Niveli i rritur i trombociteve, përveç formimit të mpiksjeve të gjakut, mund të shkaktojë edhe gjakderdhje të tepërt. Me terapi të përshtatshme, personat me trombocitemi esenciale mund të bëjnë jetë cilësore

Trombocitemia esenciale është një çrregullim i rrallë gjenetik që prek trombocitet, qelizat e gjakut që kontrollojnë gjakderdhjen. Personat me trombocitemi esenciale zhvillojnë shumë mpiksje gjaku, gjë që rrit rrezikun për infarkt ose goditje në tru.

Profesionistët e shëndetit e trajtojnë këtë gjendje duke ulur nivelin e trombociteve, çka zvogëlon rrezikun e komplikimeve serioze.

Trombocitemia esenciale, ose trombocitemia primare, është një çrregullim i rrallë i gjakut që ndodh kur qelizat staminale jonormale në palcën e kockave prodhojnë shumë trombocite, detyra e të cilave është të ngadalësojnë ose ndalojnë gjakderdhjen duke formuar mpiksje gjaku.

Është një lloj neoplazie mieloproliferative, një formë kanceri i gjakut që ndodh kur trupi prodhon shumë qeliza gjaku.

Zakonisht është një gjendje gjenetike e fituar, që do të thotë se shfaqet kur disa gjene pësojnë mutacion ose ndryshim – JAK2, CALR dhe MPL:

• JAK2 – është shkurtim për Janus kinaza 2. Gjeni JAK2 u tregon qelizave si të prodhojnë proteinën JAK2. Kjo proteinë ndihmon në kontrollin e mënyrës se si qelizat staminale prodhojnë qelizat e gjakut.
• Gjeni CALR – jep udhëzime për krijimin e proteinës kalretikulinë, e cila ndihmon në kontrollin e aktivitetit të gjeneve, mënyrës se si qelizat rriten dhe ndahen dhe kur ato vdesin.
• MPL – është shkurtim për virusin e leukemisë mieloproliferative. Gjeni MPL është onkogjen.

Kur këto gjene pësojnë mutacion, ato nxisin një reaksion zinxhir që përshpejton prodhimin e qelizave staminale, duke krijuar më shumë trombocite sesa trupi mund të përdorë.

Kjo gjendje sinjalizohet nga një numër jashtëzakonisht i lartë trombocitesh. Nuk është e shërueshme, por trajtimi mund të ulë rrezikun e zhvillimit të komplikimeve serioze.

Trombocitemia esenciale prek trombocitet, qeliza gjaku shumë të vogla dhe ngjitëse që janë të parat që reagojnë kur një enë gjaku dëmtohet nga lëndimi ose sëmundja. Duke qenë se trombocitet janë ngjitëse, ato formojnë shpejt grumbuj që mbyllin fjalë për fjalë vrimat në enët e dëmtuara.

Palca e kockave prodhon trombocite së bashku me qelizat e kuqe dhe të bardha të gjakut. Në rrethana normale, palca e kockave funksionon si një menaxher fabrike, duke monitoruar me kujdes ofertën dhe kërkesën për të siguruar që të ketë mjaftueshëm trombocite për të ngadalësuar ose ndaluar gjakderdhjen, transmeton Telegrafi.

Si ndodh formimi i mpiksjeve të gjakut

Megjithatë, te trombocitemia esenciale, palca e kockave prodhon më shumë trombocite sesa i nevojiten trupit. Trombocitet jonormale janë gjithashtu më të mëdha se normalet dhe kanë formë të pazakontë.

Ashtu si teprica e stokut që zë hapësirë në depo tashmë të mbushura, trombocitet jonormale krijojnë mpiksje gjaku që grumbullohen në enët e gjakut dhe bllokojnë rrjedhën e tij.

Trombocitemia esenciale mund të shkaktojë mpiksje gjaku kudo në trup, veçanërisht në tru, duar dhe këmbë.

Gratë që janë shtatzëna ose planifikojnë shtatzëni kanë rrezik shtesë për zhvillimin e mpiksjeve të gjakut gjatë shtatzënisë.

Kjo gjendje mund të shkaktojë gjithashtu gjakderdhje të pazakontë ose të tepërt. Në këtë rast, gjakderdhja ndodh sepse rritja dramatike e mpiksjeve të gjakut konsumon trombocitet në qarkullim, duke lënë pak trombocite për të ngadalësuar ose ndaluar gjakderdhjen.

Pacientët me trombocitemi esenciale mund të kenë rrezik të shtuar për infarkt ose goditje në tru, dhe disa mund të zhvillojnë edhe leukemi.

Personat në rrezik për trombocitemi esenciale

Trombocitemia esenciale është dy herë më e shpeshtë te gratë sesa te burrat dhe më shpesh shfaqet mes moshës 60 dhe 80 vjeç.

Rreth 20 për qind e rasteve shfaqen më herët, te persona 40 vjeç e më të rinj. Fëmijët rrallë preken nga kjo gjendje.

Simptomat e trombocitemisë esenciale

Simptomat ndryshojnë nga personi në person, dhe në disa raste gjendja mund të jetë pa simptoma.

Me rritjen e nivelit të trombociteve, mund të shfaqen simptoma të mpiksjes së gjakut. Mpiksjet mund të formohen kudo në trup, por zakonisht shfaqen në tru, duar ose këmbë.

Simptomat e mpiksjes së gjakut:

• Dhimbje koke kronike ose e zgjatur
• Marramendje
• Ndjesi djegieje ose pulsimi në pëllëmbë dhe shputa
• Duar dhe këmbë të mpira ose të skuqura
• Ndryshime në të folur
• Migrenë
• Kriza epileptike
• Dhimbje ose parehati në pjesën e sipërme të trupit, përfshirë krahët, shpinën, qafën, nofullën ose barkun
• Të përziera
• Mungesë ajri (dispne)
• Dhimbje gjoksi
• Dobësi
• Zmadhim i shpretkës
• Gjakderdhje nga hunda (epistaksë)
• Gjakderdhje e mishrave të dhëmbëve
• Gjak në jashtëqitje
• Gjak në urinë (hematuri)
• Formim i lehtë i mavijosjeve
• Menstruacione të rënda

Diagnostikimi i trombocitemisë esenciale

Mjekët e diagnostikojnë këtë gjendje përmes ekzaminimit fizik dhe një sërë analizash:

• Analiza e plotë e gjakut – mat të gjitha nivelet e qelizave të gjakut, përfshirë trombocitet
• Strisho e gjakut periferik – trombocitet jonormale janë më të mëdha ose me formë të pazakontë. Mjekët i vëzhgojnë nën mikroskop
• Testet e palcës së kockave
• Testimi gjenetik – analizë gjaku për të kërkuar ndryshime në gjenet që ndikojnë në prodhimin e trombociteve

Trajtimi i trombocitemisë esenciale

Trombocitemia esenciale trajtohet me ilaçe që parandalojnë formimin e mpiksjeve të gjakut dhe/ose ulin nivelin e trombociteve, si dhe me trombocitaferezë, procedurë që heq një pjesë të trombociteve nga qarkullimi i gjakut.

Sipas Cleveland Clinic, me trajtim të duhur, është e mundur të jetosh normalisht me trombocitemi esenciale dhe të parandalosh komplikime si goditja në tru ose infarkti.

Kur duhet të shkoni urgjentisht në spital

Personat me trombocitemi esenciale janë në rrezik për infarkt dhe goditje në tru, prandaj duhet të thërrasin urgjencën menjëherë nëse shfaqen simptomat e mëposhtme:

Simptomat e infarktit:

• Dhimbje gjoksi (anginë)
• Probleme me frymëmarrjen
• Të përziera ose ndjesi dispepsie
• Palpitacione
• Ndjenjë ankthi ose parandjenje e keqe
• Djersitje
• Marramendje, të fikët ose humbje vetëdijeje

Simptomat e infarktit te gratë (mund të jenë të ndryshme):

• Lodhje dhe pagjumësi
• Frymëmarrje e shkurtër (dispne)
• Dhimbje në shpinë, shpatulla, qafë, krahë ose bark
• Të vjella

Simptomat e goditjes në tru:

• Mpirje e papritur
• Dobësi e papritur në njërën anë të fytyrës ose trupit
• Probleme të papritura me të folurin
• Vështirësi të papritura me shikimin në njërin ose të dy sytë
• Marramendje e rëndë, humbje ekuilibri ose koordinimi
• Dhimbje koke e fortë dhe e papritur

/Telegrafi/

Naomi Watts me siguri di diçka për nderimin e ikonave të modës. Aktorja po mishëron ish-Zonjën e Parë Jackie Kennedy dhe i është përkushtuar plotësisht nderimit të kësaj ikone përmes stilit të saj

Në premierën e serisë, Watts veshi një fustan glamuroz, të drapuar, me detaje vezulluese rreth qafës, të kombinuar me doreza të bardha që arrinin deri në bërryl. Me këtë paraqitje spektakolare të firmosur nga Balenciaga, 57-vjeçarja Watts i bëri homazh shumë prej paraqitjeve elegante mbrëmjeve të Jackie O. Prandaj nuk është çudi që Watts ka përqafuar edhe stilin ikonik të rrugës së Jackie O.

Watts u fotografua në New York më 5 shkurt me një kostum elegant gri prej leshi nga marka Gia Studio, së bashku me një nga aksesorët e preferuar të Jackie O: një shall mëndafshi për kokë, elegant, me finesë dhe shije.

Kostumi i saj përbëhej nga një xhaketë e gjatë me rrip dhe pantallona të gjera me pala. Ajo zgjodhi aksesorë të bardhë, duke kombinuar një çantë retro të bardhë me taka të bardha. Shall-i i saj prej mëndafshi, i lidhur nën mjekër, ishte gjithashtu i bardhë me një bordurë blu të errët. Dukjen e plotësoi me një palë syze dielli të rrumbullakëta ngjyrë kafe, të tilla që Jackie O me siguri do t’i miratonte. Siç shkroi stilistja e saj Jeanann Williams në Instagram, ajo “po jepte plotësisht Jackie vibe”, transmeton Telegrafi.

“American Love Story” ndjek romancën dhe vdekjen tragjike të djalit të Jackie Kennedy, JFK Jr., dhe bashkëshortes së tij Carolyn Bessette-Kennedy. Vitin e kaluar, Watts u pa në xhirimet e serisë me një prerje flokësh bob ngjyrë kafe, teksa po hynte në rolin e saj.

Përgatitja për të portretizuar një figurë kaq ikonike kërkoi “shumë praktikë”, tha ajo në një intervistë për Today. “Mendoj se, padyshim, ajo është jashtëzakonisht e njohur. Një nga Zonjat e Para më mbresëlënëse”, vazhdoi ajo, duke shtuar se ishte “një privilegj i madh” ta mishëronte atë. /Telegrafi/

Pa filtra, pa teknologji, pa komplikime. Në një kohë kur komunikimi gjithnjë e më shumë po ndërmjetësohet nga ekranet, nevoja për kontakt fizik njerëzor mbetet po aq themelore sa dikur, ndoshta edhe më shumë

Prej dekadash psikologët dhe neuroshkencëtarët theksojnë se afërsia fizike nuk është luks emocional, por nevojë biologjike. Disa sekonda prekjeje mund të sjellin më shumë ngushëllim sesa dhjetë mesazhe mbështetjeje, ndërsa një përqafim i vërtetë shpesh thotë më shumë se çdo fjalë.

Terapistja e njohur familjare Virginia Satir ka theksuar se përqafimet janë nevojë themelore emocionale, po aq të rëndësishme sa ushqimi apo gjumi. Edhe pse numrat shpesh përdoren si metaforë, hulumtimet bashkëkohore konfirmojnë atë që trupi e di prej kohësh, nuk është vendimtar numri i përqafimeve, por prania, cilësia dhe kohëzgjatja e tyre.

Pse pikërisht 20 sekonda bëjnë ndryshimin

Shkenca këtu është çuditërisht e qartë. Studimet tregojnë se një përqafim që zgjat rreth 20 sekonda aktivizon sekretimin e oksitocinës, hormonit të lidhur me besimin, qetësinë dhe lidhjen emocionale. Njëkohësisht ulet niveli i kortizolit, hormonit të stresit, i cili e mban trupin në gjendje tensioni dhe vigjilence.

Në eksperimente ku njerëzit ishin të ekspozuar ndaj situatave stresuese, si një fjalim publik, intervistë pune apo presion social, ata që më parë kishin marrë një përqafim të shkurtër, por të ngrohtë nga një person i afërt, shfaqnin dukshëm më pak ankth dhe ritëm më të qëndrueshëm të zemrës. Trupi, thënë thjesht, ndihej më i sigurt.

Kjo shpjegon pse përqafimet janë veçanërisht të fuqishme në momente krize, pikëllimi apo pasigurie: ato i japin trupit sinjalin se “nuk je vetëm”, transmeton Telegrafi.

