Pamela Veizaj është një nga ato zëra që nuk dëgjohen thjesht, por ndihen. “Bilbili” nga Mallakastra ka kënduar që në moshë shumë të vogël, gjithmonë me emocione të forta brenda zemrës, duke e kthyer këngën popullore në identitet dhe mision jetësor. Ishte babai i saj ai që këmbënguli se ajo ishte bërë për këtë muzikë, dhe sot publiku e vërteton çdo herë kur e dëgjon të këndojë.

Për Pamelën, skena dhe njerëzit janë një marrëdhënie e ndërsjellë dashurie: ajo i shijon po aq sa ata e shijojnë zërin e saj. Çdo këngë që publikon lind nga një frymëzim i momentit dhe, siç tregon vetë, secila e bën të lotojë jo nga lodhja, por nga ndjenja se çdo varg e ka çuar një hap më lart, mes vështirësive dhe sakrificave.

E lindur në Fier dhe e rritur mes Shqipërisë dhe Greqisë, Pamela e quan këngën një sakrificë që i jep kënaqësi. Festa familjare të humbura, mungesa të ndërsjella dhe koha e çmuar larg njerëzve të dashur janë çmimi i një rruge që ajo e ka zgjedhur me bindje të plotë. Në industrinë muzikore, ajo ka refuzuar shumë këngë dhe bashkëpunime, sepse kërkon shumë nga vetja dhe beson se çdo projekt duhet të mbetet në kohë.

Jashtë skenës, Pamela Veizaj është një vajzë e qetë, kërkuese ndaj vetes dhe serioze për figurën që përfaqëson, por njëkohësisht e njëjta Pamela e buzëqeshur dhe e dashur që publiku sheh në ekran. Dhe viti 2026 premton shumë surpriza: projekte të reja, dy bashkëpunime, këngë solo dhe një prani edhe më të afërt me publikun, si në ekran ashtu edhe në festat familjare të shqiptarëve.

Anton Shkoza nuk është thjesht ish-kampion xhudoje. Ai është një aktor i drejtpërdrejtë i historisë moderne shqiptare, një rebel me shpirt luftëtari dhe themeluesi i xhudos shqiptare. Prej më shumë se tre dekadash, ky sport është jeta e tij, një mision që e ka ndarë sot edhe me tre fëmijët e tij, kampionë absolutë në xhudo.

Në një kohë kur sistemi komunist i “ngushtonte” rrugët e sportit dhe të jetës, Anton Shkoza u shpall hapur kundërshtar i regjimit. Familja e tij u godit rëndë: më 19 janar 1988, akti i guximshëm i kushëririt Donat Shkoza, që theu traun e doganës së Hanit të Hotit me makinën e Degës së Punëve të Brendshme, çoi në burgosjen politike të vëllait të tij. Viti 1990 e gjeti Anton Shkozën në aktivitetet antikomuniste, deri te rënia e bustit të Enver Hoxhës.

Ai ishte i pranishëm në hapjen e Kishës Katolike dhe të Xhamisë së Plumbit në Shkodër më 15 nëntor 1990, në hapjen e kishës në Vau Dejës më 6 dhjetor dhe më 13 dhjetor, ditën e rrëzimit të bustit të diktatorit, ishte para ish-Komitetit Ekzekutiv të rrethit. I shpallur kundërshtar i regjimit, për t’i shpëtuar arrestimit u detyrua të largohej në Greqi.

Pas kthimit në atdhe, nisi një kapitull historik për sportin shqiptar. Në vitin 1992 u kthye në Shkodër dhe krijoi klasat e para të xhudos, ndërsa në vitin 1993 hapi palestrën e parë të xhudos në Shqipëri, në Vau Dejës, me ekipet e Vllaznisë dhe Vau Dejësit. Në vitin 1995, Shqipëria përfaqësohet për herë të parë në Kampionatin Ballkanik të Xhudos, ndërsa Anton Shkoza përfaqëson vendin në Lojërat Olimpike Mesdhetare në Bari.

Në vitin 1998, përfaqësoi Policinë Shqiptare në Kampionatin e Parë Botëror të Xhudos për Policinë në Kuvajt. Një vit më pas, kur ishte i përzgjedhur nga Komiteti Olimpik për Lojërat Olimpike “Sidney 2000”, një aksident fatal gjatë stërvitjes i dëmtoi kolonën vertebrore dhe i ndryshoi jetën përgjithmonë, por jo shpirtin. Anton Shkoza nuk hoqi dorë kurrë nga xhudoja. Sot, në Shkodër, ai drejton Akademinë e Parë të Xhudos në Shqipëri, duke ndërtuar breza kampionësh.

