimin e vendimit nga Këshilli i Ministrave, ka të bëjë me marrëdhënien mes tre pushteteve dhe nëse Gjykata Penale ka të drejtë të pezullojë një ministër njësoj siç mund të pezullojë çdo zyrtar tjetër të pushtetit ekzekutiv.
“Kërkesat kanë të bëjnë me marrëdhënien mes tre pushteteve dhe në thelb të këtyre kërkimeve qëndron pyetje. A ka të drejtë Gjykata Penale të pezullojë nga detyra një ministër njësoj siç mund të pezullojë çdo zyrtar tjetër të pushtetit ekzekutiv? Ne vlerësojmë që jo, megjithatë argumentet për këtë i përkasin themelit të çështjes”, tha Qosja.
Ajo tha se vendimi i GJKKO-së është në kundërshtim me Kushtetutën.
“Në mbështetje të të gjitha argumentave të parashtruara, arrijmë në konkluzionin që dy vendimet e GJKKO, 119 dhe 120 për pjesën e vendosjes së masës ndaluese për pezullimin e ushtrimit të detyrës të zv. Kryeministres dhe Ministrit të Infrastrukturës, si dhe vazhdimin e zbatimit të kësaj mase, janë vendime të nxjerra në kundërshtim me kushtetutën dhe jurispudencën e Gjykatës Kushtetuese. Në këto kushte kërkojmë nga gjykata shfuqizimin pjesërisht të këtyre vendimeve si dhe pranimin e kërkesës sipas objektit”, tha ajo.
Përfaqësuesja e saj, tha se Këshilli i Ministrave është organi që i është pezulluar veprimtaria në një prej fushave të tij, fushën e infrastrukturës dhe energjisë.
“GJKKO duke pezulluar ministrin nga detyra, pezulloi jo vetëm vendimmarrjen e ministrit brenda ministrisë përkatëse, por edhe vendimmarrjen e Këshillit të Ministrave në atë fushë, sepse tashmë ministri i pezulluar nuk mund të propozojë asnjë projekt-akt në kompetencë të tij”, tha Qosja.
Përfaqësuesi i qeverisë në Gjykatën Kushtetuese, Herald Jonuzaj
Përfaqësuesi tjetër i qeverisë, Herald Jonuzaj duke iu përgjigjur pyetjeve të gjyqtarëve të Gjykatës Kushtetuese tha se zv/ministri e ka të ndaluar që të propozojë akte në Këshillin e Ministrave.
“Ligji parashikon që aktet propozohen vetëm nga ministri”, tha ai. Më tej ai bëri me dije se nga momenti që Gjykata Kushtetuese hoqi pezullimin nga detyra të ministres Belinda Balluku, kanë qenë mbi 50 akte që kanë kaluar prej saj.
Gjatë seancës, gjyqtari i Gjykatës Kushtetuese, Asim Vokshi i drejtoi disa pyetje përfaqësuesve të qeverisë.
“Ky është një terren kushtetues i pashkelur më parë dhe nuk gjejmë një praktikë të mëparshme të ketë trajtuar këtë lloj problematike”, tha ai.
Çshtja “Balluku”
Qeveria kërkon “zgjidhjen e mosmarrëveshjes së kompetencës së krijuar ndërmjet Kryeministrit dhe Këshillit të Ministrave nga njëra anë dhe Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, nga ana tjetër, lidhur me pezullimin e ushtrimit të detyrës së anëtarit të Këshillit të Ministrave”.
Para nisjes së seancës, GJKKO njoftoi se nuk do të marrë pjesë, pasi vlerëson se “nuk mund të legjitimohet si palë në gjykimin kushtetues me kërkues Kryeministrin e Republikës së Shqipërisë”.
Gjithashtu GJKKO thotë se “për sa kohë një çështje konkrete penale është e varur përpara juridiksionit gjyqësor të zakonshëm nuk mund të ndërhyhet nga autoritet të tjera shtetërore pa cenuar nenin 145 të Kushtetutës”.
Numri 2 i qeverisë aktualisht është rikthyer në detyrë pas një vendimi të Kushtetueses, deri në shqyrtimin e plotë të ankimit të kryeministrit Rama dhe shpalljes së vendimit përfundimtar nëse do ta ‘lejojë’ ose jo precedentin e krijuar nga GJKKO me pezullimin e një anëtari qeverie.
Vendimmarrja e Gjykatës Kushtetuese do të vijë në një kohë kur SPAK ka dorëzuar në Kuvend edhe kërkesën për autorizim për arrestimin e Ballukut.