Çfarë ndodh në tru dhe trup gjatë një përqafimi?

Përveç oksitocinës dhe kortizolit, përqafimi ndikon edhe në:

Sistemin nervor parasimpatik, i cili ul ritmin e zemrës dhe nxit relaksimin
Ndjesinë e lidhjes sociale, që lidhet me shëndetin mendor afatgjatë
Uljen e ndjenjës së vetmisë, edhe nëse përqafimi zgjat vetëm pak çaste

Në thelb, përqafimi vepron si një “mikro-terapi” e menjëhershme, e natyrshme dhe pa kosto.

Po kur përqafimi nuk është opsion?

Është interesante se efekti nuk vjen domosdoshmërisht vetëm nga një person tjetër. Studime nga Japonia kanë treguar se edhe vetë pozicioni i përqafimit , krahët që hapen dhe rrethojnë diçka pranë trupit, mund të ketë efekt qetësues.

Në eksperimente ku pjesëmarrësit gjatë bisedave stresuese mbanin një jastëk të butë në formë figure njerëzore, u regjistruan nivele më të ulëta të hormoneve të stresit krahasuar me ata që nuk kishin asnjë kontakt fizik. Edhe përqafimi i vetes, mbajtja e duarve në gjoks apo mbështjellja me një batanije të ngrohtë mund të ofrojë një ndjesi sigurie.

Mesazhi është i qartë: trupit i duhet ndjenja e mbështetjes, qoftë edhe simbolike. Nuk është iluzion, por reagim fiziologjik.

Përqafimi si luks i përditshmërisë moderne

Në një botë ku luks shpesh nënkupton gjëra materiale, përqafimi po shfaqet si një nga format më të pastra të tij. Nuk kushton asgjë, nuk kërkon planifikim dhe sjell menjëherë ndjenjën e pranisë, qetësisë dhe lidhjes.

Është një ritual i vogël, intim, që na kujton se siguria nuk vjen nga simbolet e jashtme të statusit, por nga marrëdhëniet që ndërtojmë dhe kujdesi që tregojmë për njëri-tjetrin.

Përqafimi si kujdes për shëndetin mendor

Edhe pa një ditë të veçantë kalendarike, përqafimi mbetet një mjet i fuqishëm për mirëqenien emocionale. Në kohë pasigurie, stresi apo vetmie, ai mund të jetë një mënyrë e thjeshtë për të rikthyer ekuilibrin.

Ndonjëherë, pikërisht ato njëzet sekonda janë të mjaftueshme për ta kthyer ditën në drejtimin më të mirë dhe, për t’i kujtuar vetes se lidhja njerëzore mbetet një nga burimet më të forta të forcës sonë. /Telegrafi/

Fëmijët me paralizë dhe personat me aftësi të kufizuara në Kosovë përballen çdo ditë me pengesa që shkojnë përtej sfidave shëndetësore. Atje ku sistemi ende nuk ofron siguri të qëndrueshme, humaniteti dhe solidariteti shoqëror bëhen shpesh mbështetja e vetme, duke rikujtuar se përgjegjësia institucionale dhe ndërgjegjësimi kolektiv nuk janë zgjedhje, por domosdoshmëri

Në rrugët e Kosovës, përtej zhurmës së përditshme politike dhe vrapit pas jetës moderne, ekziston një botë që lëviz me një ritëm krejt tjetër. Është bota e fëmijëve me paralizë cerebrale dhe personave me aftësi të kufizuara, ku një hap i thjeshtë, një lëvizje dore apo një hyrje në institucion shndërrohen në beteja të përditshme mbijetese. Për ta, dinjiteti mbetet shpesh një premtim i largët, i varur mes mungesës së infrastrukturës dhe një sistemi që ende nuk i ka vendosur si prioritet kombëtar.

Në këtë realitet të heshtur, jeta shpesh reduktohet në pritje. Pritje për një terapi. Pritje për një pajisje ndihmëse. Pritje për një përgjigje institucionale. Shpresa mbahet gjallë vetëm nga gjeste të vogla njerëzore dhe nga këmbëngulja e familjeve, të cilat, përballë lodhjes dhe pasigurisë, refuzojnë të dorëzohen edhe kur sistemi u kthen shpinën.

Një përgjegjësi që i takon shtetit dhe shoqërisë

Statusi i personave me aftësi të kufizuara nuk është çështje individuale apo familjare; ai është një test i pjekurisë së shtetit. Për mijëra fëmijë dhe të rritur, jeta e përditshme nuk matet me orë, por me sfida që kërkojnë kurajo të jashtëzakonshme. Kjo shtresë, ndër më të ndjeshmet e shoqërisë, vazhdon të trajtohet shpesh përmes modelit të “ndihmës vullnetare”, në vend të një sistemi të garantuar dhe të qëndrueshëm

Beteja me murin e padukshëm të pengesave

Të jetosh me aftësi të kufizuara sot në Kosovë do të thotë të përballesh me një mur të padukshëm pengesash, që nis që nga pragu i shtëpisë për shkak të mungesës së pjerrinave apo ashensorëve dhe vazhdon deri te kostoja e lartë e jetesës. Pajisjet ortopedike, terapitë fizike dhe nevojat më elementare higjienike, si pampersat, për shumë familje janë shndërruar në barrë të papërballueshme.

Ky realitet dëshmon se invaliditeti nuk mund të trajtohet si “vullnet i mirë” i rastësishëm. Ai është çështje e të drejtave të njeriut dhe kërkon zgjidhje strukturore.

Drejtësi dhe mbështetje e qëndrueshme, jo projekte që mbyllen

Edhe pse komunat dhe institucionet qendrore ndajnë fonde, ato shpesh mbeten të pamjaftueshme. Ndryshimi real nuk ndërtohet mbi projekte afatshkurtra që fillojnë dhe mbarojnë, por mbi politika që garantojnë shërbime të vazhdueshme dhe siguri financiare për punëtorët socialë dhe terapistët. Kujdesi profesional nuk mund të varet nga donacionet e rastit; ai duhet të jetë një shtyllë e garantuar shtetërore.

Si shoqëri, kemi detyrimin që këta individë t’i përfshijmë në tavolinën ku hartohen politikat. Kur nuk sigurohet stabilitet për ata që kujdesen për më të ndjeshmit, rrezikohet dështimi në provimin më të rëndësishëm: humanizmin dhe ndërgjegjen kolektive.

Kur individët bëhen ura e shpresës

Në këtë peizazh vështirësish, ku institucionet lëvizin me hapa të ngadaltë, shfaqen personalitete që me vullnetin e tyre bëhen urë e fortë midis nevojës ekstreme dhe mundësisë për një jetë më të mirë. Pikërisht këtu ndalet rrugëtimi i një humanisti që nuk priti ndryshimin, por u bë vetë ndryshimi, transmeton Telegrafi.

Xhafer Balaj – humanisti që vepron pa zhurmë

Xhafer Balaj, një mërgimtar që jeton dhe punon në Suedi që nga viti 1997, nuk u mjaftua me jetën e tij të rregullt si shef personeli në një kompani transporti. Ndonëse e konsideron veten një njeri të zakonshëm familjar dhe parapëlqen të veprojë pa zhurmë, veprat e tij kanë lënë gjurmë të thella.

Që nga viti 2015, përmes bashkëpunimit me Human Bridge dhe shoqatën “Liria”, ai ka dërguar 55 kamionë me ndihma mjekësore dhe shkollore drejt Kosovës dhe Shqipërisë, me vlerë që kalon miliona euro. Për të, shifrat janë vetëm një garë me veten, një nxitje për ta nisur kamionin e radhës, sepse nevojat për karroca dhe pajisje ortopedike në vendlindje nuk presin.

Diaspora si shtyllë e palëkundur e mbështetjes

Ky mision nuk do të ishte i mundur pa solidaritetin e mërgatës. Që në ditët e para, bashkatdhetarët në Suedi u bënë pjesë e këtij angazhimi, duke dëshmuar se diaspora mbetet jo vetëm burim ekonomik, por edhe forcë morale që nuk e ka harruar përgjegjësinë ndaj atdheut.

”Dua ta prek dorën që m’i lehtësoi dhimbjet”

Mes dhjetëra aksioneve, një moment mbetet i pashlyeshëm. Në repartin e Hemodializës në Pejë, pas furnizimit me shtretër elektrikë, një pacient, invalid i UÇK-së, me të dy këmbët e amputuara, i kërkoi Balajt vetëm një gjë: t’ia zgjaste dorën.

“Dua ta prek dorën që m’i lehtësoi dhimbjet.”

Kjo fjali përmbledh gjithçka: dhimbjen, mirënjohjen dhe arsyen pse ky mision vazhdon. Është momenti që e bën humanistin të mos ndalet, as atëherë kur lodhja troket pas procedurave të gjata burokratike.

Një thirrje për reflektim dhe veprim

Teksa kamioni i 56-të përgatitet të nisë rrugën, kjo histori nuk është vetëm dëshmi e humanizmit individual, por një thirrje e qartë për institucionet dhe për secilin prej nesh. Kujdesi për personat me aftësi të kufizuara nuk mund të mbetet mbi supet e individëve, por duhet të kthehet në përgjegjësi të përbashkët shtetërore, të qëndrueshme dhe të garantuar.

Sepse një shoqëri nuk matet nga numri i projekteve që realizon, por nga mënyra se si u siguron dinjitet, mbështetje dhe përfshirje atyre që kanë më së shumti nevojë.

Ne ju ftojmë të bëheni pjesë e këtij vargu të shpresës, duke mbështetur nisma që nuk sjellin vetëm dritë të përkohshme, por ndërtojnë themele të forta atje ku heshtja ka zënë vend për shumë kohë. /Telegrafi/

Detaji i parë që ju bie në sy në foto tregon si mendoni, sa këmbëngulës jeni dhe si i përballoni sfidat

Iluzionet optike dhe testet vizuale të personalitetit prej vitesh tërheqin vëmendje të madhe, sepse në mënyrë të thjeshtë dhe argëtuese mund të zbulojnë tipare të fshehura të personalitetit tonë. Ky test bazohet në përshtypjen e parë, atë që syri juaj vëren automatikisht, pa menduar dhe analizuar. Pikërisht kjo zgjedhje spontane, sipas interpretimeve, tregon shumë për ambicien tuaj, këmbënguljen dhe mënyrën se si luftoni për qëllimet tuaja.

Është e rëndësishme që të mos përpiqeni të kërkoni diçka në foto. Shikojeni shkurtimisht dhe mbani mend se çfarë ju tërhoqi vëmendjen e parë. Vetëm më pas lexoni kuptimin e zgjedhjes suaj, transmeton Telegrafi.

Nëse keni parë fillimisht veshjen, xhaketën apo kravatën

Kjo zgjedhje tregon një person që ka qëllime të qarta dhe nuk i frikësohet përgjegjësisë. Ambicia juaj është një forcë e fortë shtytëse, por ndryshe nga njerëzit impulsivë, ju e dini se suksesi kërkon kohë. Jeni të durueshëm, këmbëngulës dhe të gatshëm të ecni hap pas hapi derisa të arrini rezultatin e dëshiruar. Nuk dorëzoheni lehtë dhe shpesh lini përshtypjen e një personi serioz dhe të besueshëm te të tjerët.

Nëse keni vënë re fillimisht këmbët e gruas

Kjo zbulon një person plot energji, emocione dhe forcë të brendshme. Ju nuk vraponi verbërisht pas qëllimeve, por kur vërtet dëshironi diçka, tregoni këmbëngulje të jashtëzakonshme. Ambicia juaj nuk është e ftohtë dhe e llogaritur, ajo buron nga pasioni dhe bindjet personale. Keni një pavarësi të theksuar dhe nuk ju pëlqen kur të tjerët ju imponojnë rregulla. Shpesh arrini sukses pikërisht sepse dëgjoni veten, jo pritshmëritë e mjedisit.

Nëse ju ranë në sy fillimisht ndërtesat ose sfondi

Kjo zgjedhje flet për një personalitet kreativ dhe jokonvencional. Ju nuk mendoni brenda kornizave dhe shpesh keni ide që të tjerët nuk i vërejnë ose nuk i kuptojnë menjëherë. Ambicia ekziston edhe tek ju, por është e orientuar drejt zhvillimit personal, origjinalitetit dhe lirisë së zgjedhjes. Edhe pse rruga juaj drejt suksesit mund të jetë e pazakontë, pikërisht kjo perspektivë ndryshe ju jep avantazh.

