I lansuar në vitin 2017, iPhone X shënoi një ndryshim të madh në historinë e iPhone.

Apple hoqi butonin Home dhe Touch ID, duke prezantuar Face ID, ndërsa pajisja solli për herë të parë ekranin OLED dhe dizajnin me korniza shumë të holla.

Apple garanton zakonisht pjesë dhe shërbime për të paktën pesë vjet, ndërsa në disa raste mbështetja mund të zgjasë deri në shtatë vjet, në varësi të disponueshmërisë së pjesëve.

Me kalimin e iPhone X në kategorinë e produkteve të vjetruara, pronarët që kanë nevojë për riparime ose pjesë zëvendësuese do të duhet të mbështeten kryesisht te serviset e palëve të treta.

Megjithëse kanë kaluar rreth nëntë vjet nga prezantimi i tij, iPhone X mbetet një nga modelet që ndryshoi më shumë pamjen dhe funksionimin e iPhone.

Face ID, ekrani OLED dhe dizajni pa butonin Home u bënë standarde për gjeneratat që pasuan.

Për shumë përdorues, largimi i iPhone X nga lista e produkteve të mbështetura shënon fundin e një prej kapitujve më të rëndësishëm në historinë e Apple.

Turizmi kulturor në Shqipëri është duke avancuar nga viti në vit. Sipas të dhënave qeveritare, trendi i rritjes së numrit të vizitorëve ka ecur pozitivisht në tetë muaj e parë të këtij viti. Sipas shifrave të publikuara nga ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, Blendi Gonxhja janë 1 milion e 259 mijë e 774 vizitorë që kanë vizituar asetet e trashëgimisë kulturore të Shqipërisë nga janari deri në shtatorin e këtij viti.

Ministria Gonxhja nuk ka krahasuar të dhënat me ato të vitit të kaluar por me vitin 2023. Sipas tij, bëhet fjalë për në rritje deri në 57 për qind në raport me të njëjtën periudhë të vitit 2023.

“Falë miradministrimit, të ardhurat nga biletat janë rritur me 84 për qind, krahasuar me vitin 2023”, ka treguar Gonxhja.

Sipas shifrave që ka ofruar ministri i Turizmit, Kulturës dhe Sportit, është Parku Arkeologjik i Butrint që prin me numrin e vizitorëve duke shënuar 257 mijë e 670 vizitorë, më pas Kalaja e Gjirokastrës me 253 mijë e 407 vizitorë, Parku Arkeologjik i Shkodrës me 150 mijë e 927 vizitorë, Muzeu Kombëtar “Gjergj Kastrioti Skënderbeu” me 147 mijë e 178 vizitorë dhe Parku Arkeologjik i Apolonisë me 109 mijë e 669 vizitorë.

Turistët e huaj, por edhe ata vendas vizitojnë gjatë gjithë vitit qytetet e vendit që ofrojnë një gamë të vlerave historike dhe autentike, përmes aseteve të trashëgimisë kulturore.

Turizmi kulturor, është kthyer në një qasje gjithëvjetore që gjeneron të ardhura të konsiderueshme për ekonominë.

Pjesa më e konsiderueshme e turistëve përveç atraksioneve si plazhe, natyrë apo gastronomi, preferojnë të vizitojnë parqet e ndryshme arkeologjike, muzetë kombëtarë dhe kalatë e monumentet e tjera të kulturës./ KultPlus.com

SpaceX lëshoi ​​dy raketa Falcon 9 për Globalstar dhe Forcën Hapësinore Amerikane të shtunën në mbrëmje, duke vendosur një rekord të kompanisë dhe duke përfunduar misionet vetëm 38.5 minuta larg njëra-tjetrës, sipas një raporti të medias amerikane.

Spaceflight Now raportoi se raketa e parë u ngrit nga Stacioni i Forcave Hapësinore të Kepit Canaveral në orën 21:12 EDT (01:12GMT), duke mbajtur tetë satelitë Globalstar për të rimbushur konstelacionin e saj të orbitës së ulët të Tokës.

Raketa përforcuese e fazës së parë Falcon 9, B1090, përfundoi fluturimin e saj të 14-të dhe u ul në Zonën e Uljes 40 rreth tetë minuta pas ngritjes, shtoi ajo.

Një Falcon 9 i dytë nisi misionin e klasifikuar USSF-366 nga Baza e Forcave Hapësinore Vandenberg në Kaliforni në orën 21:50 EDT (01:50 GMT).

Forca Hapësinore nuk e zbuloi ngarkesën, duke thënë: “Misioni u caktua sipas një urdhri detyre të Fazës 3 të Korsisë 1 të dhënë më parë [të Nisjes Hapësinore të Sigurisë Kombëtare]”. Mbështetësi i saj B1088 u ul në anijen me dron Of Course I Still Love You në Oqeanin Paqësor, duke shënuar uljen e 650-të të mbështetësit Falcon.

Misioni Globalstar, fillimisht i planifikuar për 17 maj, u shty për t’u dhënë ekipeve më shumë kohë për të përgatitur satelitët. Drejtori ekzekutiv i Globalstar, Paul E. Jacobs, tha se lëshimi ishte “një hap tjetër i rëndësishëm në mbështetjen dhe forcimin e infrastrukturës në të cilën klientët tanë mbështeten çdo ditë”.

Lançimi vjen ndërsa Globalstar pret blerjen e planifikuar nga Amazon, një marrëveshje që pritet të mbyllet në vitin 2027 dhe që synon të mbështesë shërbimet satelitore direkt në pajisje të Amazon Leo.

Globalstar tha më 6 gusht se do të pezullonte thirrjet e mëtejshme për fitimet dhe përditësimet e udhëzimeve të saj për të ardhmen, ndërsa transaksioni mbetet në pritje./ Syri.net/ KultPlus.com

Park Geon-roung, djali që bota takoi në videoklipin “Baby Shark Dance”, po përpiqet të ndërtojë karrierën e tij muzikore. Dhjetë vjet më parë, ai u shfaq në një video që u bë një fenomen global, dhe tani është rikthyer në skenë si Baby Shark Boy.

Nga video virale në këngë të re

Geon-roung ishte vetëm gjashtë vjeç kur u shfaq në videoklipin muzikor “Baby Shark Dance” në vitin 2016. Videoja që atëherë ka tejkaluar 17 miliardë shikime në YouTube, duke u bërë videoja më e shikuar në platformë.

Në video, ai kërceu me një këngë të thjeshtë për një familje peshkaqenësh, e cila, falë përsëritjes dhe koreografisë së lehtë për t’u mbajtur mend, u bë një nga hitet më të mëdha të internetit për fëmijë.

Dhjetë vjet më vonë, Geon-roung nuk është më fëmija nga videoja virale. Ai tani po përpiqet të përfitojë nga njohja që i solli “Baby Shark” dhe t’ia prezantojë veten audiencës si muzikant.

