âKatedralja jonĂ« me kunja dhĂ«mbĂ«shâ
Nga Ben Andoni
ShqipĂ«ria Ă«shtĂ« e zhytur nĂ« njĂ« krizĂ« shumĂ« dimensionale, ku po mungojnĂ« idetĂ« e qarta pĂ«r ringjallje. NĂ« momentin qĂ« kriza e individit brenda shoqĂ«risĂ« (edhe tonĂ«s) po jeton njĂ« nga kulmet e saj, jo pak herĂ« studiues dhe njerĂ«z tĂ« interesuar po i drejtohen tĂ« shkuarĂ«s pĂ«r tĂ« gjetur mĂ«sime tĂ« vlefshme shpĂ«timi. Asokohe nuk gjendej e aplikuar inteligjenca artificiale, ashtu si dhe mundĂ«sitĂ« e pafundme qĂ« ofrohen nĂ« kĂ«tĂ« kohĂ«, e cila po na rezulton me kufizime shumĂ« tĂ« mĂ«dha tĂ« tipit ekzistencial. Njeriu i sotĂ«m Ă«shtĂ« gjithnjĂ« e mĂ« shumĂ« i braktisur nga shoqĂ«ria, pushteti politik dheâŠmbi tĂ« gjitha vetvetja. ShqiptarĂ«t qĂ« kanĂ« jetuar nĂ« disa regjime ekonomike-shoqĂ«rore nĂ« harkun e njĂ« shekulli po e ndjejnĂ« njĂ«soj si ngado nĂ« botĂ«. QĂ« nga izolimi i skajshĂ«m politik dhe varfĂ«ria mĂ« zgrip e disa kohĂ«rave, tashmĂ« po jetojmĂ« nĂ« kohĂ«n e njĂ« liberalizmi qĂ« Ă«shtĂ« nĂ« dekadencĂ«n e vet tĂ« madhe, bashkĂ« me zhgĂ«njimin e plotĂ« tĂ« vlerave qĂ« solli. ShqiptarĂ«t qĂ« prej pathosit dhe frikĂ«s dikur zinin radhĂ« pĂ«r tĂ« votuar njĂ« kandidat tĂ« konfirmuar nga regjimi, sot mezi shkojnĂ« tĂ« votojnĂ« pĂ«r kandidatin e tyre. Ne qĂ« dikur nuk njihnim as konceptet bazĂ« politike dhe ato tĂ« funksionimit parlamentar, bashkĂ« me shumĂ« nga teoritĂ« moderne nĂ« sociologji, ishim pothuaj tĂ« zbrazĂ«t nga njohuritĂ« filozofike dhe dijetarĂ«t e saj, sot mĂ«tojmĂ« (pĂ«rmes qeveritarĂ«ve) se jemi nĂ« kulmimin tonĂ« dhe mund tĂ« jemi tĂ« barabartë kudo nĂ« GlobalizĂ«m.
Veçse, pa e gëzuar si duhet demokracinë, e cila nuk e përmirësoi ashtu si ëndërrohej jetën tonë, po përballemi me injorimin e saj prej elitave politike dhe autokracinë e pamatë të liderëve tanë. Mes tyre, kryeministri aktual, Rama nuk ka përballë asnjë mekanizëm që e kontrollon Ekzekutivin e tij, ashtu si ai vetë nuk tregon ndonjë lloj respekti në parlament. Ku për hir të së vërtetës, normat normale të sjelljes prej vitesh anashkalohen fare normalisht. Interesi i vetëm i deputetëve është e mbetet se kush do të penetrojë dhe të mbetet në orbitën, ku kryetari e zgjedh të jetë pjesë e shpurës së tij që ka në dorë çdo gjë në vend: Pasuri, favore dhe mundësi. Të tjerët janë thjesht numërorë. Ndaj, fakti është se shumë nga elita e sotme politike as nuk e sheh normalitetin e shtetit. Ky është caku, ku mbetën pozita dhe ironikisht edhe opozita.