Në Shqipëri rriten ullinj që kanë bërë hije shumë shekuj përpara Krishtit. Pemë mijëravjeçare, të heshtura por dëshmitare të historisë, që sot konsiderohen si “baobabët” e vendit tonë. Sipas studiuesit Prof. Hairi Ismaili, në zonat përreth Tiranës dhe Vlorës ndodhen “vatra” ullinjsh 2000–3000 vjeçarë, disa prej të cilëve vazhdojnë të prodhojnë ullinj dhe vaj edhe sot.

Ulliri në Shqipëri është po aq i lashtë sa në vendet e tjera të Mesdheut. Fjala “ulli” rrjedh nga “ullasteri”, forma e egër e bimës, ndërsa kultivimi i ullirit Olea Europaea L. Sativa njihet në vendin tonë prej rreth 5000 vjetësh. Arkeologjia shqiptare ka identifikuar se oleastrat kanë ekzistuar që 12 mijë vjet para Krishtit.

Ndër ullinjtë më të famshëm është “Ulliri i Bardhë i Tufinës”, i vlerësuar me moshë 2800–3000 vjeçare, me perimetër trungu rreth 30 metra dhe lartësi kurore 12 metra, që prodhon vaj me cilësi shumë të lartë. Në malin e Dajtit ndodhet një tjetër ulli gjigant me perimetër 27 metra, ndërsa ulliri shumëkëmbësh, po ashtu 3000-vjeçar, arrin një perimetër prej 35 metrash. Por më i vjetri ndodhet në një fshat të “humbur” të Tiranës me 20 shtëpi dhe vlerësohet të jetë mbi 3800 vjeçar.

Në Gërdec gjenden dy ullinj të tjerë që datojnë rreth 3 mijë vjet, ndërsa në Vlorë, ulliri Pulazeqin, rreth 2000-vjeçar, vazhdon të japë prodhim çdo vit. Ulliri i Zi i Tujanit vlerësohet mbi 2500 vjet i lashtë, ndërsa në Tiranë ka dhjetëra ullinj që datojnë mbi 1500 vjet.

Fakte intriguese vijnë edhe nga arkeologjia: në Vlorë dhe Mallakastër janë zbuluar mullinj vaji 2400 dhe 2200 vjeçarë, si dhe mjete të lashta për vjeljen e ullinjve. Dëshmi që tregojnë se ulliri nuk është thjesht pemë, por një pasuri historike, kulturore dhe ekonomike që lidh Shqipërinë me rrënjët e saj më të thella mesdhetare. / abcnews.al /

A janë kafshët shtëpiake thjesht një hobi, apo shokë jete që të ndryshojnë rrënjësisht mënyrën e të jetuarit? Këtë mëngjes, në studio dhe në lidhje direkte nga Kosova për Abc e Mëngjesit, u shpalosen dy histori prekëse që flasin në emër të dashurisë për katërputroshët.

Francesko Shehu rrëfeu se si ardhja e qenit të tij Puma i ndryshoi jetën. “Para saj vetëm punoja. Nuk njihja natyrën, detin, malin”, tregon ai. Puma nuk ishte thjesht një kafshë, por ura që e ndihmoi të socializohej, të qetësohej dhe të gjente energji pozitive në momentet e vështira. Sakrifica më e madhe? Shkëputja nga shoqëria që nuk e kuptonte këtë dashuri.

“Dashuria për të është e pamasë. Është mike besnike në ditët më të vështira”, thotë Shehu, duke pranuar se frika për ta humbur një ditë e mban gjithmonë në tension. “I kam premtuar Pumës një jetë të qetë dhe të lumtur dhe besoj se e kam mbajtur fjalën”.

Nga Kosova, Zana Zherka sjell një tjetër këndvështrim. E rritur me frikën “ha se vjen qeni”, ajo sot flet gjuhën e kafshëve më mirë se kurrë. Panda dhe Muffin janë pjesë e pandashme e jetës së saj. “Ndonjëherë i kuptoj më mirë se fëmijët”, pranon ajo, duke qeshur.

Kafshët kanë kosto, privime dhe përgjegjësi. Udhëtime vetëm me makinë, refuzime në lokale, heqje dorë nga vetja, por asnjë pendesë. Sepse për këta njerëz, qeni nuk është kafshë shtëpie… është familje.

Një histori force, sakrifice dhe guximi erdhi nga Gjermania në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit. Rozeta Tare, 51 vjeç, një nënë e tre fëmijëve dhe gjyshe pesë herë, rrëfen rrugëtimin e saj të vështirë drejt një jete të re, aty ku çdo ditë “i punon zborin” autobusëve gjermanë.

