Monika, sensi i serisë së dytë të telenovelës
Nga Marko Caka
Historia e çiftit MetaâKryemadhi nuk Ă«shtĂ« thjesht njĂ« kapitull i errĂ«t i politikĂ«s shqiptare, por ajo Ă«shtĂ« njĂ« serial i pafund dramatik, ku politika, pasuria, morali dhe spektakli mediatik pĂ«rzihen nĂ« mĂ«nyrĂ« groteske.NĂ«se kjo histori do tĂ« ishte film, do tĂ« ndalohej pĂ«r fĂ«mijĂ«t, jo pĂ«r dhunĂ«, por pĂ«r dozĂ« tĂ« lartĂ« hipokrizie.
Sikur kjo histori tĂ« zhvillohej nĂ« Turqi apo nĂ« MeksikĂ«, producentĂ«t do tĂ« kishin xhiruar tashmĂ« dhjetĂ«ra sezone, me tituj bombastikĂ« dhe lot artificialĂ« pĂ«r publikun e pasdites. NĂ« ShqipĂ«ri, pĂ«r fatin tonĂ« âtĂ« mirĂ«â, seriali luhet live, pa regji, pa skenar tĂ« shkruar mirĂ«, por me aktorĂ« qĂ« nuk dalin kurrĂ« nga roli.
Nuk përjashtohet që një ditë kjo sagë të bjerë në radarët e Netflix-it. Platforma e ka provuar tashmë suksesin me historinë e Melania Trump, por atje kemi luks, estetikë dhe një narrativë të paketuar hollivudiane. Këtu kemi një realitet më modest, pushtet të keqpërdorur, pasuri të pajustifikuara dhe një tranzicion të përjetshëm që prodhon drama më të forta se çdo skenar fiction.
Nuk Ă«shtĂ« rastĂ«si qĂ« njĂ« nga kanalet mĂ« tĂ« mĂ«dha shqiptare e punĂ«soi Monika Kryemadhin. Jo pĂ«r analizĂ« politike, as pĂ«r thellĂ«si mendimi, por sepse ajo Ă«shtĂ« produkt perfekt pĂ«r konsum masiv. Ajo sjell atĂ« qĂ« shqiptarĂ«t, pĂ«r fat tĂ« keq, e ndjekin me pasion, pĂ«rzierjen e skandalit me viktimizimin, tĂ« pushtetit me melodramĂ«n. Pra, Monika nuk e analizon politikĂ«n, ajo e riciklon atĂ«, si mbetje toksike qĂ« shĂ«rbehen nĂ« prime time. Dhe ku mĂ« mirĂ« se nĂ« BB VIP Albania, tempulli modern i famĂ«s pa meritĂ«, ku dikur hynin anonimĂ« pĂ«r tâu bĂ«rĂ« tĂ« famshĂ«m, ndĂ«rsa sot hyjnĂ« politikanĂ« pĂ«r tâu larĂ« nga e shkuara.
Nga ky çift, sot kemi dy ekstreme absurde, ku njĂ«ri ndodhet nĂ« qeli, i izoluar, pa zĂ«, pa mikrofon, pa mundĂ«si pĂ«r tĂ« dhĂ«nĂ« intervista morale pĂ«r âkomplotet kundĂ«r tijâ.
Ndërsa tjetra ndodhet në kulmin e ekspozimit mediatik, duke komentuar jetën e të tjerëve, ndërkohë që e veta është nën hetim.Në Shqipëri, burgu të mbyll gojën, por televizioni ta hap karrierën. Një kontrast që vetëm Shqipëria di ta prodhojë.
Monika Kryemadhi, ish-Zonja e Parë e Shqipërisë, sot shfaqet si një grua e divorcuar, sikur divorci të ishte një lloj amnistie morale. Një akt noterial që, sipas logjikës vendase, të pastron nga mëkatet si ujë i bekuar.
Por drejtësia nuk funksionon me status civil. Ajo nuk pyet nëse je bashkëshorte, ish-bashkëshorte apo opinioniste televizive. Dosjet nuk i fshin as divorci, as grimcat televizive, as lotët e thatë në studio.
