Edhe pse mezi priste të ishte pjesë e “Paradës së Krenarisë”, organizatorët dhe ekipi i saj vlerësuan se mbërritja e saj mund të shkaktonte kaos për shkak të numrit të madh të njerëzve.
Mbretëresha e popit, Madonna, ka anuluar performancën e saj në “London Pride” për shkak të shqetësimeve për sigurinë.
Diva, e cila aktualisht po promovon albumin e saj të ri “Confessions on a Dance Floor: Part II”, duhej të shfaqej në skenë në Trafalgar Square në Londër, së bashku me Beth Dito dhe MNEK, si pjesë e “Pride Parade” në Londër, një ngjarje që mbledh një numër të madh njerëzish çdo vit, raporton Vijesti.me.
Megjithatë, shfaqja e planifikuar u anulua në minutën e fundit.Sipas një burimi që foli për “The Sun on Sunday”, vendimi u mor për anulimin e koncertit për arsye sigurie, për shkak të vlerësimit se prania e njërit prej yjeve më të mëdhenj të botës mund të shkaktonte shumë turmë dhe kaos të mundshëm në një ngjarje tashmë jashtëzakonisht masive.
“Madonna ishte shumë e emocionuar që do të performonte sepse është një mbështetëse e madhe e të drejtave LGBTQ+. Por ekipi i saj vendosi në minutën e fundit të mos merrte pjesë për shkak të numrit të madh të njerëzve dhe frikës se mbërritja e saj mund të prishte eventin tashmë të organizuar mirë”, tha burimi.
Këtë vit, “Parada e Krenarisë” e Londrës mblodhi qindra mijëra pjesëmarrës dhe vizitorë në qendër të qytetit./KultPlus.com
Orkestra e Fëmijëve dhe të Rinjve “Amadeus” do të merr pjesë në Musica Orbis Festivals të Pragës, ku në këtë festival do të përfaqësojë Kosovën në garat e këtij festivali.
Për këtë garë të radhës të kësaj orkestre, që tashmë është vlerësuar në gara ndërkombëtare, është bërë e ditur nga udhëheqësit e kësaj orekestre.
Orari i koncerteve tona në Pragë!
Brenda pak ditësh, Orkestra “Amadeus” do të udhëtojë drejt Pragës për të përfaqësuar Kosovën në garat ndërkombëtare në Festivalin Musica Orbis Festivals 2026.
Gjatë festivalit do të marrim pjesë në koncertin e hapjes, koncertin gala dhe në garën ndërkombëtare të orkestrave – e që është një nga momentet më të rëndësishme për orkestrën tonë dhe për të gjithë të rinjtë që kanë punuar me përkushtim për këtë spjesëmarrje.
Përvec koncerteve dhe garës, do jemi t’privilegjuar të mbajmë edhe masterklasë me dirigjentë dhe anëtarët e jurisë.
Ceremonia e ndarjes së shpërblimeve bëhet të shtunën, më 11 korrik 2026, ora 19:30, National House of Vinohrady, Prague.
Këto paraqitje janë rezultat i muajve të tërë të punës, disiplinës, përkushtimit dhe mbi të gjitha dashurisë për muzikën.
Ftojmë me shumë kënaqësi të gjithë bashkatdhetarët tanë që jetojnë në Pragë dhe në qytetet përreth, të na bashkohen në koncertet tona. Prania dhe duartrokitjet tuaja do të jenë mbështetja më e bukur për orkestrën tonë dhe do të thonë shumë për secilin prej nesh.
Faleminderit të gjithëve që jeni pjesë e jona, pjesë e punës tonë dhe faleminderit t’gjithëve për mbështetjen e pakusht! / KultPlus.com
Përse moj hënë argjendore, ti larg nga retë pa pushim, përmbi kanatet e dritores, vërshon të mekurin shkëlqim?
Sa herë që më shfaqesh ti, në shpirt më zgjohen shqetësime, dhe brenga plot me dhembshuri, dëshirë plot me flakërime.
Oh, ikni, ikni o kujtime! o dashuri fatkeqe fli! O, le të mos më shfaqet më, të perdja e errët në dritore, nën dritën tënde argjendore, fytyr’ e dashur si gjithnjë, fytyr’ e ëmbël engjëllore e vashës që s’do ta shoh më.
O ëmbëlsi e dashurisë, plot ledhatime, plot me gaz, plot me shkëlqim të lumturisë, a mund të kthehesh rishmez pas?
I shpejtë porsi një vegim, me ndritë ti në fluturim; U zhdukën hijet krejt papritur, se erdh agimi menjëherë, dhe ti moj hën’e ndritur në qiell u mbyte atëherë! Agimi dritën pse shpërndau? Nga vash’ e shtrenjtë pse me ndau?/KultPlus.com
Elizabeth Alexandra Mary- (21 prill 1926 – 8 shtator 2022) ishte Mbretëresha e Mbretërisë së Bashkuar dhe mbretërive të Komonuelthit.
Elizabeta lindi si fëmija i parë i Mbretit George VI dhe Mbretëreshës Elizabeth. Në kohën e lindjes së saj më 21 prill 1926, princesha e atëhershme Elizabeth ishte e treta në radhën e fronit – vajza e madhe e një djali të dytë, dhe për këtë arsye konsiderohej e pamundur të sundonte. Pas 10 vitesh, ajo u bë trashëgimtarja më e mundshme pasi xhaxhai i saj abdikoi, duke e zhytur vendin në krizë.