Këto teste mbështeten në reagimet nënndërgjegjeshme, sepse truri në një fraksion sekonde zgjedh atë që i duket më e afërt. Edhe pse nuk duhet të merren si analizë e rreptë psikologjike, ato mund të jenë një mënyrë interesante për të ndalur dhe reflektuar mbi veten, motivet tona dhe mënyrën se si i qasemi sfidave të jetës. /Telegrafi/

Cilat vlera janë normale, kur duhet të shqetësoheni dhe pse ndryshimi i numrave është më i rëndësishëm se vetë numri

Kur saturimi i oksigjenit në gjak fillon të bjerë, në praktikën mjekësore gjithmonë nisemi nga supozimi se ky rënie mund të vazhdojë deri në nivelin ku bëhet e nevojshme dhënia e oksigjenit shtesë. Për këtë arsye, saturimi nuk shihet si një numër i izoluar, por si një tregues dinamik që mund të sinjalizojë përkeqësimin e gjendjes shëndetësore edhe para shfaqjes së simptomave të rënda.

Çfarë është saturimi dhe çfarë tregon realisht kjo vlerë

Saturimi, përkatësisht ngopja e gjakut me oksigjen (SaO₂), përfaqëson përqindjen e oksigjenit që është e lidhur me hemoglobinën në qelizat e kuqe të gjakut. Hemoglobina është një nga përbërësit kyç të gjakut, dhe aftësia e saj për t’u lidhur me oksigjenin varet nga funksioni i mushkërive, i zemrës, por edhe nga vetë sasia e hemoglobinës në gjak.

Tek personat e shëndetshëm, në gjendje qetësie vlerat normale të saturimit janë 97–98 për qind, ndërsa të gjitha vlerat mbi 95 për qind konsiderohen të rregullta.

Kur është e detyrueshme matja e saturimit

Matja e saturimit bëhet e domosdoshme në të gjitha situatat kur ekziston dyshimi për çrregullim të frymëmarrjes ose të shkëmbimit të gazeve në mushkëri. Është veçanërisht e rëndësishme:

• kur shfaqet gulçim, ndjesi e mungesës së ajrit ose shtrëngim në gjoks
• gjatë infeksioneve virale dhe bakteriale që mund të prekin mushkëritë
• gjatë trajtimit në shtëpi të sëmundjeve respiratore
• tek personat me sëmundje kronike të mushkërive dhe zemrës
• në rast anemie, sepse sasia e ulët e hemoglobinës ndikon në furnizimin e përgjithshëm me oksigjen
• gjatë përkeqësimit të menjëhershëm të gjendjes së përgjithshme, me lodhje, dobësi ose konfuzion.

Saturimi është i rëndësishëm të matet edhe në mënyrë të përsëritur, pra disa herë, sepse një vlerë normale e matur vetëm një herë nuk e përjashton përkeqësimin e mëvonshëm, transmeton Telegrafi.

Vlerat normale, kufitare dhe alarmante

95–100% – oksigjenim normal
93–94% – vlera kufitare, kërkojnë mbikëqyrje të shtuar
90–92% – shenjë e çrregullimit të rëndësishëm të oksigjenimit
nën 90% – gjendje alarmante

Saturimi nën 90 për qind tregon se në mushkëri nuk po ndodh shkëmbimi adekuat i gazeve dhe përbën një sinjal të qartë për t’u paraqitur urgjentisht te mjeku dhe për të filluar terapinë me oksigjen, pavarësisht nga shkaku.

Pse ndryshimi është më i rëndësishëm se vetë numri

Në praktikën klinike shpesh rezulton se dinamika e rënies së saturimit është më e rëndësishme se vetë vlera absolute. Personat me sëmundje kronike të mushkërive ose zemrës mund të jetojnë për vite me saturim rreth 90 për qind dhe ta tolerojnë relativisht mirë. Ndërsa, tek një person plotësisht i shëndetshëm, një rënie e menjëhershme nga 97 në 93 për qind mund të jetë shenjë e hershme e një përkeqësimi serioz.

Nëse gjatë trajtimit saturimi fillon të bjerë dhe nuk kthehet në vlerat fillestare, konsiderohet se ekziston rreziku që rënia të vazhdojë deri në nivelin që kërkon mbështetje me oksigjen.

Çfarë mund të shkaktojë rënien e saturimit

Ulja e oksigjenimit të gjakut (hipoksemia) mund të ndodhë si pasojë e sëmundjeve të mushkërive (pneumoni, astmë, HOBP, fibrozë pulmonare), sëmundjeve të zemrës, trombit në arterien pulmonare, qëndrimit në lartësi të madhe mbidetare, anemisë, apneas së gjumit, veprimit të disa barnave (përfshirë sedativët dhe narkotikët), por edhe cilësisë së dobët të ajrit në ambiente të mbyllura.

Është e rëndësishme të theksohet se jo çdo rënie e saturimit është shenjë e pneumonisë, por kërkon monitorim dhe vlerësim në kontekstin e simptomave.

Simptomat që tregojnë rënie serioze të nivelit të oksigjenit në gjak

Rënia e saturimit mund të shoqërohet me dhimbje koke, të përziera dhe të vjella, lodhje dhe dobësi të theksuar, përgjumje, konfuzion dhe ndryshime në sjellje. Gjithashtu, mund të shfaqen frymëmarrje dhe rrahje të përshpejtuara të zemrës, ngjyrë kaltërosh e buzëve dhe e gishtërinjve, si dhe ndjesi mbytjeje edhe gjatë sforcimeve minimale.

Këto shenja kërkojnë vlerësim urgjent mjekësor dhe, nëse është e nevojshme, ndërhyrje të menjëhershme.

Pulsoksimetri në kushte shtëpie

Pulsoksimetri është një pajisje e thjeshtë, pa dhimbje dhe jo-invazive që mundëson matjen e shpejtë të saturimit dhe pulsit. Edhe pse është i përshtatshëm për përdorim në shtëpi, vlerat e marra duhet të interpretohen gjithmonë së bashku me simptomat dhe ndryshimet e tyre me kalimin e kohës, dhe jo si kriteri i vetëm i gjendjes shëndetësore. /Telegrafi/

A e dini se rreth një në tre deri në katër gra në popullatën e përgjithshme, në një moment të jetës së tyre, do të përballen me ndonjë formë të disfunksionit të muskujve të dyshemesë së legenit? Tek gratë që ushtrojnë rregullisht aktivitet fizik me intensitet të lartë, ky përqindje rritet deri në 63%

Dyshemeja e legenit te gratë është një strukturë e jashtëzakonshme, por shpesh e neglizhuar: një “rrjet” kompleks muskujsh dhe ligamentesh që shtrihet nga pjesa e përparme e legenit deri te kocka e bishtit.

Këta muskuj mbështesin fshikëzën urinare, zorrët dhe mitrën, rrethojnë hapjet e uretrës, vagjinës dhe anusit dhe punojnë në sinkron me diafragmën, muskujt e barkut dhe të shpinës për të ruajtur qëndrimin e duhur të trupit, kontinencën dhe stabilitetin e trungut. Nuk është aspak e tepruar të thuhet se dyshemeja e legenit është themeli i stabilitetit të qendrës së trupit tuaj.

Gjatë jetës së një gruaje, ngjarje të ndryshme mund të paraqesin sfida për dyshemenë e legenit. Shtatzënia, për shembull, rrit peshën e mitrës, duke ushtruar presion shtesë mbi këta muskuj. Rritja e foshnjës mund të shkaktojë shtrirje dhe ndarje të muskujve të barkut, duke rritur natyrshëm ngarkesën mbi dyshemenë e legenit. Lindja, veçanërisht ajo vaginale, mund të rezultojë në traumë të perineumit, duke dëmtuar drejtpërdrejt indet e dyshemesë së legenit.

Megjithatë, ndryshe nga bindjet e përhapura, problemet me dyshemenë e legenit nuk shkaktohen vetëm nga shtatzënia dhe lindja. Në fakt, hulumtimet tregojnë se aktiviteti fizik intensiv, edhe tek gratë që nuk kanë qenë kurrë shtatzëna apo që nuk kanë lindur, mund të kontribuojë në shfaqjen e disfunksionit, shkruan The Conversation, përcjell Telegrafi.

Ushtrimet fizike janë jashtëzakonisht të rëndësishme për shëndetin e përgjithshëm dhe shpesh rekomandohen si mënyrë për lehtësimin e simptomave të menopauzës dhe menstruacioneve. Por ajo për të cilën flitet rrallë është se tendosja e përsëritur, si ngritja e peshave ose kërcimi, mund të ketë ndikim negativ në dyshemenë e legenit. Rritja e presionit intraabdominal gjatë këtyre aktiviteteve mund t’i dobësojë gradualisht muskujt e dyshemesë së legenit, veçanërisht nëse ata nuk janë të stërvitur mjaftueshëm për t’i përballuar këto ngarkesa.

Disfunksioni i dyshemesë së legenit zakonisht shfaqet kur këta muskuj nuk janë mjaftueshëm të fortë për t’u përballur me ngarkesat që u imponohen, qoftë nga aktivitetet e përditshme, ushtrimet fizike apo puna e muskujve të tjerë të trupit. Ky është një problem gjithnjë e më i shpeshtë, që prek një numër në rritje të grave.

Simptomat e zakonshme përfshijnë rrjedhje të urinës ose feçeve gjatë kollitjes, teshtitjes apo ushtrimeve fizike, ndjesi presioni ose rëndese në pjesën e poshtme të barkut ose në zonën vagjinale, marrëdhënie seksuale të dhimbshme, ndryshime në jashtëqitje, si dhe fryrje të dukshme në zonën vagjinale (shenja të prolapsit). Ndikimi emocional mund të jetë po ashtu i madh – duke shkaktuar turp, ankth, ulje të vetëbesimit dhe shmangie të aktivitetit fizik, çka ndikon drejtpërdrejt në cilësinë e jetës.

Lajmi i mirë? Ndihma është e disponueshme dhe, akoma më mirë, disfunksioni i dyshemesë së legenit shpesh mund të parandalohet.

Nëse keni simptoma, drejtohuni te mjeku juaj i familjes. Ai mund t’ju referojë për terapi fizike. Qoftë nëse tashmë keni simptoma apo dëshironi t’i parandaloni ato, ekzistojnë hapa konkretë që mund t’i ndërmerrni:

• Qëndroni aktive dhe mbani një peshë trupore të shëndetshme
• Pini mjaftueshëm ujë për të mbështetur funksionin e shëndetshëm të fshikëzës
• Shkoni në tualet vetëm kur ndjeni nevojë; shmangni shkuarjen “për çdo rast”
• Parandaloni kapsllëkun me ushqim të pasur me fibra dhe zbrazje të rregullt të zorrëve
• Mos e mbani frymën gjatë ngritjes së peshave ose ushtrimeve

Më e rëndësishmja është të ushtroni rregullisht dhe të forconi muskujt e dyshemesë së legenit. Ja si të kryeni ushtrimet bazë për këta muskuj:

1. Imagjinoni se po përpiqeni të ndaloni gazrat – shtrëngoni dhe ngrini muskujt rreth pjesës së pasme.
2. Më pas imagjinoni se po ndaloni urinimin në mes të rrjedhës – aktivizoni edhe këta muskuj.
3. Pastaj, tërhiqni të dy grupet e muskujve lart, sikur t’i ngrini butësisht drejt brendësisë, në drejtim të vaginës.
4. Mbajeni kontraksionin për disa sekonda, pastaj relaksohuni plotësisht. Përsëriteni.

Nëse sapo po filloni, mund të jetë më e lehtë t’i bëni ushtrimet në pozicion ulur. Me ushtrime të rregullta, me kalimin e kohës do të jeni në gjendje t’i mbani kontraksionet më gjatë dhe t’i integroni këto ushtrime në rutinën tuaj të përditshme, për shembull gjatë larjes së dhëmbëve ose ndërsa prisni që uji të vlojë.

Si çdo muskul tjetër, edhe dyshemeja e legenit forcohet me stërvitje të rregullt, duke e ndihmuar të përballojë më lehtë ngarkesat e shkaktuara nga lindja, plakja apo aktivitetet fizike intensive. Studimet tregojnë se muskujt e dyshemesë së legenit, kur janë të forcuar mirë, shërohen më shpejt pas dëmtimeve.

Jini krenare për dyshemenë tuaj të legenit. Kujdesuni për të, forcojeni dhe mos harroni të bëni rregullisht ushtrimet e shtrëngimit.

- YouTube

/Telegrafi/

Pak gjëra e bëjnë një prind të ndihet aq keq sa kur fëmija i tij nuk ndihet mirë emocionalisht. Edhe pse e dimë se ndonjëherë fëmijët thjesht duhet të jenë të mërzitur, do të bënim gjithçka që të mos ndiheshin ashtu. Pikërisht për këtë arsye, ndonjëherë reagojmë gabim – ja çfarë nuk duhet të bëjmë

Mërzia është një emocion si çdo tjetër. Megjithatë, ajo na bën të ndihemi disi keq dhe zgjon tek ne impulse shumë të pazakonta kur bëhet fjalë për gjendjen emocionale të fëmijëve. Mërzia është madje një ndjenjë e domosdoshme në momente të caktuara, sepse pa të nuk mund të ruajmë ekuilibrin emocional.