Ai e prezanton veten si Djali i Vogël Peshkaqen.

Geon-roung po publikon muzikë të re në bashkëpunim me The Pinkfong Company, kompaninë që qëndron pas “Baby Shark”. Ai do të performojë nën emrin skenik Baby Shark Boy, dhe kënga e parë quhet “WAVE”.

https://youtube.com/watch?v=51toPlHcMTs%3Fsi%3DfFxtxxixmiH7oJ0j

Ai bashkëpunon me Joohoney, një anëtar i grupit K-pop Monsta X, në këtë këngë. Kënga do të publikohet në Korenë e Jugut më 20 gusht, ndërsa një publikim në SHBA është njoftuar një ditë më parë. Geon-roung thotë se është e rëndësishme për të t’i tregojë audiencës diçka që nuk lidhet vetëm me performancën e tij të fëmijërisë.

“Gjithmonë kam qenë mirënjohës që njerëzit i kujtojnë performancat e mia të fëmijërisë. Dhjetë vjet më parë, kërceva me këngën ‘Baby Shark’ dhe tani dua të ndaj historitë që kam shkruar vetë dhe të paraqes zërin tim”, tha ai për Business Korea.

Çfarë do të ndodhë pas këngës së parë?

Kompania Pinkfong ende nuk ka thënë nëse Baby Shark Boy do të bëhet një projekt afatgjatë. Ata do të marrin një vendim pas publikimit të këngës së parë.

“Kjo nuk ka të bëjë vetëm me kthimin e djalit nga videoja. Është e rëndësishme që ai të tregojë historinë e tij dhe ne duam ta paraqesim këtë fillim të ri në një mënyrë autentike”, tha një përfaqësues i kompanisë për The Korea Herald.

Videoklipi i këngës “WAVE” do të flasë edhe për të kaluarën e tij. Në trailer, ai shihet duke kërcyer dhe luajtur basketboll me miqtë, përpara se të përfundojë në një pishinë. Geon-roung që atëherë është rritur dhe është bërë adoleshent me ndjekës në rrjetet sociale. Ai ka mbi 161,000 ndjekës në Instagram.

Njerëzit e kujtuan “Bebi Peshkaqen”

Shpallja e këngës së tij të re më solli kujtime të kohës kur “Baby Shark” ishte praktikisht kudo, me komente në Reddit nga prindër dhe njerëz që janë rritur me këngën ose e kanë dëgjuar atë me fëmijët e tyre.

“Mos e nënvlerësoni kurrë sa herë një prind do t’i luajë një video fëmijës së tij vetëm për të gjetur pak qetësi. Unë flas si prind i një fëmije të vogël që bën pikërisht këtë”, shkroi një përdorues. Një tjetër kujtoi se e kishte dëgjuar këngën në një kamp për fëmijë, ndërsa një i tretë shkroi me shaka se ende nuk mund ta besojë që “Baby Shark” nuk fitoi një çmim Grammy.

Mbrëmë është mbyllë edicioni i 26-të i Festivalit të Filmit DokuFest, ku në ceremoninë përmbyllëse ka marr pjesë edhe kryeministri në detyrë Albin Kurti, ministrja e kulturës dhe turizimit Saranda Bogujevci dhe zyrtarë të tjerë të Qeverisë së Republikës së Kosovës. 

Ministrja Bogujevci ka ndarë pamje nga kjo ceremoni, e cila ka vlerësuar se filmat, autorë, mysafirë e publik nga vende të ndryshme të botës u bënë pjesë e këtij qyteti.

“Pas nëntë ditësh, DokuFesti e mbylli edhe një edicion të jashtëzakonshëm në Prizren.

Filma, autorë, mysafirë e publik nga vende të ndryshme të botës u bënë pjesë e qytetit, duke e kthyer edhe një herë Prizrenin në një pikëtakim të rëndësishëm të filmit dokumentar.

Në këtë edicion jubilar, 104 filma në garë, programi i pasur dhe atmosfera në qytet dëshmuan për rritjen dhe rëndësinë që ky festival ka ndërtuar ndër vite.

Urime ekipit të DokuFest për punën dhe përkushtimin, si dhe të gjithë atyre që kontribuan në këtë edicion. Urime të gjithë fituesve të këtij edicioni”. / KultPlus.com 

Festivali “Vajzë Fest” i  zhvilluar në Selenicë të Vlorës, ka sjellë në vëmendje traditën dhe vlerat e polifonisë labe.

Në aktivitet ishte i pranishëm edhe ministri i Kulturës, Blendi Gonxhja, i cili ndoqi nga afër performancat e artistëve. Një prej grupeve që u ngjit në skenë ishte grupi “Amantia”, që solli interpretime të veçanta për publikun.

Pjesë e aktivitetit ishte edhe artisti i njohur vlonjat Nazif Çela, ndërsa vëmendje të veçantë mori mjeshtri i fyellit Vendim Kapaj.

Meloditë e interpretuara nga Kapaj janë përzgjedhur edhe për filmin hollivudian “The Odyssey”, duke i dhënë një tjetër dimension promovimit të muzikës dhe traditës shqiptare./ KultPlus.com

Këngëtarja malajziane Aina Abdul do të përfaqësojë Malajzinë në edicionin inaugurues të Eurovision Song Contest Asia, i cili do të mbahet më 14 nëntor në Bangkok.

Lajmi u bë i ditur më 15 gusht gjatë ceremonisë së 40-të të AJL: Anugerah Juara Lagu, një nga kompeticionet më të rëndësishme të muzikës në Malajzi. Dhjetë artistë garuan në këtë edicion të veçantë, por këtë vit çmimi kishte një rëndësi të veçantë: fituesja do të fitonte mundësinë për të përfaqësuar vendin në një skenë të re ndërkombëtare.

Ceremonia u transmetua drejtpërdrejt nga Unifi Arena në Bukit Jalil, duke bashkuar muzikën e re malajziane me festimin e historisë 40-vjeçare të kompeticionit.

Përveç suksesit të artistëve pjesëmarrës, eventi shërbeu edhe si një moment për të parë nga e ardhmja e muzikës malajziane. Përzgjedhja e Aina Abdul për Eurovision Song Contest Asia hap një kapitull të ri për artisten dhe për përfaqësimin ndërkombëtar të muzikës së vendit.

Aina Abdul do të udhëtojë drejt Bangkokut, ku do të ngjitet në skenën e edicionit të parë të Eurovision Song Contest Asia më 14 nëntor.

Artistja do të jetë pjesë e një formati të ri muzikor që synon të sjellë në një skenë të përbashkët artistë nga vende të ndryshme të Azisë. Me pjesëmarrjen e saj, Malajzia bëhet një nga vendet që do të prezantojë muzikën dhe identitetin e saj përballë një audience më të gjerë ndërkombëtare.