Në vitin 1947, ajo u martua me Princin e guximshëm Philip të Greqisë dhe Danimarkës, me çiftin që qëndroi së bashku për 73 vjet. Ndërsa udhëtonte në Kenia në shkurt të vitit 1952, ajo mësoi se babai i saj kishte vdekur dhe kështu filloi mbretërimi i monarkes britanike më jetëgjatë në histori.
Që nga qershori 2022 ajo ishte gjithashtu monarkja e dytë më e gjatë mbretëruese në historinë botërore. Në shtator 2015, Elizabeth tejkaloi rekordin prej 63 vjetësh e 216 ditësh në fron të mbajtur nga mbretëresha Victoria (stër-stër-stërgjyshja e saj) për t’u bërë monarkja britanike më jetëgjatë në histori.
Ndërsa në shkurt 2022, Mbretëresha Elizabeth festoi ‘Jubileun e Platinit’ të saj, duke shënuar shtatë dekada shërbimi ndaj Commonëealth.
Ngjitja në fron
Në verën e vitit 1951, shëndeti i mbretit George VI filloi të përkeqësohej dhe Princesha Elizabeth e përfaqësoi atë në paradën e ngjyrave dhe në funksione të tjera zyrtare. Më 7 tetor ajo dhe bashkëshorti i saj nisën një turne shumë të suksesshëm në Kanada dhe Uashington.
Pas Krishtlindjeve në Angli, ajo dhe Duka u nisën në janar 1952 për një turne në Australi dhe Zelandën e Re, por gjatë rrugës, në Sagana, Kenia, lajmi i vdekjes së Mbretit arriti më 6 shkurt 1952. Elizabeta, tani mbretëreshë, u kthye menjëherë në Angli.
Tre muajt e parë të mbretërimit të saj, një periudhë zie e plotë për të atin, i kaloi në një izolim relativ. Por në verë, pasi u zhvendos nga Clarence House në Buckingham Palace, ajo mori detyrat e zakonshme të një monarku dhe mbajti hapjen e saj të parë zyrtare të Parlamentit më 4 nëntor 1952.
Kurorëzimi i saj u bë në Westminster Abbey më 2 qershor 1953.
Nga nëntori i 1953, Mbretëresha dhe Duka i Edinburgut ndërmorën një turne gjashtëmujor rreth Komonuelthit, i cili përfshinte vizitën e parë në Australi dhe Zelandën e Re nga një monark britanik në fuqi. Në vitin 1957, ajo dhe Duka vizituan Kanadanë dhe Shtetet e Bashkuara.
Gjatë “Jubileut të saj të Argjendtë” në vitin 1977, ajo drejtoi një darkë zyrtare në Londër ku morën pjesë liderët e 36 anëtarëve të Komonuelthit, udhëtoi në të gjithë Britaninë dhe Irlandën e Veriut dhe bëri turne jashtë shtetit në Paqësorin Jugor dhe Australi, në Kanada dhe Karaibe.
Mbretëresha Elizabeth dhe Princi Filip
Elizabeth dhe Margaret kaluan pjesën më të madhe të Luftës së Dytë Botërore duke jetuar veçmas nga prindërit e tyre në Kalanë Windsor, një kështjellë mesjetare jashtë Londrës. Në vitin 1942, mbreti e bëri Elizabetën një kolone nderi në Gardën e 500 Grenadierëve, një regjiment i ushtrisë mbretërore.
Dy vjet më vonë, ai e emëroi atë anëtare të Këshillit të fshehtë dhe Këshillit të Shtetit, duke e lejuar atë të vepronte në emër të tij kur ai ishte jashtë vendit.
Në vitin 1947, menjëherë pasi familja mbretërore u kthye nga një vizitë zyrtare në Afrikën e Jugut, u njoftua fejesa e Elizabeth me Princin Filip të Greqisë dhe një toger të Marinës Mbretërore. Ajo e njihte kur ishte vetëm 13 vjeç dhe marrëdhënia e tyre u zhvillua përmes vizitave dhe korrespondencës gjatë luftës.
Edhe pse shumë në rrethin mbretëror nuk e konsideronin Filipin për shkak të mungesës së parave dhe gjakut të huaj (gjerman) – madje edhe babai i saj nuk e miratoi – Elizabeta ishte e vendosur dhe shumë e dashuruar. Ajo dhe Filipi u martuan më 20 nëntor 1947 në Westminster Abbey.
Djali i tyre i parë, Charles (Princi i Uellsit) lindi në 1948, ndërsa vajza e tyre, Anne (Princesha Royal) erdhi dy vjet më vonë. Elizabeth dhe Philip ishin të martuar për 73 vjet, derisa Princi Philip vdiq në prill 2021 në moshën 99 vjeçare.
Monarkia moderne e Mbretëreshës Elizabeth
Jashtëzakonisht popullore gjatë pjesës më të madhe të mbretërimit të saj të gjatë, mbretëresha është e njohur për interesimin serioz për qeverinë dhe çështjet politike, përveç detyrave të saj ceremoniale, dhe i njihet merita për modernizimin e shumë aspekteve të monarkisë.
Mbretëresha dukej se ishte gjithnjë e më e vetëdijshme për rolin modern të monarkisë, duke lejuar, për shembull, transmetimin televiziv të jetës familjare të familjes mbretërore në 1970. Megjithatë, në vitet 1990, familja mbretërore u përball me një sërë sfidash.
Në vitin 1992, një vit që Elizabeth e përshkroi si “annus horribilis” e familjes mbretërore, Princi Charles dhe gruaja e tij, Diana, Princesha e Uellsit, u divorcuan, si dhe Princi Andrew dhe gruaja e tij, Sarah, Dukesha e Jorkut.
