Gazeta Si – Bashkimi Evropian ka thënë se deklaratat për ndryshimin e mundshëm të rrjedhës së lumit Ibër, si dhe veprimet që nuk i shërbejnë normalizimit të marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, duhet të shmangen.
“Përparimi në normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë mund të arrihet vetëm përmes dialogut”, tha një zëdhënës i Komisionit Evropian më 11 gusht.
“Deklaratat, përfshirë ato për ndryshime të mundshme të rrjedhës së lumit, dhe veprimet që nuk e mbështesin këtë synim duhet të shmangen”, thuhet në përgjigjen e Komisionit Evropian për Radion Evropa e Lirë.
Presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiç, deklaroi më 9 gusht se autoritetet serbe po shqyrtojnë me ekspertë mundësinë e ndryshimit të rrjedhës së Ibrit, duke e lidhur këtë me rrënimin e shtëpive dhe vilave të serbëve pranë Liqenit të Ujmanit, në veri të Kosovës.
Deklarata e tij nxiti reagime të ashpra nga zyrtarët në Kosovë dhe u pasua edhe nga një përplasje publike ndërmjet zyrtarëve të Shqipërisë dhe Serbisë.
Komisioni Evropian rikujtoi gjithashtu se përparimi në dialogun ndërmjet Beogradit dhe Prishtinës është parakusht që të dyja palët të avancojnë në rrugën e tyre evropiane.
BE-ja komentoi edhe rrënimet e fundit në zonën e Liqenit të Ujmanit, me të cilat presidenti i Serbisë, Aleksandar Vuçiç, e kishte lidhur deklaratën e tij për mundësinë e ndryshimit të rrjedhës së Ibrit.
“Sa i përket situatës në liqenin e Gazivodës/Ujmanit, ne tashmë kemi shprehur shqetësimet tona lidhur me rrënimet e fundit”, thuhet në përgjigje.
Sipas Komisionit Evropian, çdo masë zbatuese me pasoja të pakthyeshme duhet të respektojë procesin e rregullt ligjor.
“Personave të prekur duhet t’u jepet mundësi efektive për të kërkuar mbrojtje ligjore dhe, kur është e zbatueshme, mbrojtje të përkohshme gjyqësore para se masa të zbatohet”, thuhet në përgjigje.
Lumi Ibër, rreth 270 kilometra i gjatë, buron në Mal të Zi, kalon nëpër Serbi dhe më pas hyn në Kosovë, ku furnizon liqenin artificial të Ujmanit. Rreth dy të tretat e këtij liqeni ndodhen në territorin e Kosovës.
Uji nga sistemi i Ujmanit dhe Ibër-Lepencit furnizon shtatë komuna, përdoret për ujitje dhe për ftohjen e termocentraleve në Obiliq, të cilat prodhojnë pjesën më të madhe të energjisë elektrike në Kosovë.
Ekspertët që kanë folur më herët për Radion Evropa e Lirë kanë thënë se devijimi i rrjedhës së Ibrit është teknikisht i mundshëm, por do të ishte jashtëzakonisht i kushtueshëm dhe, nëse do t’i shkaktonte dëme Kosovës, do të binte ndesh me parimet e së drejtës ndërkombëtare për ujërat ndërkufitare.
Serbia është nënshkruese e Konventës së Kombeve të Bashkuara të vitit 1997 për përdorimin e rrjedhave ujore ndërkombëtare për qëllime të tjera përveç lundrimit.
Kjo konventë përcakton, mes të tjerash, parimin e shfrytëzimit të drejtë dhe të arsyeshëm të ujërave ndërkufitare, si dhe detyrimin për të mos u shkaktuar dëme të konsiderueshme shteteve të tjera.
Kosova nuk është palë në këtë konventë, pasi nuk është anëtare e Kombeve të Bashkuara./REL/
Gazeta Si – Vitet e fundit, mbi një milion hektarë në Evropë janë shkrumbuar nga zjarret – një sipërfaqe sa dyfishi i rajonit të Ligurias në Itali ose sa një e treta e Belgjikës.
Megjithatë, situata po përkeqësohet me shpejtësi, pasi Kontinenti i Vjetër ka hyrë në një fazë klimatike me nxehtësi ekstreme, duke u ngrohur me një ritëm që tejkalon dyfishin e mesatares globale.
Ndër vendet më të goditura janë ato që nuk kishin përjetuar kurrë më parë temperatura të tilla – veçanërisht Britania e Madhe.
Aktualisht, tre të katërtat e Anglisë po përballen me kushte thatësire dhe presin me ankth kulmin e “valës së pestë të të nxehtit” të vitit 2026. Bujqësia është në gjendje kritike dhe 27 milionë njerëz po përballen me kufizime të furnizimit me ujë.
Fermerët britanikë nuk kanë korrur drithërat kaq herët në 20 vitet e fundit. Rezervuarët e ujit po thahen njëri pas tjetrit, me nivele që kanë rënë me 11%, deri në 70% krahasuar me vitin e kaluar.
Njëzet e dy për qind e rrjedhave ujore klasifikohen si “jashtëzakonisht të ulëta” dhe nivelet e prurjeve po u afrohen – dhe po i kalojnë – nivelet më të ulëta rekord të regjistruara që nga viti 1976.
Të enjten, pas një vere me rekorde të përsëritura temperaturash, Britania pritet të shënojë një tjetër rekord: parashikimet tregojnë temperatura prej 36°C në pjesën më të madhe të Mbretërisë së Bashkuar.
Vetëm këtë vit, janë regjistruar 245 zjarre në zonat natyrore më të mbrojtura të vendit, ndërsa 45 milionë njerëz jetojnë në rajone të prekura nga thatësira; për gjysmën e tyre janë shpallur kufizime të rrepta për përdorimin e ujit të rrjetit.
Një pjesë e madhe e Evropës Perëndimore po pasqyron situatën në Britaninë e Madhe. Është një verë me kontraste të theksuara për Kontinentin e Vjetër, i cili duket i ndarë nga diferenca e temperaturave midis Lindjes dhe Perëndimit.
Kjo është pasojë e ngrohjes globale dhe e efekteve shkatërruese të fenomenit “El Niño” – një dukuri atmosferike që shkakton ngrohje anormale të Oqeanit Paqësor dhe nxit ngjarje ekstreme të motit në mbarë botën.
Sipas të dhënave nga shërbimi evropian “Copernicus”, temperatura mesatare në Evropën Perëndimore gjatë muajve qershor dhe korrik ishte 21,62°C, shifër kjo 2,79°C më e lartë se mesatarja e periudhës 1991–2020.
Kjo është shifra më e lartë e regjistruar ndonjëherë, duke tejkaluar me gati 0,9°C rekordin e mëparshëm të vitit 2022.
Ka qenë një fillim vere i jashtëzakonshëm, i nxitur kryesisht nga valët e vazhdueshme të të nxehtit, të cilat po bëhen më të gjata dhe më të shpeshta, duke mos u lënë kohë rajoneve që të rimëkëmben para se të goditen sërish nga i nxehti mbytës dhe kushtet e thata.
Kjo krijon një rreth vicioz: nxehtësia përshpejton avullimin dhe than tokën, ndërsa toka e tharë redukton efektin ftohës të avullimit, duke nxitur kështu temperatura edhe më të larta.
Megjithatë, më e keqja ka gjasa të mos ketë ardhur ende. Sipas Organizatës Botërore Meteorologjike (WMO), “El Niño” do të vazhdojë të intensifikohet midis muajve gusht dhe tetor, duke u shndërruar në një “super Niño”.
Në fakt, agjencia amerikane “NOAA”, e konsideron shumë të mundshme që ky fenomen të arrijë në nivelin “shumë të fuqishëm” deri në fund të vitit, me pasoja të drejtpërdrejta që do të zgjasin deri në vitin 2027.
Çfarë mund të presim, pra, këtë vjeshtë? Parashikimet për periudhën nga gushti deri në tetor, tregojnë një gjasë të lartë për temperatura mbi normalen në pjesën më të madhe të globit.
Gjithashtu, pritet që “El Niño” të shkaktojë rishpërndarjen karakteristike të reshjeve, duke sjellë kushte më të lagështa se mesatarja në zona të Azisë Qendrore, Evropës Jugore, pjesës perëndimore të Amerikës së Veriut dhe pjesës juglindore të Amerikës së Jugut.
Ndonëse kjo nuk nënkupton domosdoshmërisht se dimri i ardhshëm do të jetë më i ngrohtë, ndikimi në temperatura gjatë vitit 2027 mund të jetë shkatërrues, me një rekord të ri nxehtësie në horizont.
Gazeta Si – Në kulmin e situatës së rënduar me zjarret në vend, dorëhiqet nga detyra në mënyrë të papritur, Drejtori i Përgjithshëm i Shërbimit Zjarrfikës, Arben Cara.
Burime paraprake, bëjnë me dije se Cara ka paraqitur dorëheqjen një ditë më parë dhe sot është firmosur urdhri i largimit nga ministri i Brendshëm, Besfort Lamallari.
Aktualisht mbetet e paqartë arsyeja e dorëheqjes së Carës. Largimi i tij vjen në një moment ku vendi po përballet me situata zjarri në disa qarqe.
Ai u komandua në këtë detyrë në shkurt të vitit 2024 duke zëvendësuar Holta Kominon.
Ministria e Mbrojtjes në bilancin e 24 orëve të fundit njoftoi se në territorin e vendit janë raportuar 25 vatra zjarri, ku pjesa më e madhe e të cilave janë shuar.