Hapat e ardhshëm të rrugëtimit të Aina Abdul drejt Bangkokut pritet të zbulohen më 16 gusht përmes kanaleve zyrtare të Eurovision Asia, duke i dhënë publikut mundësinë të ndjekë përgatitjet e artistes për debutimin e madh në kompeticion./KultPlus.com

DokuFest 2026 ka shpallur filmat fitues të edicionit të sivjetmë, duke kurorëzuar një javë të mbushur me dokumentarë, histori njerëzore dhe rrëfime që trajtojnë tema të rëndësishme shoqërore, politike dhe mjedisore.

Në garën kombëtare, çmimi kryesor Best in National Competition iu dha filmit Searching for Poetry, me regji të Lorin Terezit. Çmimi e vendos filmin në qendër të vëmendjes së edicionit të sivjetmë dhe shënon një vlerësim të rëndësishëm për kinemanë dokumentare vendore.

Në kategorinë Best Balkan Feature Dox, fitues u shpall As the Spring Arrives, Water Recalls the Nomads, me regji të Dilşad Aladağ. Ndërsa The Thing to Be Done, nga Srdan Kovačević, mori një Special Mention.

Çmimi për Best Balkan Short Dox shkoi për Towards Where to Breathe, me regji të Stefan Pavlović.

Edhe gara ndërkombëtare solli një listë të larmishme fituesish. From Dawn to Dawn, me regji të Xisi Sofia Ye Chen, u shpall Best International Feature Dox, ndërsa Normal Planet, nga Ekiem Barbier, Guilhem Causse dhe Quentin L’helgoualc, fitoi çmimin Best International Short Dox.

Në kategorinë International Shorts, juria vlerësoi me çmimin kryesor Kleptomania, nga Qu Jingkai. Venezia Diorama, me regji të Nicolas Piret, mori Special Mention.

Kinemaja që trajton çështjet mjedisore u vlerësua përmes kategorisë Best Green Dox, ku çmimi shkoi për Krakatoa, me regji të Carlos Casas.

Në kategorinë Human Rights Dox, çmimi kryesor iu dha The Clearing, nga Sabine Groenewegen, ndërsa A City in the Forest, me regji të Lev Omelchenko dhe Nolan Huber, u nderua me Special Mention.

Publiku i DokuFestit dha gjithashtu verdiktin e tij. Audience Award iu dha filmit The Beauty of the Donkey, me regji të Dea Gjinovcit, ndërsa Distribution Award shkoi për Dance nga Hana Bucalija.

Një nga momentet e rëndësishme të edicionit ishte edhe nominimi për European Film Academy. Si festival partner i akademisë, DokuFest përzgjedh çdo vit një film nga programi i tij për nominim. Për edicionin e vitit 2026, ky vlerësim i është dhënë filmit Tarik, me regji të Adem Tutiq.

Me këta fitues, DokuFest 2026 mbyll një tjetër edicion të rëndësishëm për filmin dokumentar, duke sjellë në Prizren krijues nga Kosova, Ballkani dhe skena ndërkombëtare. Çmimet e këtij viti pasqyrojnë një program ku dokumentari nuk shërben vetëm si mënyrë për të rrëfyer realitetin, por edhe si hapësirë për të ngritur pyetje mbi shoqërinë, identitetin, të drejtat e njeriut dhe marrëdhënien tonë me botën përreth./KultPlus.com

Marvel Studios ka zbuluar kastin e ri të filmit të shumëpritur “X-Men”, duke konfirmuar përfshirjen e yjeve Sadie Sink dhe Adam Driver në reboot-in e ri të ekskluzivitetit.

Lajmi u bë i ditur gjatë eventit të fansave të Disney, D23, në SHBA, ku u prezantuan aktorët që do të interpretojnë shtatë personazhe në filmin e ri. Produksioni, i cili ende nuk ka një titull zyrtar, do të drejtohet nga Jake Schreier dhe pritet të mbërrijë në kinema në maj të vitit 2028.

Sadie Sink, e njohur veçanërisht për rolin e saj në “Stranger Things”, do të interpretojë Jean Grey. Personazhi ishte shfaqur më herët për fansat në filmin “Spider-Man: Brand New Day”, duke nxitur spekulime për rolin e saj në universin e ri të “X-Men”.

Gjatë eventit, Sink tha se ishte “shumë e mrekullueshme” të ishte aty dhe se më në fund mund të fliste publikisht për personazhin, pas muajsh spekulimesh.

Ndërkohë, Adam Driver do të marrë rolin e antagonist-it Nathaniel Milbury, i njohur gjithashtu si Mr Sinister. Aktori i “Star Wars” iu drejtua fansave përmes një video-lidhjeje, duke treguar se kishte folur prej vitesh për mundësinë e bashkimit me Marvel Cinematic Universe.

“Kam folur prej vitesh për ndoshta bashkimin me Marvel Cinematic Universe dhe mendoj se më në fund gjetëm filmin perfekt në kohën perfekte”, tha Driver.

Krahas Sink dhe Driver, Marvel prezantoi edhe aktorët e tjerë që do të bëhen pjesë e ekipit të ri të mutantëve. Kit Connor, i njohur nga “Heartstopper”, do të interpretojë Cyclops, ndërsa Christopher Abbott do të marrë rolin e Professor Charles Xavier, i njohur si Professor X.

Samara Weaving do të luajë Emma Frost, Inde Navarrette do të interpretojë Rogue, ndërsa Maya Boyd do të jetë Storm.

Roli i Professor X ka qenë më parë i lidhur ngushtë me aktorin Sir Patrick Stewart, i cili e ka interpretuar personazhin në disa produksione të Marvel. Stewart do të shfaqet sërish si Professor X në filmin e ardhshëm “Avengers: Doomsday”, i cili pritet të dalë në dhjetor, përpara se roli t’i kalojë Abbott në filmin e ri “X-Men”.

Gjatë D23 u prezantua gjithashtu një trailer i ri për “Avengers: Doomsday”, ku Robert Downey Jr shfaqet si Doctor Doom në një skenë përballjeje me Thor, të interpretuar nga Chris Hemsworth.

Filmi i fundit i “X-Men”, “Dark Phoenix”, ku luajtën Jennifer Lawrence dhe Sophie Turner, u publikua në vitin 2019 nën studion 20th Century Fox. Më herët po atë vit, Disney bleu kompaninë dhe së bashku me të edhe të drejtat për ekskluzivitetin “X-Men”.