Për më tepër, Anne u divorcua dhe një zjarr shkatërroi rezidencën mbretërore të Kalasë Windsor. Gjithashtu, ndërsa vendi luftonte me recesionin, pakënaqësia me stilin e jetës mbretërore u rrit dhe në vitin 1992 Elizabeth, ra dakord të paguante taksa për të ardhurat e saj private.
Ndarja dhe divorci i mëvonshëm (1996) i Charles dhe Princeshës Diana minuan më tej mbështetjen për familjen mbretërore. Kritikat u intensifikuan pas vdekjes së Dianës në 1997, pasi Elizabeth fillimisht refuzoi të lejonte që flamuri kombëtar të ulej në gjysmështizë mbi Pallatin Buckingham.
Disa vite më vonë, në vitin 2005, Mbretëresha gëzoi mbështetjen e publikut kur dha pëlqimin e saj për martesën e Princit Charles me të dashurën e tij prej shumë kohësh Camilla Parker Bowles. Në përputhje me përpjekjet e saj të mëparshme për të modernizuar monarkinë, mbretëresha që atëherë është përpjekur të paraqesë një imazh më pak të ashpër dhe më pak tradicional të monarkisë.
Dalja në pension e Princit Philip dhe vdekja e tij e mëvonshme
Në gusht 2017, Princi Philip u tërhoq zyrtarisht nga jeta publike, duke u shfaqur periodikisht në angazhimet zyrtare. Ndërkohë, Mbretëresha Elizabeth filloi të zvogëlojë detyrat e saj zyrtare , duke i dorëzuar disa detyra Princit Charles dhe anëtarëve të tjerë të lartë të familjes mbretërore.
Djali më i vogël i Charles, Princi Harry, duka i Sussex, dhe gruaja e tij, Meghan Markle, Dukesha e Sussex-it, zgjodhi të tërhiqej nga rolet e tyre mbretërore në mars 2020. Gjatë kësaj kohe, interesi i publikut për Mbretëreshën dhe Familjen Mbretërore u rrit si rezultat i popullaritetit të gjerë të ” The Crown”.
Pasi u përball me disa pengesa fizike në vitet e fundit, Filipi, i cili ishte bashkëshorti i Elizabeth për më shumë se shtatë dekada, vdiq në prill 2021. Në përvjetorin e tyre të 50-të të martesës, në vitin 1997, Elizabeta kishte thënë për Filipin, të cilin do ta “takonte” sërish një vit pas vdekjes së tij.
“Ai ishte thjesht forca ime dhe shtëpia ime gjatë gjithë këtyre viteve”.
Ndërsa pasuria e saj e patreguar e bëri atë një nga gratë më të pasura në botë, Mbretëresha Elizabeth në nivel personal e donte thjeshtësinë. Ajo ishte një kalorëse e mprehtë, ndërsa mbante kuaj garash, shpesh merrte pjesë në gara dhe vizitonte periodikisht fermat e Kentakit në Shtetet e Bashkuara.
Një nga personat më me ndikim në botë nisi rrugëtimin e saj drejt përjetësisë 96-vjeçare, më 8 shtator 2022./ KultPlus.com
Sot, në Lisbonë të Portugalisë është nderuar trashëgimia e Nënës Terezë, në përvjetorin e ndarjes nga jeta dhe shenjtërimit të saj.
Ambasadorja e Kosovës në Lisbonë, Edona Maloku së bashku me Patriarkun e Lisbonës, Dom Rui I, të Ngarkuarin me Punë të Nunciaturës Apostolike të Selisë së Shenjtë në Lisbonë, Jose Antonio Teixeira Alves, dhe motrat e organizatës së themeluar nga vet Nëna Terezë në Indi – Misionarët e Bamirësisë – e kanë përkujtuar Shën Terezën si simbol universal të dhembshurisë, përulësisë dhe shërbimit ndaj njerëzimit.
“Ceremonia përkujtimore u zhvillua pranë shtatores së Nënë Terezës në Lisbonë, e cila qëndron aty si një dhuratë nga populli i Kosovës, duke lidhur përjetësisht vlerat e saj me dashurinë dhe mirënjohjen tonë”, ka thënë Ambasadorja Maloku./ KultPlus.com
Ernest Hemingway, një nga novelistët më të njohur amerikanë, shkrimtar i tregimeve të shkurtra dhe gazetar, mbetet një zë i paharruar i letërsisë klasike amerikane.
Në një prej reflektimeve të tij më të ndjera mbi dashurinë, ai shkruan:
“Shumica e njerëzve s’dinë ç’është dashuria, se s’kanë fatin ta provojnë. As ti s’e kishe provuar më parë, tashti e ke. Kjo që ke tashti me Marien, pavarësisht se sa zgjat, në do të zgjatë vetëm sot dhe një pjesë të ditës së nesërme… ose në do të zgjatë sa të jeshë gjallë, është gjëja më e rëndësishme që mund t’i ndodhë njeriut. Gjithmonë do të ketë njerëz që thonë se ajo nuk ekziston, sepse nuk e kanë provuar kurrë dhe s’mund ta provojnë…”
Ky fragment mbetet një dëshmi e stilit të tij të drejtpërdrejtë dhe të thellë, ku jeta dhe ndjenjat përplasen me fuqinë e fjalës së thjeshtë, por të paharrueshme./KultPlus.com
Galeria Kombëtare e Kosovës (GKK) dhe Cité internationale des arts (Parisi) njoftojnë rreth programit të ri të rezidencave për artistë të të gjitha disiplinave që jetojnë dhe punojnë në Kosovë. Ky partneritet i ri trevjeçar që synon të mbështesë shkëmbimet ndërkombëtare të artistëve me bazë në Kosovë, të zgjerojë rrjetet e tyre profesionale dhe artistike, si dhe të zhvillojnë tutje praktikat e tyre përmes mbështetjes për prodhim të veprave.