Aktualisht, pesë vatra vijojnë të jenë aktive, ndërsa një zonë mbahet në monitorim.
Në terren janë angazhuar 37 automjete zjarrfikëse dhe 365 forca operacionale. Në mbështetje të tyre kanë vepruar edhe 158 efektivë të Forcave të Armatosura, me 10 mjete dhe katër helikopterë të Forcës Ajrore.
Përkundër dëmeve të shumta të shkaktuara në pyje, fatmirësisht deri tani nuk është regjistruar asnjë humbje jete.
Gazeta Si – Gazetat “New York Times” dhe “Washington Post”, kanë rindërtuar skenarin e hollësishëm të përdorur nga shërbimet e sigurisë amerikane në muajin korrik për të fshehur presidentin Donald Trump, ndërsa ai po kthehej nga një vizitë në Turqi.
Në atë kohë, u raportua vetëm se Trumpit iu desh të ndërronte avionin në momentin e fundit për shkak të kërcënimit të një sulmi të mundshëm iranian; tashmë është zbuluar se kjo ishte një taktikë shpërqendruese dhe se Trumpi ishte transferuar – i fshehur brenda një mjeti që përdoret për shërbimin ushqimor – në një avion tjetër, të ndryshëm nga ai në të cilin ishte parë duke hipur.
Trumpi kishte mbërritur në Turqi për një takim të NATO-s me avionin e ri Boeing 747-8, të dhuruar nga Katari.
Kamionë shërbimi ushqimor rreth avionit “Air Force One” në pistën e aeroportit të Ankarasë, më 8 korrik
Për udhëtimin e kthimit më 8 korrik, u njoftua se Trumpi do të përdorte Air Force One, avionin presidencial më të vjetër.
Ai vetë e kishte deklaruar këtë, duke pretenduar se po e bënte “për hir të së shkuarës” dhe se do ta dërgonte avionin e ri presidencial në bazën ajrore britanike Mildenhall – ku ishte planifikuar një ndalesë – me pretekstin për t’ua treguar atë trupave amerikane të stacionuara atje.
Në fund të korrikut, administrata Trump ofroi një version fillestar të ngjarjes që ndryshonte nga ai që vetë Trump kishte shpërndarë fillimisht në rrjetet sociale: ata pretendonin se agjencitë e inteligjencës kishin zbuluar një kërcënim të besueshëm nga Irani dhe se avioni presidencial “Air Force One” ishte i pajisur me masa sigurie të avancuara.
Megjithatë, në realitet, Trump nuk fluturoi me “Air Force One”. Dy gazetat amerikane arritën të rindërtonin sekuencën e ngjarjeve: pasi hipi në “Air Force One” në sy të fotografëve dhe ekipeve televizive, Trump u zbrit fshehurazi nga avioni përmes njërit prej ashensorëve që zakonisht përdoren për ngarkimin e ushqimeve. Ky ashensor u ngrit dhe u pozicionua në anën e kundërt të avionit, siç tregohet në fotografi.
Në atë moment, Trump u dërgua me një mjet të vogël transporti te një avion i tretë në kolonën presidenciale – një C-32A (version ushtarak i Boeing 757).
Ndërkohë, gazetarët që udhëtonin me presidentin – krejtësisht të pavetëdijshëm për situatën – po prisnin të hipnin në avion te shkallët lëvizëse, në të njëjtën anë ku Trump kishte hipur pak çaste më parë, pasi ishte kthyer për t’u përshëndetur me ta.
Trump, sapo ka zbritur nga “Air Force One”, drejtohet për te avioni i ri presidencial në bazën britanike Mildenhall, më 8 korrik
Gazetarët nuk ishin vënë në dijeni se Trumpi nuk po udhëtonte me ta. Në fakt, sapo mbërritën në Bazën Ajrore Mildenhall, ata e panë atë të zbriste nga “Air Force One” dhe të shkonte drejt avionit të ri të dhuruar nga Katari, me të cilin ai kreu etapën e fundit të udhëtimit për në Uashington.
Kjo masë u mor për të ruajtur trukun: avioni C-32A kishte mbërritur tashmë në bazë, ku Trumpi u transferua në “Air Force One” përmes një hyrjeje të ndryshme nga ajo prej së cilës doli më pas, duke u sjellë sikur nuk kishte ndodhur asgjë e pazakontë.
Në të kaluarën, shërbimet e sigurisë e kishin mbajtur të fshehtë vendndodhjen e presidentit gjatë situatave të rrezikshme, por është krejtësisht e paprecedentë që media të përfshihej në këtë pa dijeninë e saj.
Në fakt, gazetarët u përdorën nga qeveria për të mbështetur këtë truk: ata u orientuan gabim me informacione të rreme – se Trumpi po udhëtonte me ta në bordin e “Air Force One” – në mënyrë që t’i përhapnin ato.
"Were you aware of any credible threat by Iran against Air Force One?"@POTUS: "I have a threat all the time. I'm number one on their list, before you — but if I go, you go, right? So perhaps some of you want to change professions." pic.twitter.com/5VlZBBySwx
— Rapid Response 47 (@RapidResponse47) July 9, 2026
Për më tepër, gazetarëve në bord u ishte kërkuar t’i mbanin të ulura grilat e dritareve, me gjasë për të fshehur transferimin e Trumpit.
Është gjithashtu mbresëlënëse që Trumpi – i njohur për njëfarë mungese të vetëpërmbajtjes në të folur – arriti të mos zbulonte asgjë kur u takua me ta gjatë etapës së fundit të fluturimit drejt Uashingtonit.
Kur u pyet për dritaret, Trump thjesht tregoi kërcënimet e Iranit ndaj tij dhe vuri në dukje se fluturimi me gjasë ishte konsideruar i rrezikshëm “për shkak të llumit me të cilin kemi të bëjmë” – duke iu referuar iranianëve.
Ai bëri gjithashtu një koment që, po ta shohësh në retrospektivë, tingëllon si një aludim për masat e sigurisë – me qëllim për të argumentuar se mbrojtja e tij garanton edhe sigurinë e gazetarëve që e shoqërojnë: “Unë jam i pari në listën e tyre – para jush. Por nëse unë iki, ikni edhe ju, apo jo? Ndoshta një ditë do të doni të ndërroni punë”.
Gazeta Si – Ish-diktatori Bashar al-Assad – i cili e sundoi Sirinë në mënyrë autoritare për 24 vjet para se të rrëzohej nga një ofensivë rebele në dhjetor të vitit 2024 – është dënuar me vdekje në mungesë.
Një gjykatë siriane e shpalli atë fajtor për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit. Assad nuk ishte i pranishëm; pas rënies së regjimit të tij, ai u arratis në Rusi, ku vazhdon të jetojë së bashku me familjen.
Assad ishte larguar pa njoftuar askënd – as ndihmësit dhe as të afërmit e tij – pikërisht në momentin kur rebelët e udhëhequr nga presidenti aktual Ahmed al-Sharaa (ish-komandanti i Shtetit Islamik që drejtoi kryengritjen me grupin e tij, Hayat Tahrir al-Sham) ndodheshin në dyert e kryeqytetit, Damaskut.
Ai u kishte premtuar gjeneralëve të tij ndihmë ushtarake nga Rusia – një aleat me ndikim gjithnjë e në rënie në Sirinë e al-Sharaa-s – por ajo mbështetje nuk u realizua kurrë.
Regjimi i Asadit, të cilin Bashari e trashëgoi nga i ati, Hafezi, në vitin 2000, ka qenë një nga më të korruptuarit dhe më brutalët në historinë e fundit.
Pas një periudhe të shkurtër gjatë së cilës Bashari e paraqiste veten si reformator, taktikat e pamëshirshme dhe paranojake të të atit dolën sërish në pah.
Gjatë luftës civile që nisi në vitin 2011, ai urdhëroi arrestimin, torturimin dhe vrasjen e dhjetëra mijëra kundërshtarëve. Regjimi përdori armë kimike kundër popullsisë së vet.
Së bashku me aleatët e tij rusë dhe iranianë, ai rrethoi qytetet e kontrolluara nga rebelët dhe e la popullsinë të vdiste nga uria. Vlerësohet se rreth gjysmë milioni njerëz janë vrarë gjatë trembëdhjetë viteve të luftës civile siriane.
Sistemi represiv, i ndërtuar gjatë dekadave të diktaturës – Hafezi e mori pushtetin në vitet 1970 – njihej për zhdukjet dhe burgosjet arbitrare në ambiente të rrënuara, shpesh nëntokësore dhe çnjerëzore, ku tortura ishte dukuri e zakonshme. Simboli i këtij aparati ishte burgu gjigant i Sednajas, i njohur ndryshe si “thertorja njerëzore”.
Krahas Basharit, me të njëjtat akuza u dënuan me vdekje edhe vëllai i tij më i vogël dhe ish-shefi i ushtrisë, Maher – i cili u gjykua në mungesë pasi ishte arratisur gjithashtu në Rusi – si dhe kushëriri i tij, Atef Najib, i cili ishte i pranishëm në gjyq.
Gjyqi ndaj Najibit, i cili u arrestua në janar të vitit 2025 pas një periudhe të gjatë arratisjeje, ishte i pari që u zhvillua ndaj një ish-zyrtari të Asadit në Siri.
Ai kishte shërbyer si shef i sigurisë në Dara, qyteti jugor, ku nisën kryengritjet e Pranverës Arabe – kryengritje të cilave regjimi iu përgjigj duke dislokuar tanke.