Presidenti i Marvel Studios, Kevin Feige, deklaroi gjatë D23 se fansat duhet të presin edhe më shumë njoftime për kastin e filmit të ri, duke lënë të kuptohet se lista e aktorëve do të zgjerohet në vazhdim./KultPlus.com

Kur shkrimtarja zimbabviane Sue Nyathi ua prezantoi botuesve romanin e saj debutues The Polygamist, përgjigjja ishte se nuk kishte treg për një histori të tillë. Romani, i cili rrëfen historinë e një burri të martuar që krijon marrëdhënie dhe familje të tjera në fshehtësi, u refuzua nga botuesit. Por Nyathi nuk hoqi dorë. Ajo gjeti vetë redaktorin, daktilografistin dhe artistin e kopertinës dhe në vitin 2012 botoi 500 kopje.

Libri u shndërrua në një sukses të madh dhe më shumë se një dekadë më vonë u përshtat në një serial për Netflix. Produksioni është renditur në top 10-shen e serialeve më të shikuara të platformës në më shumë se 60 vende, ndërsa në Shtetet e Bashkuara ka arritur deri në vendin e dytë. Aktorja amerikane Taraji P. Henson ka treguar se seriali e mbajti tërësisht të përfshirë dhe se i pa të 22 episodet brenda një dite.

Pavarësisht titullit, Nyathi thekson se The Polygamist nuk është thjesht një histori për poligaminë. Tema është pjesë e historisë së saj familjare. Nga ana e nënës, familja e saj kishte jetuar për breza në martesa poligame. Gjyshi i saj kishte pesë gra, ndërsa stërgjyshi 11. Gjyshja e saj, gruaja e parë e gjyshit, ishte matriarkja e familjes dhe jetonte së bashku me gratë e tjera në një fermë.

Sipas Nyathit, në atë familje kishte rregulla dhe transparencë. Të gjithë e dinin se kush ishte kush dhe çfarë vendi kishte në familje. Problemi që ajo vëzhgoi më vonë ishte një formë krejt tjetër e poligamisë.

Kur ishte një grua e re që punonte në Harare, Nyathi vuri re burra që pretendonin se ishin në marrëdhënie monogame, por në të vërtetë kishin gra të tjera, shtëpi të tjera dhe familje të tjera që i mbanin të fshehta. Pikërisht kjo formë e fshehtë e marrëdhënieve u bë baza e romanit.

“Jam kundër mungesës së autonomisë”, shprehet Nyathi, duke sqaruar se nuk është kundër poligamisë si praktikë, por kundër mashtrimit dhe faktit që gratë nuk kanë mundësi të zgjedhin nëse duan të jenë pjesë e një marrëdhënieje të tillë.

Në qendër të historisë është Joyce, e cila beson se është martuar në një marrëdhënie monogame me Jonasin. Por burri i saj krijon familje të tjera në fshehtësi me tre gra të tjera. Joyce e kupton të vërtetën gradualisht, ndërsa sekretet shtohen dhe jetët e grave fillojnë të ndërthuren.

Një nga temat kryesore të historisë është pushteti dhe pyetja se kush ka mundësinë të marrë vendime brenda një marrëdhënieje. Jonasi është një biznesmen i pasur dhe i suksesshëm, ndërsa gratë që jetojnë dhe punojnë pranë tij janë ekonomikisht të varura prej tij. Joyce ka ndihmuar në ndërtimin e pasurisë së tij, por financat e saj mbeten në duart e bashkëshortit. E njëjta situatë shfaqet edhe te Matipa, një tjetër grua e Jonasit, e cila gjithashtu punon për të.

Kjo pabarazi ekonomike dhe sociale ua kufizon grave autonominë dhe i bën më të cenueshme. Seriali trajton edhe çështje të shëndetit seksual dhe HIV-it, duke treguar se sa e vështirë mund të jetë për një grua të negociojë seksin e sigurt kur nuk ka fuqi të barabartë në marrëdhënie.

Pikërisht kjo është një nga arsyet pse Nyathi beson se historia ka prekur kaq shumë gra. Në roman, rrëfimi vjen tërësisht nga këndvështrimi i grave që janë të martuara me Jonasin. Autorja thotë se donte t’u jepte atyre hapësirën për të shpjeguar pse kishin përfunduar në marrëdhënie me një burrë që nuk ishte besnik.

Pas publikimit të librit, gra të shumta i kanë shkruar autores për t’i treguar se e shohin veten te Joyce dhe gratë e tjera. Disa madje i kanë thënë se janë të martuara me një figurë të ngjashme me Jonasin dhe duan të largohen nga marrëdhënia.

Pas transmetimit të serialit, Amnesty South Africa publikoi gjithashtu udhëzime mbi abuzimin narcistik dhe hapat që gratë mund të ndërmarrin.

“Për disa njerëz, kjo nuk është thjesht një serial. Është realiteti i tyre. Është një pasqyrë që i vendoset shoqërisë përpara”, thotë Nyathi.

Seriali ka ngjallur edhe kritika. Në Kenia, një zyrtar publik kërkoi ndalimin e tij, duke argumentuar se produksioni e lidh poligaminë me tradhtinë, mashtrimin dhe abuzimin. Nyathi nuk është tërhequr nga qëndrimi i saj. Sipas saj, kulturat ndryshojnë dhe praktikat tradicionale mund të ndryshojnë apo të keqpërdoren me kalimin e kohës. Ajo thotë se seriali tregon pikërisht këtë realitet.

Për autoren, rëndësi ka edhe mënyra se si seriali paraqet Afrikën. Duke vendosur në qendër personazhe afrikanë të pasur dhe një familje që jeton mes biznesit dhe privilegjeve, historia sfidon stereotipet që shpesh e lidhin Afrikën vetëm me varfërinë.

Nyathi vlerëson gjithashtu faktin që seriali është xhiruar në gjuhën zulu. Sipas saj, një histori afrikane humbet një pjesë të pasurisë së saj kulturore kur rrëfehet vetëm në anglisht, ndërsa gjuhët lokale i japin historisë një dimension më autentik.

Suksesi i sotëm i Nyathit nuk erdhi brenda natës. Para se t’i përkushtohej plotësisht shkrimit, ajo punoi për gati dy dekada në sektorin financiar. Si analiste investimesh, ajo mësoi ta shihte shkrimin jo vetëm si pasion, por edhe si profesion dhe biznes.

The Polygamist u shkrua në mbrëmje, pasi ajo përfundonte punën. Në moshën 40-vjeçare, disa vite pas publikimit të romanit, ajo la karrierën në botën korporative për t’u bërë shkrimtare me kohë të plotë. Sot, në moshën 48-vjeçare, ajo thotë se njerëzit shpesh e quajnë një “sukses brenda natës”, por për të kjo nuk është e vërtetë.

“Njohja erdhi brenda natës, por puna është bërë gjatë shumë viteve dhe kam bërë shumë sakrifica”, thotë ajo.