Tre artistë do të përzgjidhen përmes aplikimeve në thirrjen e hapur, të cilat do të shqyrtohen nga një juri e përbërë nga profesionistë të fushës së artit dhe kulturës bashkëkohore. Programi do të zhvillohet në dy faza: një ekspozitë grupore në GKK QAFA në Prishtinë (10 dhjetor 2025 – 9 shkurt 2026), e pasuar nga një rezidencë tre mujore që mbulon të gjitha shpenzimet në Cité internationale des arts në Paris në mars 2026.
Rezidenca do t’u ofrojë secilit artist një studio të mobiluar për të jetuar dhe punuar në lagjen Marais, bursë mujore, mbështetje profesionale dhe mundësi rrjetëzimi, si dhe mbulim të shpenzimeve të udhëtimit dhe sigurimit.
Në GKK QAFA, tre artistët do të prezantojnë punë të reja ose punë në zhvillim, të mbështetura me honorare artistike, buxhete prodhimi dhe këshillim kuratorial. Ekspozita do të kurohet nga Hana Halilaj, kuratore në Galerinë Kombëtare të Kosovës.
Programi është i hapur për artistë me kombësi kosovare, që jetojnë dhe punojnë në Kosovë, me së paku tre vite përvojë profesionale në fushën e arteve. Aplikuesit duhet të jenë në gjendje të komunikojnë në gjuhën angleze ose frënge. Pranohen edhe aplikime nga duo ose kolektivet, me një grant të dhënë për çdo propozim.
Ky program përfaqëson një vazhdimësi të angazhimit të Galerisë Kombëtare të Kosovës në mbështetje të skenës së artit vizual në vend. Ai është pjesë e ndryshimeve strukturore të ndërmarra vitet e fundit, të cilat kanë synuar ngritjen e kapaciteteve institucionale dhe krijimin e hapësirave të reja për zhvillimin e skenës artistike, me një fokus të veçantë tek artistët e rinj.
Afatet kryesore:
Afati i aplikimit: 4 – 30 shtator 2025 (deri në mesnatë, GMT +1) Shpallja e rezultateve: Java e dytë e tetorit 2025 Periudha e rezidencës: Mars 2026 (3muaj)/ KultPlus.com
Në moshën vetëm katërvjeçare, Jared nga St. Louis i ka habitur të gjithë me pasionin e tij për librat: ai ka lexuar mbi një mijë tituj, një arritje e jashtëzakonshme për një fëmijë kaq të vogël.
Dashuria e tij për leximin nisi që herët, duke u kthyer në një aktivitet të përditshëm. Jared lexonte për familjen, mësuesit dhe kushdo që kishte dëshirë ta dëgjonte. Dhe momenti i madh erdhi pas leximit të librit “Sabrina Sue Loves The City” nga autorja Priscilla Burris, kur kuptoi se kishte arritur në librin e njëmijtë.
Për ta kuptuar më qartë këtë arritje: një fëmijë pesëvjeçar jeton rreth 1,826 ditë deri në atë moshë, që do të thotë se për të lexuar një mijë libra duhej të mbaronte gati një libër çdo dy ditë. Jared e arriti këtë shifër para ditëlindjes së pestë madje me disa ditë rezervë.
Programi “1,000 Books Before Kindergarten”, i nisur në vitin 2020 nga Biblioteka e St. Louis County, ka bërë të mundur që edhe shumë fëmijë të tjerë të arrijnë këtë synim. Deri në vitin 2024, 221 fëmijë kishin arritur të lexonin mbi 1,000 libra, me një total prej gati 407,000 librash të lexuar.
Historia e Jared është një shembull frymëzues për dashurinë ndaj librit dhe fuqinë që leximi ka për të formuar mendjen që në moshë të vogël./KultPlus.com
Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti, përmes rrjeteve sociale ka shprehur ngushëllimet për ndarjen nga jeta të regjisorit të madh shqiptar, Dhimitër Anagnosti.
Në mesazhin e tij, Kryeministri Kurti ka theksuar rolin e jashtëzakonshëm që Anagnosti ka pasur në zhvillimin e kinematografisë shqiptare, duke e cilësuar atë si një nga regjisorët më të pjekur dhe më të rëndësishëm të historisë së filmit shqiptar.
“Regjia e tij është pa dyshim një ndër më të pjekurat e historisë së kinemasë shqiptare. Falë regjisë së tij ne trashëgojmë një fond të vërtetë stilistik. Falë lojës me kamerën e ndriçimin, në filmat “Dueli i heshtur” dhe “Malet me blerim mbuluar” na mbetën në mendje portretet më të mirë të yjeve tanë të kinemasë. Lartësinë e bjeshkëve dhe ashpërsinë e virtytit e zbuluam në “Cuca e maleve” dhe “Gjoleka, djali i Abazit”. Dramaturgjinë e lartë të skenës do ta trashëgojmë me filmin monument “Lulëkuqet mbi mure”, ka shkruar Kurti.
Ai ka vlerësuar gjithashtu kontributin e Anagnostit jo vetëm si artist, por edhe si personalitet i shquar publik, duke përmendur angazhimin e tij si deputet në Kuvendin e Shqipërisë dhe si ministër i Kulturës, Rinisë dhe Sporteve, ku ai dëshmoi maturi dhe virtyt në çdo detyrë që mori përsipër.