NĂ« kĂ«tĂ« boshnajĂ« mungese demokracie, njĂ« pjesĂ« e opozitĂ«s po mundohet tĂ« rigjenerohet brenda vetes. E lavdĂ«rueshme sepse Ă«shtĂ« njĂ« hap ndryshe nga ajo qĂ« pĂ«rcjell sot opozita e PD-sĂ«, anipse ende e pamundur pĂ«rballĂ« reflektimit tĂ« shoqĂ«risĂ«. E mbytur nĂ« apatinĂ« e tĂ« pĂ«rditshmes, nĂ« gjĂ«rat qĂ« nuk ndryshojnĂ«, mungesĂ«n e meritokracisĂ« dhe karrierĂ«s, nĂ« mosndĂ«shkimin e njerĂ«zve qĂ« kanĂ« pĂ«rvetĂ«suar shuma tĂ« paimagjinueshme, shoqĂ«ria e sotme nuk gjen dot forca tĂ« reagojĂ«âŠpĂ«r ndryshimin. NdĂ«rtimi i Katedrales sonĂ« tĂ« vlerave duket e pamundur. TĂ« gjithĂ« e shohin nĂ« mĂ«ndje, por askush nuk Ă«shtĂ« i aftĂ« ta nisi ndĂ«rtimin.
Ca më keq akoma, Populizmi i majtë shqiptar që manifestohet sot nga PS-ja, e ka shtuar prapambetjen demokratike në vend dhe cinizimin funksional. Ashtu si ashpërsia e gjuhës së PD-së dhe mosrespektimi i institucioneve ka dërrmuar besimin normal të ndryshimit. Pa harruar reformimin e partive në përgjithësi dhe mungesën e demokracisë së brendshme që duket si utopi. Kryetarët kanë pushtet si providenca mes komuniteteve të tyre. Qysh para zgjedhjeve, kryeministri Rama të thotë gati me siguri matematike sesa vende fiton në parlament. Dhe, ashtu ndodhi në dy zgjedhjet e fundit!!! Ndërkohë që Drejtësia me dobësinë e vet po lejon ndikim të pakontrolluar nga emra të favorizuar të biznesit dhe të ashtuquajturat elitat politike. Rasti i Shqipërisë tregon se përballemi me një sistem, ku mbështetja e votuesve sigurohet përmes patronazhit, në vend të shtrirjes ideologjike ndër votues. Kjo e fundit tashmë është një koncept, kurse baza e fortë dhe e qëndrueshme shoqërore mungon krejtësisht. Mu këtu shtrihen dhe shumë nga kundërshtime për këto politika nga shumë njerëz të së Majtës dhe sidomos qeverisjen me shumë hije të z. Rama. Por ajo që po e shkatërron besimin në vend është se nuk përmirësohen dot kushtet e jetesës, ndërsa mosbesimi i lartë publik ka treguar se pak besim ka që mund të ndryshohet në një mjedis, ku praktikat korruptive kanë pushtet dhe normalitet.
Nga ana tjetër, E Djathta tek ne pothuaj as nuk i bën më përshtypje ideologjia, sesa ardhja në pushtet, ndërsa froni që ka zënë në opozitë (këtë e justifikon me të drejtë me votat, edhe pse ato po bjerren vazhdimisht) e bën të vazhdojë këtë tandem, i cili rezulton i kënaqshëm vetëm për një grup syresh. Në këtë vazhdë po përpiqen me të drejtë shumë individë aktivistë ose anëtarë të partive të vogla, por duke shmangur një fakt, se nëse partitë nuk demokratizohen (partitë e djathta tek ne janë shembuj të mosndryshimit, si PD, PR, e me radhë) nuk mund të kërkosh të ndryshosh diçka në thelb.