Sigurisht, është një emocion i shëndetshëm për aq kohë sa i kushtojmë vëmendje dhe kërkojmë zgjidhje që na bëjnë të ndihemi më mirë. Prandaj, mërzinë duhet ta mësojmë ta njohim dhe ta menaxhojmë siç duhet, në mënyrë që të fillojmë të ndihemi më mirë – ne ose fëmijët tanë.

Kur fëmija yt është i mërzitur, nuk mund të bësh sikur nuk po ndodh asgjë dhe ta lësh vetëm me ndjenjat e tij, por as nuk mjafton t’i thuash se “nuk ka pse të jetë i mërzitur”. Është e rëndësishme të njohësh disa taktika dhe udhëzime kyçe që mund ta ngushëllojnë sinqerisht dhe në mënyrë efektive një fëmijë kur është emocionalisht i rënduar, transmeton Telegrafi.

Si ta kuptosh nëse fëmija është i mërzitur

Çdo person është ndryshe, ashtu si edhe çdo fëmijë. Prandaj, nuk mund ta dallosh gjithmonë që në shikim të parë nëse një fëmijë është i mërzitur, sepse mërzia mund të shfaqet në mënyrën më të heshtur dhe më subtile.

Për shembull, mund të vërehen ndryshime në sjellje: fëmijët mund të izolohen nga të tjerët ose të mos duan më të flasin si më parë. Prandaj është e rëndësishme t’i kushtosh vëmendje të veçantë asaj që fëmija bën ose thotë.

Apatia mund të jetë gjithashtu pjesë e kësaj gjendjeje emocionale, ashtu si e qara ose ndryshimet e zakoneve – për shembull, të ngrënit ose të fjeturit shumë pak ose shumë. Gjithashtu, fëmija mund të shfaqë ankth duke u sjellë ndryshe nga zakonisht.

Shkaqet e mërzisë mund të jenë shumë të ndryshme dhe ndonjëherë janë të lehta për t’u dalluar, e ndonjëherë jo. Nëse ndihesh i shqetësuar për këtë gjendje emocionale te fëmija yt, ka shumë gjasa që të dëshirosh të gjesh një mënyrë për ta ndihmuar të ndihet më mirë dhe më i qetë.

Kur një fëmijë është i mërzitur, është e rëndësishme ta dëgjosh, të kërkoni bashkë shkakun e kësaj gjendjeje, të flisni për ndjenjat e tij dhe ta ndihmoni. Sigurisht, thelbësore është që kurrë të mos ia minimizosh ndjenjat, kurrë ta ndëshkosh apo ta qortosh – as për mërzinë dhe as për ndonjë emocion tjetër.

Këto janë gjërat që duhet t’i kesh parasysh kur fëmija është i mërzitur

1. Përqafoje dhe qëndro pranë fëmijës
Ngrohtësia dhe afërsia njerëzore na bëjnë të ndihemi më mirë, më të lidhur dhe më të sigurt. Prandaj, përkëdhelja dhe afërsia me një fëmijë që ndihet i mbyllur në vete janë rruga e duhur drejt një ndjenje më të mirë, edhe nëse fëmija vazhdon të jetë i mërzitur për ndonjë arsye. Natyrisht, nëse fëmija nuk dëshiron kontakt fizik, edhe kjo duhet respektuar.

2. Pranoje mërzinë
Mërzia është po aq e rëndësishme sa çdo emocion tjetër që ne ndoshta e konsiderojmë “më të mirë”, si lumturia. Fëmija yt duhet ta dijë se, edhe pse është një emocion që na rëndon, duhet ta kuptojmë, sepse është diçka që të gjithë e përjetojmë herë pas here.

3. Ndihmoje fëmijën t’i njohë ndjenjat e veta
Mërzia ndonjëherë shfaqet përmes agresivitetit ose frustrimit. Prandaj, fëmijëve duhet t’u jepet hapësirë dhe t’u mësohen mënyra të shëndetshme për të shprehur dhe liruar emocionet, gjithmonë duke respektuar veten dhe të tjerët.

4. Dëgjo atë që thotë
Jepi fëmijës hapësirën që i nevojitet për të shprehur se si ndihet. Dëgjoje me mirëkuptim dhe empati, por mos e gjyko dhe mos ia zvogëlo ndjenjat.

5. Përqafoje fëmijën
Për fëmijët e vegjël, përqafimi i nënës është ilaçi më i mirë. Sidomos kur fëmijës i lejon të shprehë emocionet e tij pa ndjerë nevojën t’i fshehë. Fëmijët duhet t’i shohin prindërit si mbështetje të fortë emocionale, që u mundëson të jenë ata që janë, si dhe si udhërrëfyes që kuptojnë çfarë po u ndodh dhe kërkojnë zgjidhje bashkë me ta.

Kur duhet të shqetësohesh

Mërzia në vetvete nuk është e keqe, për aq kohë sa trajtohet siç duhet. Fëmijët duhet të mësojnë se kjo është një ndjenjë kalimtare që na sinjalizon se duhet të kërkojmë zgjidhje. Megjithatë, ndonjëherë duhet t’i kushtohet më shumë vëmendje gjendjes emocionale të fëmijës dhe, nëse është e nevojshme, të kërkohet ndihmë profesionale.

Kur duhet të ndodhë kjo? Ja disa shenja për të cilat duhet të kesh kujdes:

• Mërzia zgjat shumë (me javë).
  
• Fëmija qan shpesh (për një periudhë kohore).
• Ankohet për gjithçka.
• Nuk ka interes për gjërat që i pëlqenin më parë.
• Nuk dëshiron të hajë dhe nuk ndjen uri.
• Nuk fle mirë.

Mërzia nuk duhet shtypur, por kuptuar

Fëmijët duhet të mësojnë se mërzia është një sinjal për të kërkuar ndihmë, sidomos kur ndihen keq për shkak të vetmisë ose mendimeve negative. Në këtë kuptim, duhet të reflektojmë mbi atë që po na ndodh dhe të ecim përpara.

Të jesh i mërzitur nuk është gjë e keqe dhe këtë emocion nuk duhet ta shtypim. Por duhet ta kuptojmë për të ditur si ta përballojmë. Në çdo rast, nëse kjo gjendje emocionale shfaqet shumë shpesh te fëmija, më e mira është të flitet me mjekun. Duhet vlerësuar nëse fëmija ka nevojë për ndihmë profesionale për vlerësimin e shëndetit mendor dhe nëse i nevojitet trajtim apo terapi. /Telegrafi/

Unazat e divorcit po shndërrohen në një simbol të ri të fuqisë personale dhe fillimit të ri, duke ripërkufizuar bizhuterinë që tashmë nuk shënon martesën, por një vendim të vetëdijshëm për të ecur përpara

Në vend të dhuratave nga partneri, bëhet fjalë për bizhuteri që gratë ia dhurojnë vetes, shpesh duke ridizajnuar diamantet e unazave të fejesës në pjesë të guximshme, jokonvencionale, me një mesazh të qartë pavarësie.

Trendi shpërtheu pasi Emily Ratajkowski tregoi publikisht “unazat e saj të divorcit”, duke frymëzuar shumë gra që fundin e martesës ta shohin si akt autonomie, e jo si dështim.

Bizhuteria ka shërbyer gjithmonë si kronikë e momenteve më të rëndësishme të jetës. Unazat e fejesës premtojnë të ardhmen, unazat e martesës festojnë bashkësinë, ndërsa unazat “eternity” shënojnë dekada të kaluara së bashku. Por, në një botë ku pothuajse 40 për qind e martesave përfundojnë me divorc, është shfaqur një kategori e re bizhuterie që feston një moment tjetër kyç, deri më tani shpesh të heshtur – fundin e martesës. Bëhet fjalë për “unazat e divorcit”, një trend që e ripërkufizon bizhuterinë si simbol të forcës personale, pavarësisë dhe festimit të një fillimi të ri, transmeton Telegrafi.

Simbol i një fillimi të ri, jo i dështimit

Ndryshe nga bizhuteritë tradicionale të lidhura me martesën, unaza e divorcit nuk është dhuratë nga partneri, por më së shpeshti dhuratë për veten. Qëllimi i saj nuk është ta zëvendësojë unazën e martesës, por ta transformojë atë. Në shumicën e rasteve, diamantet dhe gurët e çmuar nxirren nga unaza e fejesës dhe vendosen në një dizajn krejtësisht të ri, të guximshëm, që nuk ka më asnjë lidhje me estetikën e bizhuterive të martesës. Kështu, një objekt që mbante peshën e së kaluarës shndërrohet në simbol rritjeje dhe fuqizimi personal.

Ky trend pasqyron një ndryshim më të gjerë kulturor në perceptimin e divorcit, i cili gjithnjë e më pak shihet si dështim personal dhe gjithnjë e më shumë si një vendim i vetëdijshëm për të ecur përpara. Argjendarë në mbarë botën po raportojnë rritje të kërkesës për shërbime të tilla, ndërsa disa prej tyre organizojnë edhe festa “divorce ring” në butikët e tyre, ku klientet, me shampanjë në dorë, festojnë nënshkrimin e dokumenteve të divorcit dhe krijimin e bizhuterisë së re. Është një moment që, në vend të trishtimit, shënohet nga të qeshura, solidaritet dhe ndjenjë lehtësimi.

Emily Ratajkowski ndezi valën

Edhe pse për ridizajnimin e unazave të fejesës është folur prej vitesh në heshtje, trendi shpërtheu në mars të vitit 2024, kur modelja dhe shkrimtarja Emily Ratajkowski publikoi në Instagram “unazat e saj të divorcit”. Unazën e saj të famshme të fejesës Toi et Moi, e përbërë nga dy diamante të mëdhenj, ajo e ndau në dy unaza të reja, shumë të dallueshme. Mesazhi i saj ishte i qartë dhe i fuqishëm, i përmbledhur në një deklaratë për Vogue: “Nuk mendoj se një grua duhet të mbetet pa diamantet e saj vetëm sepse humbet një burrë.”

Veprimi i saj e destigmatizoi këtë ide dhe frymëzoi shumë gra të njohura. Dizajnerja e modës dhe ylli i reality show-ve Rachel Zoe, pas divorcit nga bashkëshorti me të cilin kishte kaluar më shumë se dy dekada, ridizajnoi unazën e saj masive me diamant. Pjesa e re, me një diamant oval të madh në qendër dhe dy më të vegjël anash, simbolizon atë dhe dy djemtë e saj.

“Jam e lumtur që jam e divorcuar. Merr një unazë fejesë kur martohesh, por pse të mos i blejmë vetes një unazë kur jemi të pavarura dhe të lumtura?”, deklaroi Zoe, duke shtuar se kjo unazë nuk duhet domosdoshmërisht të quhet ‘unazë divorci’, por mund të jetë ‘unazë e jetës së re’ ose ‘unazë për gjithçka’.

Trendi u përqafua edhe nga modelja Brooks Nader, e cila shndërroi diamantin e saj prej nëntë karatësh në një unazë të re, si dhe nga dermatologia Barbara Sturm, e cila diamantet nga unaza e saj i përdori për të krijuar vathë, duke treguar se transformimi nuk duhet të kufizohet vetëm te unazat.

Dizajn që sfidon traditën

Estetika e unazave të divorcit është qëllimisht e kundërta e bizhuterive tradicionale të martesës. Ndërsa unazat e fejesës karakterizohen nga korniza të buta dhe prerje klasike, unazat e divorcit janë të guximshme, skulpturore dhe arkitektonike. Klientet kërkojnë shirita të trashë ari, vendosje asimetrike dhe dizajne që mund të mbahen çdo ditë si pjesë e stilit personal, e jo si simbol statusi martesor.

Në vend që të mbahen në gishtin e unazës së dorës së majtë, këto bizhuteri shpesh vendosen në gishtin e mesit, në gishtin e vogël apo edhe në tregues. Vetë ky akt i zhvendosjes së unazës në një gisht tjetër ka një simbolikë të fortë, një shkëputje e vetëdijshme nga tradita dhe asociacioni vizual me martesën.