Në fund të mesazhit, Kryeministri i Kosovës ka shprehur ngushëllimet më të sinqerta për familjen e regjisorit, miqtë dhe kolegët e tij, me një përmendje të veçantë për bashkëshorten, aktoren e njohur Roza Anagnosti. Ai ka përfunduar duke nënvizuar rëndësinë e trashëgimisë artistike që Anagnosti ka lënë pas dhe rëndësinë e kujtesës së tij për brezat e ardhshëm./KultPlus.com
Mbrëmë, në Ditën Ndërkombëtare të Personave të Zhdukur me Dhunë janë zhvilluar një sërë aktivitetesh kulturore në ambientet e Burgut të Idealit, si shenjë nderimi për 1584 qytetarët që i mungojnë vendit nga lufta e vitit 1999. “Çka po sheh” ka qenë motoja simbolike e këtij organizimi, që vjen si antipod i asaj që ka kohë që nuk është parë.
Ky organizim, i mbajtur në hapësirat e Burgut të Prishtinës- “Muzeut të Idealit”, merrte kuptim edhe më prekës kur ninullat e kënduara për fëmijët e vrarë dhe të zhdukur në luftë “Trup i mbyllur- Trup i zhdukur” nga artistja Besa Berberi ndërlidheshin me aromën dhe energjinë e rëndë që përcjellte ish-burgu, si lokacion i vuajtjeve dhe sakrificave.
“Malli i yjeve” nga Nderim Arifi përmes tingujve të ndjerë dhe performancave prekëse solli një dialog të heshtur me trupat e munguar. Çdo notë vinte si homazh, mall e kujtim për të gjithë ata që ende i mungojnë Kosovës. “Ideja ishte që të gjeja muzikë që lidhej më shumë me emocionet e nostalgjisë, të mallit dhe përkujtimit” ka thënë Arifi, i cili ka interpretuar vepra nga Silvius Leopold Weiss, Miguel Llobet dhe Agustin Barrios Mangore. Kjo performancë plotësohej në prapavijë me instalacionin e artistit Mentor Berisha, që në pikturë ndriçonte portretet e personave të zhdukur.
Pjesë e këtij organizimi ishte edhe një instalacion tjetër artistik i Mentor Berishës ku përmes portreteve të vendosura në letra fosforoshente shpërfaqej dhimbja kolektive dhe mungesa e formës.
“Instalacioni i dytë ka të bëj me portretet e mbi 100 fëmijëve zhdukur gjatë luftës së fundit në Kosovë. Këto portrete janë realizuar në një formë më të veçantë. Vizatimi është bërë me një ngjyrë fosforoshente, dhe në momentin që drita është natyrale, ato thjeshtë shihen si fletë të bardha, pa asnjë ngjyrë. Në momentin që përdoret drita e veçantë ne mundemi t’i dallojmë gjurmët e portreteve të tyre. Në një moment mund t’i shohësh portretet dhe në momentin tjetër kthehesh në realitet dhe e sheh që ato janë vetëm një pjesë e bardhë, letra të bardha dhe asgjë më shumë. Fatkeqësisht, kjo është gjendja momentale e të zhdukurve në Kosovë”, ka thënë artisti Mentor Berisha i cili është edhe organizator i ngjarjes.
Ky organizim, në këtë ditë të shënuar është përmbyllur me shfaqjen e filmit dokumentar “Mjegull” nga Ujkan Hysaj, duke sjellë historinë e Arife Gashit, Mihrije Ujkanit dhe Velibor Adzancic fëmijët e të cilëve janë zhdukur gjatë luftës së vitit 1999. Filmi solli rrëfimin e secilit familjar në ambientet shtëpiake, duke u zhvendosur kujtesën në vendet ku ata janë parë për herë të fundit me ta. Rrëfimet më të dhimbshme u sollën nga interpretimi i aktores Sheqerie Buqaj.
“Ideja e këtij dokumentari ka qenë që momentet tmerrësisht të rënda të nënave tona, të njerëzve që i kanë të zhdukur familjarët t’i lehtësojmë në kuptimin artistik, duke interpretuar unë, pra duke e vazhduar storien e tyre. Si aktore dhe artiste kam bërë një punë pa asnjë ambicie dhe pretendim artistik, thjesht ka qenë një vazhdim i emocionit, ndjenjës dhe aty ku e lë nëna ta vazhdoj unë”, ka thënë artistja e cila e njeh mirë dhimbjen që sjell një familjari të zhdukur.
“Familjarët nuk e pranojnë që ata nuk janë më. Mund t’i realizosh qindra vepra artitike për ta, por atyre duhet t’iu gjendet një shenjë ku ata kanë mundësi të shkojnë, të vajtojnë për më të dashurit e tyre, një shenjë ku mund të dërgojnë një lule. Ne duhet të bëjmë më shumë për t’i gjetur të pagjeturit. Ata absolutisht kurr në jetë nuk e pranojnë që ata nuk janë. Nuk duan ta pranojnë. Ndoshta, as unë nuk do e kisha pranuar. Unë për një kohë e kam pasur të zhdukur vllaun tim dëshmorë, dhe ne nuk e kemi pranuar që ai nuk është. Në momentin që është gjetur trupi i tij dhe tash kur prehet në mesin e dëshmorëve, është tjetër gjë. Prandaj unë i kuptoj plotësisht se pse ata nuk i pranojnë” ka thënë artistja Buqaj duke apeluar te institucionet përgjegjëse për zhbardhjen e fatit të të pagjeturve.
Ndërsa, regjisori Fadil Hysaj ka thënë se harresa e popullit të Kosovës kundrejt fëmijëve të zhdukur në luftë përbën sipas tij varrezën më e madhe, në të cilën janë zhdukur hijet e këtyre fëmijëve.