Nyathi thekson se për shumë shkrimtarë afrikanë është e vështirë të jetojnë vetëm nga librat. Si nënë e vetme, ajo duhej të kujdesej për shkollimin e djalit të saj dhe njëkohësisht të gjente mënyra për të vazhduar të shkruante.

Ajo thotë se një libër mund të marrë dy, pesë apo edhe tetë vite për t’u përfunduar, ndërsa faturat vazhdojnë të paguhen. Për këtë arsye, shumë shkrimtarë duhet të mbajnë një punë tjetër për të financuar pasionin e tyre.

“Shkrimi është një luks që shumica e njerëzve nuk mund ta përballojnë”, shprehet ajo, duke shtuar se çmimi i kësaj vështirësie është edhe humbja e shumë zërave që nuk arrijnë kurrë të dëgjohen.

Ajo kritikon gjithashtu vështirësinë që hasin autorët afrikanë për ta bërë letërsinë e tyre të udhëtojë përtej kontinentit. Sipas saj, një shkrimtar afrikan i botuar nga një shtëpi botuese jashtë Afrikës ka më shumë gjasa të marrë vëmendje ndërkombëtare.

Përshtatja e The Polygamist për Netflix i ka dhënë Nyathit pikërisht atë lloj vëmendjeje që i kishte munguar gjatë më shumë se një dekade shkrimi. Ajo ka botuar katër romane dhe ka trajtuar shpesh tema sociale dhe politike.

Ndërsa po përfundon draftin e parë të një romani historik, të cilin e ka punuar gjatë dy viteve të fundit, Nyathi mbetet e bindur se gjithçka nis me një histori.

Këshilla e saj për gratë që kanë një libër brenda vetes, por nuk kanë para për ta shkruar apo botuar, është e thjeshtë: të fillojnë me një stilolaps dhe një copë letër dhe të shkruajnë për dashurinë ndaj historisë.

“Paratë nuk duhet të jenë motivimi. Dashuria është ajo që do t’ju japë forcë kur gjërat bëhen të vështira.”/KultPlus.com

Me mbylljen e edicionit të 25-të të DokuFest-it, mbyllet edhe një kapitull i “DOKUDAILY”, publikimit që gjatë festivalit ka sjellë në vëmendje njerëzit, historitë dhe përjetimet që qëndrojnë pas ekranit. Për numrin e nëntë dhe të fundit të këtij botimi, DokuFest ka zgjedhur të ndalet te zërat e disa prej grave që kanë qenë pjesë e rrugëtimit të festivalit, duke e përshkruar këtë përvojë përmes kujtimeve, ndryshimit dhe pasionit për dokumentarin.

“Dhe kështu, po shënojmë numrin e fundit të DOKUDAILY [9]”, shkruan DokuFest në një postim në Facebook, duke e mbyllur këtë cikël me rrëfimet e grave që e kanë bërë këtë edicion “më të mirë, të prekshëm dhe të fuqishëm”.

Një prej këtyre zërave është Alba, e cila prej 13 vitesh është pjesë e prodhimit të DokuFest-it. Për të, një nga gjërat më të rëndësishme që festivali nuk duhet të humbasë me kalimin e viteve është pikërisht guximi. Kur pyetet se çfarë shpreson të mos humbasë DokuFest-i, pavarësisht se sa shumë rritet, përgjigjja e saj është e prerë: “Guximin”.

Sipas Albës, edhe nëse festivali një ditë do të kishte vetëm 10 njerëz, një kinema dhe 30 filma, apo do të zhvillohej vetëm një herë në tre vjet, ai nuk duhet të ketë frikë. “Duhet gjithmonë të guxojë”, shprehet ajo, duke e kthyer guximin në një nga vlerat themelore të identitetit të DokuFest-it.

Në rrëfimet e publikuara në numrin e fundit shfaqet edhe Linda Lulla, drejtoreshë e festivalit, e cila e sheh rrugëtimin e saj paralel me atë të DokuFest-it. Për të, veçantia e këtyre viteve qëndron te mundësia për ta parë festivalin nga afër, për të qenë pjesë e ndryshimeve dhe e momenteve të rëndësishme që kanë shënuar zhvillimin e tij.

“Çdo hap përpara për festivalin ka qenë, në një mënyrë, edhe një hap përpara për mua”, rrëfen Lulla. Ajo thotë se ajo që ka mbetur e pandryshuar gjatë gjithë këtyre viteve është pasioni për DokuFest-in dhe bindja se ajo që bëjnë ka rëndësi.

Në një tjetër rrëfim, Vanesa e sheh festivalin përmes fotografisë dhe fytyrave të njerëzve. Përmes kamerës, ajo thotë se ka parë emocione të ndryshme ndaj DokuFest-it, nga njerëz që i njihte dhe me të cilët kishte afërsi, deri te fytyrat e të panjohurve. Te këta të fundit, ajo ka dalluar një nostalgji që e ka shtyrë të imagjinojë se si duhet të ketë qenë fillimi i DokuFest-it, një fillim që, siç e përshkruan ajo, është “më i vjetër se unë”.

Ndërsa Romina ndalet te marrëdhënia gjithnjë e më e paqartë mes përjetimit dhe dokumentimit. Në një kohë kur telefoni dhe kamera janë bërë pjesë e pandashme e përditshmërisë, ajo vëren se njerëzit shpesh e kapin menjëherë një moment të bukur për ta ruajtur. Dallimi, në rastin e saj, është se ajo që dokumenton përfundon përpara syve të rreth 25 mijë ndjekësve në Instagram.

Këto rrëfime e bëjnë numrin e fundit të “DOKUDAILY” më shumë sesa një publikim përmbyllës. Ai bëhet një lloj albumi i vogël kujtimesh për një festival që për 25 edicione ka ndryshuar bashkë me njerëzit që e kanë ndërtuar dhe me publikun që është rritur përkrah tij.

DokuFest, i cili këtë vit po shënon edicionin e 25-të nga 7 deri më 15 gusht, e mbyll kështu edhe “DOKUDAILY” me një mesazh të thjeshtë: “Deri herën tjetër: Fuqi dokumentarit!”. Një përshëndetje që nuk tingëllon si fund, por si premtim për një tjetër kapitull, në një festival që, siç kujton Alba, duhet të vazhdojë të guxojë./KultPlus.com

Filmi “Shame and Money” i regjisorit kosovar Visar Morina është shfaqur për herë të parë në rajon në kuadër të Festivalit të Filmit në Sarajevë.

Premiera u mbajt në Teatrin Kombëtar të Sarajevës, ndërsa filmi është pjesë e Programit Garues – Filmi Artistik, duke u bërë pjesë e garës së një prej festivaleve më të rëndësishme të filmit në rajon.

Në kastin kryesor të filmit janë Alban Ukaj, Astrit Kabashi, Flonja Kodheli, Kumrije Hoxha dhe Fiona Gllavica.