Akuzat për abuzime financiare lidhen pikërisht me kohën kur Meta dhe Kryemadhi ishin një familje politike dhe ekonomike, një njësi e pandashme pushteti.
TĂ« dy akuzohen pĂ«r pasurim gjatĂ« kohĂ«s kur ishin nĂ« krye tĂ« shtetit dhe pĂ«r shndĂ«rrimin e partisĂ« sĂ« tyre nĂ« njĂ« biznes familjar, ku idealet shĂ«rbenin vetĂ«m si dekor pĂ«r marrĂ«veshje nĂ«n tavolinĂ«. NjĂ« parti qĂ« duhej tâu shĂ«rbente qytetarĂ«ve u kthye nĂ« njĂ« rrjet klientelist, ku besnikĂ«ria shpĂ«rblehej dhe morali ndĂ«shkohej.
Ndërkohë, Ilir Meta po përjeton rënien më spektakolare të një politikani shqiptar. Nga president i Republikës, në të izoluar pa zë, madje pa të drejtë për tu intervistuar. Një rënie që në vende me kulturë politike do të shoqërohej me dorëheqje, heshtje dhe reflektim. Në disa raste, historia njeh edhe vetëflijim. Por kjo kërkon ndjenjë faji, turp dhe përgjegjësi morale. Pra, vetëflijimi kërkon ndërgjegje.
Cilësi që Meta nuk i ka demonstruar kurrë. Meta ka pasur gjithmonë vetëm instinkt mbijetese. Për të, poshtërimi publik është thjesht një episod tjetër në serial, jo një fund tragjik. Ironia absolute është se ai nuk vuan nga izolimi, por nga mungesa e publikut.
Ironia tjetër më e madhe është qëndrimi i Monika Kryemadhit ndaj ish-bashkëshortit të saj. Ajo sillet sikur të mos kenë ndarë bashkë tre dekada jo vetëm krevatin, por pushtet, privilegje dhe përfitime. Sikur të mos kishte qenë ajo një nga figurat më të favorizuara nga karriera e Metës. Sikur të mos kishte vepruar si ndërmjetëse mes pushtetit dhe biznesit, ku faturat për favore politike qarkullonin më shpejt se ligjet në Parlament. Ajo ishte përfituese direkte e pushtetit, ndërmjetëse e favoreve, arkëtare politike me buzëqeshje publike
Askush nuk do ta njihte Monika Kryemadhin po tĂ« mos ishte martesa me liderin e FRESH-it, i cili mĂ« pas do tĂ« kalonte nga njĂ« funksion i lartĂ« nĂ« tjetrin, duke mbajtur gjithmonĂ« âbllokunâ nĂ« xhep. NjĂ« bllok qĂ« nuk shĂ«rbente pĂ«r shĂ«nime shtetĂ«rore, por pĂ«r llogari private. Pra, nga bashkĂ«shorte, nĂ« deputete, nĂ« figurĂ« publike, nĂ« opinioniste. NjĂ« karrierĂ« e ndĂ«rtuar jo mbi ide, por mbi akses.
Dhe përfitimet nuk u ndalën vetëm tek çifti. Familjarët u përfshinë, justifikimet u bënë gjithnjë e më groteske, deri në pikën që pasuritë të shpjegoheshin me tavolina ambulatore dhe funerale. Pasuri që shfaqen si mrekulli biblike, por pa profet, pa besim dhe pa turp. Një narrativë që nuk do ta besonte as skenari më i dobët i një telenovele.
Por sot, për fat të mirë, këtë histori nuk e shkruan më propaganda, as ekranet televizive. E shkruan drejtësia. Dhe ky është ndoshta episodi i vetëm ku publiku pret jo dramë, por drejtësi.
Prandaj, për herë të parë, seriali rrezikon të mos ketë sezon tjetër. Jo sepse publiku u lodh, por sepse drejtësia, sado vonë, ka hyrë në skenë.
Dhe kjo, në Shqipëri, është kthesa (twist-i) më e papritur i gjithë historisë.