“Varreza më e madhe në të cilën janë zhdukur këto hije të fëmijëve është varreza e kujtesës, e cila ka 100 e ca vite me mijëra tregime, ku raste shumë të rënda janë zhdukur sepse ne kemi refuzuar t’i kujtojmë. Jo për shkak që na ka munguar dëshira ose dashuria, por kanë qenë aq të rënda sa populli jonë ka zgjedhur harresën për të mbijetuar dhe për të filluar nga fillimi. Për këtë është dashur të bëhet një temë e veçantë. Sa ka tregu harresa, mbijetesa e popullit shqiptarë, sa është harresa një kob dhe një varrezë e madhe në të cilën janë zhdukur me mijëra tregime të patreguara asnjëherë. Dhe me këtë artistët, historianët, muziktarët dhe piktorët tanë të evidentojnë diçka nga kjo dhimbje e madhe, në mënyrë që ta shohim sa do të kemi fuqi ta bartim te brezi tjetër këto hisori, që të mos na përsëriten”, ka thënë regjisori Hysaj.
Tutje, regjisori Hysaj ka thënë se harresa kolektive ndaj këtyre fëmijëve, e përcjellë si një lloj mallkimi shoqërinë edhe 26-vite pas luftës.
“Hebrenjtë çdo vit e bëjnë nga një film për Holokaustin, sepse nëse një vit nuk kujtohen, viti tjetër shlyen ato fotografi. Mendoj që kujtimi është e vetmja gjë që mund të bëjmë për kthimin e tyre në mes nesh përmes veprës së artit, kthimit të tyre përmes kujtimeve, përmes historive të pa treguara. Gjetja e një mënyre tjetër artistikisht të dizajnuar duke i dhënë formë është diçka që nuk ka pasur ky brez si duhet, dhe mendoj që kjo është ajo që na përcjell si një lloj mallkimi”, ka thënë regjisori Hysaj.
Ndërsa, moderusi i mbrëmjes, Afrim Demiri ka thënë se vendosja e aktivieteteve në “Burgun e Idealit” është një përpjekje për të funkisonalizuar ish-burgun nëpërmjet artit për të mos harruar të gjitha ato që njeriu i ka kaluar pikërisht nëpërmjet atyre dyerve.
“I pamë instalacionet të cilat na dërgojnë në një botë, të cilën mbase kemi tentuar ta përmbledhim me një pyetje, Çka po sheh? Mbase është një antipod nga ajo qe sa koh nuk e kemi parë. Pikërisht kjo pyetje mund të bëhet edhe ndryshe, Ku janë? Pse nuk janë me ne? Janë pyetje ekzistenciale për njerëzit tanë të cilët që sa vite janë zhdukur pa shenjë e pa gjurmë, përkundër faktit se ne e dijmë kush i a zhdukur. Por kjo vetvetiu nuk mjafton derisa ata nuk janë dhe të na kthehen qoftë si një e vërtetë pikëlluese dhe e brishtë, duke u varrosur në vendin e vet”, ka thënë moderuesi Demiri.
Kurse, organizatori Mentor Berisha ka thënë se aktivitetet e 29 dhe 30 gushtit le të jenë si homazh dhe thirrje për të zbardhur fatin e personave të zhdukur.
“Ne jemi të vetëdijshëm që datat historike përkujtohen vazhdimisht përmes artit dhe artistëve. Këtu ka pasur mjaft data të cilat i kanë kontribuar përkujtimit dhe thjeshtë kanë qenë homazh për të zhdukurit në Kosovë gjatë luftës së fundit, ku theks të veçantë i kemi vënë aktiviteteve që i përkujtojnë fëmijët e zhdukur dhe të vrarë gjatë luftës së fundit Kosovë, duke filluar nga ninullat që i kemi dëgjuar gjatë hapësirës së muzeut. Edhe dy video instalacionet e mija të cilat thjeshtë krijojnë, mundohen të vënë në pah, dhe të shënojnë si datë përkujtuese për këtë ngjarje. Gjithçka gjatë këtyre dy ditëve ka qenë në përkujtim të personave të zhdukur”, ka përfunduar ai./ KultPlus.com
Qendra Kombëtare e Kulturës për Fëmijë do jetë një ndërtesë dinjitoze, pol kulturor multifunksional plot hapësira për fëmijët dhe të rinjtë, të cilët do të mund të zbulojnë dhe kultivojnë talentet e tyre në shumë fusha.
Kryeministri Edi Rama ka publikuar në rrjetet sociale pamje nga punimet që po vijojnë në kantierin e Qendrës Kombëtare të Kulturës për Fëmijë.
Rama thekson se kjo Qendër “po rilind si një hapësirë moderne pranë Parkut të Madh të Liqenit në Tiranë, me një skenë të dyfishtë brenda godinës”.
Një nga elementët më të rëndësishëm të këtij investimi është krijimi i një skene të dyfishtë, që do të mund të përdoret si brenda godinës dhe jashtë saj, në formën e një amfiteatri të hapur në natyrë.
Kreu i Ekzekutivit shton se edhe nga jashtë godina do ketë formën e “një amfiteatri në natyrë, auditore e klasa për artet dhe inovacionin”.
Kryeministri shprehet se Qendra Kombëtare e Kulturës për Fëmijë do të kthehet në një laborator krijimtarie për fëmijë e të rinj, si një qendër unike në rajon.
Ky investim është një nga më të mëdhenjtë në Ballkan dhe do të ofrojë kushte moderne për aktivitete social-kulturore, me fokus te zhvillimi i talenteve të rinj dhe edukimi i artit për fëmijët.