Pjesëmarrjen e filmit në festival e ka bërë të ditur Qendra Kinematografike e Kosovës përmes një publikimi në rrjetet sociale./KultPlus.com

Nën hijen e mureve shekullore të Kalasë së Ali Pashës, muzika mori një tjetër dimension në Porto Palermo, ku u zhvillua mbrëmja artistike “Tinguj jetë mes tokës dhe detit”.

Kompozitori Aulon Naçi solli për publikun krijimet e tij origjinale në piano, duke krijuar një atmosferë intime ku tingujt u ndërthurën me peizazhin e Jonit dhe historinë që mbart kalaja.

Përballë detit dhe brenda hapësirës së një monumenti me rëndësi të veçantë historike, koncerti krijoi një dialog të natyrshëm mes muzikës bashkëkohore dhe trashëgimisë kulturore. Tingujt e pianos u përhapën mes mureve të kalasë, duke e kthyer hapësirën historike në një skenë të gjallë artistike.

Mes të pranishmëve kishte edhe vizitorë të huaj, për të cilët koncerti u shndërrua në një përvojë ku muzika, historia dhe peizazhi shqiptar u takuan në të njëjtën mbrëmje. Edhe publiku vendas e priti me interes ndërthurjen e krijimtarisë bashkëkohore me elemente të frymëzuara nga tradita.

Një dimension të veçantë mbrëmjes i dha edhe bashkëpunimi i Aulon Naçit me violinistin dhe kompozitorin Olen Cesari, duke sjellë në skenë një komunikim muzikor mes dy artistëve.

“Tinguj jetë mes tokës dhe detit” u shfaq kështu si një përvojë ku arti nuk qëndroi i ndarë nga hapësira, por u bë pjesë e saj. Në Porto Palermo, mes gurëve të kalasë dhe tingujve që përplaseshin me qetësinë e Jonit, historia dhe muzika u takuan në një mbrëmje vere./KultPlus.com

“Nata e Mërgimtarëve”, poezi e Azem Shkrelit nga vëllimi “Lirikë me shi” (1994), e shkruar në varg të thyer. Vargjet e poetit takohen me mallin e atyre që jetojnë larg vendlindjes.

Natë njëqindvjeçe, hape librin tënd, shkruaj
Nga fundi i botës po të vijnë nipa plisbardhësh
Evropës t’i sjellin erë dheu, erë toke të jugut
Ujërat sonte do të flenë, ato s’do të flenë
Kokë më kokë për bukë e për luftë e për Londër
Zotër të mirë të mërgimit, mbushni shtambat
Pini verë të moçme ilire, pini e thuani Zonjë*
e qytetëruar, rrudhe kindin, bëj vend robit
të lirisë sate të madhërueshme, jepi pak nga
bukuria jote, lëre të të prekë me pendël të
shpendit të vet, me futë të saj të ta shkruajë
Evropën, Anadollin, Amerikën, natë njëqindvjeçare
Shkruaj, Mërgim Bardha, Mërgim Curri, Mërgim
Kelmendi, Mërgim Mërgimi, po të vijnë pa plisa
të bardhë, do të kthehen me koka të bardha./KultPlus.com

Të jetosh në një shtëpi që miliona njerëz e njohin nga televizori mund të duket si diçka e veçantë, por fama nuk sjell gjithmonë vetëm avantazhe. Për banorët e disa prej adresave më të njohura të serialeve televizive, turistët janë bërë pjesë e përditshmërisë, duke sjellë njëkohësisht të ardhura, mundësi të reja, por edhe probleme me privatësinë.

Shtëpia e Carrie Bradshaw në “Sex and the City”, rezidenca e Walter White në “Breaking Bad” apo shtëpia e personazhit Gwen në “Gavin and Stacey” janë kthyer në pika të njohura për fansat. Në disa raste, vizitorët janë aq të shumtë sa pronarët janë detyruar të marrin masa për të mbrojtur privatësinë.

Kate Fox jeton në një shtëpi që u shfaq për vite me radhë në serialin britanik “Emmerdale”, kur xhirimet zhvilloheshin në fshatin Esholt, në West Yorkshire. Ajo tregon se gjatë viteve ka pasur raste kur njerëzit kanë hyrë pa leje në pronë, kanë hapur dyert apo kanë parë nga dritaret.

“Gjatë Covid-it patëm shumë probleme me njerëz që thjesht hynin brenda”, tregon Fox, duke shtuar se edhe sot ndodhin raste të ngjashme.

Një situatë e njohur është ajo e shtëpisë së Walter White në “Breaking Bad”. Fansat udhëtonin deri te prona për të rikrijuar skenën ku një picë hidhet mbi çati, duke hedhur vetë pica në çatinë e shtëpisë. Për të mbrojtur pronën, pronarët vendosën një gardh rreth dy metra të lartë, por edhe kjo nuk i ndaloi të gjithë vizitorët.

Edhe ndërtesa e lidhur me Carrie Bradshaw në “Sex and the City” u përball me fluks të madh turistësh. Vizitorët mblidheshin para saj gjatë gjithë ditës, fotografonin, filmonin për rrjetet sociale dhe në disa raste shqetësonin banorët. Për këtë arsye, pronari vendosi një portë për të kufizuar hyrjen.

Por jo të gjithë pronarët e shohin famën si problem. Glenda Kenyon, e cila jeton në Barry të Uellsit në shtëpinë që në “Gavin and Stacey” paraqitet si banesa e Gwen, vendosi ta shndërrojë vëmendjen e fansave në një mundësi.

Fillimisht ajo nuk e kuptonte pse njerëzit dëshironin të shikonin shtëpinë. Më vonë vendosi ta hapte atë për vizitorët dhe sot banesa është kthyer në një atraksion të vogël të lidhur me serialin. Brenda saj gjenden suvenire, objekte të lidhura me personazhet dhe një hapësirë për fotografi.

Vetëm gjatë vitit të kaluar, Kenyon priti 168 autobusë me turistë. Për të, kjo përvojë ka pasur edhe një ndikim personal.

“Përpara isha shumë e vetmuar. Jashtëzakonisht e vetmuar”, rrëfen ajo, duke treguar se takimet me vizitorët e kanë ndihmuar të bëhet më e hapur dhe të krijojë miqësi të reja.

Një tjetër shembull vjen nga “Ted Lasso”, i cili ka ndryshuar ndjeshëm një pjesë të Richmond-it në Londër. Lokalet dhe bizneset e zonës kanë përfituar nga popullariteti i serialit, ndërsa disa prej tyre janë kthyer në ndalesa të rregullta për fansat.

The Prince’s Head, lokali që në serial paraqitet si pub-i i preferuar i Ted Lasso-s, tani pret rreth 150 deri në 200 turistë në ditë. Vizitorët vijnë jo vetëm nga SHBA-ja, por edhe nga Gjermania, Australia, Japonia dhe vende të tjera.

