Partitë tona po vdesin nga gënjeshtrat e tyre
Nga Ben Andoni
Ka mbaruar idili i viteve tĂ« para tĂ« demokracisĂ« pĂ«r partitĂ« politike, sidomos nĂ« ShqipĂ«ri, kur deri mĂ« atĂ«herĂ« ekzistonte vetĂ«m Partia e PunĂ«s dhe simbolika e saj, si subjekt i barabartĂ« me shtetin. TashmĂ«, pĂ«rveç dy partive kryesore dhe fare pak tĂ« tjerĂ«ve qĂ« i mbijetuan dhe 11 Majit 2025, dhjetĂ«ra tĂ« tjerĂ«t pĂ«rbĂ«jnĂ« thjesht statistika pĂ«r emrat dhe sidomos adresat qĂ« nĂ« jo pak raste as nuk identifikohen. NĂ« zgjedhjet e fundit tĂ« PĂ«rgjithshme, u regjistruan plot 53 parti politike, kuptohet se pragun e kaluan mĂ« pak formacione se gishtat e njĂ« dore, ndaj kĂ«tej e tutje ato janĂ« thjesht pjesĂ« e historisĂ« sĂ« zgjedhjeve sesa kanĂ« ndryshuar diçka pĂ«r vendin. NĂ« fakt, e gjithĂ« historia jonĂ« politike e pas viteve â90 mblidhet rreth 2 partive kryesore PS dhe PD dhe pastaj pak tĂ« tjerave, tĂ« cilat mezi e kanĂ« kaluar pragun, disa herĂ« falĂ« dhe koalicioneve dhe aleancave tĂ« zgjuara. TashmĂ«, historia e tyre Ă«shtĂ« fashitur. Ajo qĂ« i dallon Ă«shtĂ« zgjuarsia qĂ« pĂ«rkthehet shpesh si shkelja e moralit pĂ«r tĂ« maksimalizuar votĂ«n nĂ« interes tĂ« pushtetit. Paradokset dhe çudirat nuk mbarojnĂ« kĂ«tu. Nuk harrohet lĂ«vizja e PD-sĂ« nĂ« zgjedhjet e dikurshme lokale, kur futi nĂ« thesin e saj komunistĂ«t, bash partia e tĂ« persekutuarve qĂ« mbahej me kauzĂ«n e anti-komunizmit! PS-ja sot Ă«shtĂ« nĂ« njĂ« sulm pĂ«r tĂ« rekrutuar kĂ«do qĂ« ka lidhje me PD-nĂ«, âtĂ« DjathtĂ«â tĂ« tjerĂ« apo PartinĂ« e LirisĂ« dhe qĂ« mund tâi shĂ«rbejĂ«. Rekrutimi i shumĂ« emrave opozitarĂ« tĂ« rreshtit tĂ« dytĂ« e tĂ« tretĂ«, nĂ« javĂ«t e fundit, kanĂ« treguar mĂ«nyrĂ«n sesi e pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« politikanĂ«t publikun e tyre. PĂ«r hir tĂ« sĂ« vĂ«rtetĂ«s, pushteti Ă«shtĂ« qĂ«llim dhe kjo i bĂ«n tek PS-ka tĂ« mos kenĂ« skrupuj. Dhe, nĂ«se pĂ«r ta Ă«shtĂ« normalitet pĂ«r publikun Ă«shtĂ« kthyer nĂ« angari dhe konfuzion i plotĂ« mendor. Reformat qĂ« nisin mbeten nĂ« parlament si kjo e fundit pĂ«r ReformĂ«n Zgjedhore dhe atĂ« Territoriale. Konflikti i stisur kinse nuk shuhet. Veçse, kur shikon mĂ« tutje dhe njeh realitetin tonĂ« e kupton rrjetin e tarafeve, korrupsionit dhe emrat qĂ« bashkĂ«punojnĂ« nga tĂ« dy anĂ«t dhe ndĂ«rgjegjĂ«sohesh se funksionalizimi i shtetit dhe demokracia janĂ« thjesht slogane nĂ« vende si tonat. TashmĂ« jemi mes tĂ« ashtuquajturĂ«s paaftĂ«si e politikĂ«s pĂ«r tĂ« sendĂ«rtuar vizione dhe âkrizĂ«s sĂ« sistemitâ. Sot, njerĂ«zit, ngado, po humbin edhe kuptimin e partive dhe nevojĂ«n pĂ«r