Gazeta Si – Një 74-vjeçar i arrestuar pak ditë më parë, si i dyshuar për zjarrin që përfshiu malin e Krujës dhe vuri në rrezik disa lagje të qytetit, është liruar me urdhër të Prokurorisë së Tiranës.
Organi i akuzës e ka cilësuar të paligjshëm arrestimin e 74-vjeçarit, duke argumentuar se deri në këtë fazë të hetimit nuk ka prova që e implikojnë atë në zjarrvënie.
Sipas Prokurorisë, ndalimi i Berhamit është kryer gjithashtu pa u vënë në dijeni organi procedues. Nga hetimet e kryera deri më tani rezulton se, kur efektivët e policisë kanë mbërritur në zonë, e kanë gjetur 74-vjeçarin duke tentuar të shuante flakët.
Në dëshminë e dhënë para uniformave blu, i moshuari ka mohuar të ketë qenë ai personi që ka shkaktuar zjarrin.
Prokuroria thekson se të dhënat e mbledhura deri në këtë fazë janë të paqarta dhe kontradiktore. Në materialin e organit të akuzës thuhet gjithashtu se 74-vjeçari ka bashkëpunuar me autoritetet gjatë procesit të hetimit.
Megjithatë, pavarësisht lirimit të tij, hetimet për zbardhjen e shkaqeve dhe autorit të zjarrit në malin e Krujës vijojnë.
Gazeta Si – Një 22-vjeçar shqiptar, i cili mbërriti të dielën e kaluar në aeroportin “Canova” të Trevizos me një fluturim nga Tirana, është dëbuar nga Italia për arsye sigurie dhe parandalimi të terrorizmit.
Ministri i Brendshëm, Matteo Piantedosi, e bëri të ditur lajmin përmes rrjeteve sociale, duke shpjeguar se i riu “synonte të siguronte materiale për prodhimin e eksplozivëve dhe të planifikonte një sulm në Itali”, si dhe duke identifikuar një qendër tregtare si objektiv të mundshëm.
Rasti, për të cilin raportuan sot “Il Gazzettino” dhe “Corriere Veneto”, ka të bëjë me një të ri që dyshohet se ka kaluar një proces radikalizimi përmes internetit.
Sipas raportimeve, hetuesit kanë rindërtuar të dhënat mbi interesin e 22-vjeçarit për krijimin e një pajisjeje shpërthyese dhe metodat e nevojshme për ndërtimin e saj.
Disa nga materialet e nevojshme për prodhimin e bombës dyshohet se ishin blerë tashmë. Mes hipotezave që po shqyrtohen nga hetuesit është mundësia që i riu ta kishte identifikuar rajonin e Venetos si vendndodhjen e sulmit, me një qendër tregtare si objektiv.
Shqiptari u ndalua menjëherë pas mbërritjes në aeroport nga oficerë të DIGOS-it dhe të Zyrës së Emigracionit.
Pas verifikimeve, u lëshua një urdhër dëbimi nga Italia për arsye të sigurisë kombëtare dhe parandalimit të terrorizmit.
Lidhur me këtë çështje reagoi edhe Alberto Stefani, Presidenti i rajonit të Venetos, duke theksuar nevojën për të qëndruar vigjilentë sa i përket sigurisë.
“Ata që vijnë këtu, duhet të respektojnë ligjet, rregullat dhe parimet e demokracisë”, deklaroi Stefani, duke përsëritur se “komuniteti nuk e pranon dhe nuk do ta pranojë kurrë të jetë shënjestër” dhe se Veneto do të vazhdojë të luftojë “çdo formë terrorizmi, me çdo kusht. Le të jetë e qartë: siguria e banorëve të Venetos është parësore”.
Gazeta Si – Data për t’u mbajtur parasysh është 12 gushti, kur Evropa do t’i drejtojë sytë nga qielli për të parë Diellin teksa zhduket pas Hënës.
Megjithatë, ndonëse eklipsi diellor premton një pamje spektakolare, ai do të ndikojë gjithashtu në rrjetin elektrik – një sistem që tashmë ndodhet nën presion për shkak të temperaturave të larta në vende të ndryshme.
Në fakt, mijëra impiante diellore do të shënojnë një rënie të prodhimit të energjisë që përkon me eklipsin. Komisioni Evropian dhe shoqata kontinentale e operatorëve të rrjetit e kanë klasifikuar ngjarjen e së mërkurës si një fenomen operacional me rrezik të lartë për balancën energjetike të të gjithë kontinentit.
ENTSO-E, shoqata e operatorëve evropianë të sistemeve të transmetimit (TSO), ka aktivizuar një plan të përshtatur me përmasat e ngjarjes; ajo vlerëson se midis orës 19:15 dhe 21:30 të datës 12 gusht – duke supozuar se qielli do të jetë i kthjellët – prodhimi i energjisë nga panelet fotovoltaike mund të ulet deri në 9,7 gigavat.
Për ta vendosur këtë në perspektivë dhe për të kuptuar pasojat reale të fenomenit, mjafton të kemi parasysh se kapaciteti total i paneleve diellore të instaluara në të gjithë kontinentin është pak më shumë se 400 gigavat. Për më tepër, orari i ngjarjes – siç raportohet nga “La Repubblica” – ndihmon në zbutjen e ndikimit.
Simona Benedettini, eksperte e energjisë dhe drejtuese ekzekutive e “Race Consulting”, shpjegoi në një intervistë për gazetën se “gjatë orëve të eklipsit, rrezatimi diellor është tashmë në nivelet e tij më të ulëta; prandaj, termocentralet me gaz do të ndërhyjnë për të siguruar energjinë që mungon”.
Ajo shtoi: “Duke qenë se kërkesa për energji elektrike bie historikisht gjatë javës së ‘Ferragostos’, ndikimi te çmimet mund të jetë i papërfillshëm”.
Në Spanjë, sipas përllogaritjeve të “Red Eléctrica”, mungesa në prodhimin e energjisë diellore mund të arrijë në 5 gigavat, që barazohet me 13% të kërkesës maksimale gjatë një të mërkure tipike të muajit gusht.
Vend tjetër që do të preket më së shumti do të jetë Gjermania, me një rënie të parashikuar prej 2,5 gigavatësh.
Edhe Anglia do të shënojë një rënie: operatori i rrjetit parashikon një ulje prej rreth 700 megavatësh, por ka sugjeruar se, bazuar në modele historike, ndikimi mund të arrijë deri në 1,3 gigavat.
Gazeta Si – Kolumbia u godit nga një tërmet i fuqishëm me magnitudë 7.4 ballë në orën 7:34 të mëngjesit të së hënës sipas kohës lokale, në një thellësi prej 82 kilometrash dhe u ndje në rajone të shumta të Kolumbisë: Bogotá, Cali, Manizales dhe Armeni.
Presidenti kolumbian, Abelardo de la Espriella shpalli gjendjen e jashtëzakonshme. Ky tërmet i fuqishëm, është i fundit i një liste të gjatë, nga Haiti në Indonezi numri i dridhjeve që kanë mbjellë vdekje dhe shkatërrim vitet e fundit është e gjatë.
Në fakt, Amerika Latine po goditet përsëri pas lëkundjeve të dhunshme që goditën Venezuelën më 24 qershor. Një bilanc i tërmeteve më shkatërruese në dekadat e fundit.
Haiti, 12 janar 2010
Haiti u godit nga një tërmet i fuqishëm me magnitudë 7.0, me epiqendër pranë kryeqytetit Port-au-Prince. Goditja, e cila ndodhi në një thellësi prej afërsisht 13 km, shkaktoi shembjen e shtëpive, spitaleve, shkollave dhe ndërtesave qeveritare.
Tërmeti shkaktoi midis 250,000 dhe 300,000 vdekje, mbi 300,000 të plagosur dhe la më shumë se një milion njerëz pa strehë, duke prekur një total prej mbi 3 milionë banorësh.
Për shkak të varfërisë së vendit dhe ashpërsisë së dëmeve, përpjekjet e ndihmës ishin jashtëzakonisht të vështira.
Indonezi, 26 dhjetor 2004
Një tërmet i fuqishëm me magnitudë 9.1–9.3 ballë goditi Oqeanin Indian, me epiqendër pranë brigjeve të Banda Aceh, në bregun veriperëndimor të Sumatrës, Indonezi.
Tërmeti zgjati afërsisht 8 minuta. Tërmeti shkaktoi një cunami masiv që goditi brigjet e 14 vendeve, përfshirë Indonezinë, Sri Lankën, Indinë dhe Tajlandën.
U konfirmuan të vdekur afërsisht 230,000 njerëz, afërsisht 500,000 u plagosën dhe miliona mbetën pa strehë. Valët e cunamit arritën lartësinë mbi 30 metra në disa vende.
Kinë, 12 maj 2008
Më 12 maj 2008, një tërmet i fortë me magnitudë 7.9 goditi Provincën Sichuan në Kinën jugperëndimore. Epiqendra ishte e vendosur në Qarkun Wenchuan, rreth 90 km në veriperëndim të Chengdu-së, në një thellësi prej afërsisht 19 km.
Tërmeti shkaktoi afërsisht 69,000 vdekje të konfirmuara, mbi 374,000 të plagosur dhe gati 18,000 të zhdukur.
Miliona njerëz humbën shtëpitë e tyre dhe zona të gjera u shkatërruan nga shembja e ndërtesave dhe infrastrukturës. Tërmeti shkaktoi mbi 200,000 rrëshqitje toke dhe formimin e qindra të ashtuquajturve “liqene sizmikë”.