Gjithashtu është parashikuar ndërtimi i një punishteje të madhe, ku do të prodhohen kukulla dhe rekuzita për shfaqje, si dhe do të mund të shfrytëzohet nga të rinjtë dhe studentët e Akademisë së Arteve.
Kjo qendër do të ofrojë mundësi për zhvillimin e kurseve të ndryshme për artet skenike, përfshirë aktrim, balet, muzikë dhe shumë aktivitete të tjera, duke i mundësuar të rinjve të shfaqin dhe zhvillojnë talentet e tyre./atsh/KultPlus.com
Edicioni i 17-të i PriFest – Prishtina International Film Festival hapet më 9 shtator në Kino Armata me premierën botërore të filmit “Bear Hug” nga regjisori Ilirjan Himaj. Filmi është pjesë e programit kryesor garues të festivalit, duke shënuar nisjen e ngjarjes me një histori të fuqishme dhe emocionale që vjen nga Kosova dhe Shqipëria.
“Bear Hug” rrëfen historinë e Agu, një kujdestar në një strehimore arinjsh, jeta e të cilit ndryshon papritur një natë kur viziton të dashurën e tij. Në një rrugëtim të papritur për liri, ai takon Tinën, një vajzë e re dhe plot ëndrra, që ëndërron të bëhet këngëtare por ndodhet nën kontrollin e një politikani të pamëshirshëm. Agu vendos ta ndihmojë dhe së bashku arratisen drejt natyrës, në një udhëtim simbolik drejt lirisë – si një ari dhe një cërnile që kërkojnë paqe përtej ligjeve të njerëzve.
Filmi kombinon dramën me tensionin dhe trajton temat e mbijetesës, dashurisë dhe luftës për liri personale. Me një kohëzgjatje prej 107 minutash, në film interpretojnë Valmir Krasniqi, Era Balaj, Agron Shala, Astrit Kabashi dhe Teuta Krasniqi, e cila është edhe producentja e filmit. Regjisori Ilirjan Himaj ka kontribuar gjithashtu si montazhier, ndërsa drejtoria e fotografisë është realizuar nga Latif Hasolli.
PriFest do të zhvillohet nga 9 deri më 14 shtator 2025 në Kino Armata, Prishtinë, duke sjellë një përzgjedhje të gjerë filmash artistikë nga rajoni i Ballkanit./KultPlus.com
E kam bâ nji prej mëkateve ma t’mëdha që nji njeri mundet me bâ: s’kam qenë i lumtun. Akullnajat e harresës m’gjejnë, m’zvarrisin e pamëshirshëm m’lânë me ra.
Prindët m’lindën që ta lu’j nji lojë t’rrezikshme e t’bukur në kët’ botë, për tokë, ajër, zjarm e ujë. I mashtrova. S’qeshë i lumtun. Qe e kotë
dëshira e tyne e rinisë. Trunin tim ia fala me vullnet e kâmbëngulje simetrive t’artit gjithë lajlelule.
Ata m’lanë trashëgim vlerat. Unë s’kam qenë trim. Nuk më braktis kurrë, gjithmonë më rri pran’ hija e të qenit nji mjeran. / KultPlus.com
Kryetari i Komunës së Gjilanit, Alban Hyseni, së bashku me drejtorin e Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Kushtrim Zeqiri, kanë nderuar shkrimtarin Ibrahim Kadriu me çmimin “Çelësi i Qytetit”, si shenjë mirënjohjeje për kontributin e tij të çmuar në letërsinë shqipe.
Hyseni u shpreh se Kadriu është figurë e shquar e letrave shqipe, krijues që me veprat e tij ka lënë gjurmë të pashlyeshme në identitetin kulturor e kombëtar, përcjellë KultPlus.
Ai njoftoi gjithashtu se ka propozuar që Kadriu të nominohet për çmimin “Nderi i Qytetit të Gjilanit”, si dhe të rekomandohet te Presidentja e Kosovës, Vjosa Osmani, për tu nderuar me Medalje Presidenciale për kontributin e dhënë në pasurimin e gjuhës dhe kulturës shqiptare.
Nga ana e tij, drejtori i Kulturës, Rinisë dhe Sportit, Kushtrim Zeqiri, tha se dorëzimi i çmimit është një ditë e veçantë për Gjilanin, pasi Kadriu mbetet një ndër personalitetet më të rëndësishme të letërsisë shqipe të kohës sonë.
Shkrimtari falënderoi për këtë nderim, duke theksuar se “guri më së shumti peshon në vendlindje”.
Ndërsa profesori Anton Nikë Berisha e cilësoi këtë vendim si shumë të rëndësishëm, duke theksuar se rrallë ndodh të vlerësohet puna e një shkrimtari, dhe se ky akt tregon kujdesin për artin dhe ndikimin estetik që letërsia ka në shpirtin e njeriut./KultPlus.com
Grupi pop koreano-jugor Blackpink rivendosi pozicionin e tij si grupi më i madh femëror në botë, me një shfaqje të zjarrtë 2.5 orëshe në Stadiumin Wembley.
Katërshja, përbërë nga Jisoo, Jennie, Rosé dhe Lisa, u bë grupi i parë femëror K‑pop që kryeson në këtë arenë, duke ecur në gjurmët e ikonave si Michael Jackson, Taylor Swift, BTS dhe Oasis.
Ata shpërblyen fansat me një set energjik plot refrene të ndezura dhe koreografi të përkryer, ndërsa theksuan lidhjen mes shoqeve të ngushta.