Prej tre vitesh në Gjermani, Rozeta ka pas vetes një jetë të mbushur me sfida. Më herët ajo ka jetuar në Greqi, ku ka bërë çdo punë për të mbijetuar: nga pastruese peshku e hotelesh, te shitëse, kuzhiniere dhe herë pas here edhe shofere, duke transportuar punonjës drejt vendeve të punës.

Sot, në Gjermani, ajo ka zgjedhur turnin e dytë, nga mesdita deri në orën 02:00 pas mesnate. “Më mirë punoj natën, sepse nuk e ndiej aq shumë vetminë dhe lodhjen”, thotë Rozeta. Familja e saj ndodhet në Greqi, ndërsa ajo e vetme përballon jetën e emigrantes në një vend të huaj.

Pas një martese 25-vjeçare, Rozeta u detyrua t’i japë fund bashkëjetesës. “Ishte një periudhë shumë e vështirë. Vetmia ndonjëherë është e padurueshme”, rrëfen ajo. Shkaku ishte alkoolizmi dhe bixhozi i bashkëshortit, një realitet që e shtyu të kërkonte rrugëzgjidhje ekonomike në Gjermani.
Puna si shofere autobusi nuk është e lehtë. Sidomos në orët e vona, Rozeta përballet me situata të rrezikshme. “Ka raste që hipin persona problematikë, më së shumti të dehur, pa biletë ose që e kërkojnë me dhunë”, tregon ajo. Në një rast ekstrem, një grua tentoi ta sulmonte fizikisht, dhe vetëm ndërhyrja e një kolegu shmangu më të keqen. “Kam rezistuar disa herë, por nuk dua të rrezikoj punën”, shton ajo.

Megjithatë, Rozeta nuk ndalet. Pas autobusit, sfida e radhës është të bëhet makiniste treni. “I dua shumë trenat. Nëna ime ka punuar faturino në tren”, thotë ajo me emocion. Vendimi është marrë: do të mësojë dhe së shpejti synon të punojë në linjat hekurudhore gjermane.  / abcnews.al /

Një risi e madhe teknologjike vjen nga një shqiptar që po ndryshon mënyrën se si informohen emigrantët. Meti, ekspert i emigracionit, ka krijuar një “ChatGPT shqiptar”, një aplikacion inovativ që u vjen në ndihmë të gjithë atyre që duan të mësojnë gjuhën gjermane dhe të informohen saktë mbi ligjet e emigracionit.

Projekti, që ka kushtuar 1 milion euro, përfshin këshilla ligjore të strukturuara, informacione të përditësuara mbi emigracionin dhe teste të gjuhës gjermane nga niveli A1 deri në C1. Çdo pyetje që i drejtohet programit merr përgjigje të kontrolluara dhe të verifikuara, duke garantuar saktësi dhe besueshmëri.

“Kam dy vite që merrem me këtë program dhe kam paguar ekspertë deri në 5 mijë euro për orë për ta ndërtuar”, tregon Meti, duke e kthyer teknologjinë në një aleat real për mijëra emigrantë shqiptarë.  / abcnews.al /

Një histori frymëzuese suksesi erdhi këtë mëngjes nga Gjermania, aty ku talenti shqiptar po shkruan faqet e para të një ëndrre të madhe futbolli. Në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit, Muhamet dhe Ajan Bajrami, baba e bir, ndajnë emocionet e një rruge që sapo ka nisur, por që tashmë ka tërhequr vëmendjen e gjigantëve të futbollit europian.

Vetëm 9 vjeç, Ajan Bajrami ka marrë një ftesë zyrtare për provat kombëtare të Real Madridit, një nga klubet më prestigjioze në botë. Pas pjesëmarrjes në akademinë madrilene, vogëlushi shqiptar spikati menjëherë mes rreth 100 lojtarëve të moshave 8 deri në 16 vjeç, duke u renditur i pari dhe duke shënuar plot 35 gola.

“Ishim disa lojtarë që u përzgjodhëm nga Reali dhe u habita shumë kur, pas dy ditësh prove, trajnerët thirrën emrin tim si lojtari më i mirë”, tregon Ajan, me sinqeritetin dhe entuziazmin e një fëmije që po jeton ëndrrën e tij më të madhe.

Talenti i tij nuk ka kaluar pa u vënë re as në Gjermani. Pas eksperiencës me Real Madridin, Ajan ka marrë disa kërkesa për t’u bërë pjesë e ekipeve nga Bundesliga e Dytë, por familja dhe vetë lojtari janë të vendosur të mendojnë me kujdes çdo hap. “Synimi im është Real Madrid, skuadra e zemrës sime”, shprehet ai.