Kjo lëvizje e SPAK erdhi menjëherë pasi Kushtetuesja e ktheu Ballukun në detyrë, ndërsa mbledhja e radhës e Këshillit të Mandateve është më datë 28 janar.
Belinda Balluku u pezullua nga detyra si zv/kryeministre dhe njëherësh ministre e Infrastrukturës dhe Energjisë më 20 nëntor, pas hetimeve për tenderin e Unazës së Madhe. Gjykata Kushtetuese e ka pezulluar këtë vendim deri në shqyrtimin e plotë të çështjes.
Gazeta Si – Pasi ndaloi protestat masive të javëve të fundit me vrasje masive, regjimi iranian po vazhdon të shtypë disidentët.
Regjimi po persekuton gjithashtu kundërshtarët përmes mjeteve gjyqësore, me arrestime dhe konfiskime, dhe ka vendosur kufizime të mëtejshme mbi median, e cila ende nuk është e lirë.
Pavarësisht të gjithave këtyre, interneti vazhdon të jetë i bllokuar në vend, duke e bërë komunikimin shumë të vështirë dhe duke kufizuar disponueshmërinë e informacionit rreth asaj që po ndodh.
Gjatë protestave në fillim të janarit, më të mëdhatë që nga Revolucioni Islamik i vitit 1979, Prokurori i Përgjithshëm i Iranit, bëri thirrje për konfiskimin e aseteve të protestuesve në shenjë hakmarrjeje.
Gjyqësori ka vënë nën hetim 25 individë të njohur në vend për shprehjen e mbështetjes për protestat, në disa raste duke urdhëruar sekuestrimin e aseteve të tyre.
Është urdhëruar gjithashtu sekuestrimi i rreth gjashtëdhjetë bareve, të akuzuar për lehtësimin e protestave duke i mbyllur ato.
Këto shifra janë të vogla në krahasim me ata të vrarë gjatë protestave, por janë simbolikë të qëllimeve ndëshkuese të regjimit.
Over 300 hours have passed since #Iran imposed a national internet blackout to hide atrocities. Meanwhile, the regime uses whitelisted networks and places op-eds to shape opinion abroad.
Attempts to obscure the truth will be documented in real time: The world is watching. pic.twitter.com/UdesRCOyUg
Vrasjet e konfirmuara variojnë midis 3.428 dhe 4.519, sipas vlerësimeve të fundit nga OJQ-të iraniane bazuar në dëshmitë në vendngjarje.
Numri i vërtetë është ndoshta shumë më i lartë dhe madje edhe regjimi ka pranuar se numri i të vdekurve është në “mijëra”.
Duke përdorur retorikë manipuluese, regjimi fajëson protestuesit për të shfajësuar veten: për shembull, ai ia atribuon vrasjet e kryera nga forcat e tij të sigurisë armiqve të jashtëm.
Në rastin e rrëmbimeve, gjyqësori pohon se asetet përdoren për të kompensuar dëmin e shkaktuar nga demonstratat.
Është i njëjti parim që përdor për të synuar personazhet e famshëm, përfshirë sportistët dhe aktorët. “Ata që u bënë thirrje njerëzve të mbyllin dyqanet e tyre dhe mbështetën shkaktarët e problemeve me mesazhe dhe histori [në mediat sociale] janë përgjegjës për dëmin”, argumentoi një anëtar i Komitetit të Punëve të Brendshme të Parlamentit. Këta individë janë në hetim për mbështetje të drejtpërdrejtë ose të tërthortë të terrorizmit.
Disa nga aktorët kishin nënshkruar një deklaratë në mbështetje të protestave nga Shtëpia Iraniane e Kinemasë, shoqata tregtare e industrisë së filmit.
Regjisori Jafar Panahi, fitues i Palmës së Artë në Festivalin e Filmit në Kanë të vitit të kaluar, denoncoivrasjen e kolegut të tij, Javad Ganji dhe kërcënimin e ri: “Regjimi po përpiqet të fshijë masakrën e protestuesve duke kërcënuar artistët dhe duke varrosur të vërtetën nën represionin gjyqësor”. Për shembull, regjisorët Majid Barzegar dhe Behtash Sanaeeha u morën në pyetje për orë të tëra.
Hakmarrja ndaj botës kulturore është shoqëruar me kufizime të reja mbi median. Të hënën, autoritetet mbyllën gazetën reformiste “Ham-Mihan”, një nga kryesoret në vend, për shkak të një editoriali që krahasonte protestat e javëve të fundit me ato të vitit 1979 dhe për shkak të një artikulli që dokumentonte situatën në spitalet e bastisur nga forcat e sigurisë së regjimit.