Një akt terapeutik dhe festë e autonomisë

Përveç transformimit estetik, procesi i ridizajnimit të bizhuterive ka edhe një ndikim të thellë psikologjik. Për shumë gra, ai është një akt terapeutik përmes të cilit marrin kontrollin mbi narrativën e jetës së tyre. Një objekt që dikur simbolizonte një premtim të dhënë nga dikush tjetër, shndërrohet në simbol të një premtimi që ia kanë dhënë vetes, premtim për forcë, qëndrueshmëri dhe dashuri për veten. Është një mënyrë për t’i bërë nder së kaluarës, por edhe për ta riformësuar atë në diçka që pasqyron personalitetin aktual dhe aspiratat e së ardhmes. /Telegrafi/

Udhëzues praktik për të kuptuar përbërësit që ndikojnë drejtpërdrejt në shëndetin e flokëve

Shampot shpesh i blejmë sipas aromës, reklamës apo rekomandimit të parukieres, por etiketa është në fakt pjesa më e rëndësishme e ambalazhit. Aty shkruhet nëse shampoja do t’i hidratojë flokët, do t’i thajë, do ta rëndojë skalpin apo do të shkaktojë zbokth. Dallimi mes një blerjeje të mirë dhe një të keqeje shpesh qëndron vetëm te disa përbërës që shumica e njerëzve i anashkalojnë, sepse duken të ndërlikuar dhe “kimikë”.

E vërteta është e thjeshtë, flokët nuk reagojnë ndaj premtimeve në pjesën e përparme të shishes, por ndaj përbërjes në pjesën e pasme. Kur mësoni ta lexoni etiketën, nuk do të blini më kurrë një shampo që nuk ju përshtatet, transmeton Telegrafi.

Ja si ta lexoni si profesionist.

1. Shikoni së pari 3 përbërësit e PARË (ata përbëjnë pjesën më të madhe të formulës)

Përbërësit në etiketë janë renditur sipas sasisë. Kjo do të thotë se ata që janë në fillim përbëjnë bazën e produktit, ndërsa ata në fund janë të pranishëm në sasi shumë më të vogla.

Nëse mes tre të parëve janë:

• Sodium Laureth Sulfate (SLES)
• Sodium Lauryl Sulfate (SLS)

Kjo do të thotë se bëhet fjalë për një shampo që pastron fort dhe shkumëzon shumë. Shampo të tilla mund të jenë të mira për larje të thellë herë pas here, por me përdorim të shpeshtë mund t’i thajnë fijet dhe të irritojnë skalpin.

Nëse në krye të listës janë:

• Aloe Vera
• Glycerin
• Panthenol

Kjo tregon se shampoja është e fokusuar në hidratimin dhe qetësimin e skalpit, gjë që është veçanërisht e rëndësishme për flokë të thatë, të lyer apo të ndjeshëm.

2. Sulfatet – nuk janë gjithmonë të këqija, por nuk janë për të gjithë

Sulfatet kanë reputacion të keq, por roli i tyre kryesor është të largojnë papastërtitë, yndyrën e tepërt dhe mbetjet e produkteve për stilim.

Janë të përshtatshme për:

• skalp të yndyrshëm
• flokë që ndoten shpejt
• larje të thellë herë pas here
• Janë më pak të përshtatshme për:
• flokë të thatë dhe të brishtë
• flokë të lyer (ngjyra zbehet më shpejt)
• skalp të ndjeshëm ose të irrituar

Nëse në shishe shkruan “sulfate-free”, shampoja është më e butë dhe më e përshtatshme për përdorim të përditshëm, por mund të mos pastrojë mjaftueshëm një skalp shumë të yndyrshëm.

3. Silikonet – japin shkëlqim të menjëhershëm, por afatgjatë mund t’i rëndojnë flokët

Silikonet njihen nga prapashtesat -cone, -conol, -siloxane (p.sh. Dimethicone). Ato mbështjellin fijet e flokut, duke i bërë të lëmuara dhe me shkëlqim.

Kjo është arsyeja pse flokët pas këtyre shampove duken “si në reklamë”. Problemi shfaqet kur silikonet grumbullohen, sepse atëherë:

• flokët humbasin volumin
• yndyrosen më shpejt
• duken të rëndë dhe pa jetë

Personat me flokë të hollë duhet të shmangin shampot ku silikonet janë ndër përbërësit e parë.

4. Alkooli – a than apo ushqen flokët?

Jo çdo alkool është i dëmshëm për flokët. E rëndësishme është cili lloj alkooli përdoret.

• Alcohol Denat., Ethanol – mund t’i thajnë fijet dhe skalpin, veçanërisht me përdorim të shpeshtë
• Cetearyl Alcohol, Cetyl Alcohol – të ashtuquajturit “alkoole yndyrore”, që në fakt i zbusin flokët dhe ndihmojnë në ruajtjen e lagështisë

Dallimi i vetëm një fjale në etiketë mund ta ndryshojë krejtësisht efektin e shampos.

5. Proteinat – shpëtim për flokët e dëmtuar, por me masë

Kur flokët janë të trajtuar kimikisht, të zbardhur apo të brishtë, proteinat ndihmojnë në forcimin e përkohshëm të strukturës së fijes.

Kërkoni:

• Keratin
• Hydrolyzed Wheat Protein
• Silk Protein

Megjithatë, teprica e proteinave mund t’i bëjë flokët të fortë dhe pa elasticitet, ndaj është e rëndësishme të balancohen me përbërës hidratues.

6. Aromat dhe ngjyrat – shpesh fajtorë për irritime

Nëse keni kruarje, zbokth apo skalp të ndjeshëm, aroma nuk është përparësi, por një problem i mundshëm. Aromat dhe ngjyrat artificiale shpesh shkaktojnë reaksione, veçanërisht te personat me lëkurë të ndjeshme.

Zgjidhni shampot me shënimet:

• Fragrance-free
• Hypoallergenic

Këto produkte janë më të buta dhe ulin rrezikun e irritimeve.

Pse është e rëndësishme e gjithë kjo?

Sepse një shampo e gabuar mund të shkaktojë shumë më tepër sesa “një ditë të keqe për flokët”. Afatgjatë, përbërja e papërshtatshme mund të çojë në:

• rënie të shtuar të flokëve
• skalp të yndyrshëm ose, përkundrazi, tepër të thatë
• thyerje të fijeve
• humbje të shkëlqimit
• irritime dhe zbokth

Kujdesi i vërtetë për flokët fillon me kuptimin e përbërjes, jo me dizajnin e shishes. /Telegrafi/

Nëse zgjoheni me dhimbje në shpatulla dhe shpinë, kontrolloni nëse jastëkut tuaj i ka kaluar “afati”

Jastëkët janë sende për të cilat shpesh nuk mendojmë shumë. Vetëm kur fillojmë të zgjohemi me dhimbje në qafë dhe shpinë, fillojmë të mendojmë për shkaqet e mundshme – dhe atëherë shpesh arrijmë te “problemi” i jastëkut.

Pra, si ta dini kur është koha ta ndërroni?

Zgjoheni me dhimbje

Nëse kjo ndodh gjithnjë e më shpesh, duhet të mendoni seriozisht për ndërrimin e jastëkut.

– Me kalimin e kohës, jastëkët fillojnë të dëmtohen dhe të ofrojnë më pak mbështetje. Mbështetja jo e duhur mund të shkaktojë probleme me qafën, shpinën dhe shpatullat. Gjithashtu mund të lërë ndjesi ngurtësie në mëngjes dhe të shkaktojë dhimbje koke, shpjegon ekspertja Keren Yu për The Spruce, përcjell Telegrafi.

E ka humbur formën

Ekziston një test i thjeshtë që mund t’ju ndihmojë të përcaktoni nëse jastëku duhet ndërruar.

– Paloseni jastëkun përgjysmë dhe mbajeni ashtu për rreth 30 sekonda. Kur ta lëshoni, jastëku duhet të kthehet në formën e tij normale. Nëse nuk kthehet, atëherë është koha të blini një të ri, shpjegon Yu.

Nuk është më i butë dhe i rehatshëm

Nëse jastëku juaj, përveç formës, nuk duket më i fryrë dhe i butë si më parë, është koha për një të ri. Merrni pak kohë për të vëzhguar dhe menduar nëse jastëku ju ofron ende rehatinë e nevojshme apo nëse gjatë natës ju shkakton tension sepse nuk arrini të gjeni pozicionin e duhur.

Afati i përdorimit

A e dinit se edhe jastëkët kanë afat përdorimi? Edhe pse tingëllon e çuditshme, këto kufizime kohore nuk vlejnë vetëm për produktet në frigorifer. Etiketat e shumë jastëkëve përmbajnë gjithashtu një datë, e cila është një tregues i mirë se kur duhet të blini një të ri. /Telegrafi/

Ekspertët shpjegojnë kur uji ndihmon procesin e tretjes, kur duhet shmangur dhe pse koha e pirjes është po aq e rëndësishme sa sasia

Shumë njerëz nuk mund ta imagjinojnë që pas ushqimit të mos pinë një gotë ujë, ndërsa ka edhe nga ata që e pijnë gjatë vetë vaktit. Uji është i domosdoshëm për jetën, por kur bëhet fjalë për tretjen, po aq e rëndësishme sa sasia është edhe koha kur pihet.

Ekzistojnë pretendime se pirja e ujit gjatë vaktit është e dëmshme për tretjen, si dhe se uji mund të shkaktojë grumbullimin e toksinave, gjë që çon në probleme të ndryshme shëndetësore.

E vërteta, megjithatë, është pak më ndryshe.

Si funksionon procesi i tretjes

Tretja fillon në gojë sapo të fillojë përtypja e ushqimit. Përtypja i sinjalizon gjëndrat e pështymës të fillojnë prodhimin e pështymës, e cila përmban enzima që ndihmojnë në shpërbërjen e ushqimit.

Pasi ushqimi arrin në stomak, ai përzihet me lëngun acidik të stomakut, i cili e shpërbën më tej dhe krijon një lëng të trashë të njohur si kimus.

Në zorrën e hollë, kimusi përzihet me enzimat tretëse nga pankreasi dhe me acidin biliar nga mëlçia. Këto substanca e shpërbëjnë më tej kimusin, duke përgatitur çdo lëndë ushqyese për përthithje në qarkullimin e gjakut.

Shumica e lëndëve ushqyese përthithen ndërsa kimusi kalon nëpër zorrën e hollë. Vetëm një pjesë e vogël mbetet për t’u përthithur kur arrin në zorrën e trashë.

Pasi hyjnë në gjak, lëndët ushqyese shpërndahen në pjesë të ndryshme të trupit. Procesi i tretjes përfundon kur substancat e mbetura nxirren jashtë organizmit.

Siç shkruan Healthline, në varësi të ushqimit që konsumohet, i gjithë procesi i tretjes mund të zgjasë nga 24 deri në 72 orë, përcjell Telegrafi.

A shkakton uji probleme me tretjen

Marrja e mjaftueshme e lëngjeve gjatë ditës ofron shumë përfitime. Megjithatë, ekzistojnë pretendime se pirja e ujit gjatë vakteve është ide e keqe, përkatësisht se uji, kur pihet gjatë ushqimit, hollon acidin e stomakut dhe enzimat tretëse, duke e vështirësuar tretjen e ushqimit.

Megjithatë, kjo do të nënkuptonte se sistemi tretës nuk është në gjendje të përshtatë sekrecionet e tij me përbërjen e vaktit, gjë që nuk është e vërtetë.

Në Klinikën Mayo shpjegohet se uji nuk shkakton probleme me tretjen dhe nuk hollon lëngjet trupore që përdoren në procesin e tretjes, por se personat me sëmundje të zemrës, veshkave ose mëlçisë duhet të kufizojnë sasinë e ujit që pinë.

Uji është pjesë e acidit të stomakut që ndihmon tretjen dhe është pjesë e lëngjeve të tjera trupore, si gjaku dhe urina.

– Uji zakonisht është i mirë për tretjen. Ai ndihmon në shpërbërjen e ushqimit në mënyrë që trupi të mund t’i përdorë lëndët ushqyese, si dhe ndihmon në prodhimin e pështymës. Pirja e mjaftueshme e ujit gjithashtu zbut jashtëqitjen, gjë që ndihmon në parandalimin e kapsllëkut, thonë në Klinikën Mayo.

Pirja e ujit gjatë ushqimit

Pirja e një gote uji gjatë vaktit mund të ndihmojë në përmbushjen e nevojës ditore të trupit për lëngje.

– Nëse përpiqeni të ruani peshën ose të humbni kilogramë, uji gjatë ushqimit është një zgjedhje e shkëlqyer. Pirja e ujit gjatë vakteve mund t’ju ndihmojë të ndiheni të ngopur pa marrë kalori shtesë. Por, nëse përpiqeni të shtoni peshë, fokusohuni në ushqim të shëndetshëm dhe kufizoni sasinë e lëngjeve gjatë ushqimit, shpjegojnë në Klinikën Mayo.

shutterstock

Uji mund të ulë oreksin dhe marrjen e kalorive

Pirja e ujit gjatë vakteve mund të ndihmojë në rregullimin e oreksit, parandalimin e mbingrënies dhe nxitjen e humbjes së peshës.