to. Ish-presidenti i fundit Ramiz Alia u pĂ«rpoq tĂ« bĂ«nte njĂ« diversion âinteresantâ, duke i paraqitur asokohe organizatat e masave, siç quheshin, si grupime elektorale. Eksperimenti nuk shkoi. Sot, regjimi partiak kudo nĂ« botĂ« po merr goditje tĂ« mĂ«dha dhe madje pĂ«r vetĂ« konceptin e identifikimit tĂ« partisĂ«. Studiuesi i njohur i politikĂ«s Xhovani Sartori e pĂ«rcaktonte kĂ«shtu formacionin politik: âNjĂ« parti Ă«shtĂ« njĂ« grup politik i identifikuar me njĂ« etiketĂ« zyrtare qĂ« paraqitet nĂ« zgjedhje dhe Ă«shtĂ« e aftĂ« tĂ« vendos nĂ«pĂ«rmjet zgjedhjeve kandidatĂ«t nĂ« poste publikeâ. PĂ«rcaktimi i tij ndan kriteret mĂ« rigoroze tĂ« identifikimit tĂ« njĂ« formacioni pĂ«rballĂ« organizimeve tĂ« tjera qĂ« synojnĂ« tĂ« kryejnĂ« veprimtari politike. Por janĂ« lĂ«vizjet politike tashmĂ« qĂ« po duken si alternativa. âVetĂ«vendosjaâ e tregoi nĂ« KosovĂ«, nĂ« ShqipĂ«ri tĂ« rinjtĂ« po kanalizohen nĂ« LĂ«vizje politike. Tek e fundit nuk Ă«shtĂ« mĂ« e pathĂ«nĂ«: PartitĂ« politike sot janĂ« pĂ«rgjithĂ«sisht jopopullore dhe nuk besohen prej publikut tĂ« gjerĂ«. Rasti i ShqipĂ«risĂ«, ku votojnĂ« mĂ« pak se 50% e popullatĂ«s nuk ndryshon me Ballkanin, ku shkalla e votimit Ă«shtĂ« e njĂ«jtĂ« dhe madje edhe mĂ« e ulĂ«t. NjĂ« anketĂ« mbi qĂ«ndrimet e publikut ndaj demokracisĂ« nga Fondacioni pĂ«r Inovacion Politik (Fondapol) sĂ« bashku me Institutin NdĂ«rkombĂ«tar Republikan (IRI), e cila u publikua nĂ« vitin 2021, tregoi se: PartitĂ« politike u dalluan si institucionet mĂ« pak tĂ« besuara globalisht nĂ« botĂ«n demokratike, me vetĂ«m 27% tĂ« besimit tĂ« pĂ«rgjithshĂ«m kundrejt 73% mosbesim. PartitĂ« ishin shumĂ« mĂ« tĂ« pabesueshme sesa parlamenti (42 % besim kundrejt 58% mosbesim), qeveria (43 % kundrejt 57 %), media (44 % kundrejt 56%) ose sindikatat (48 % kundrejt 52 %), institucionet e tjera qĂ« kishin mĂ« shumĂ« mosbesim sesa besim. PolitologĂ«t shohin me shqetĂ«sim se partitĂ« politike: jo vetĂ«m qĂ« nuk u besohet si institucione, por anĂ«tarĂ«simi i tyre duket se ka arritur nĂ« nivelet mĂ« tĂ« ulĂ«ta historike. Dikur Partia Konservatore e MbretĂ«risĂ« sĂ« Bashkuar mund tĂ« krenohej me rreth 1.5 milion anĂ«tarĂ« tĂ« partisĂ« nĂ« mesin e viteve 1970, kurse tashmĂ« mezi e kalon pragun e dyqind mijĂ« anĂ«tarĂ«ve! NĂ« ShqipĂ«ri kĂ«tĂ« e shikon nga mungesa e identifikimit tĂ« bazĂ«s tek PD-ja por edhe shuarja e organizatave tĂ« dikurshme tĂ« PS-sĂ« nĂ« formĂ« kapilare, ku rrihej mendimi ndryshe dhe pĂ«rcillej zĂ«ri i masave, pĂ«r tâia lĂ«nĂ« vendin patronazhistĂ«ve. TĂ« dyja tashmĂ« janĂ« larg ideologjive bazĂ«, TĂ« MajtĂ« apo tĂ« DjathtĂ«.