“Ham-Mihan” kishte qenë një nga mediat e pakta iraniane që raportonte mbi vrasjet, në një vend ku shtypi kontrollohet.
Për më tepër, regjimi po përpiqet të krijojë pengesa të reja për komunikimin e jashtëm. Shpërndarja e informacionit është tashmë jashtëzakonisht e vështirë për shkak të bllokadës së internetit, dhe qëllimi është fshehja e provave të masakrave dhe kontrolli i rrëfimit.
Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei
Zyra e Prokurorit të Përgjithshëm ka thënë se do të konsiderohet krim të kesh kontakt ose të ndash materiale me mediat e opozitës që veprojnë jashtë vendit.
Një nga mediat kryesore është Iran International, me seli në Mbretërinë e Bashkuar: dërgimi i fotove ose videove do të konsiderohet si bashkëpunim me një grup terrorist.
Falë punës së mediave, si “Iran International” dhe agjencisë HRANA, të cilat mbledhin dëshmi që anashkalojnë bllokadën, po dalin informacione të mëtejshme në lidhje me shtypjen e protestave.
Për shembull, në shumë raste, forcat e sigurisë shkuan shtëpi më shtëpi duke kërkuar protestues. Po qarkullojnë edhe video që tregojnë gjurmë gjaku të mbetura të dukshme në rrugë në ditët pas demonstratave.
Gazeta Si – Pas zhvillimit të homazheve para kryeministrisë për viktimat e “21 Janarit”, xhaxhai i Aleks Nikës, Mark Nika, ka marrë informacione në SPAK nga prokurori i çështjes, Alfred Shehu, për t’u informuar mbi hecurinë e hetimeve.
Nika u shpreh se zëri në audio-regjistrimin e dorëzuar prej tij në SPAK dhe e dërguar për ekspertizë jashtë vendit, është identifikuar, por nuk jep më tepër detaje.
“Do të takoj prokurorin për ta pyetur për ecurinë e hetimeve, jemi palë në procesin hetimor dhe janë të detyruar të na japin shpjegime. Nuk kemi informacion deri tani. Janë bërë ekspertimet, zëri është identifikuar i kujt është, janë sekrete hetimore. Kam kërkuar unë takim”, tha Mark Nika pak para se të hynte në Prokurorinë e Posaçme.
Pasi doli nga SPAK, Nika u shpreh se prokurori Alfred Shehu i kishte shpjeguar se hetimet po ecnin dhe kanë përparim.
“Se kur do të përfundojnë, kjo është një çështje e tyre. Nuk u futa në hollësi, Ne kërkojmë me insistim që çështja të avancojë. Drejtësinë e kemi kërkuar nga drejtësia, jo nga e vjetra, por tani nga SPAK. Drejtësinë e duam vetëm nga SPAK”, tha ai ai.
Nika akuzoi ish-kryeministrin e kohës Sali Berisha si përgjegjësin kryesor, duke përmendur dhe ish-ministrin e Brendshëm, Lulzim Basha.
Ndër të tjera ai tha se vënia në vend e drejtësisë, nuk është përgjegjësi e Edi Ramës dhe mazhorancës.
“Nuk është përgjegjësia e mazhorancës, nuk kemi as komunikim për këtë punë. Nuk kam kërkuar kurrë nga Rama për drejtësi, drejtësinë e dua nga SPAK. Këtë kërkova dhe unë pse po vonohet. Prokurori i çështjes më tha që janë veprime që duhet të restaurohet dosja e vjetër. Hollësira nuk më dha prokurori, ai do të zbatojë procedurat kaq mund të më thoshte ai mua. Në kuptimin e ekzekutimit të tij, në planin politik, dihet është Partia Demokratike, Berisha. Ai ka qenë kryeministër, ministër i Brendshëm ka qenë Lulzim Basha. Po të jenë trima le të thonë e kemi bërë ne. Ata e fshehin, pse e fshehin kur nuk ke faj? Pse ik Pse fshihesh. pse bën manipulimin e provave? Ndërsa prokurori i çështjes po heton me kompetencë procedurat. Kanë frikë edhe dëshmitarët. Kanë presion nga ata që e kanë bërë krimin”, tha Nika
Nika theksoi se çështjen tanimë ia kanë lënë SPAK-ut në dorë, duke nënvizuar se nuk kërkon hakmarrje, por drejtësi.
“21 Janari për ne ishte ditë tragjike. Koha për politikanët, pushtetarët dhe diplomatët e huaj mbaroi. Çështja e 21 Janarit nuk është më një debat politik, por një çështje penale që kërkon përgjegjësi ligjore dhe drejtësi të plotë. Ne nuk duam hakmarrje, por drejtësi”.
Login