Pirja e ujit gjatë ushqimit mund të ndihmojë në krijimin e pauzave mes kafshatave, duke i dhënë trupit kohë të vlerësojë sinjalet e urisë dhe ngopjes. Kjo mund të parandalojë mbingrënien dhe madje të ndihmojë në rënien në peshë.

Përveç kësaj, një studim 12-javor i publikuar në vitin 2010 në PubMed tregoi se pjesëmarrësit që pinin 500 ml ujë para çdo vakti humbën 2 kilogramë më shumë krahasuar me ata që nuk e bënin këtë. Hulumtimet tregojnë gjithashtu se pirja e ujit mund të përshpejtojë metabolizmin për rreth 24 kalori për çdo 500 ml ujë të pirë.

Sa ujë duhet pirë gjatë ushqimit

Nëse pini ujë gjatë vaktit, rekomandohet të pini gllënjka të vogla uji të ngrohtë, sepse kjo ndihmon tretjen dhe nuk e pengon atë.

Që në vitin 1913, një studim i cituar në revistën JAMA, si dhe në The Journal, ka treguar se efektet pozitive të pirjes së ujit gjatë ushqimit shfaqen vetëm kur uji pihet ngadalë, në sasi të vogla dhe kur nuk është shumë i ftohtë.

Nëse pihet ujë i akullt, ai mund të bëhet i dëmshëm, sepse mund të shkaktojë ngërçe të forta gjatë ose menjëherë pas ushqimit, pasi të ftohtit e pengon procesin e tretjes.

Pirja e ujit para ushqimit

Nëse konsumimi i lëngjeve gjatë ushqimit shkakton dhimbje, ndjesi fryrjeje ose përkeqëson refluksin gastrik, uji duhet të pihet para ose ndërmjet vakteve.

Pirja e ujit para ushqimit:

• mbush pjesërisht stomakun,
• aktivizon receptorët e shtrirjes,
• ul përkohësisht ndjenjën e urisë.

Sa kohë para ushqimit duhet pirë ujë

Nëse ndjeni etje para ushqimit, rekomandohet të pini një gllënjkë të vogël uji të ngrohtë 15 deri në 30 minuta para vaktit, në mënyrë që stomaku të përgatitet për tretje.

Pirja e ujit pas ushqimit

Shumë njerëz kapin një gotë ujë menjëherë pas përfundimit të vaktit. Edhe pse kjo mund të duket e padëmshme, mund të ngadalësojë tretjen dhe metabolizmin.

Kur uji pihet menjëherë pas ushqimit, ai shkakton fryrje dhe bën që ushqimi të qëndrojë më gjatë i patretur, duke shkaktuar parehati dhe ndjesi rëndese.

Kjo mund të çojë në shtim në peshë, sepse funksionimi i dobët i sistemit tretës sjell grumbullim toksinash dhe çekuilibër metabolik.

Kur duhet pirë ujë pas ushqimit

Uji pas ushqimit duhet të pihet të paktën 30 deri në 45 minuta pas vaktit.

Nëse ndjeni etje, rekomandohet të pini gllënjka të vogla uji të ngrohtë ose çaji bimor për të ndihmuar tretjen.

Përfundim mbi konsumimin e ujit

• Çdo ditë duhet të pihen 6 deri në 8 gota ujë, rreth dy litra
• Dita duhet të fillojë me ujë të ngrohtë – ndihmon në pastrimin e toksinave dhe nxit tretjen
• Pini ujë 30 minuta para ushqimit – përgatit stomakun për tretje efikase
• Nëse pini ujë gjatë ushqimit, pini ujë të ngrohtë dhe jo të ftohtë
• Shmangni ujin e ftohtë ose të akullt – ai ngadalëson tretjen dhe ngushton enët e gjakut
• Pas ushqimit, prisni 30–45 minuta para se të pini ujë

Këshilla shtesë nga Klinika Mayo për tretje më të mirë

Përveç pirjes së ujit, shumë faktorë të tjerë ndihmojnë tretjen:

• Hani ngadalë
• Konsumoni sasinë e rekomanduar të fibrave (me ujë të mjaftueshëm)
• Jini fizikisht aktivë, që ushqimi të lëvizë nëpër zorrë
• Shmangni stresin
• Kujdesuni për madhësinë e porcioneve
• Hani sipas një orari të rregullt, që sistemi tretës të reagojë dhe më pas të pushojë kur nuk hahet

E lavdëruar për stilin pas vitesh kritikash, Meghan Markle u shfaq pa Harryn në një event të rëndësishëm në Los Anxhelos

Edhe Meghan Markle e përjetoi momentin kur u lavdërua më shumë sesa u kritikua. Arsyeja ishte paraqitja e saj e mbrëmshme në Los Anxhelos, ku stili i saj glamuroz u vlerësua gjerësisht nga publiku dhe komentuesit e modës.

Meghan mori pjesë në Percent Pledge Fundraising Gala, e mbajtur në studiot Paramount – një ngjarje që promovon barazinë ekonomike dhe mbështet bizneset në pronësi të komunitetit afro-amerikan. Kodi i veshjes ishte “black tie, dizajnerë të zinj”.

Dukesha e Sussex-it zgjodhi për këtë mbrëmje një fustan nga Harbison Studio, një model rozë-e-zi i frymëzuar nga glamuri i Hollivudit të vjetër. Bëhet fjalë për një fustan me prerje të drejtë dhe detaje të zeza në dekoltenë me formë zemre, një element që Meghan e ka ndër të preferuarit.

Ajo e kompletoi pamjen me një pelerinë të gjatë të zezë, bizhuteri elegante dhe një frizurë të sofistikuar të mbledhur, që i dha gjithë paraqitjes një finesë klasike. Megjithatë, vëmendje morën edhe sandalet, të cilat dukeshin paksa të vogla për këmbën e saj, në një moment u krijua përshtypja se këmba mund t’i rrëshqiste nga këpuca. Sidoqoftë, fustani ishte ai që “vodhi shfaqjen”, transmeton Telegrafi.

Meghan Markle ka qenë për vite me radhë objekt kritikash, që nga momenti kur në vitin 2017 u bë publike lidhja e saj me Prince Harry. Kritikat kanë qenë të ndryshme, nga pretendimet se nuk ishte e përshtatshme për familjen mbretërore britanike, deri te akuza të rënda, shpesh me tone raciste.

Princi Harry nuk ishte i pranishëm në këtë event, ndërsa mbrëmjen e drejtoi gazetarja e CNN-it Abby Phillip.

Iniciativa Percent Pledge u themelua në vitin 2020 nga Aurora James, me synimin që shitësit me pakicë të dedikojnë të paktën 15 për qind të hapësirës së tyre produkteve nga kompani në pronësi të komunitetit afro-amerikan.

Paraqitja e Meghan Markle vjen në një kohë kur familja mbretërore britanike po përballet me një tjetër skandal, i lidhur me të kaluarën e errët të Prince Andrew dhe lidhjet e tij me abuzuesin seksual Jeffrey Epstein. /Telegrafi/

Jo mungesë vullneti, por biologji – ja çfarë ndodh në trup

Agjërimi i ndërprerë vitet e fundit është shndërruar në një nga modelet më të përhapura të të ushqyerit. Ai promovohet si një mënyrë e thjeshtë për humbje peshe, kontroll më të mirë të sheqerit në gjak, më shumë energji dhe madje edhe jetëgjatësi. Rrjetet sociale janë të mbushura me dëshmi personale të njerëzve që pretendojnë se ky regjim u ka “ndryshuar jetën”. Megjithatë, pas idesë tërheqëse të kufizimit të kohës së ngrënies fshihen shumë nuanca për të cilat flitet më rrallë.

Ndryshe nga dietat klasike, agjërimi i ndërprerë nuk përcakton se çfarë duhet të hamë, por kur. Modelet më të shpeshta janë ai 16:8, ku ushqimi konsumohet brenda një dritareje prej tetë orësh në ditë, si dhe agjërimi një ose dy ditë në javë. Pikërisht kjo thjeshtësi e ka bërë tërheqës, por edhe ka krijuar pritshmëri jo realiste.

Çfarë thotë realisht shkenca për agjërimin

Dr. Trisha Pasricha, mjeke në Beth Israel Deaconess Medical Center dhe ligjëruese në Harvard Medical School, shpjegon në një video të publikuar nga The Washington Post se agjërimi i ndërprerë mund të çojë në humbje peshe gjatë muajve të parë.

Arsyeja është e thjeshtë: kur kufizohet dritarja kohore e ushqimit, shumë njerëz përfundojnë duke konsumuar më pak kalori. Por problemi shfaqet më vonë.

“Agjërimi i ndërprerë është i vështirë për t’u mbajtur në afat të gjatë dhe te një numër i madh njerëzish, pesha trupore me kalimin e kohës kthehet”, thekson dr. Pasricha.

Sipas saj, studimet deri më tani nuk kanë treguar se agjërimi i ndërprerë ul ndjeshëm rrezikun e sëmundjeve kardiovaskulare, kancerit apo se zgjat jetëgjatësinë. Kjo nuk do të thotë se është i dëmshëm, por se reputacioni i tij shpesh i tejkalon provat shkencore, transmeton Telegrafi.

Pse kilogramët kthehen shpesh

Një nga arsyet kryesore pse njerëzit heqin dorë nga agjërimi i ndërprerë është mos përputhja me jetën reale. Orët strikte të vakteve shpesh bien ndesh me obligimet e punës, ritmin familjar, ngjarjet shoqërore dhe lodhjen kronike.

Kur rregullat thyhen vazhdimisht, shfaqet ndjenja e dështimit dhe më pas braktisja e plotë e regjimit. Në atë moment, shumë njerëz kthehen te zakonet e vjetra të të ushqyerit, shpesh të shoqëruara me mbingrënie, gjë që çon në rikthim të shpejtë të kilogramëve të humbur.

Ekziston edhe një aspekt psikologjik i rëndësishëm: te disa persona, modelet restriktive të të ushqyerit nxisin obsesionin me ushqimin, ndjenjën e fajit dhe cikle të vazhdueshme mes përmbajtjes dhe teprimit.

Kush duhet të jetë veçanërisht i kujdesshëm

Ekspertët paralajmërojnë se agjërimi i ndërprerë nuk është i përshtatshëm për të gjithë. Personat me çrregullime të të ushqyerit, disbalanca hormonale, stres kronik, si dhe gratë shtatzëna apo gjidhënëse, shpesh reagojnë keq ndaj periudhave të gjata pa ushqim.

Te disa individë, kapërcimi i vakteve mund të shkaktojë rënie të energjisë, nervozizëm, probleme me përqendrimin dhe çrregullime të gjumit, sinjale që tregojnë se trupi nuk po merr atë që i nevojitet.

Çfarë funksionon më mirë në afat të gjatë

Në vend të rregullave rigide, dr. Pasricha sugjeron zakone më të thjeshta dhe më të qëndrueshme, të cilat përshtaten më lehtë me jetën e përditshme.

Mëngjesi si vakt i rëndësishëm

Konsumimi i mëngjesit brenda një ore pas zgjimit, me mjaftueshëm proteina dhe fibra, ndihmon në stabilizimin e sheqerit në gjak dhe ul nevojën për messhujta më vonë gjatë ditës. Kjo nënkupton shmangien e produkteve shumë të ëmbla dhe ushqimeve të përpunuara.

Darkë më e hershme

Përfundimi i vakteve dy deri në tre orë para gjumit ndikon pozitivisht në metabolizëm dhe në mënyrën se si trupi ruan energjinë. Darkat e vona lidhen me rrezik më të lartë për mbipeshë dhe çrregullime metabolike.

Çfarë është më e rëndësishme se ora e ushqimit

Në fund, mesazhi i dr. Pasrichës është i thjeshtë dhe çlirues:

“Më e rëndësishme është çfarë hamë, sesa kur hamë.”

Një ushqyerje e bazuar në perime, fruta, bishtajore, drithëra integrale, arra dhe fara, me konsum të reduktuar të ushqimeve ultra të përpunuara, ka mbështetjen më të fortë shkencore për ruajtjen e peshës trupore dhe shëndetit afatgjatë. Mund të mos ofrojë “mrekulli të shpejta”, por jep rezultate të qëndrueshme.

Në një kohë kur ushqyerja shpesh reduktohet në trende dhe rregulla ekstreme, agjërimi i ndërprerë mbetet një tjetër kujtesë se nuk ekziston zgjidhje universale. Mënyra më e mirë e të ushqyerit është ajo që mund të zbatohet për një kohë të gjatë, pa ndjenjë të vazhdueshme privimi dhe faji. /Telegrafi/

Nga ndryshimet e temperaturës te ujitja e gabuar, këta janë shkaktarët më të shpeshtë dhe mënyrat si ta shpëtoni bimën

Asgjë nuk i shqetëson më shpejt dashamirët e bimëve të brendshme sesa pamja e një kërcelli të zhveshur, aty ku deri dje kishte gjethe të shëndetshme dhe të gjelbra.