Pakistan, 8 tetor 2005
Rajoni i Kashmirit në Pakistanin verior u godit nga një tërmet shkatërrues me magnitudë 7.6 . Epiqendra ishte e vendosur pranë qytetit Muzaffarabad, rreth 90 km në verilindje të Islamabadit, dhe tërmeti preku edhe Indinë dhe Afganistanin.
Tërmeti shkaktoi afërsisht 80,000 vdekje (vlerësimet variojnë midis 74,000 dhe 88,000) dhe afërsisht 138,000 të plagosur. Mbi 3 milionë njerëz mbetën pa strehë për shkak të shkatërrimit të fshatrave dhe infrastrukturës së tërë.
Turqi/Siri, 6 shkurt 2023
Dy dridhje shumë të forta goditën Turqinë jugore dhe Sirinë veriore. I pari kishte një magnitudë prej 7.8 ballë dhe epiqendra e tij ndodhej pranë Gaziantepit, në Turqinë juglindore.
Një dridhje e dytë me magnitudë 7.5 ballë ndodhi disa orë më vonë. Numri përfundimtar i viktimave ishte afërsisht 60,000, mbi 121,000 të plagosur dhe më shumë se 5 milionë të zhvendosur. Tërmeti u ndje në disa vende të Lindjes së Mesme dhe shkaktoi mijëra lëkundje pasuese.
Japoni, 11 mars 2011
Më 11 mars 2011, Japonia u godit nga një tërmet me magnitudë 9.1, më i fuqishmi i regjistruar ndonjëherë në vend.
Epiqendra ishte në Oqeanin Paqësor, pranë brigjeve të rajonit Tōhoku, pranë qytetit të Sendai. Tërmeti shkaktoi afërsisht 20,000 të vdekur ose të zhdukur dhe mbi 6,000 të plagosur.
Menjëherë pas goditjes, një cunami masiv goditi bregun verilindor të Japonisë, duke shkatërruar qytete, porte dhe infrastrukturë.
Cunami arriti lartësi deri në 40 metra dhe shkaktoi aksidentin bërthamor të Fukushimës, një nga më të këqijtë në histori.
Nepal, 25 prill 2015
Epiqendra e tërmetit me magnitudë 7.8 ishte e vendosur pranë Lamjung/Gorkha, rreth 80 km në veriperëndim të kryeqytetit Katmandu, në një thellësi prej rreth 15 km .
Tërmeti vrau afërsisht 8,700 njerëz dhe plagosi gati 19,000 të tjerë, duke lënë afërsisht 3.5 milionë njerëz pa strehë. Goditja shkaktoi një ortek masiv në malin Everest, duke vrarë dhjetëra njerëz në kampin bazë.
Venezuelë, 24 qershor 2026
Tërmeti i fundit në Venezuelë është një nga më shkatërruesit e viteve të fundit. Dy dridhje të fuqishme, më e forta me magnitudë 7.5, e gjunjëzuan vendin, duke shkaktuar shembjen e qindra ndërtesave, përfshirë edhe në Karakas.
Numri i të vdekurve vlerësohet të jetë mbi 6,000. Epiqendra ishte e vendosur në veri të vendit, pranë qytetit Yumare, në shtetin Yaracuy. Ishte gjithashtu tërmeti më i fuqishëm i regjistruar në Venezuelë që nga viti 1900.
Java, 27 maj 2006
Më 27 maj 2006, një tërmet me magnitudë 6.2-6.3 ballë goditi ishullin Java, Indonezi. Epiqendra ishte e vendosur pranë Yogyakarta, rreth 25 km në jugperëndim të qytetit, një nga zonat më të dendura të populluara në vend. Tërmeti vrau afërsisht 5,700 njerëz dhe plagosi mbi 36,000, duke lënë afërsisht 200,000 njerëz pa strehë.
Tërmeti ndodhi ndërsa vullkani Merapi aty pranë ishte tashmë në aktivitet intensiv. Pas goditjes, u regjistrua një rritje e aktivitetit vullkanik, duke ushqyer frikën e një shpërthimi të afërt.
Gazeta Si – Një 24 vjeçar, me iniciale K.G., është arrestuar nga policia, pasi dyshohet se përndoqi në rrjetet sociale një person me qëllim shantazhin.
I riu u kap në flagrancë në momentin kur po merrte shumën monetare nga personi që kishte shantazhuar. Dyshohet se 24 vjeçari duke përdorur profile të rreme ka përndjekur dhe kanosur D.P., duke i kërkuar që t’i jepte një shumë parash.
Në cilësinë e provës materiale u sekuestruan një shumë parash dhe 2 aparate celularë. Vijon puna për identifikimin e personave të tjerë të përfshirë dhe dokumentimin e plotë të rastit.
Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë, për veprat penale “Përndjekja”, “Shtrëngimi me anë të kanosjes për dhënien e pasurisë”, “Falsifikimi kompjuterik” dhe “Keqpërdorimi i pajisjeve”.
Gazeta Si – Më shumë se 2.700 persona rezultojnë të zhdukur pas tërmetit me magnitudë 7.4 që goditi Kolumbinë të hënën, më 10 gusht.
Ndërsa operacionet e shpëtimit dhe kërkimet nën rrënoja vijojnë, familjet kolumbiane po publikojnë informacione rreth familjarëve të tyre të zhdukur në faqe interneti lokale të drejtuara nga qytetarët.
Bilanci i përditësuar i viktimave flet për 132 të vdekur dhe gati 600 të lënduar, sipas shifrave të bëra të ditura gjatë natës nga CNN.
Spitalet në Cali – një nga qytetet e goditura më rëndë nga tërmeti – kanë shpallur “alarmin e kuq” pasi kanë arritur kapacitetin maksimal. Një nënë dhe foshnja e saj e porsalindur janë shpëtuar.
Departamenti amerikan i Shtetit e përshkroi tërmetin si “katastrofik”, ndërsa njoftoi se Shtetet e Bashkuara po monitorojnë nga afër situatën dhe janë të gatshme të mbështesin autoritetet kolumbiane.
Ekipet e kërkim-shpëtimit vijojnë operacionet në zonat më të prekura, ndërsa autoritetet kanë paralajmëruar se bilanci mund të ndryshojë, pasi dyshohet se persona të tjerë mund të jenë ende të bllokuar nën rrënoja.
Epiqendra e tërmetit ndodhej pranë qytetit San José del Palmar, në një zonë malore të provincës Chocó, ndërsa hipoqendra ishte në një thellësi prej 103 kilometrash.
#Colombia Un edificio habría colapsado en Pereira, Risaralda, en medio del potente terremoto que sacudió a Colombia. La emergencia generó momentos de pánico entre los habitantes, mientras organismos de socorro avanzan en la verificación de posibles personas afectadas. pic.twitter.com/HbhSpOqbpZ
Zona më e goditur është ajo përreth Pereirës — e cila ndodhet rreth pesëdhjetë kilometra në lindje, në rajonin e kultivimit të kafesë në Kolumbi — ku humbën jetën të paktën 66 persona dhe u shembën dhjetëra ndërtesa; gjithashtu, për arsye sigurie është vendosur një shtetrrethim gjatë natës.
Dëme të rënda u shkaktuan gjithashtu në Cali, në provincën Valle del Cauca – më pranë bregdetit të Paqësorit dhe rreth 200 kilometra larg epiqendrës.
De La Espriella deklaroi se ka rreth 190 persona të zhdukur vetëm në këtë qytet. Viktima u raportuan edhe në qytete të tjera, përfshirë Manizales, Quibdó dhe Medellín, ndërsa disa aeroporte – përfshirë ato në Cali dhe Pereira – u mbyllën për shkak të dëmeve të pësuara.
Gazeta Si – Kryeministri Edi Rama ka reaguar ndaj deklaratave më të fundit të presidentit serb, Aleksandër Vuçiç i cili ka folur edhe për mundësinë e bllokimit të rrjedhës së lumit Ibër që furnizon edhe Kosovën.
Duke e nisur me theksin se Tirana zyrtare nuk dëshiron ndonjë “Shqipëri të Madhe”, Rama vijoi më tej duke shkruar se Shqipëria nuk ka asnjë pretendim mbi territorin serb.
Ndërsa përsa i takon lumit Ibër, Rama shkroi se Serbia nuk mundet ta ndryshojë rrjedhën sepse lumi ndjek rrjedhën gjeografike, jo bisedat diplomatike.
“Shqipëria nuk ka asnjë pretendim mbi territorin serb dhe nuk ka nevojë të shpikë ndonjë. As nuk na duhet një ‘Shqipëri e Madhe’ për të qëndruar pranë Kosovës. Kosova është shtet më vete. Shqiptarët e Kosovës janë pikërisht kaq: shqiptarë të Kosovës. Ata kanë Republikën e tyre, institucionet e tyre dhe të drejtën për të vendosur për të ardhmen e tyre. Ne gjithmonë do të qëndrojmë pranë kësaj të drejte”.
Kryeministri thotë gjithashtu se të drejtat, siguria, prona, gjuha dhe trashëgimia kulturore e komunitetit serb në Kosovë duhet të mbrohen, ndërsa thekson se Shqipëria dëshiron marrëdhënie të mira me Serbinë dhe një rajon të integruar në Bashkimin Europian, ku, sipas tij, duhet të përfshihet edhe Serbia.