Reece Kent, menaxheri i lokalit, thotë se fillimisht nuk e kishte imagjinuar se seriali do të sillte kaq shumë njerëz. Lokali ka krijuar një hapësirë të posaçme për fansat, ndërsa një nga vendet më të kërkuara është tavolina ku Ted Lasso zhvillonte biseda me Coach Beard.

Fama e serialit ka sjellë edhe situata humoristike. Për shkak se një prej personazheve kryesore quhet Roy Kent, një turist kishte krijuar teorinë se personazhi ishte bazuar te menaxheri i pub-it, i cili gjithashtu quhet Kent. Në fund, vizitori u bind se personazhi ishte frymëzuar nga ish-futbollisti Roy Keane.

Fama televizive mund të ndikojë edhe në vlerën e pronave. Shtëpia e Walter White në “Breaking Bad” u shit për 1.3 milionë dollarë, shumë më tepër se vlera e zakonshme e pronave përreth. Edhe disa prej shtëpive të përdorura në “Gavin and Stacey” janë blerë nga fansa të serialit, ndërsa në një rast pronarët kanë ruajtur edhe mobiliet origjinale.

Për familjen Fox, lidhja me “Emmerdale” pati edhe një rëndësi tjetër. Në një moment kur ata rrezikonin të humbnin shtëpinë, aktorja Leah Bracknell, e njohur për rolin e Zoe Tate në serial, ndihmoi që historia e tyre të bëhej publike. Në fund, familja arriti ta blinte pronën nga këshilli lokal.

Megjithatë, fama nuk është gjithmonë e lehtë për t’u përballuar. Disa banorë që janë zhvendosur në zona të njohura nga serialet e kanë pasur të vështirë të përshtaten me praninë e vazhdueshme të turistëve dhe ndërhyrjen në jetën private.

Për të tjerë, përvoja ka qenë krejt ndryshe. Glenda Kenyon thotë se është krenare për faktin që shtëpia e saj është bërë pjesë e historisë së “Gavin and Stacey” dhe se vizitorët i kanë ardhur nga vende të ndryshme të botës.

“Sa herë që e shoh serialin, them: ‘Ajo është e imja!’”, shprehet ajo.

Në fund, për banorët e këtyre adresave, të jetosh në një vend të famshëm nga televizioni do të thotë të bashkëjetosh me një lloj të pazakontë turizmi. Për disa është një ndërhyrje e vazhdueshme në privatësi, ndërsa për të tjerë është shndërruar në një mundësi për të njohur njerëz, për të krijuar të ardhura dhe për t’i dhënë një histori të re shtëpisë së tyre./KultPlus.com

Më 15 gusht, besimtarët e krishterë i drejtohen kishave dhe manastireve kushtuar Shën Mërisë, në një ditë të shënuar nga lutjet, pelegrinazhet dhe traditat fetare. Festa, e njohur si “Fjetja e Hyjlindëses”, është ndër kremtimet më të rëndësishme të kalendarit të krishterë.

Sipas traditës, kjo ditë lidhet me përfundimin e jetës tokësore të Shën Mërisë dhe bashkimin e saj me Birin në botën e përjetshme. Për besimtarët, 15 gushti është një moment përkushtimi shpirtëror, ndërsa kremtimi paraprihet nga një periudhë dyjavore kreshme dhe agjërimi.

Në Shqipëri, kjo festë shoqërohet me pelegrinazhe në një sërë objektesh fetare që mbajnë emrin e Hyjlindëses. Një prej tyre është Manastiri dhe Kisha e “Fjetjes së Hyjlindëses” në Apoloni, një kompleks me rëndësi të veçantë fetare, historike dhe kulturore.

I vendosur mbi një kodër në Parkun Arkeologjik të Apolonisë, kompleksi ofron një peizazh ku ndërthuren trashëgimia e lashtësisë, hapësirat e Myzeqesë dhe pamja drejt detit Adriatik. Kisha dhe manastiri përbëjnë një prej dëshmive më interesante të trashëgimisë kishtare në vend.

Ndërtimi i manastirit mendohet të ketë nisur gjatë shekullit XIII, ndërsa në strukturën e tij janë përdorur edhe materiale nga periudha shumë më të hershme. Blloqe guri të marra nga shkallaret e amfiteatrit dhe rrënoja të tjera të lashtësisë dëshmojnë për ndërthurjen e shtresave të ndryshme historike në këtë monument.

Figura e Shën Mërisë zë një vend të rëndësishëm edhe në artin kishtar shqiptar. “Fjetja e Hyjlindëses”, “Lindja e Virgjëreshës” dhe “Hyrja e saj në Tempull” janë ndër temat që janë përjetësuar në afresket e kishave ortodokse në zona të ndryshme të vendit.

Kremtimi i 15 gushtit nuk kufizohet vetëm te tradita ortodokse. Kjo ditë shënohet edhe nga komunitetet katolike dhe protestante në vende të ndryshme të botës, duke e bërë festën e Shën Mërisë një prej momenteve më të rëndësishme të traditës së krishterë./KultPlus.com

Producentja dhe aktorja kosovare Ftesa Hazrolli do të përfaqësojë projektin filmik turk “The Battle of Hedgehogs” (Kirpilerin Savaşı) në një prej platformave të rëndësishme të industrisë evropiane të filmit. Projekti është përzgjedhur zyrtarisht në WIP Europa, pjesë e edicionit të 74-të të San Sebastián International Film Festival, që zhvillohet në Spanjë.

Pjesëmarrja në WIP Europa shënon një etapë të rëndësishme për filmin, i cili ndodhet në fazën e post-produksionit. Platforma u krijon projekteve të përzgjedhura mundësinë të prezantohen përpara producentëve, distributorëve, sales agents, blerësve dhe profesionistëve të tjerë të industrisë, duke synuar sigurimin e mbështetjes së nevojshme për përfundimin dhe qarkullimin ndërkombëtar të tyre.

Gjatë ditëve të aktivitetit, Hazrolli do të zhvillojë takime me përfaqësues të industrisë dhe partnerë potencialë, ku do të prezantojë projektin dhe do të kërkojë mundësi për përfundimin dhe shpërndarjen e tij në tregun ndërkombëtar.

Me regji të Tayfur Aydın dhe prodhuar nga MTA Film Yapım, “The Battle of Hedgehogs” është një projekt me të cilin Hazrolli është angazhuar që në fazat e para të zhvillimit. Ajo është pjesë e filmit si producente, ndërsa në ekran interpreton një prej vajzave të familjes që qëndron në qendër të historisë.