NdĂ«rkohĂ« qĂ« shoqĂ«ria botĂ«rore qoftĂ« pĂ«r shkak tĂ« bjerrjes sĂ« vlerave bazike por edhe formĂ«s qĂ« po merr pak e nga pak rendi ndĂ«rkombĂ«tar ndjehet nĂ« njĂ« krizĂ«, e cila pĂ«rcjell vetĂ«m pasojat nĂ« njĂ« shoqĂ«ri periferike si tonĂ«n. ShoqĂ«ria shqiptare duke i kaluar periudhat historike nĂ« forma galoponte pa krijuar asnjĂ«herĂ« identitet tĂ« spikatur, manifeston mungesat e duhura tĂ« formimit. Edhe pse, pas â90 na kujtoi rrejshĂ«m se mund tĂ« bĂ«nim gjithçka. KohĂ«, kur individi shqiptar i kufizuar, i varfĂ«r, i nĂ«pĂ«rkĂ«mbur kujtoi se nuk njeh tashmĂ« asnjĂ« fre: Para moralit, pasurimit pa fre dhe sidomos respektit ndaj vlerave krijuar ndĂ«r shekuj dhe qĂ« pĂ«rbĂ«jnĂ« identitetin e shtetit. E pikĂ«risht qĂ« tĂ« ndjehej mirĂ« me kĂ«tĂ« mori , tashmĂ« shqiptari gjendet shumĂ« i pakĂ«naqur dhe me njĂ« paqartĂ«si qĂ« i rri vazhdimisht pĂ«rballĂ«. I paaftĂ« tĂ« orientohet nĂ« kĂ«tĂ« botĂ« tĂ« re, para tĂ« cilĂ«s i janĂ« hapur befas dyert katĂ«r kanatĂ«sh. NĂ« njĂ« sferĂ« tĂ« pĂ«rbotshme, Yuval Noah Harari tek âFuture of Beingâ e shpjegon kĂ«shtu: âAjo qĂ« psikologĂ«t e quajnĂ« paradoksi i zgjedhjes zbuloi njĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« shqetĂ«suese pĂ«r natyrĂ«n njerĂ«zore. Evolucioni nuk na ka programuar pĂ«r tâu pĂ«rballur me zgjedhje tĂ« pafundme. Truri ynĂ«, i cili u zhvillua pĂ«r tĂ« marrĂ« vendime tĂ« shpejta brenda grupeve tĂ« vogla me mundĂ«si tĂ« kufizuara, thjesht nuk Ă«shtĂ« nĂ« gjendje tĂ« pĂ«rpunojĂ« si duhet mbingarkesĂ«n e mundĂ«sive qĂ« karakterizon jetĂ«n moderneâ.
Kjo Ă«shtĂ« dilema e shqiptarit pĂ«rballĂ« njĂ« ndryshimi tĂ« pafre, krizĂ«s sĂ« vet dhe pĂ«rballjes me njĂ« politikĂ« qĂ« ndryshon fytyra por nuk sjell mĂ« asnjĂ« gjĂ« tĂ« re. Sa mĂ« shumĂ« tĂ« kuptohet kjo gjendje e shqiptarit tĂ« sotĂ«m, qĂ« nĂ« njĂ« anĂ« i Ă«shtĂ« derdhur jetĂ«s pa sens tĂ« platformave artificiale tĂ« reality show dhe nĂ« pjesĂ«n mĂ« tĂ« madhe mbijetesĂ«s, aq mĂ« shumĂ« mbase mund tĂ« ketĂ« mundĂ«si zgjidhje. Edhe pse shoqĂ«ria jonĂ« duket e kalbur sĂ« brendshme nĂ« mĂ«nyrĂ«n mĂ« tĂ« skajshme. Prova janĂ« lajmet e pĂ«rditshme rreth familjes dhe batĂ«rdisĂ« ndaj shtetit tonĂ«. PĂ«r fat tĂ« keq, politikat publike qĂ« vlerĂ«sojnĂ« dhe kujdesen pĂ«r mirĂ«qenien e komunitetit, janĂ« tĂ« huaj pĂ«r RamĂ«n dhe ca mĂ« tĂ« huaja pĂ«r vizionin e opozitĂ«s. Duket sikur tĂ« gjithĂ« janĂ« me kalkulator nĂ« dorĂ« pĂ«r tĂ« na treguar rritjen e ekonomike, qĂ« nĂ« fakt, nuk pĂ«rkthehet me mirĂ«qenie pĂ«r vendin mĂ« tĂ« varfĂ«r tĂ« rajonit. NĂ« kĂ«tĂ« zgrip, shqiptarit tĂ« sotĂ«m i duhet tĂ« lehtĂ«soje peshĂ«n ekzistenciale qĂ« e kĂ«rkon pĂ«rmes njĂ« jete, e cila i ka ndryshuar aq shumĂ« dhe nuk e pĂ«rmbledh dot nĂ« ndĂ«rtimin e ngrehine vlerash. âĂshtĂ« si tĂ« pĂ«rpiqesh tĂ« ndĂ«rtosh njĂ« katedrale me kunja dhĂ«mbĂ«sh. Mund tĂ« duket mbresĂ«lĂ«nĂ«se nga larg, por shembet me puhizĂ«n e parĂ«â, e thjeshton me cinizĂ«m Harari. Ky Ă«shtĂ« paradoksi mĂ« i madh i kohĂ«s, por edhe vrasja nga njĂ« botĂ« abstrakte qĂ« po ngremĂ« dhe po e mbajmĂ« me mundim dhe dĂ«shirĂ« nĂ« kĂ«mbĂ«âŠpĂ«r tĂ« keqen tonĂ«. (Homo Albanicus)