“Serbia e humbi Kosovën. Përsëritja se nuk e humbi mund ta kthejë ndoshta humbjen në fitore në gjeografinë e imagjinatës politike, por fatkeqësisht hartat janë më pak të gatshme për kompromis. Territori i Republikës së Kosovës nuk është territor serb dhe burimet natyrore që gjenden brenda tij nuk janë burime të Republikës së Serbisë. Miqtë tanë serbë e dinë këtë shumë mirë, përfshirë sa herë ulemi bashkë rreth tavolinave evropiane”, – shkruan Rama ndër të tjera.
Ideja e Serbisë për të devijuar rrjedhën e lumit Ibër, i cili përshkron dhe Kosovën, çoi në një përplasje të fortë Tiranën dhe Beogradin. Ministri i Jashtëm Ferit Hoxha bëri thirrje një ditë më parë që Serbia të mos bëjë presion politik me ujin. Ndërkohë presidenti serb Aleksandar Vuçiç, tha se Shqipëria nuk ka punë me këtë çështje.
Ideja për ndryshimin e rrjedhës së Ibrit nuk është e re. Vuçiç e kishte përmendur edhe dy vite më parë, kur kishte mohuar përfshirjen e Serbisë në shpërthimin që dëmtoi kanalin Ibër-Lepenc në Varagë të Zubin-Potokut. Nga lumi Ibër varet furnizimi me ujë në një pjesë të madhe të Kosovës, si dhe prodhimi i energjisë elektrike.
Gazeta Si – Një ditë pas verifikimit të objektit 5 kate pa leje në Himarë, AMP ka ndaluar dy punonjës të policisë, ndërsa dy të tjerë janë shpallur në kërkim për “shpërdorim të detyrës”.
Bëhet fjalë për një hetim që ka vënë nën përgjegjësi penale zinxhirin komandues të strukturave të Policisë në Komisariatin e Himarës, lidhur me mënyrën sesi është lejuar e trajtuar ndërtimi i objektit shumëkatësh pa leje.
Sipas AMP-së, pas ndërhyrjes së IKMT-së dhe shembjes së objektit, hetimet janë zgjeruar edhe mbi veprimet dhe mosveprimet e punonjësve të policisë, që kanë pasur dijeni ose përgjegjësi institucionale për situatën.
Kështu, në kuadër të hetimeve është arrestuar Emiljano Prenga, aktualisht me detyrë Shef i Krimeve në Volum në Komisariatin e Policisë Divjakë, i cili më herët ka mbajtur të njëjtën detyrë në Komisariatin e Policisë Himarë.
Gjithashtu është ndaluar Klodian Petani, me detyrë Specialist i Hetimit të Krimeve në Komisariatin e Policisë Vlorë, i cili më parë ka shërbyer në të njëjtin pozicion në Komisariatin e Policisë Himarë. Në kërkim është shpallur Ferit Merkaj, aktualisht Shef i Seksionit të Trafiqeve në Drejtorinë Vendore të Policisë Vlorë dhe ish-Shef i Komisariatit të Policisë Himarë, ndërsa në kërkim është shpallur edhe Redin Çaushaj, me detyrë SPZ në Komisariatin e Policisë Himarë.
Siç bëhet me dije në njoftim, dy prej punonjësve të shpallur fillimisht në kërkim janë paraqitur më pas me iniciativën e tyre dhe janë ndaluar, ndërsa dy të tjerët nuk janë gjetur në banesat e tyre dhe nuk janë paraqitur pranë strukturave përkatëse, pavarësisht njoftimeve.
Gazeta Si – Një tërmet me magnitudë 7.4 goditi Kolumbinë perëndimore, duke shkaktuar vdekjen e të paktën 74 personave – kryesisht në qytetin Pereira dhe në rajonin bregdetar të Valle del Cauca.
Tërmeti ndodhi në një thellësi prej 110 kilometrash, ndërsa epiqendra u regjistrua pesë kilometra në lindje të San José del Palmar, një qytezë në një zonë malore të Kolumbisë.
Lëkundjet u ndjenë në kryeqytet, Bogota, si dhe në qytete si Medellín e Cali, madje edhe në vendet fqinje, Ekuador dhe Panama.
Janë shkaktuar dëme të mëdha dhe ka pasur një numër të lënduarish, por përmasat e plota të tyre ende nuk janë përcaktuar.
Cali është qyteti kryesor që po përballet me situatën më kritike. Më shumë se njëzet ndërtesa janë shembur dhe njerëz kanë mbetur të bllokuar brenda; kryetari i bashkisë deklaroi se ka kërkuar ndihmë për operacionet e shpëtimit nga Bogotaja dhe Medellíni, ndërsa banorët dhe autoritetet vendore kanë nisur përpjekjet për të nxjerrë njerëzit nga rrënojat. Në zonë ka ndërprerje të furnizimit me energji elektrike, gaz dhe ujë.
Autoriteti i aviacionit të Kolumbisë ka raportuar dëme të konsiderueshme në shtatë aeroporte – veçanërisht në ato të Manizales dhe Pereirës – dhe ka bërë të ditur se ato janë mbyllur.
Tërmeti ndodhi në orën 07:34 me orën lokale (14:34 në Shqipëri) dhe u pasua nga një lëkundje tjetër me magnitudë 5, me epiqendër 16 kilometra në perëndim të San José del Palmar.
Presidenti i ri i vendit, Abelardo de la Espriella, tha se do të krijohej një njësi qendrore për të koordinuar përpjekjet e ndihmës në vend dhe se ai do të udhëtonte drejt Pereirës.
Venezuela, e cila pësoi dy tërmete shkatërruese në qershor, fillimisht kishte frikë se tërmeti në Kolumbi mund të prekte edhe territorin venezuelian, por deri më tani nuk janë raportuar dëme.
Gazeta Si – Ministria e Jashtme e Shqipërisë, ka reaguar ndaj deklaratës së presidentit serb Aleksandar Vuçiç lidhur me mundësinë e ndryshimit të rrjedhës së lumit Ibër dhe përfshirjen e ekspertëve dhe institucioneve serbe në shqyrtimin e kësaj mundësie.
Ministri për Evropën dhe Punët e Jashtme, Ferit Hoxha, ka shprehur “shqetësim të thellë” për deklaratën, duke theksuar se ndryshimi i rrjedhës së një lumi që është pjesë e një sistemi ujor ndërkufitar nuk mund të trajtohet si një çështje thjesht e brendshme e një shteti.
Sipas Hoxhës, çdo ndërhyrje që mund të ndikojë në territorin, mjedisin, sigurinë dhe furnizimin me ujë të një vendi tjetër duhet të bëhet në përputhje me të drejtën ndërkombëtare dhe përmes konsultimeve me palën e prekur.
“Ndryshimi i rrjedhës së një lumi që përbën pjesë të një sistemi ujor ndërkufitar nuk është një çështje thjesht e brendshme apo një vendim që mund të merret në mënyrë të njëanshme, veçanërisht kur pasojat e tij prekin drejtpërdrejt territorin, mjedisin, sigurinë ujore, furnizimin me ujë dhe jetën e qytetarëve të një vendi tjetër”, tha ministri i Jashtëm Ferit Hoxha, përmes një reagimi në X.
Hoxha i është referuar edhe detyrimeve ndërkombëtare të Serbisë, duke theksuar se Beogradi është palë e Konventës së UNECE-së për Mbrojtjen dhe Përdorimin e Ujërave Ndërkufitare dhe Liqeneve Ndërkombëtare që prej vitit 2010.
Sipas tij, parimet e përdorimit të drejtë dhe të arsyeshëm të ujërave ndërkufitare, parandalimi i dëmeve ndërkufitare, si dhe detyrimi për bashkëpunim, shkëmbim informacioni dhe konsultim janë pjesë e standardeve të së drejtës ndërkombëtare.
Hoxha shtoi se Shqipëria pret që Serbia të respektojë plotësisht detyrimet e saj ndërkombëtare dhe parimet e fqinjësisë së mirë.
“Uji nuk mund të përdoret si instrument presioni politik dhe as si mjet për të ndëshkuar një vend apo një popullsi tjetër. Shqipëria mbështet fuqimisht të drejtën e Kosovës për siguri, zhvillim të qëndrueshëm dhe mbrojtjen e burimeve të saj ujore. Ne besojmë fort dhe presim qe çështje të tilla të trajtohen përmes #dialogut, bashkëpunimit dhe standardeve evropiane, jo përmes kërcënimeve apo ndërhyrjeve e veprimeve të njëanshme””.
Sipas presidentit serb, ideja për ndryshimin e rrjedhës së Ibrit ekziston që prej vitit 1985 dhe lidhet me nevojat e banorëve pranë liqenit.
Ai pretendoi se një projekt i tillë mund të ndikojë edhe në uljen e nivelit të ujit në liqenin e Ujmanit, nga i cili furnizohet me ujë Kosova.
Presidenti serb u ndal edhe te prishja e objekteve pa leje pranë liqenit të Ujmanit, duke thënë se po i ndjek nga afër zhvillimet.
Gazeta Si – Dy incidente të rënda janë regjistruar gjatë natës në qarkun e Lezhës. Policia njofton se një 28-vjeçar ka kallëzuar se është qëlluar me armë zjarri në drejtim të tij, teksa po lëvizte në këmbë. Fatmirësisht, 28-vjeçari Sierdi Kolziu nuk ka pësuar dëmtime.
“Rreth orës 23:55, në Laç, shtetasi Sierdi Kolziu, 28 vjeç, banues në Laç, ka kallëzuar se, duke lëvizur në këmbë, është qëlluar me armë zjarri në drejtim të tij, pa shkaktuar dëmtime”, njofton policia.