Ndërkohë, Federata Gjermane e Futbollit (DFB) ka hedhur sytë mbi Ajan Bajramin. Ai stërvitet nga trajnerët më të mirë të federatës dhe është pjesë e programit elitar DFB-Stützpunkt, një program i veçantë zhvillimi ku përzgjidhen vetëm 15 talente në nivel kombëtar dhe Ajani është një prej tyre.

“Stërvitja është çdo të hënë dhe për Ajanin është dita më e lumtur e javës”, tregon babai i tij, Muhameti, duke theksuar mbështetjen dhe sakrificat familjare pas këtij rrugëtimi.

Pas këtij programi, rruga e Ajan Bajramit pritet të vijojë drejt një qendre elitare për zhvillimin e të rinjve, aty ku formohen yjet e së nesërmes së futbollit europian.

Në lidhje për ABC e Mëngjesit nga Bostoni, vjen historia e bukur e Rozita Fishtës, violinistes që jeton mes klasikes dhe modernes. Që në moshën 5-vjeçare, violina u bë pjesë e jetës së saj, duke e udhëhequr nga Shkodra drejt skenave botërore. Pas studimeve në shkollën e muzikës dhe aktiviteteve në teatrin “Migjeni”, 18-vjeçare fitoi bursë të plotë në Santa Cecilia në Romë.

Në Itali performoi me orkestrën legjendare nën drejtimin e Antonio Pappano, para se të zhvendosej në SHBA në vitin 2013. Fillimet në Boston ishin të vështira: puna si ndihmëse në restorant, barriera gjuhës dhe një rrugë e gjatë për të ndërtuar emrin.

Sot, Rozita pasi ka qenë koncertmaistre në New England Philharmonic dhe Kendall Square Orchestra, dhe ka performuar në skena prestigjioze si Wang Theater, Agganis Arena dhe MGM, interpreton solo në violinë elektronike.

Në skenë ndërthur pop, rock, jazz, EDM e latino, ndërsa si soliste gjen dialogun më intim me veten. Ka ndarë skenën me emra të mëdhenj si Ledisi, Q-Tip, Gilberto Santa Rosa, dhe së fundmi bashkëpunon me MC Kreshën, Alban Skenderaj apo Ledri Vulen.

Në shpirt mbetet edhe poete, piktore dhe nënë krenare. Pinjolle e familjes Fishta, ajo mban gjallë trashëgiminë e fjalës dhe tingullit. Në shtëpinë e saj ruhen ende karriget ku dikur rrinte poeti ynë kombëtar At Gjergj Fishta, i cili paraardhësit e Rozitës i konsideronte si familjen e tij.

Rozita tha gjatë intervistës se nëse do të duhej të rizgjidhte, prapë do të shkonte tek violina, pavarërisht sakrificave që i është dashur të bëjë… Një jetë ku muzika nuk është thjesht profesion, por frymëmarrje.

Në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit, Rinesa Krasniqi dhe Vlora Imeri treguan marrëdhënien e tyre të veçantë nuse–vjehrrë. Mes gatimeve, bisedave të sinqerta dhe kohës cilësore, dyshja u kthye në fenomen në rrjete sociale.

“Unë nuk gatuaj shumë mirë, ndaj i propozova vjehrrës të gatuanim bashkë”, tha Rinesa. Videoja e parë u prit me shumë dashuri, sepse pasqyron pikërisht raportin e tyre real.

“Rinesa është shumë e mirë për djalin tim”, shprehet Vlora, pa komplekse. Të dyja morën vendimin të jetojnë të ndara, por afër, për të ruajtur harmoninë.
Prej 6 muajsh, dy gratë janë bërë nënë e gjyshe, një dhuratë që ia atribuon e falenderon Rinesën. Rinesa punon si menaxhere e rrjeteve sociale, profesion që i lejon më shumë kohë me vajzën.

Vlora, mësuese e anglishtes, sot drejton prodhimin në një fabrikë buke. Rinesa ndau edhe historinë e dashurisë me bashkëshortin, Lisi, një histori që nisi më 16 dhjetor të disa viteve më parë dhe u kthye në lajtmotiv të jetës së tyre.

“Nga njohja në shesh, fejesa dhe martesa, të gjitha në të njëjtën datë të viteve të ndryshme i kemi bërë.” – tregon Rinesa.

Në studion e ABC e Mëngjesit zuri vend dhe historia e Arben Gjonit, shefit që la muzikën për kuzhinën dhe arriti majat në Romë. I larguar si emigrant, sot renditet me restorantin e tij mes 12 më të mirëve në Romë, duke lënë pas rreth 12 mijë restorante në TripAdvisor.