Megjithatë, nëse bima juaj ka nisur papritur të humbasë gjethet, nuk ka vend për panik. Në shumicën e rasteve, shkaku është i zgjidhshëm dhe bima mund të rikuperohet plotësisht. Më poshtë po ju sjellim arsyet më të shpeshta të rënies së papritur të gjetheve, si dhe hapat konkretë që duhet të ndërmerrni.

1. Ndryshim i papritur i temperaturës ose rryma ajri

Bimët nuk e përballojnë mirë “shokun”. Kalimi nga një ambient i ngrohtë në një më të ftohtë, vendosja pranë dritares së hapur gjatë dimrit apo afër kondicionerit gjatë verës, shpesh shkakton rënie masive të gjetheve.

1.Çfarë duhet të bëni:

• Vendoseni bimën në një ambient të qëndrueshëm, larg rrymave të ajrit
• Shmangni ndryshimet e shpeshta të vendit – bimët e duan rutinën
• Temperatura ideale për shumicën e bimëve të brendshme është 18–24°C

2. Ujitje e tepërt ose e pamjaftueshme

Një nga shkaqet më të shpeshta të humbjes së gjetheve është ujitja e gabuar. Uji i tepërt mund të shkaktojë kalbjen e rrënjëve, ndërsa toka shumë e thatë e dobëson bimën deri në rënie gjetesh.

Si ta kuptoni problemin:

• Fusni gishtin në tokë: nëse është shumë e lagësht dhe e rëndë, ndaloni përkohësisht ujitjen
• Nëse toka është plotësisht e thatë dhe ndahet nga anët e vazos, bima ka nevojë urgjente për ujë

Këshillë e rëndësishme: gjithmonë sigurohuni që vazoja të ketë vrima kulluese për daljen e ujit të tepërt, transmeton Telegrafi.

3. Mungesë ose tepricë drite

Në ambiente shumë të errëta, gjethet mund të zverdhen dhe të bien. Nga ana tjetër, ekspozimi direkt ndaj diellit të fortë mund t’i “djegë” ato.

Zgjidhja:

• Vendoseni bimën pranë dritës natyrale, por jo në rreze direkte
• Gjethet e zbehta dhe të holla tregojnë mungesë drite
• Gjethet e thata, me njolla kafe, tregojnë tepricë drite

4. Stres pas ndërrimit të vazos

Edhe pse i domosdoshëm, transplantimi është një burim stresi për bimën. Humbja e disa gjetheve është normale, por rënia masive tregon se bima ka nevojë për kohë.

Çfarë të bëni tani:

• Mos përdorni pleh për të paktën 4 javë pas shartimit
• Mbani ujitje të moderuar
• Jepini bimës qetësi dhe kushte të qëndrueshme

5. Dëmtues ose sëmundje

Njolla të vogla në gjethe, sipërfaqe ngjitëse ose rrjeta të holla janë shenja të pranishmërisë së dëmtuesve.

Si të veproni:

• Kontrolloni pjesën e poshtme të gjetheve
• Izolojeni bimën nga të tjerat
• Përdorni insekticide natyrale ose tretësirë të butë sapuni me ujë

A mund të rikuperohet bima?

Në shumicën e rasteve, po. Nëse kërcelli dhe rrënjët duken të shëndetshme, bima ka shumë gjasa të nisë rritje të re. Durimi, kujdesi i duhur dhe pak vëmendje shpesh bëjnë mrekulli.

Është e rëndësishme të mbani mend se bimët “komunikojnë” përmes ndryshimeve. Humbja e gjetheve është mënyra e tyre për t’ju treguar se diçka nuk shkon. Kur kjo ndodh, njohja e shkakut dhe reagimi në kohë janë çelësi për ta shpëtuar bimën. /Telegrafi/

Para 114 vitesh, lindi e dashura më e famshme e të gjitha kohërave – Eva Braun. Aq e fiksuar ishte pas Hitlerit, 23 vjet më të madh se ajo, sa që dy herë u përpoq të vriste veten

Më 6 shkurt 1912, lindi Eva Braun, gruaja që pothuajse gjithë jetën e kaloi duke pritur. Priti shikimin e tij, ardhjen e tij, mesazhin e tij. Priti që ta pranonte, ta tregonte botës, ta quante të vetën. Në fund, këtë e përjetoi, por vetëm për 36 orë.

Eva Braun ishte e dashura më e njohur në histori, por edhe një nga gratë më të vetmuara që kanë ekzistuar ndonjëherë. Ajo dashuroi një psikopat që donte vetëm veten, pushtetin dhe kontrollin. Për shkak të tij, dy herë i drejtoi armën jetës së saj. Për shkak të tij, pranoi të jetonte si sekret. Për shkak të tij, vdiq.

Hitleri refuzoi sistematikisht ta shfaqte Evën Braun në publik si partnere, sepse përpiqej të ruante imazhin e udhëheqësit të pamartuar, të përkushtuar vetëm ndaj Gjermanisë. Në propagandën naziste, ai duhej të dukej emocionalisht i paarritshëm, një figurë mitike që gratë gjermane mund ta adhuronin nga larg. Eva pranoi këtë fshirje nga jeta publike, duke u bërë gruaja që ekzistonte vetëm pas dyerve të mbyllura.

Eva Braun, në fakt, nuk ishte gruaja e parë në jetën intime të Adolf Hitlerit. Këtë rol e kishte pasur më herët mbesa e tij, Geli Raubal, me të cilën ai zhvilloi një marrëdhënie të errët, obsesive dhe thellësisht problematike. Geli jetonte në të njëjtën shtëpi me Hitlerin, ndërsa e ëma e saj, Angela Raubal, kujdesej për familjen.

Edhe pse nuk ekzistojnë prova përfundimtare për natyrën seksuale të kësaj lidhjeje, historianët bien dakord se ajo ishte emocionalisht e dëmshme dhe e karakterizuar nga kontroll ekstrem dhe xhelozi patologjike. Pikërisht në momentin kur Geli u përpoq të shkëputej dhe të krijonte lidhje të tjera, Hitleri reagoi me presion dhe posesivitet të pamëshirshëm.

Në vitin 1931, kur Geli arriti në përfundimin se Hitleri jo vetëm që nuk do të martohej kurrë me të, por as nuk do ta lejonte të kishte një jetë të pavarur sentimentale, ajo kreu vetëvrasje. Rrethanat u hetuan dhe, megjithëse u ngritën dyshime e teori të ndryshme, asnjëherë nuk u provua ndonjë përfshirje tjetër përveç vetëvrasjes.

Hidhërimi i Hitlerit u konsiderua i sinqertë nga dëshmitarë të afërt: dhoma e Gelit mbeti e paprekur, pothuajse si një faltore, deri në fund të jetës së tij, transmeton Telegrafi.

Kur në shtator të vitit 1929 Adolf Hitler hyri në studion fotografike në Mynih, Eva Braun ishte 17 vjeç e gjysmë. Punonte si asistente, ishte e hollë, e re dhe e gëzuar. Qëndronte mbi shkallë duke rregulluar kuti, kur vuri re se një burrë i panjohur po i shikonte këmbët. I dukej i çuditshëm – mustaqe qesharake, pallto e hapur ngjyrë bezhë, kapele në dorë. Por shikimi i tij nuk ishte aspak qesharak. Ai burrë ishte në ngritje, i uritur për pushtet dhe adhurim. Dhe menjëherë e mbajti mend.

Historiania Angela Lambert, autore e librit “Jeta e humbur e Eva Braunit”, pohon se Hitleri që atëherë tek ajo pa “projeksionin ideal të gruas që dëshironte - të re, të heshtur, pa ambicie”.

Eva u rrit në një familje “të rregullt”. Babai mësues, nëna shtëpiake, edukim katolik, pa skandale. Ishte një vajzë tipike e klasës së mesme: filma, vallëzim, modë, sport. Kur prindërit vlerësuan se ishte tepër e interesuar për djemtë, e dërguan në manastir. Aty u mbyt shpirtërisht. Ishte inteligjente, por refuzonte disiplinën. Në raportet e manastirit përshkruhej si ambicioze, por e painteresuar për rregullat. Manastiri vërtetoi vetëm një gjë: Eva atëherë ishte ende e virgjër.

Dy muaj pas daljes nga manastiri, u njoh me Hitlerin. Ai ishte 40 vjeç dhe tashmë thellë në ngjitjen politike. Gratë e adhuronin, por ai zgjidhte me kujdes. Nuk donte një partnere të fortë e të vetëdijshme. I duhej një grua që nuk bënte pyetje. Historiania Gitta Sereny e përshkruan Hitlerin si njeri me “tërheqje magnetike”, jashtëzakonisht sharmant në ambient privat. Ishte i rregullt, me erë të këndshme, elokuent, e pëlqente shoqërinë e grave, komplimentet dhe vëmendjen. Eva ia dha të gjitha këto dhe nuk kërkoi asgjë në këmbim.

Shtatzënia nuk vinte në konsideratë

Marrëdhënia e tyre për vite me radhë nuk ishte seksuale. Dalje, teatër, dreka, dhurata. Ai e testonte. Ajo shpresonte. Kur më në fund filluan një marrëdhënie intime, Eva bënte gjithçka për të mos mbetur shtatzënë. Në raftin më të lartë të dollapit mbante një irrigator, një pajisje për shpëlarjen e vagjinës me ujë të ngrohtë dhe uthull pas seksit. Ishte një metodë primitive dhe e pasigurt kontracepsioni, por Eva dinte një gjë: Hitleri nuk donte fëmijë.

Historiania Heike B. Goertemaker thekson se Hitleri këmbëngulte të mbetej një “beqar i paprekshëm”, një burrë që sakrifikon lumturinë private për Gjermaninë. Një fëmijë do ta shkatërronte këtë mit. Eva pranoi.

Hitleri shpesh zhdukej. Premtonte dhe nuk shfaqej. Nuk kërkonte falje. Eva vuante në heshtje. Në nëntor të vitit 1932, e qëlloi veten në qafë. Me qëllim. Jo për të vdekur, por për ta detyruar të vinte. Ai erdhi. Ndërpreu fushatën, u shfaq me lule, ishte i butë. Por vetëm pas përpjekjes së dytë për vetëvrasje, me tableta gjumi në vitin 1935, vendosi se “duhej të kujdesej për të”.

I bleu një shtëpi. I dha luks. Dhe një kafaz të artë. Eva kishte gjithçka: fustane të shtrenjta, parfume franceze, kozmetikë, shërbëtore. Por paratë nuk i merrte prej tij, por përmes Martin Bormannit, njeri që ajo e urrente. Bormanni kontrollonte jetën e saj. Paguan­te faturat, i jepte para, i kujtonte se ishte e varur. Kur donte një fustan të ri ose manikyr, duhej t’i lutej atij. Ishte e poshtëruar.

Një paradoks i heshtur shoqëroi jetën e saj: Eva Braun ishte ajo që filmoi dhe fotografoi Hitlerin në momente private, duke qeshur, duke luajtur me qen, duke u shfaqur si njeri i zakonshëm. Këto pamje, të ruajtura në arkiva, ndihmuan në ndërtimin e imazhit të tij “njerëzor”, ndërsa gruaja që qëndronte pas kamerës mbeti pa identitet publik.

Në rrethet naziste, Eva përballej me përbuzje. E konsideronin jo inteligjente, të lehtë, të padenjë. Gratë e urrenin, burrat e nënvlerësonin. E quanin “EB” ose “lopë”. Vetëm pak njerëz, si Albert Speer, panë tek ajo diçka tjetër: një grua besnike, të kujdesshme, të ngrohtë.

“Ishte gruaja e duhur për një burrë”, tha Speer. “E thjeshtë, por e sinqertë.”

Vdekja në bunker

Eva kurrë nuk u pranua zyrtarisht. Emri i saj nuk ekzistonte. Ishte e fshehur, e padukshme, pa identitet. Kjo e shkatërronte. Vallëzonte me pasion, veçanërisht tangon. Në vallëzim shpërthente sensualiteti i saj i shtypur. Hitleri e përqeshte këtë. Megjithatë, ajo qëndroi.

Në bunker, ndërsa Berlini po shembej, Eva refuzoi të largohej. Qëndroi me të. U martuan më 29 prill 1945. Ajo ishte nervoze, por e lumtur. Për herë të parë dhe për herë të fundit ishte “Zonja Hitler”, ajo që kishte dëshiruar gjithmonë.