Ndërsa në fshatin Shënkoll, ka shpërthyer një sasi e vogël lënde plasëse në portën e murit rrethues të banesës së 73-vjeçarit Mark Deda, duke shkaktuar vetëm dëme materiale.
“Rreth orës 04:00, në fshatin Shënkoll, në portën e murit rrethues të banesës së shtetasit Mark Deda 73 vjeç, ka shpërthyer, dyshohet, një sasi e vogël lënde plasëse. Si pasojë janë shkaktuar vetëm dëme materiale”, njofton policia.
Grupet hetimore, nën drejtimin e Prokurorisë, vijojnë veprimet për sqarimin e plotë të rrethanave të të dyja rasteve, si dhe për identifikimin dhe kapjen e autorit ose autorëve.
Gazeta Si – Zyra e Andrei Soldatov-it u kontrollua për herë të parë nga shërbimet e sigurisë së Moskës në nëntor të vitit 2002.
Ai ishte 27 vjeç dhe Vladimir Putini kishte më pak se dy vjet në postin e presidentit. Ajo që e shqetësoi Kremlinin në atë kohë ishte një artikull që Soldatovi po përgatitej të publikonte lidhur me sulmin e përgjakshëm të forcave speciale në Teatrin Dubrovka, të ndërmarrë për të liruar pengjet e mbajtura nga një njësi komandoje çeçene.
Që nga ai moment, për shkak të punës së tij si gazetar investigativ, Soldatovi do të merrej në pyetje të paktën katër herë të tjera në Lefortovo – kompleksin e burgjeve të kontrolluar nga FSB-ja, shërbimi rus i sigurisë.
Soldatovi është një nga ekspertët kryesorë në botë për FSB-në, pasardhësen e KGB-së së epokës sovjetike.
Libri i tij i vitit 2012, “The New Nobility: The Restoration of Russia’s Security State and the Enduring Legacy of the KGB” (PublicAffairs), i shkruar në bashkëpunim me Irina Borogan-in, ishte një best-seller ndërkombëtar dhe një fenomen editorial brenda vetë Rusisë.
Agjencia e tij, “Agentura.ru”, është burimi kryesor i informacionit mbi inteligjencën ruse dhe aparatin shtetëror represiv.
Që nga viti 2022, ndaj Soldatovit ekziston një urdhër-arresti në Rusi për “përhapje të informacioneve të rreme rreth ushtrisë”.
Aktualisht ai jeton në mërgim në Londër, ku është studiues i ftuar në King’s College. Biseda me të u përqendrua te kontrolli gjithnjë e më i fortë që komuniteti i inteligjencës ushtron mbi Kremlinin – dhe pse, për këta “njerëz të forcës”, lufta e vazhdueshme kundër Ukrainës është shndërruar gjithnjë e më shumë në një çështje të politikës së brendshme ruse: në lojë është e ardhmja e diktaturës së Putinit.
Është një regjim që ata synojnë ta ruajnë dhe ta mbrojnë, edhe pse kjo nënkupton kapjen e vetë diktatorit në rrjetën e tyre.
Gazetari rus, Andrei Soldatov
Muajt e fundit, në Rusi janë rihapur qendrat e paraburgimit të shërbimeve sekrete – të cilat ishin mbyllur pas rënies së Bashkimit Sovjetik – krahas kufizimeve të reja për qasjen në internet të vendosura nga po këto agjenci. A është rritur fuqia e FSB-së si pasojë e luftës? Dhe a vlen kjo veçanërisht për të ashtuquajturën “Shërbimi i Dytë” i FSB-së, i cili e ka për detyrë zyrtare “mbrojtjen e rendit kushtetues” dhe “luftën kundër terrorizmit”?
Po, FSB-ja e ka zgjeruar ndikimin e saj që nga viti 2022. Këtë e ka bërë në mënyrë drastike dhe prania e saj është shumë e dukshme sot.
Megjithatë, besoj se Shërbimi i Dytë është vetëm një pjesë e panoramës së përgjithshme. Me gjasë, ai tërheq më shumë vëmendje, sepse ndikimi i tij është më i dukshëm, duke marrë parasysh se sa drejtpërdrejt ndikon te shoqëria ruse.
Edhe Shërbimi i Parë i FSB-së – që merret me kundërzbulimin – po bëhet gjithnjë e më agresiv. Kjo ka çuar në një shtim të rasteve të spiunazhit, duke krijuar një klimë paranoje në të gjithë vendin.
Njerëzit shohin spiunë kudo – jo vetëm nga Ukraina, CIA apo MI6-a britanike, por edhe nga Kina. Situata ka arritur në atë pikë saqë shërbimet e sigurisë tani dekurajojnë në mënyrë aktive çdo kontakt me shtetas të huaj.
Rreth një vit më parë, “The New York Times” zbuloi ekzistencën e një dokumenti të brendshëm të FSB-së, i cili e paraqiste Kinën si “armik” dhe spiunazhin e Pekinit si një kërcënim për Rusinë – pikërisht e kundërta e retorikës zyrtare lidhur me “miqësinë pa kufij” mes Vladimir Putinit dhe Xi Jinpingut. Gjithashtu, muajt e fundit ka dalë në pah se operacionet kineze të spiunazhit kibernetik kanë pasur në shënjestër kompani ruse të mbrojtjes. A u referoheni pikërisht këtyre rasteve?
Disa nga rastet janë publike, siç thoni ju. Të tjera jo, sepse përfshijnë qendra kërkimore dhe universitete. Megjithatë, njerëzit në ato qarqe preferojnë të mos flasin shumë për incidente të mundshme spiunazhi në mjedisin e tyre.
Çfarë ndikimi ka kjo dinamikë në zhvillimin e luftës kundër Ukrainës?
Duhet pasur parasysh se FSB-ja përfshin gjithashtu një ‘Shërbim të Tretë’ – kundërzbulimin ushtarak – i cili në teori mbikëqyr forcat e armatosura. Por, meqenëse lufta është bërë kaq e gjerë dhe komplekse, mandati i kundërzbulimit ushtarak është zgjeruar jashtëzakonisht shumë.
Ai mbikëqyr gjithashtu të gjitha kontratat e dhëna kompanive për prodhimin e mallrave dhe shërbimeve për ushtrinë.
Ndoshta këtu qëndron dallimi më i thellë mes Rusisë së sotme dhe Bashkimit Sovjetik të rreth dyzet viteve më parë. Bashkimi Sovjetik kishte një kompleks ushtarako-industrial dhe ai ishte gjigant.
Ai ekziston ende sot, por ka edhe kompani private që kryejnë punë për forcat e armatosura – për shembull, duke zhvilluar softuerë për dronë.
Dhe tani, kundërzbulimi ushtarak beson se ka të drejtë të spiunojë edhe ato kompani. Edhe këtu, rastet ndonjëherë bëhen publike, por shpesh ato mbeten të fshehta.
Vladimir Putini (majtas) – asokohe zyrtar i lartë dhe nënkryetar i Bashkisë së Shën Pjetërburgut – shoqëron Mikhail Gorbaçovin gjatë një vizite në qytet në vitin 1994
Si e interpretoni ligjin që hyri në fuqi në Rusi prillin e kaluar, i cili ia beson sërish menaxhimin e disa burgjeve të caktuara shërbimeve sekrete?
Që nga viti i kaluar, FSB-ja po krijon një sistem paralel dhe të pavarur burgjesh, që nuk ka asnjë lidhje me sistemin e mëparshëm penitenciar. Dhe nuk bëhet fjalë vetëm për burgje, por edhe për logjistikë.
Të burgosurit ukrainas të luftës transferohen nga FSB-ja në burgje që kontrollohen po nga vetë FSB-ja – jo thjesht për t’i ndëshkuar, por për qëllime të inteligjencës.
Mënyra më e mirë për të rekrutuar njerëz nga radhët e armikut – në këtë rast, ukrainasit – është ta bësh këtë në burg.
Është një sistem i zhvilluar nga shërbimet e sigurisë së Stalinit gjatë Luftës së Dytë Botërore. Mund të ushtrosh presion mbi këta individë dhe mbi të afërmit e tyre në Ukrainë, si dhe ke mundësinë t’i rekrutosh ata. Kështu e sheh FSB-ja rolin e saj në luftë.
Pra, a po përpiqen ata t’i rekrutojnë familjet e të burgosurve të luftës përmes shtrëngimit?
Kjo është arsyeja pse, në rastet e fundit të sabotimit në Evropë, nuk flitet më vetëm për rusë. Autorët janë moldavë, ukrainas, bjellorusë – njerëz të llojeve të ndryshme.
FSB-ja e kupton se rusët mund të identifikohen lehtësisht; kjo është e qartë. Kështu që, është më mirë të rekrutosh nga radhët e ukrainasve.
Roli i FSB-së në luftë po bëhet vendimtar dhe pikërisht kështu agjentët e shërbimeve sekrete e pozicionojnë veten përballë Putinit. Dhe natyrisht, për sa i përket stabilitetit politik, ata janë vërtet të pazëvendësueshëm.
A po bëhet Putini peng i FSB-së për sa i përket qasjes në informacionet e inteligjencës mbi luftën dhe aftësisë për të ruajtur njëfarë niveli kontrolli mbi shoqërinë ruse dhe komunitetin e biznesit?
Nuk është aq e thjeshtë. Personeli i sotëm i FSB-së është i ndryshëm nga ai i njëzet viteve më parë. Njëzet vjet më parë, FSB-ja ishte më e vogël, por njerëzit brenda saj ishin, mesatarisht më proaktivë.
Sot, Putini ka kohë që është në pushtet dhe kemi një brez zyrtarësh, karriera e të cilëve është zhvilluar nën një president të vetëm.