âRĂ«nia e partive politike Ă«shtĂ« pjesĂ« e njĂ« trendi shoqĂ«ror afatgjatĂ« (Qendra Martens, 2021)  qĂ« lidhet me ndryshime mĂ« themelore qĂ« kanĂ« ndikuar nĂ« shoqĂ«ritĂ« evropiane, duke pĂ«rfshirĂ« rolin nĂ« rĂ«nie tĂ« ideologjive, atomizimin e shoqĂ«rive dhe dobĂ«simin e rrjeteve tĂ« vjetra shoqĂ«rore qĂ« pĂ«rbĂ«nin ekosisteme tĂ« tĂ«ra shoqĂ«rore, nga tĂ« cilat partitĂ« politike ishin vetĂ«m njĂ« aspektâ, shprehen nĂ« shkrimin e tyre âUnloved but Indispensable: Political Parties in Europeâ (TĂ« padashura por tĂ« domosdoshme: PartitĂ« Politike nĂ« EvropĂ«), autorĂ«t Paul Mccarthy, Thibault Muzergues dhe Patrick Quirk. Studiuesit e mĂ«sipĂ«rm shikojnĂ« trendin tĂ« lidhur me individualizmin e viteve â80, element qĂ« i ka bĂ«rĂ« qytetarĂ«t e tyre mĂ« pak tĂ« vetĂ«dijshĂ«m pĂ«r pĂ«rkatĂ«sinĂ« e tyre nĂ« njĂ« familje politike, ose nĂ« njĂ« klasĂ« tĂ« caktuar shoqĂ«rore, dhe si rezultat konkludojnĂ« ata: identitetet e tyre politike janĂ« bĂ«rĂ« mĂ« fluide, duke rezultuar nĂ« mĂ« pak besnikĂ«ri ndaj partive ose platformave dhe mĂ« shumĂ« mbĂ«shtetje pĂ«r njĂ« personalitet tĂ« caktuar, argumentojnĂ« ata. Por duket se lufta mĂ« e madhe ndaj partive ashtu si edhe pĂ«r shoqĂ«rinĂ« Ă«shtĂ« rritja e fuqisĂ« sĂ« internetit dhe mediave sociale nĂ« vitet 2000 dhe 2010. TashmĂ« nuk mund tĂ« flitet mĂ« pĂ«r projekte afatgjata tĂ« partive politike, qĂ« do tĂ« thotĂ« respekt tĂ« ideologjisĂ« sĂ« tyre, pĂ«rshtatja nĂ« interesa globale dhe paraqitja e kandidatĂ«ve pĂ«r tĂ« mbrojtur kĂ«to interesa dhe ideologji nĂ« zgjedhje me qĂ«llim ushtrimin e pushtetit nĂ« emĂ«r tĂ« parimeve ose pĂ«r tĂ« mirĂ«n e pĂ«rgjithshme. Kjo  sâka rĂ«ndĂ«si. Jeta Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« njĂ« Big Brother dhe vetĂ« ekzistenca e partive e parĂ«ndĂ«sishme pĂ«r politikĂ«n moderne. Ikjet e individĂ«ve nga partia nĂ« parti nuk janĂ« mĂ« tren dhe as çudi.
Ndaj, gjithnjë e më shumë  po flitet për shuarjen e partive politike dhe ide të reja në një epokë të mediave sociale, ku ideja është se tashmë nga centralizimi po kalohet në organizimin e drejtuar të një decentralizimi politik. Dhe rezultati: Indekset e Lirisë dhe Prosperitetit të Këshillit Atlantik shfaqin se liria politike në Evropë ka rënë vazhdimisht, kurse rasti grek me rënien e partive historike; e ndoqi Franca me ndryshimin historik, ku dy partitë që dominuan jetën politike të vendit në vitet 2000 dhe fillim të viteve 2010, respektivisht Partia Socialiste (PS) dhe Republikanët (LR), u eliminuan brenda një vit të vetëm zgjedhor (2017) nga Emmanuel Macron. Në zgjedhjet presidenciale të vitit 2022, pjesa e tyre e përbashkët e votave në raundin e parë ishte pak më shumë se 6 %.
NĂ« thelb, partitĂ« politike duhet tĂ« zgjidhnin si duhet elementin e pĂ«rfaqĂ«simit nĂ« njĂ« sistem politik tĂ« drejtĂ« demokratik. Madje, as njĂ« lĂ«vizje nuk e arrin dot, por rasti i ShqipĂ«risĂ« dhe vende rishtare nĂ« demokraci ka treguar se ky element nuk funksionon mĂ«. Kjo ka sjellĂ« pa fund pasoja negative. Kjo Ă«shtĂ« edhe arsyeja pse sot gjithmonĂ« e mĂ« shumĂ« ka çoroditje dhe shqetĂ«sim pĂ«r rolin e partive politike nĂ« njĂ« sistem demokratik dhe nĂ« rastin shqiptar po tregojmĂ« sesi PS dhe PD nuk i pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« mĂ« fare zgjedhĂ«sit e tyre, por thjesht ata qĂ« kanĂ« interes tek ato. Xhon Arbuthnot, polimati skocez e thoshte mĂ« qartĂ« shekuj mĂ« parĂ«, kur nuk mendohej ndonjĂ«herĂ« fuqia e partive politike: âTĂ« gjitha partitĂ« politike vdesin mĂ« nĂ« fund duke gĂ«lltitur gĂ«njeshtrat e tyreâ.  (Homo Albanicus)
Â