Nga Mero Baze
PĂ«rpjekja e shumĂ« opozitarĂ«ve pĂ«r ta pĂ«rshtatur situatĂ«n nĂ« VenezuelĂ« me situatĂ«n e opozitĂ«s nĂ« ShqipĂ«ri ka ngjallur njĂ« sĂ«rĂ« reagimesh me humor, jo vetĂ«m se krahasimet çalojnĂ«, por mbi tĂ« gjitha se reagimet e opozitĂ«s nuk synojnĂ« aq shumĂ« âservilizminâ ndaj Trumpit, siç duan tĂ« duken, por servilizmin ndaj BerishĂ«s.
Përveç faktit që Berisha e ka quajtur qeverisjen Rama si qeverisje Ramaduro, as qeveria shqiptare dhe as opozita shqiptare nuk ngjajnë me ato të Venezuelës. Shqipëria është një shtet i strukturuar në formatin e një kandidati anëtar për Bashkimin Evropian, anëtar i NATO-s, një vend që është nën sferën e ndikimit amerikan në Ballkan bashkë me Kosovën, me një drejtësi që është në revansh ndaj politikës dhe krimit të organizuar dhe me një performancë të lartë ekonomike, nga më të mirat në rajon sa i përket rritjes ekonomike dhe stabilitetit financiar.
PĂ«rtej dashurisĂ« qĂ« kanĂ« adhuruesit e BerishĂ«s pĂ«r çdo pĂ«shtymĂ« qĂ« ai nxjerr nga goja, ShqipĂ«ria nuk Ă«shtĂ« narkoshtet, madje sâka asnjĂ« shenjĂ« tĂ« sundimit tĂ« bandave nĂ« shtet. FalĂ« SPAK, thuajse gjithĂ« ato qĂ« quhen banda shqiptare janĂ« sot para drejtĂ«sisĂ« dhe dekriptimi i mesazheve tĂ« tyre tregon mĂ« sĂ« miri qĂ« ne dhe banditĂ«t i kemi budallenj, pĂ«r fat tĂ« mirĂ«. NĂ«se sheh historinĂ« e tyre, e kupton qĂ« ke tĂ« bĂ«sh me banditĂ« lokalĂ«, primitivĂ«, hakmarrĂ«s dhe tĂ«rĂ«sisht tĂ« pakonsoliduar nĂ« rrjete narkotrafiku nga ato qĂ« marrin jetĂ« politikanĂ«sh dhe gazetarĂ«sh nĂ« vende si Meksika, Kolumbia, Ekuadori, etj., tĂ« cilat po ashtu nuk mund tĂ« quhen narkoshtete, por shtete nĂ«n trysninĂ« e narkotrafikut.
NĂ« kĂ«tĂ« kontekst, gjithĂ« kjo tymnajĂ« qesharake e opozitĂ«s, qĂ« po shkakton humor nĂ« rrjet dhe po bĂ«het meme, ka tĂ« bĂ«jĂ« me faktin se shumĂ« aktorĂ« tĂ« opozitĂ«s, meqĂ« u shfaq nĂ« skenĂ« Maduro, u kujtuan se Berisha e ka quajtur Rama âDuroâ dhe e panĂ« kĂ«tĂ« si rast tĂ« mirĂ« tâi servilzohen BerishĂ«s si njĂ« lloj âgjeniuâ qĂ« mĂ« nĂ« fund e zgjidhi punĂ«n se si do tĂ« fitojĂ« opozita: âDo vijĂ« Trumpi ta marrĂ« Edi RamĂ«n me helikopter dhe tĂ« sjellĂ« BerishĂ«n nĂ« pushtetâ.
Nga ana tjetër, kjo situatë e bëri edhe më komike opozitën, e cila vetëm disa muaj më parë kishte pasur një kurs tjetër politik, bazuar te sovranizmi dhe mosndërhyrja e SHBA në punët e brendshme të çdo shteti, sidomos të Shqipërisë. Socialistët së paku kanë qenë të hapur në këtë pikë që qeveria të qeveriset nga ambasadori i SHBA dhe BE, dhe madje për këtë janë linçuar, kurse opozitarët kishin pasur objekt lufte ndikimin amerikan dhe evropian në Shqipëri.
Ata shpallĂ«n linjĂ«n e tyre sovraniste si linjĂ«n qĂ« do tâi çonte nĂ« fitore. Nuk e di si befas e braktisĂ«n sovranizmin dhe u kthyen nĂ« Ă«ndĂ«rrues tĂ« zbarkimit tĂ« aleatĂ«ve, si dikur politikanĂ«t e rrĂ«zuar nga pushteti prej komunizmit, qĂ« mbanin veshin nĂ« radio kur do tĂ« zbarkonte aeroplani anglo-amerikan. Ata sĂ« paku kishin tĂ« drejtĂ« dhe kishin njĂ« pritje realiste, pasi bĂ«nĂ« bashkĂ« njĂ« plan zbarkimi nĂ« ShqipĂ«ri, por âTrumpiâ i atĂ«hershĂ«m nuk qĂ«lloi kaq i aftĂ« sa ky dhe dĂ«shtoi, pasi u sabotua nga brenda.