Shef Arbëni sjell në Shqipëri recetat autentike romane, por me interpretim modern. Në menu degustimi, ai kombinon traditën me guximin: carbonara klasike me karçof të skuqur dhe caccio e pepe me karkalec deti.

“Edhe Shqipëria duhet të mësohet me këto shije”, thotë ai.  Përveç gatimit, u bë viral me video humoristike, një ide spontane që solli sukses. “Shumica e klientëve vijnë pasi shohin videot”, shprehet shefi i buzëqeshur.

I rreptë në kuzhinë, por i balancuar në shije, Arbeni beson te ekipi dhe atmosfera.

Edhe pse ka pasur oferta të tjera, ai ka qëndruar besnik sipërmarrjes së tij të fundit, të hapur ditën e Pashkëve të kaluara dhe ku gjithçka po shkon mbarë.

Në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit nga Saranda, vjen historia e Orest Kovit, showman-it që i dha qytetit shpirtin e Elvis Presley-t.

Pas gati 3 dekadash emigrim në Korfuz, Oresti kthehet në vendlindje dhe hap “Elvis Bar”, një ide që lindi nga pasioni dhe pandemia. Emigroi në vitin 1991 dhe nisi si kamarier në bare e restorante, ku karaokeja i hapi rrugën skenës.

“Kur këndoja duke shërbyer, më thanë që kisha talent dhe kështu nisi aventura ime”, tregon ai. Fillimisht i apasionuar pas muzikës së viteve ’80, Elvisi “i hyri në gjak” dhe publiku e shtyu të vazhdonte.

Që nga viti 2016, Saranda u bë shtëpia e tij artistike. Sot numëron 25 vite show dhe mbi 5000 performanca live. Nga maji në tetor, lokali i vogël është gjithmonë plot me turistë dhe kureshtarë.

Në ABC e Mëngjesit, u përcoll historia frymëzuese e Gjin dhe Lum Rrahmanit, dy vëllezër nga Kosova që po duartrokiten nga bota e shkencës.
Nxënësit kampionë u kthyen nga SHBA me 3 medalje nga Olimpiada Ndërkombëtare e Shkencës dhe Inteligjencës Artificiale.

Nga Florida sollën medalje të artë në AI, medalje të artë në Biologji – “Best of the Best” dhe medalje bronzi në Matematikë. Në garë morën pjesë 23 shtete, mes tyre Kina dhe India, ku emri i Kosovës u njoh dhe u respektua.
“E dinim që do fitonim, kishim vetëbesim”, thonë vëllezërit, që testin e AI e përfunduan ndër të parët.

Sukseset e tyre shtrihen nga Emiratet e Bashkuara, Italia, Kanadaja, Holanda, Malajzia, Egjipti e deri në SHBA.

Gjithmonë me flamurin e Kosovës me vete, fitoret ia kushtojnë prindërve, mësuesve dhe vendit të tyre. Në krah të tyre, nëna Lindita Jashanica Rrahmani, një nënë mes dy “zjarresh” në shkencë.

Me lodhje, sakrifica dhe net pa gjumë, ajo flet për lot gëzimi dhe krenarie. “Lutem vetëm për shëndetin dhe rrugën e dijes”, shprehet ajo.

Amerika ishte ëndrra e tyre dhe u bë realitet. Ndërsa ëndrrat vazhdojnë, sfida e radhës i pret në gusht, në Niagara.

Në një lidhje Skype nga Kalabria për ABC e Mëngjesit, vjen historia e jashtëzakonshme e Spiro Panos, kompozitor, instrumentist, pedagog dhe muzikolog, njeriut që ia kushtoi jetën ruajtjes dhe ringjalljes së këngëve të vjetra arbëreshe.

Nga Korça, “Parisi i vogël”, drejt Arbërisë së madhe, rrugëtimi i tij është një udhëtim i pandërprerë mes kulturës, identitetit dhe pasionit.

Ai ka mbledhur në fshatrat arbëreshe me qindar këngë, i ka rregjistruar, transkriptuar në partitura, duke krijuar e ruajtur thesarin më të madh etnokulturor. Ai ka regjistruar ndoshta brezin e fundit të arbëreshëve që këndonin këngët e vjetra arbërore, duke i shpëtuar kështu nga zhdukja këto këngë antike.