Kjo e kufizon të kuptuarit e tyre për peizazhin politik, sepse ai është mjedisi ku ata u formuan profesionalisht.
Për ta, ideja për të bërë diçka që sfidon Putinin është praktikisht e paimagjinueshme. Ata janë më pak ambiciozë se brezi i mëparshëm – ai që u ngjit në pushtet krahas vetë Putinit – si Nikolai Patrushev (Sekretari i Këshillit të Sigurimit të Kremlinit dhe ish-kreu i FSB-së).
Ai brez i mëparshëm e përjetoi katastrofën e viteve ’90 dhe i kujton shumë mirë vitet ’80 – dekadën e fundit të Bashkimit Sovjetik. Ata e kuptonin shkallën e pushtetit të tyre. Për brezin e ri, situata është ndryshe.
Fillimisht, gjatë epokës sovjetike, Putini ishte një oficer i zakonshëm i KGB-së, ndërsa në vitet ’90 u bë kreu i FSB-së para se të ngjitej në pushtetin politik. Si sillet ai me ish-kolegët e tij?
Para se të fillonte lufta, ai u kujdes t’i jepte disa mësime FSB-së. Ai krijoi një atmosferë represioni selektiv edhe aty.
Me gjasë, gjithçka nisi një ose dy vjet pas pushtimit të Krimesë në vitin 2014, kur pamë valën e parë të arrestimeve të zyrtarëve të lartë.
Që atëherë, personelit të FSB-së u janë hequr të drejta të ndryshme: ata nuk mund të udhëtojnë më jashtë vendit dhe as të mbajnë llogari bankare apo prona të huaja.
Disa oficerë shumë të njohur brenda shërbimit u akuzuan madje për korrupsion – në një mënyrë që poshtëroi të gjithë trupën e agjentëve.
Megjithatë, në fund të fundit, Putini mbështetet gjithnjë e më shumë te shërbimet e inteligjencës për shumë funksione, veçanërisht në lidhje me luftën. A nuk jeni dakord?
Është e vërtetë. Nga njëra anë, Putini po bëhet gjithnjë e më i varur nga FSB-ja, duke pasur parasysh rolet e shumta që po merr përsipër ky shërbim dhe informacionin që ai merr prej tij mbi ecurinë e konfliktit.
Nga ana tjetër, personeli i inteligjencës ka më pak ambicie politike. Ata kanë më pak gjasa se në të kaluarën të ndërhyjnë në arenën politike.
Ndoshta ai llogarit pikërisht në këtë, pasi e kupton psikologjinë e këtij brezi njerëzish të FSB-së. Me gjasë, ai beson se mund t’u heqë çdo lloj autonomie, gjë që i jep atij një ndjesi sigurie. Por, sigurisht, ai nuk mund t’i kontrollojë të gjithë – për arsye të dukshme.
Feliks Dzerzhinsky, revolucionari bolshevik, aleat i Leninit dhe themelues i Çekës, policisë së parë sekrete sovjetike
Çfarë doni të thoni?
Për shembull, edhe nëse ai beson se të gjithë përreth tij kanë frikë prej tij dhe nuk do të thurnin kurrë ndonjë komplot – gjë që ka gjasa të jetë e vërtetë – ai nuk mund ta kuptojë i vetëm se çfarë po ndodh në vend.
Ai nuk mund ta dijë se si po evoluon situata në Siberi për shembull, pa një sistem adekuat për rrjedhën e informacionit jashtë FSB-së.
Si mund ta verifikojë dikush saktësinë e raporteve nëse edhe vetë guvernatorët rajonalë të përfshirë kanë frikë nga shërbimi sekret? Në kohën e Bashkimit Sovjetik, strukturat e Partisë mund të ofronin versionin e tyre të ngjarjeve; sot, nuk ekziston një strukturë e tillë institucionale.
Sipas jush, cilat janë shenjat më të dukshme të ndikimit në rritje të FSB-së gjatë vitit të kaluar? E kam fjalën për shenja që mund të jenë pikërisht para syve të të gjithëve, por që ndoshta jo të gjithë i kanë identifikuar si të tilla.
Rasti i Feliks Dzerzhinskit – revolucionarit bolshevik, aleatit të Leninit dhe themeluesit të Çekës, policisë së parë sekrete sovjetike – është një shembull i mundshëm.
Duket se vendimi për ta rikthyer statujën e tij para ndërtesës së Lubjankës – selisë historike të shërbimeve sekrete – është marrë praktikisht.
Ajo ishte hequr në vitin 1958, gjatë procesit të de-stalinizimit. Kohët e fundit, Putini madje ia vuri emrin e tij akademisë së FSB-së. Është një zhvillim relativisht i ri dhe, për të qenë i sinqertë, mjaft skizofrenik; nuk mendoj se e kuptoj plotësisht.
E kuptoj mentalitetin e njerëzve të FSB-së, por jo deri në atë pikë. Si një njeri racional, nuk mund ta konceptoj se si dikush mund të lavdërojë njëkohësisht dikë për krijimin e policisë sekrete, ndërsa harron se po ai njeri ishte një revolucionar.
Nuk e kuptoj se si udhëheqësit e sotëm rusë mund të përpiqen të jenë trashëgimtarë si të perandorisë cariste, ashtu edhe të Çekës – e cila, në atë kohë, ndihmoi në shkatërrimin e asaj perandorie cariste.
Si mund të pajtohen aspirata të tilla? Megjithatë, nëse e shikon thjesht si çështje të mbrojtjes së një regjimi, atëherë ndoshta ka kuptim. Por e gjithë kjo bisedë rreth rehabilitimit të Dzerzhinskit është relativisht e re.
Çfarë mund të pritet nëse Rusia bëhet një vend i dominuar gjithnjë e më shumë nga shërbimet e saj sekrete, ndërkohë që Putini plaket dhe dobësohet?
Njerëzit ndonjëherë bëjnë krahasime me Bashkimin Sovjetik në vitet e tij të fundit. Por ata harrojnë se KGB-ja – shërbimi sekret i asaj epoke – e mbështeti Perestrojkën.
Ata e bënë këtë për një arsye shumë cinike, praktike dhe në interes të vetvetes: agjentët sekretë donin të çliroheshin nga kontrolli i Partisë Komuniste. Sot, ne nuk përballemi më me lloje të tilla çështjesh, sepse “Rusia e Bashkuar” (partia e Putinit – shën. i red.) është një farsë.
Edhe atëherë, Bashkimi Sovjetik pushtoi një vend tjetër – Afganistanin – megjithatë roli i KGB-së mbeti relativisht i kufizuar. Ajo nuk ishte organizata gjakatare dhe e kalitur në beteja që është FSB-ja sot.
Tani në FSB kemi njerëz që kanë shërbyer në Ukrainë, që kanë kryer tortura, që kanë gjak në duar dhe që e dinë se çfarë është në lojë.
Ata janë shumë më agresivë, më brutalë dhe ndoshta më të organizuar, sepse ndarja e atyre përvojave krijon një ndjesi vëllazërie mes tyre, e cila thjesht nuk ekzistonte në vitet ’80.
A shihni dallime midis objektivave të KGB-së gjatë viteve të fundit të Bashkimit Sovjetik dhe atyre të FSB-së pas më shumë se një çerek shekulli sundimi të Putinit?
Atëherë – në vitet ’80 – njerëzit në qeveri, në Partinë Komuniste, në vetë KGB-në dhe në ushtri, me gjasë ende ushqenin iluzione.
Ata shpresonin për atë që mund të ndodhte pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik. Sot, megjithatë, ata që mbajnë poste përgjegjësie në Rusi nuk ushqejnë më iluzione të tilla.
Ata kanë një vizion shumë, shumë të zymtë për të ardhmen. Këta janë njerëz që e mbajnë mend se si rrodhën ngjarjet kur u shemb Bashkimi Sovjetik.
Nga këndvështrimi i tyre, tabloja është shumë e qartë. Narrativa që ata i thonë vetes për historinë e vendit të tyre është e thjeshtë dhe e drejtpërdrejtë: hera e fundit që Bashkimi Sovjetik i dha fund një lufte – asaj në Afganistan – çoi menjëherë në poshtërimin e shtetit dhe të ushtrisë, si dhe e solli KGB-në në prag të kolapsit.
Këta njerëz nuk duan që historia të përsëritet. Kështu që, për ta, nuk ka dyshim. Ata nuk shqetësohen vërtet për gjendjen e ekonomisë apo për pasojat afatgjata të veprimeve të Kremlinit. Për ta, kjo është një luftë ekzistenciale.
Pallati “Lubyanka” në Moskë, selia e FSB-së dhe, për dekada të tëra, e KGB-së
A mendojnë ata se mbijetesa e organizatës së tyre është në lojë?
Po: nëse do të ndalonin, për ta do të ishte fundi. Dhe ata e dinë këtë.
Përshtypja është gjithmonë se këto organizata të “shtetit të thellë” rus nuk shqetësohen shumë për Ukrainën, gjeopolitikën, rolin e Rusisë në botë apo edhe — siç thoni ju — për ekonominë apo shoqërinë ruse. Ata janë të interesuar të ruajnë dhe të zgjerojnë rolin e tyre, si dhe të bindin Putinin t’u japë buxhete më të mëdha e më shumë detyra që mund t’i kryejnë pa pasur nevojë të kërkojnë miratimin e liderit suprem çdo herë. Ky është gjithashtu një faktor që ndikon në luftë. Natyrisht, kjo ka pasoja për Rusinë, për marrëdhëniet midis Rusisë dhe Ukrainës dhe për pjesën tjetër të botës. Por a ka të bëjë vërtet logjika e FSB-së me vetëruajtjen e organizatës së tyre?