KĂ«ta tanĂ«t tani hoqĂ«n dorĂ« nga sovranizmi, kundrejt zbarkimit me helikopter, pa rregulluar njĂ« herĂ« punĂ«t brenda shtĂ«pisĂ« sĂ« tyre, pasi helikopterĂ«t ulen si rregull pĂ«r tĂ« zbuar ânon gratatâ.
Por ajo që është kryesorja: jo vetëm që qeveria shqiptare nuk ngjan me atë venezueliane, por mbi të gjitha opozita shqiptare nuk ngjan me atë të Venezuelës.
Opozita e Venezuelës ka bërë një betejë historike për demokraci, si përballë Chavezit, ashtu dhe përballë Maduros. Përballë Chavezit, opozita konsolidoi frontin opozitar, edhe pse humbi në tre raste, por përballë Maduros ajo organizoi beteja të mëdha, të cilat dhe i fitoi, por nuk mundi ta marrë pushtetin.
LĂ«vizja âLa Salidaâ e 2014, e udhĂ«hequr nga Leopoldo LĂłpez dhe MarĂa Corina Machado, kĂ«rkoi rrĂ«zimin e qeverisĂ« dhe LĂłpez u burgos.
Miliona venezuelas dolën në rrugë më 2017, pas krijimit të Asamblesë Kushtetuese nga regjimi i Maduros, i cili shmangu shumicën parlamentare; forcat e sigurisë vranë qindra protestues dhe mijëra u arrestuan.
Në 2019, opozita e shpalli Guaidón president të përkohshëm, i cili u njoh nga SHBA, BE dhe shumica e Amerikës Latine, por nuk arriti të marrë kontrollin real të shtetit.
MarĂa Corina Machado, njĂ« veprimtare politike e paposhtur, mori sivjet Ămimin Nobel pĂ«r Paqe dhe arriti tĂ« arratisej nga Venezuela, pĂ«rmes njĂ« aventure tĂ« frikshme, pĂ«r tĂ« tĂ«rhequr çmimin.
Opozita e Venezuelës është shembulli më i ndritur se si një popull nuk dorëzohet përballë një regjimi, kurse opozita e Shqipërisë është shembulli më i shkëlqyer se si një politikan nuk dorëzohet përballë humbjeve, por mban peng opozitarizmin.
Opozita në Venezuelë ka nxjerrë për 12 vitet e Maduros së paku 4 udhëheqës të shquar opozitarë, ndërsa opozita shqiptare ka përjashtuar katër opozitarë, për të ruajtur statujën e vdekur të Sali Berishës, non grata prej SHBA.
Opozita e VenezuelĂ«s Ă«shtĂ« pro-perĂ«ndimore, demokratike, pro-amerikane. Opozita e ShqipĂ«risĂ« e ka ndĂ«rtuar gjithĂ« fabulĂ«n e saj â deri para disa muajsh â mbi sovranizmin ndaj BE dhe SHBA, pĂ«r shkak tĂ« historisĂ« sĂ« BerishĂ«s me PerĂ«ndimin, jo si vijĂ« ideologjike.
Dhe pĂ«r ta mbyllur debatin me kĂ«tĂ« hare qesharake tĂ« opozitĂ«s qĂ« Ă«ndĂ«rron helikopterĂ«t e Trumpit mbi TiranĂ«, duhet tĂ« themi se opozita nuk ka asnjĂ« plan se si tĂ« vijĂ« nĂ« pushtet, por kĂ«rkon tâia sjellin atĂ«. DomethĂ«nĂ«: kĂ«ta kaluan nga njĂ« opozitĂ« sovraniste, qĂ« do tĂ« zbonte fuqitĂ« e huaja perĂ«ndimore nga ShqipĂ«ria, nĂ« njĂ« opozitĂ« qĂ« pret tâi bĂ«het pushteti nga qielli para kryeministrisĂ«, ku ruan Adriatiku.
Dhe janë aq të bindur se kjo do të ndodhë, sa tani po zihen për emrin e kryeministrit të qeverisë teknike, në vend që të bënin debat për emrin e kandidatit për kryeministër, që duhet të udhëheqë opozitën drejt fitores. Por atë kanë frikë ta diskutojnë, se është Sali Berisha: non grata nga SHBA dhe Britania e Madhe, nën hetim për korrupsion dhe vrasje politike dhe kandidat për kryeministër të Shqipërisë.
Ky është i vetmi moment kur opozita jonë prodhon humor më shumë se gjithë humoristët e Vitit të Ri marrë së bashku.