Lidhja me Arbërinë nis herët, shumë përpara rënies së komunizmit. Por, një kërkim 6-mujor në Kalabri për muzikën arbëreshe kthehet në një fat që zgjat përjetë. Në vitin 1992 largohet për specializim në Itali dhe vendos të jetojë e punojë atje, duke u fokusuar plotësisht te trashëgimia arbëreshe.
Në Kalabri, ku flitet një shqipe e bukur e gërshetuar me arbërishten, Spiro Pano ndërton një shkollë muzike që nxjerr emra të njohur të skenës italiane, madje edhe të Sanremos.

Pedagog në Konservatorin e Kozencës, ai jep mësim për një gamë të gjerë instrumentesh, nga violonçeli te pianoforti e klarineta.
Në vitin 1981 emërohet kontrabasist i Orkestrës Simfonike të Teatrit Kombëtar të Operës dhe Baletit, ndërsa deri në fillim të viteve ’90 është pjesë e koncerteve më të mëdha në vend. Dashuria për muzikën e tabanit e çon në krye të grupit “Na bashkoi kënga popullore”, ku bashkëpunon me emra të njohur si Agim Duro, Nimet Salabegu dhe Frederik Ndoci, duke përpunuar këngë pa ua prishur bukurinë e lindur.
Autor kompozimesh, bashkautor i librit “Diversiteti Arbëresh”, akordues instrumentesh dhe piktor i ekspozuar.

Në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit, Shaban Kilaj, ish-pjesëtar i NATO-s, ka rrëfyer një histori sa të pazakontë, aq edhe tronditëse. Prej pesë vitesh, ai ka ndërtuar në Kosovë një ambient që të lë pa fjalë: një “Zyrë Ovale” private, me kolltuqe elegante, flamuj amerikanë dhe stemë presidenciale, që krijon iluzionin e një hapësire zyrtare shtetërore amerikane.
Kilaj tregon se ka jetuar për disa kohë në SHBA për shkak të angazhimit me NATO-n dhe se kjo ishte mënyra e tij për t’i shlyer një “borxh moral Amerikës”. Ideja lindi prej tij, ndërsa realizimi u bë në konsultim me bashkëshorten. Ambienti përdoret për pritje dhe ka mahnitur çdo mysafir që ka hyrë në shtëpinë e tij.
Por jeta e Shaban Kilajt nuk është vetëm simbolikë dhe dekor. Ai rrëfen dramën e helmimit që e çoi pranë vdekjes, humbjen e 53 kilogramëve dhe shfaqjen e tre tumoreve agresive. Shpresën për jetë ia kthyen miqtë e NATO-s, që i gjetën një medikament shpëtimtar.
“Kam vizë amerikane, por nga Kosova nuk largohem kurrë,” thotë ai

Në studion e “ABC e Mëngjesit”, historia e Anxhelita Koxhës erdhi si një përplasje elegante mes paragjykimeve dhe suksesit. Vetëm 25 vjeçe, ajo ka përfunduar master për lidership dhe është ndër vajzat e pakta në Shqipëri që shesin makina luksi, në një industri të dominuar prej vitesh nga meshkujt.

E quajnë “vajza që shet bisha”, por për Anxhelitën, makinat nuk janë thjesht objekte luksi, janë sfida të fituara një e nga një. Videot e saj me supermakina janë bërë virale, duke ngritur pyetjen që ndez rrjetin: marketing i zgjuar apo thjesht guxim për të qenë ndryshe? Kur timonin e merr një vajzë e bukur, vëmendja është e garantuar, por Anxhelita e kthen vëmendjen në besim dhe shitje reale.

“Gjithçka nisi spontanisht dhe u shkrinë në qenien time,” tregon ajo. Nga organizimi i një kompanie, përfundoi duke u bërë imazhi i saj, pa kërkuar leje për të hyrë në një “territor mashkullor”. “Nuk e pashë si sfidë, thjesht e dija që mund ta bëja. Unë shes makina, jo justifikime,” shprehet ajo me siguri.

Paragjykimet? I ka dëgjuar të gjitha. “Komenti më i shpeshtë ishte: ‘Ku merr vesh kjo nga makinat?’ Nuk më ka bërë përshtypje. Kam qenë bionde në atë kohë dhe e justifikoja,” thotë me ironi. Sot përgjigjen e jep me fakte, jo me replika. “Fillimisht klientët më shohin me skepticizëm, por kur flet me baza, nuk ka më vend për paragjykime.”
Rezultati është i qartë: klientë të kënaqur, bashkëpunime që kthehen në miqësi dhe një profil profesional i ndërtuar mbi njohuri, pasion dhe prezencë. “Çdo shitje më bën të lumtur, më jep kënaqësi personale arritjeje. Makinat shkojnë dhe vijnë, por një stereotip i thyer lë gjurmë.”
Për Anxhelitën, suksesi nuk matet vetëm me çelësa makinash luksoze, por me barrierat që bien. “Një stereotip i thyer nuk blihet me asgjë,” thotë ajo.