Po, patjetër. Por nga këndvështrimi i tyre, gjërat qëndrojnë ndryshe. Ata kanë një bindje të rrënjosur thellë se shteti rus është i brishtë. Ata besojnë te ideja e brishtësisë së shtetit.
Pse?
Për shkak të shekullit të njëzetë; ata besojnë se gjatë atij shekulli, Rusia kaloi dy katastrofa gjeopolitike: rënien e Perandorisë Ruse pas Luftës së Parë Botërore dhe rënien e Bashkimit Sovjetik.
Në të dyja rastet, ata nuk i kuptojnë vërtet shkaqet, ndaj i thonë vetes: “Ne – shërbimi sekret – jemi forca e brendshme e domosdoshme. Ne mund ta mbrojmë në mënyrë efektive stabilitetin politik”.
Ata besojnë se, nëse do të dështonin, kjo do të çonte menjëherë në diçka të ngjashme me Revolucionin Rus të vitit 1917. Për ta, kjo justifikon gjithçka – represionet, atentatet, helmimet – sepse besojnë se kostoja për Rusinë, nëse ata dështojnë, do të ishte shumë më e lartë.
Vazhdimi i luftës në Ukrainë pafundësisht ndjek pikërisht këtë logjikë të brendshme, apo jo?
Po, absolutisht.
Sipas jush, si mund të shpjegohet fakti që në Perëndim, rrënjët e luftës – të ngulitura thellë brenda Rusisë dhe “shtetit të saj të thellë” – si dhe rreziqet e një regresioni të mëtejshëm të sistemit rus, kuptohen kaq pak dhe diskutohen rrallë?
Në njëfarë mënyre, e kuptoj. Para së gjithash, sepse kjo luftë ka ngjallur emocione të jashtëzakonshme dhe të pazakonta në Perëndim.
Ajo nuk mund të krahasohet, për shembull, me luftën në Afganistan. Ndoshta mund të krahasohet me luftën në Ballkan; sido që të jetë, ajo mbart një ngarkesë të fortë emocionale.
Dhe kur njerëzit udhëhiqen nga emocionet, ata kërkojnë shpjegime të thjeshta në vend që të marrin parasysh kompleksitetin e shkaqeve apo atë që mund të ndodhë më pas.
Ata mund ta përfytyrojnë se, në një moment të caktuar, Rusia do të kalojë një Perestrojkë të re apo diçka të ngjashme.
Por, sërish, kjo do të ishte thjesht një kërkim për një zgjidhje dhe shpjegim të thjeshtë për atë që po ndodh. Dhe kjo është për të ardhur keq, sepse nuk ndihmon.
Gazeta Si – Të paktën 13 persona humbën jetën dhe 39 të tjerë u plagosën në një sulm me dron të kryer nga Ukraina ndaj Nizhnekamsk-ut, një qytet në rajonin e Tatarstanit, i cili ndodhet rreth një mijë kilometra në lindje të Moskës.
Ky sulm renditet ndër më të rëndët të kryera nga Ukraina kundër Rusisë që kur kjo e fundit nisi luftën në vitin 2022.
Ndër objektivat e goditura ishte një rafineri në pronësi të “Tatneft”-it, një kompanie të madhe ruse të energjisë; ajo është një nga objektet më të avancuara teknologjikisht në vend.
Në përgjithësi, Ukraina nuk i merr në shënjestër civilët – ndryshe nga Rusia, e cila e bën shpesh këtë – por përqendrohet te infrastruktura energjetike, veçanërisht te objektet e përpunimit të naftës, me synimin që popullsia civile ta ndiejë ndikimin e luftës pa u goditur drejtpërdrejt.
Kjo strategji ka shkaktuar ndërprerje të shumta të energjisë elektrike dhe racionim të karburantit në pjesë të ndryshme të Rusisë, duke e detyruar vendin të rrisë importet, pavarësisht se është një prodhues i madh nafte.
Autoritetet ruse deklaruan se Ukraina sulmoi 16 rajone të ndryshme gjatë natës dhe pretenduan se kishin rrëzuar më shumë se 450 dronë.
Nga ana e saj, ushtria ukrainase raportoi se kishte goditur me sukses dy rafineri – një në rajonin e Samarës dhe një tjetër në rajonin e Krasnodarit – ndonëse nuk mori përsipër përgjegjësinë për sulmin ndaj objektit në Tatarstan.
Gazeta Si – Gjatë një konference të mbajtur sot, kryeministri i Kosovës, Albin Kurti ngriti alarmin për forcimin e ushtrisë serbe, duke deklaruar se zgjerimi i kapaciteteve ushtarake të Serbisë lidhet me synimet hegjemoniste ndaj Kosovës.
Sipas tij, Beogradi ka një strategji të caktuar ushtarake dhe politike të lidhur me synimet hegjemoniste ndaj Kosovës.
“Zgjerimi i kapaciteteve ushtarake të Serbisë nuk është thjesht një përpjekje për të modernizuar ushtrinë e saj, po një strategji më e gjerë politike dhe diplomatike që lidhet drejtpërdrejt me synimet hegjemoniste karshi rajonit tonë, e veçanti Kosovës. Retorika e vazhdueshme e liderëve të saj dëshmon vijimësinë e pretendimeve ekspansioniste të Serbisë në rajon, shoqëruar me thirrje për fuqizimin e mëtejshëm të kapaciteteve ushtarake për arritjen e këtij qëllimi” u shpreh ai në kohën kur Vuçiç ka ashpërsuar retorikën e tij duke folur madje edhe për ndryshimin e rrjedhës së lumit Ibër.
Deklarata e Kurtit vjen në një kohë kur në Serbi janë shfaqur sërish mesazhe me përmbajtje kërcënuese ndaj Kosovës.
Sipas raportimeve, në Peruçac është shfaqur një grafit me mbishkrimin “Kur ushtria të kthehet në Kosovë”, një ditë pasi presidenti serb Aleksandër Vuçiç foli për mundësinë e ndryshimit të rrjedhës së lumit Ibër në zonën e Ujmanit.
Të dielën Vuçiç bëri të ditur se për këtë çështje janë angazhuar ekspertë dhe inxhinierë. “Ne tashmë kemi ftuar ekspertët që merren me këtë çështje, sektorin e ndërtimit, inxhinierë dhe të tjerë. Meqë po e maltretojnë kaq shumë popullin tonë, të shohim, kemi arsye të ndryshme për ndryshimin e rrjedhës së Ibrit, dhe pastaj do të shohim se çfarë do të bëjnë shqiptarët dhe si do të sillen”, deklaroi Vuçiç gjatë vizitës në punimet e Urës së Vjetër Hekurudhore në Beograd.
Gazeta Si – Dy personazhe të njohur të botës së krimit, Denis Bajri i grupit të Shkodrës dhe Aldo Gjini i Fushë-Krujës, së bashku me një të tretë, Jurgen Zotajn, u përleshën me njëri-tjetrin, gjatë kohës që ishin në ambientet e paraburgimit të shtunën e 8 gushtit.
Sipas informacioneve të siguruara, të burgosurit të përfshirë në konflikt nuk kanë qenë shokë qelie dhe ndodheshin në sektorë të ndryshëm të institucionit të vuajtjes së dënimit.
Siç shihet dhe në foto, gjatë përleshjes u përdor një send i improvizuar si armë e ftohtë (thikë), e përbërë nga fundi i një tenxhereje të mprehur dhe të prerë, i fiksuar me dru.
Nga dëshmia e një personi që ka dijeni për ngjarjen, mësohet se dy prej të burgosurve kishin shkuar për vizitë tek Denis Bajri. Ata janë takuar me të dhe, pasi kanë biseduar, i kanë propozuar të uleshin së bashku për të pirë një kafe.
Sipas dëshmisë, Denis Bajri ka pranuar të bashkohet me ta dhe të tre janë ulur së bashku. Në fillim takimi ka qenë normal, madje të përfshirët kanë shkëmbyer përshëndetje dhe përqafime, pasi njiheshin më herët.
Por situata ka ndryshuar gjatë momentit kur janë ulur për kafe. Pikërisht aty ka nisur debati mes tyre, i cili më pas ka përshkallëzuar në konflikt fizik dhe ka përfunduar me plagosjen e dy prej të burgosurve.
Bajri ka deklaruar para hetuesve se fillimisht është sulmuar me sendin e improvizuar dhe se më pas ka arritur t’ia marrë atë njërit prej të dënuarve dhe është kundërpërgjigjur.
Motivi i saktë i debatit mbetet ende i paqartë. Personat e përfshirë nuk kanë dhënë, të paktën deri tani, një version të plotë mbi atë që ka shkaktuar përplasjen, ndërsa motivi po hetohet nga strukturat përkatëse të burgjeve dhe Prokuroria.
Sipas burimeve, të burgosurit kanë dhënë vetëm një version sipërfaqësor të ngjarjes, duke pretenduar se ishin të njohur me njëri-tjetrin dhe se konflikti nisi gjatë bisedës për kafe.
Pas incidentit, masat e sigurisë kanë qenë të menjëhershme. Dy të burgosurit e tjerë janë transferuar nga burgu i Fierit. Sipas informacionit paraprak, njëri është dërguar në Burrel, ndërsa tjetri në Korçë. Në burgun e Fierit ka mbetur vetëm Denis Bajri.
Login