Në fokus të filmit është historia e një gruaje të re, e cila pas vdekjes së babait kërkon të drejtën e saj mbi një pjesë të trashëgimisë familjare, të mohuar për vite me radhë. Kërkesa e saj për pronën hap një konflikt të thellë brenda familjes, duke vendosur përballë traditat patriarkale dhe luftën e grave për të drejtat e tyre dhe barazinë.

Në kastin e filmit janë përfshirë edhe aktorë të njohur të kinemasë dhe televizionit turk, ndërsa projekti ka ndërtuar gradualisht një rrugëtim ndërkombëtar përmes disa platformave të zhvillimit dhe industrisë së filmit.

Përpara përzgjedhjes në San Sebastián, “The Battle of Hedgehogs” është prezantuar në Apulia Film Forum në Itali dhe në TRT 12 Punto në Turqi, ku projekti është vlerësuar me çmim gjatë fazës së zhvillimit. Më vonë, ai është rikthyer në TRT 12 Punto edhe në fazën Work in Progress.

Në WIP Europa, filmi do të garojë për WIP Europa Industry Award dhe WIP Europa Award, duke pasur mundësinë të përfitojë mbështetje profesionale për përfundimin e filmit dhe hapjen e rrugës drejt tregut ndërkombëtar.

Për Ftesa Hazrollin, pjesëmarrja në San Sebastián përfaqëson një tjetër hap në rrugëtimin e saj ndërkombëtar, duke bashkuar dy dimensionet e aktivitetit të saj në film, atë të producentes dhe të aktores. Përmes kompanisë së saj Film Station, ajo është e angazhuar në produksion dhe distribuim, me fokus në krijimin e urave mes projekteve filmike dhe industrisë ndërkombëtare.

San Sebastián International Film Festival 2026 do të mbahet nga 18 deri më 26 shtator, ndërsa programi WIP Europa do të zhvillohet nga 21 deri më 23 shtator./KultPlus.com

Ritmet e muzikës dhe atmosfera festive shoqëruan “Solar Music Festival”, eventin veror që solli një tjetër moment argëtimi në Sarandë, në kulmin e sezonit turistik.

Pamje nga festivali u ndanë në rrjetet sociale nga kryeministri Edi Rama, duke përcjellë disa prej momenteve të mbrëmjes dhe energjinë e publikut. Të rinj, vizitorë dhe të apasionuar pas muzikës iu bashkuan atmosferës, ndërsa muzika u bë pjesë e një nate të gjallë në qytetin bregdetar.

“Solar Music Festival” vjen në kuadër të aktiviteteve muzikore dhe kulturore që zhvillohen gjatë verës në destinacionet turistike të Shqipërisë. Përtej argëtimit, evente të tilla i japin sezonit turistik një dimension të veçantë, duke krijuar hapësira ku vizitorët mund të shijojnë muzikën dhe jetën e natës krahas bukurive natyrore të bregdetit.

Saranda vijon të jetë ndër destinacionet më të frekuentuara të Rivierës Shqiptare, veçanërisht gjatë muajve të verës. Krahas plazheve dhe peizazheve bregdetare, qyteti ofron një kalendar të pasur me koncerte, festivale dhe aktivitete të ndryshme që tërheqin një numër të madh vizitorësh.

Në këtë atmosferë, “Solar Music Festival” solli tingujt, ritmet dhe energjinë e një nate vere, duke i dhënë sezonit turistik në Sarandë edhe një tjetër arsye për të festuar./KultPlus.com

Madonna nuk do të jetë pjesë e Glastonbury Festival në vitin 2027, ka konfirmuar organizatorja Emily Eavis, duke i dhënë fund spekulimeve për një debutim të këngëtares në festivalin britanik.

Eavis bëri të ditur se tre artistët kryesorë të edicionit të vitit të ardhshëm tashmë janë rezervuar, por emrat e tyre nuk janë bërë publikë. E pyetur nëse Madonna është një prej tyre, ajo u përgjigj: “Jo, definitivisht nuk është Madonna.”

Organizatorja nuk dha detaje nëse Taylor Swift mund të jetë pjesë e formacionit, duke zgjedhur të mos komentojë më tej. Ajo gjithashtu theksoi se shumica e spekulimeve që qarkullojnë për Glastonbury nuk rezultojnë të sakta.

Thashethemet për pjesëmarrjen e Madonnës nisën në qershor, pasi këngëtarja deklaroi se po planifikonte “diçka më të madhe” në Mbretërinë e Bashkuar gjatë verës së ardhshme.

Ndërkohë, Madonna vazhdon të jetë aktive në muzikë. Bashkëpunimi i saj me Kylie Minogue, “Love Sensation”, debutoi në vendin e tetë në klasifikimin britanik, duke u bërë kënga e saj me renditjen më të lartë në Mbretërinë e Bashkuar në 17 vitet e fundit.

Me këtë sukses, Madonna ka arritur në 65 këngë në Top 10 britanik, duke forcuar rekordin e saj si artistja femër me më shumë këngë në këtë klasifikim./KultPlus.com

Një rikthim i veçantë në qytetin e origjinës, me këngët e grupit dhe kujtimin e Gent Demaliajt. Lezha u kthye për një mbrëmje në një pikë takimi për “Djemtë e Detit”, grupin që dikur i dha zë një prej kapitujve më të dashur të muzikës shqiptare. Pas 25 vitesh, anëtarët e grupit u ngjitën sërish në skenë, duke sjellë për publikun këngët që shënuan vitet e tyre të para.

Rikthimi nuk ishte thjesht një koncert. Ishte një përballje me kohën dhe me kujtimet që kanë mbetur pas. Në sallë u ndërthurën emocionet e atyre që i kishin ndjekur që në fillimet e tyre me një brez më të ri që tashmë i njeh këngët e grupit si pjesë të trashëgimisë muzikore shqiptare.

Në qendër të kësaj mbrëmjeje ishte edhe kujtimi i Gent Demaliajt, një prej figurave më të rëndësishme të “Djemve të Detit”. Prania e tij u ndje përmes këngëve dhe kujtimeve, duke i dhënë rikthimit një dimension të veçantë emocional.

Anëtarët e grupit, që sot jetojnë në vende të ndryshme të botës, u mblodhën sërish në Lezhë, qytetin që lidhet me fillesat e tyre muzikore. Nëpërmjet repertorit të tyre, ata rikthyen atmosferën e një kohe kur muzika e “Djemve të Detit” dëgjohej nga një brez i tërë.

Për publikun, nata ishte një mundësi për të rijetuar këngët e dikurshme, ndërsa për grupin një kthim te rrënjët. Një takim ku distanca dhe vitet dukeshin sikur humbnin përballë muzikës.

Pas 25 vitesh, “Djemtë e Detit” nuk u kthyen thjesht për të kënduar këngët e tyre. Ata sollën me vete një histori, një miqësi dhe kujtimin e një kohe që vazhdon të jetojë nëpërmjet muzikës./KultPlus.com