Në një lidhje direkte nga Italia për “ABC e Mëngjesit”, historia e familjes Kabetaj erdhi si një dëshmi force, pasioni dhe suksesi që kalon brez pas brezi. Nelia Kabetaj, vetëm 19 vjeçe, u shpall pak ditë më parë Kampione Kombëtare në cyclo-cross 2026 në kategorinë Elite, ndërsa vëllai i saj Clayson Kabetaj rrëmbeu titullin Kampion Kombëtar Junior, duke e kthyer këtë garë në një triumf familjar të rrallë.

Motër e vëlla, në kategori të ndara, por me të njëjtin pasion dhe përkushtim, Nelia dhe Clayson shkëlqyen në një garë të vështirë, të zhvilluar në kushte atmosferike sfiduese. “Këtë garë e ndava me vëllain tim. Jemi në kategori të ndryshme, por emocioni është i njëjtë”, u shpreh Nelia, e cila për herë të tretë shpallet kampione në garat kombëtare të cyclo-cross-it.

Për Neliën, ky titull nuk është thjesht një medalje më shumë, por një gur themeli në karrierën e saj sportive. Ajo e ka zbuluar pasionin për çiklizmin që në moshën 10-vjeçare dhe sot renditet mes emrave më premtues të sportit shqiptar. Kampione e Toskanës, kampione Ballkanike dhe pjesëmarrëse në kampionate botërore, Nelia frymëzimin e gjen nga babai, Valentin Kabetaj, ish-gjimnast, i cili për shkak të një dëmtimi nuk arriti ta vijonte karrierën sportive, por ia ka kushtuar gjithë energjinë fëmijëve të tij. “Kam dashur të jem si babai im, që dikur është marrë me sport. Ai na e ka ushqyer këtë dashuri çdo ditë”, tregon Nelia.
Sukseset e saj janë vlerësuar edhe në nivel kombëtar: Nelia Kabetaj është nderuar me çmimin “Yjet e Sportit 2024” nga Kryeministri Edi Rama.

Historia e tre fëmijëve të quajtur “të braktisur” në Durrës ka prekur opinionin publik dhe ka sjellë reagimin e fortë të sipërmarrësit Fisnik Syla, në lidhje direkte për ABC e Mëngjesit. I prekur nga ajo që pa dhe dëgjoi, Syla u shpreh i gatshëm të dhurojë 5.000 euro për fëmijët e Blerina Bashës, e cila deklaron se punon me dy turne për të mbajtur fëmijët. “E mendoj si për veten time, si për dikë të familjes sime”, u shpreh ai.

Sipas nënës, ngjarja është inskenuar nga familja e ish-burrit për t’i marrë fëmijët, ndërsa ajo këmbëngul se po bën gjithçka për ta. Fëmijët aktualisht janë të shtruar në spital dhe po marrin mjekimin e duhur, ndërkohë që mungesa në shkollë lidhet me sëmundjen dhe përmbytjet e fundit. Shërbimi Social i Durrësit konfirmon se kushtet e banesës ishin normale gjatë inspektimit dhe se nënës i është ofruar punë e rregullt dhe mbështetje për fëmijët.

Fisnik Syla thekson se do të ndihmojë në çdo formë, madje edhe me kujdestari, nëse vërtetohen deklaratat e nënës . Mes angazhimeve humanitare, sipërmarrësi vijon suksesin edhe në biznes, duke inauguruar restorantin e tij të ri dhe duke folur hapur për zhvillimet e fundit në jetën personale.

E ftuar në studion e “ABC e Mëngjesit”, Blerina Matraku u rikthye me një histori frymëzuese për rrugëtimin e saj mes muzikës, punës dhe zgjedhjeve personale. Ajo tregoi se këngën e ka nisur që e vogël, në koncertet modeste që zhvilloheshin në Krujë. Studimet e larta i ka kryer në Elbasan, ku hodhi edhe hapat e parë në skenën e Teatrit “Skampa”.

Pas ardhjes në Tiranë, nevoja për një punë të qëndrueshme e çoi drejt profesionit të stjuardesës. Blerina rrëfeu se kënga ka qenë gjithmonë profesioni i saj i parë, por për ta mbështetur ka bërë edhe punë të dyta. Për katër vite ajo punoi si stjuardesë, një eksperiencë të vështirë, por që e ka dashur shumë. Paralelisht, ajo u formua si përkthyese e gjuhës franceze, profesion për të cilin ka përfunduar studimet. Edhe pse ka kënduar në frëngjisht, ajo pranon se vetvetja e saj artistike është në gjuhën shqipe. Duke folur për jetën personale, Blerina u shpreh se është mirë me veten e saj dhe nuk e sheh beqarinë si problem.