Një ditë më pas, u përshëndet me të gjithë. Tha: “Përshëndetma Bavarinë”. Ajo piu cianid. /Telegrafi/

Provoni këtë recetë për feta viçi në salcë me speca dhe tranguj turshi, një kombinim i balancuar i shijes paksa e thartë me mish të butë dhe të lëngshëm, që të mahnit që në provën e parë

Kjo pjatë e pasur në aromë, është ideale për një drekë familjare ose për një darkë ku dëshironi të lini përshtypje. Specat dhe trangujt turshi i japin salcës freski dhe karakter, ndërsa mishi i përgatitur me kujdes mbetet i butë dhe i shijshëm.

Salca është elementi kryesor i kësaj pjate: perimet e ziera ngadalë, të kombinuara me pana për gatim, krijojnë një teksturë kremoze që përputhet në mënyrë perfekte me viçin, transmeton Telegrafi.

Informacione bazë

Porcione: 4–5
Koha e përgatitjes: 20 minuta
Koha e gatimit: 40 minuta
Koha totale: rreth 1 orë
Vështirësia: mesatare

Përbërësit

▪ 800 g feta viçi
▪ 2 qepë të mesme
▪ 1 karotë e madhe
▪ 1 rrënjë majdanozi
▪ 1 rrënjë selinoje
▪ 600 g speca turshi
▪ 100 g tranguj turshi
▪ 50 g gjalpë
▪ 200 ml pana për gatim
▪ 1 lugë çaji mustardë
▪ kripë, piper i zi
▪ rigon sipas shijes
▪ lëng limoni sipas dëshirës

Përgatitja

1. Përgatitja e perimeve
Në gjalpë kaurdisni qepën e grirë imët derisa të zbutet. Shtoni karotën, rrënjën e majdanozit dhe selinos, të grira imët, dhe vazhdoni gatimin derisa të zbuten lehtë. Gjatë këtij procesi mund të shtoni pak ujë ose pak lëng nga specat turshi për një shije më të thellë.

2. Shtimi i turshive
Shtoni specat dhe trangujt turshi të grirë imët dhe lërini të ziejnë derisa përbërësit të bashkohen. Në fund shtoni panën për gatim dhe mustardën. Rregulloni shijen me kripë, piper, rigon dhe pak lëng limoni. Lëreni salcën të trashet lehtë.

3. Përgatitja e mishit
Pastroni fetat e viçit nga fijet, pritini në trashësi të barabartë dhe skuqini shkurt në pak vaj të nxehur derisa të marrin ngjyrë të artë. Nxirrni mishin dhe ruani yndyrën e skuqjes.

Zëvendësim i mundshëm:
Në vend të viçit mund të përdorni edhe mish derri, të rrahur lehtë para skuqjes.

4. Bashkimi i mishit me salcën
Salcën e përgatitur shtojeni në enën ku është skuqur mishi, lëreni të vlojë pak dhe ktheni fetat e viçit brenda. Gatuani disa minuta që shijet të bashkohen dhe mishi të mbetet i butë.

5. Servimi
Shërbejeni pjatën të ngrohtë, të shoqëruar me pure patatesh, patate të ziera ose bukë shtëpie.

Ju bëftë mirë. /Telegrafi/

Lagështia dhe djersa krijojnë bakteret që shkaktojnë erën e keqe – dy metoda të thjeshta ndihmojnë në eliminimin e tyre brenda pak orësh

Era e keqe në këpucë është një problem i zakonshëm, për të cilin flitet pak, por me të cilin përballen shumë njerëz çdo ditë. Ajo shfaqet veçanërisht te personat fizikisht aktivë, sportistët ose ata që kalojnë shumë orë me këpucë të mbyllura. Kur djersa dhe lagështia mbeten brenda këpucëve, krijohen kushtet perfekte për shumimin e baktereve, shkaktarët kryesorë të aromës së pakëndshme.

Edhe pse shumë njerëz përdorin sprej deodorues ose produkte kimike, ekziston një zgjidhje e thjeshtë, ekonomike dhe befasuese që jep rezultate shumë të mira: rëra për mace. Sado e pazakontë të tingëllojë, ky produkt është një aleat i fuqishëm kundër erës së keqe të këpucëve, transmeton Telegrafi.

Si funksionon rëra për mace?

Rëra për mace prodhohet nga materiale me aftësi të lartë thithëse, si argjila natyrale ose silika-gel. Kur një sasi e vogël vendoset në këpucë, idealisht e futur në një çorape të hollë ose në një qese pëlhure, ajo gjatë natës:

• thith lagështinë e tepërt
• redukton shumimin e baktereve
• neutralizon aromat e pakëndshme

Ky truk përdoret shpesh edhe për këpucë sportive, atlete dhe këpucë futbolli, të cilat janë veçanërisht të prirura ndaj djersitjes.

Një alternativë e thjeshtë: qeskat e çajit

Një metodë tjetër e lehtë është përdorimi i qeskave të çajit të thatë. Vendosini në këpucë për disa orë ose gjatë natës. Çaji ka veti natyrale antibakteriale dhe ndihmon në thithjen e lagështisë, duke parandaluar krijimin e aromave të reja. Çaji i zi dhe ai jeshil janë veçanërisht efektivë.

Këshilla shtesë për këpucë gjithmonë të freskëta

• Thajini mirë këpucët pas çdo përdorimi – lagështia është armiku kryesor
• Mos i lini këpucët në ambiente të mbyllura pa ajrosje
• Ndërroni këpucët gjatë javës, mos përdorni gjithmonë të njëjtin palë
• Vishni çorape pambuku ose materiale që thithin djersën
• Nëse është e mundur, hiqni shollat e brendshme dhe lërini të thahen veçmas

Me këto truke të thjeshta, këpucët tuaja mund të rifitojnë freskinë pa përdorur produkte të shtrenjta dhe pa aromë artificiale, vetëm me zgjidhje praktike që funksionojnë vërtet. /Telegrafi/

Studimi mbi mbi 400 mijë persona ngre pikëpyetje serioze për përdorimin e omega-3 te njerëzit pa sëmundje të zemrës

Acidet yndyrore omega-3 prej vitesh konsiderohen sinonim i shëndetit. Shumë prej nesh i marrin pothuajse rutinë, në formë vaji peshku apo vaji liri, me bindjen se po bëjnë diçka të mirë për zemrën, trurin dhe shëndetin e përgjithshëm. Megjithatë, një studim i ri dhe i gjerë shkencor sjell të dhëna që kërkojnë kujdes, veçanërisht te personat që nuk kanë probleme kardiake.

Tregu i suplementeve ka njohur rritje të madhe vitet e fundit. Nga hekuri dhe vitamina D, deri te kapsulat omega-3, gjithnjë e më shumë njerëz u drejtohen “pilulave të vogla të shëndetit”. Vlerësimet tregojnë se tregu global i suplementeve do të rritet me më shumë se 6 për qind në vit deri në vitin 2029, ndërsa miliona njerëz marrin çdo ditë të paktën një suplement, shpesh pa u konsultuar më parë me mjekun.

Çfarë janë në të vërtetë omega-3 dhe pse janë të rëndësishme?

Omega-3 janë acide yndyrore esenciale që luajnë rol kyç në ndërtimin e qelizave të trurit, ruajtjen e shëndetit të zemrës dhe uljen e proceseve inflamatore në organizëm. Trupi ynë nuk i prodhon vetë, prandaj duhet t’i marrim përmes ushqimit ose suplementeve.

Burimet natyrore të omega-3 përfshijnë peshqit e yndyrshëm si salmoni dhe skumbria, por edhe burime bimore si fara e lirit, farat chia dhe arrat. Sipas rekomandimeve të NHS, këshillohet konsumimi i dy racioneve peshk në javë. Megjithatë, suplementet janë lehtësisht të disponueshme dhe shpesh shihen si “rruga më e shkurtër” drejt një marrjeje optimale, transmeton Telegrafi.

Ku qëndron problemi?

Studimi, i realizuar nga shkencëtarë të Sun Yat-sen University dhe i publikuar në revistën prestigjioze mjekësore BMJ, analizoi të dhënat e mbi 400.000 personave nga baza UK Biobank, gjatë një periudhe 12-vjeçare.

Rezultatet treguan se te të rriturit e shëndetshëm që merrnin rregullisht vaj peshku u vu re:

• 13% rritje e rrezikut për zhvillim të fibrilacionit atrial (çrregullim i ritmit të zemrës)
• 5% rritje e rrezikut për goditje në tru

Këto gjetje janë veçanërisht të rëndësishme sepse lidhen me persona që nuk kishin sëmundje kardiake të diagnostikuara dhe që i merrnin suplementet në mënyrë parandaluese, me qëllimin për të mbrojtur shëndetin.

Një dallim i rëndësishëm: persona të shëndetshëm dhe pacientë me sëmundje të zemrës

Interesant është fakti se i njëjti studim tregoi efekt të kundërt te personat që tashmë kanë probleme me zemrën. Tek ata, marrja e omega-3 u shoqërua me:

• 15% ulje të rrezikut që fibrilacioni atrial të kalojë në infarkt
• 9% ulje të rrezikut të vdekshmërisë te pacientët me insuficiencë kardiake

Me fjalë të tjera, ajo që për disa pacientë është e dobishme, për të tjerë mund të jetë e panevojshme ose të mbartë edhe rreziqe shtesë.

A duhet të ndalojmë marrjen e omega-3?

Lidhur me këtë studim reagoi edhe British Heart Foundation, duke theksuar një aspekt shumë të rëndësishëm: studimi tregon lidhje statistikore, por nuk dëshmon drejtpërdrejt shkak-pasojë. Po ashtu, nuk janë specifikuar llojet e vajit të peshkut, dozat apo frekuenca e marrjes, çka lë hapësirë për kërkime të mëtejshme.

Megjithatë, mesazhi kryesor është i qartë: suplementet nuk janë automatikisht të padëmshme vetëm sepse shiten pa recetë.

Çfarë mund të bëjmë tani?

Nëse jemi të shëndetshëm dhe nuk kemi sëmundje të konfirmuara të zemrës, ndoshta është momenti të pyesim veten nëse suplementi është vërtet i nevojshëm, apo nëse omega-3 mund të merret përmes një ushqimi të balancuar. Nëse tashmë përdorim suplemente, biseda me mjekun ose farmacistin nuk është shenjë pasigurie, por një akt përgjegjësie ndaj shëndetit personal.

Sepse, në përpjekjen për të bërë diçka të mirë për veten, shpesh harrojmë një të vërtetë të thjeshtë: as vitaminat dhe as suplementet nuk mund të zëvendësojnë këshillën individuale të specialistit dhe vendimmarrjen e informuar. /Telegrafi/

Lojërat Olimpike Dimërore në Milano dhe Cortina u hapën zyrtarisht dje, ndërsa ceremonia madhështore e hapjes mahniti publikun në mbarë botën, veçanërisht përmes homazhit kushtuar ikonës së modës italiane, Giorgio Armani

Ceremonia u hap me një performancë spektakolare të Mariah Carey, e cila edhe një herë dëshmoi fuqinë e saj artistike – si përmes zërit karakteristik, ashtu edhe përmes një paraqitjeje skenike plot elegancë dhe shkëlqim. Muzika, dritat dhe koreografia krijuan një atmosferë solemne, por njëkohësisht emocionale, në përputhje të plotë me frymën olimpike.

Momenti që preku më shumë audiencën ishte segmenti i titulluar “Timeless Elegance” (Elegancë e përjetshme), i cili iu kushtua trashëgimisë së Giorgio Armanit dhe ndikimit të tij të jashtëzakonshëm në kulturën italiane dhe modën botërore. Përmes një defileje simbolike, vajza të veshura me kostume në ngjyrat e flamurit italian – jeshile, e bardhë dhe e kuqe, krijuan vizualisht vetë flamurin e Italisë, duke ndërthurur identitetin kombëtar me estetikën e modës së lartë.

Kostumet e paraqitura në këtë defile janë dizajnuar personalisht nga Giorgio Armani, duke reflektuar filozofinë e tij të njohur: linja të pastra, prerje të përpikta dhe elegancë që i reziston kohës. Ky homazh nuk ishte vetëm një nderim për një stilist, por për një epokë të tërë të modës italiane që Armani e përfaqësoi për dekada, transmeton Telegrafi.

Milano Cortina 2026 Opening Ceremony Highlights | #MilanoCortina2026

Në Milano dhe në Itali në përgjithësi, moda nuk është thjesht industri, por pjesë thelbësore e identitetit kulturor. Pikërisht për këtë arsye, një defile i tillë në një ngjarje sportive të përmasave globale si Olimpiada, dëshmon se moda dhe sporti mund të flasin të njëjtën gjuhë universale: gjuhën e estetikës, disiplinës dhe emocioneve që bashkojnë botën.

Ky moment i ceremonisë së hapjes konfirmoi edhe një herë se Italia di të nderojë trashëgiminë e saj kulturore me dinjitet, ndjeshmëri dhe stil të pakrahasueshëm.

/Telegrafi/