Pas 14 vitesh pauzë nga garat muzikore, ajo u rikthye në “Kënga Magjike” me këngën “Mama”. Vendimi për pjesëmarrjen erdhi falë mbështetjes së familjes dhe veçanërisht vëllait të saj. Ky rikthim, sipas saj, ishte një revolucion personal dhe artistik.

Blerina pranoi se ishte stilisti Joni Peçi ai që e ndihmoi të guxojë më shumë edhe në pamje. Ajo u tërhoq për vite me radhë nga skena, sepse ndjente se po përsëriste veten dhe kishte nevojë të kuptonte çfarë mund të sillte ndryshe. Rikthimi i saj sot vjen si një kapitull i ri, më i pjekur dhe më i sinqertë se kurrë.

I ftuar në studion e “ABC e Mëngjesit”, Ilir Ciko fotograf i botës së egër dhe ekspert ekonomie, prezantoi një projekt të veçantë që i dedikohet zogjve të rrallë mbi qiellin shqiptar.

Ai ka përgatitur një kalendar për vitin 2026 me fotografi të shkrepura ekskluzivisht në Shqipëri, në mbështetje të Shoqatës Mjedisore për Shpendët. Të gjitha të ardhurat nga kalendari, kanë shkuar për AOS, ndërsa shpenzimet i ka mbuluar vetë autori.

Ciko tregoi se fotografimi i shpendëve në fluturim është një nga teknikat më të vështira, por edhe më emocionueset. Sipas tij, shpendët e tërheqin sepse janë jetikë, lëvizin vazhdimisht dhe kanë një botë komplekse familjare. Ai shpjegoi se muajt mars dhe prill janë një “korridor” migrimi, ku shumë shpendë kalojnë nëpër Shqipëri. Shumë prej fotografive janë realizuar pranë Liqenit Artificial të Tiranës, një zonë që fsheh surpriza të mëdha natyrore. Ciko pranoi se nuk i njeh gjithmonë të gjitha speciet në momentin e fotografimit, por i studion më pas.

Miqtë e tij shpesh habiten kur mësojnë se shpendët më të bukur “pozojnë” në zemër të Tiranës. Përveç fotografisë së botës së egër, ai ndan pasionin edhe për wind surfing. Në kërkim të erës dhe dallgës perfekte, Ilir Ciko eksploron edhe detet shqiptare, duke e kthyer natyrën në burim frymëzimi të vazhdueshëm.

Nga një fshat i varfër pranë Kavajës, tek skenat më të mëdha amerikane. Nga një monedhë e fshehur në pëllëmbë, tek një kukull që flet, ironizon dhe “flirton” live para publikut. Dinastia e prestidigjitatorëve Bushi është një histori që tingëllon si truk, por është realitet i pastër.
Në studion e ABC e Mëngjesit, Dashnor dhe Nikolas Bushi, baba e bir, treguan jetën mes Shqipërisë dhe Amerikës, artin e iluzionit dhe aventurën unike të ventrilokizmit, një disiplinë pothuajse e panjohur më parë në vendin tonë.
Nikolas Bushi, djali që “flet me bark”, u shndërrua në sensacion në finalen e Albania’s Got Talent. Në krah të tij është gjithmonë Chris, kukulla që nuk kursen sarkazmën dhe batutat.
“Bukuria e këtij arti është që sarkazmën nuk e bëj unë, por Chris”, thotë Nikolas.
“Unë dhe Chris flirtojmë bashkë, por për gjëra serioze vendos vetë”, shton ai me humor, duke sqaruar se asnjë personazh nuk del jashtë kontrollit të tij.
Nikolas rrëfen se ideja për këtë art lindi 8 vite më parë, e frymëzuar nga America’s Got Talent, dhe sot ndihet i lumtur që po kontribuon në përhapjen e ventrilokizmit në Shqipëri. Madje, projekte surprizë janë në horizont, mes tyre edhe një bashkëpunim i mundshëm me Terry Fator, një nga ikonat botërore të këtij arti.
Pas suksesit të djalit qëndron “dora” e Dashnor Bushit, i cili edhe vetë ka kaluar një jetë të tërë mes trukeve e numrave të shpejtësisë e iluzionizmit.
Pas disa vitesh në Itali, rruga e jetës e çoi në Shtetet e Bashkuara, ku sot jeton me gruan dhe fëmijët, me një kalendar të ngjeshur shfaqjesh në shtete të ndryshme amerikane.