Shfaqja në Wembley ishte nata e parë nga dy netë të parashikuara, duke përmbyllur pjesën evropiane të turneut “Deadline”, i cili përfshin 31 datat në 16 qytete botërore. Tour-i nisi në Seoul muajin e kaluar së bashku me publikimin e këngës së tyre të re me ritëm rave, “Jump”, e cila vendosi një rekord të ri në YouTube për videon më të parë të shikuar në një ditë, me 26 milionë shikime.
Në fund të kësaj rruge, pritet që grupi të thyejë edhe rekordin e vet për turneun më fitimprurës nga një grup femëror; rekord ky që ata e kishin marrë nga Spice Girls gjatë dünya-turneut të tyre “Born Pink” (2022–2023).
Blackpink janë vetëm grupi i dytë K‑pop që kryesojnë në Wembley, pas boyband-it BTS në 2019. Shfaqja në Londër filloi me lazer dhe piroteknikë spektakolare, dhe tre hite njëra pas tjetrës: “Kill This Love”, “How You Like That” dhe “Pink Venom”. Stadiu u mbush menjëherë me ngjyrë rozë, teksa publiku qëndroi në këmbë dhe valëzoi lightsticks që pulsonin me ritmin e muzikës.
Koreografia ishte e detajuar dhe precize, grupi formonte formacione komplekse, secila anëtare merrte segmentin e vet vokal dhe më pas bashkoheshin sërish, si një kolos pop me 16 krahë. Gjatë “Playing With Fire”, muri i madh vizual prapa skenës u nda në katër pjesë, duke ndjekur nga afër çdo anëtare që ecte rreth pistës rrethore për herë të parë. Më pas u kalua në “Shut Down” (që përmban një mostër të Paganini-së La Campanella), me lojë koreografike vrasëse që fansat e imitonin në mënyrë të përkryer.
Turneu “Deadline” është po ashtu një turne rikthimi, pavarësisht se kanë kaluar vetëm dy vjet që kur Blackpink performoi për herë të fundit në Londër. Në këtë kohë, grupi ka negociuar një kontratë të re me YG Entertainment (raportohet si kontrata më fitimprurëse e vitit 2023), ka marrë tituj nderi MBE nga mbreti Charles dhe ka ndjekur aktivitete individuale: Rosé u bë bashkëpunëtore me Bruno Mars në hitin “APT”, Lisa luajti në serialin “The White Lotus”, Jennie shpërtheu në rrjet me hitin viral “Like Jennie”, Jisoo mori rolin kryesor në draminë koreane “Snowdrop”.
Kështu, në koncert përziheshin pjesë solo dhe grupi, përfshirë edhe një pjesëmarrje të shkurtër të FKA Twigs që hante një scone para set-it solo të Rosé (për ndonjë arsye).
Por nëse fansat u shqetësuan se ndarja do dobësonte grupin, turneu po provon të kundërtën. Personalitetet e vokaleve dalin edhe më të forta tani, pasi kanë eksploruar si individë.
Si çdo grup i madh femëror, çdo fans mund të ketë një “bias” që i identifikohet, dhe secila pjesë solo pati momentin e vet shkëlqyes, “Like Jennie” ishte energjik sa të mund të energjizonte një qytet të vogël, APT i Rosé-s ishte ndërtuar për karaoke të stadiumit.
Por është kur bashkohen si “One True 4” që Blackpink ndriçojnë vërtet, sikur thonë vetë në këngën e tyre të rikthimit: All gas, no brakes. Hits si “Whistle” dhe “DDU‑DU‑DDU‑DU” përgatiten me të njëjtin entuziazëm si të rejat si “Lovesick Girls”. “Pretty Savage” pati një nga stagimet më të mira me katër këngëtaret që “ludronin në kuadro” para se të përfundonin pranë një barre baleti të artë; ndërsa Forever Young ndihej si himn i miqësisë së tyre.
Kimia e grupit u duk gjatë “Don’t Know What To Do”, kur Lisa dhe Rosé u goditën me qëllim në pistë dhe shpërthyen në gaz; pastaj kaluan disa minuta duke folur kaotikisht me publikun teksa Rosé luftonte të lidhte një kapëse këpucësh. Më pas, gjatë reprises së “Jump” (kënga e mundshme e verës), ato i zhveshën koreografisë dhe tundën kokat si në një parodi Wayne’s World.
Kur Rosé i pyeti Jisoo-n për vlerësimin e natës, anëtarja më rezervoare e grupit ngriti thjesht dy gishta lart. “Two thumbs up? That’s huge!”, qeshën bashkë dhe u përqafuan në një moment të fortë me të gjitha tetë gishta lart në formë zemre.
Në atë çast, Blackpink premtojnë se kjo nuk është thjesht një rikthim. Është fillimi i një kapitulli të ri./BBC/KultPlus.com
Revista prestigjioze franceze Figaro Histoire (nr. 80, botimi qershor–korrik 2025 me një tirazh prej rreth 385 000 kopjesh) i kushton një artikull lavdërues veprës Udhëtim midis Ilirisë dhe Shqipërisë përgjatë Via Egnatia, botuar nga Éditions Bilingue, Paris, 2025.Klarabudapost
Shtypi francez mbi botime të librave mbi Shqipërinë dhe Ballkanin
Revista prestigjioze franceze Figaro Histoire (nr. 80, botimi qershor–korrik 2025 me një tirazh prej rreth 385 000 kopjesh) i kushton një artikull lavdërues veprës Udhëtim midis Ilirisë dhe Shqipërisë përgjatë Via Egnatia ( Voyage entre Illyrie et Albanie par Via Egnatia), botuar nga Éditions Bilingue, Paris, 2025.
Ky libër i mrekullueshëm, bashkautorë të të cilit janë Odette Marquet dhe Michel Rivière, ndjek një itinerar historik, kulturor dhe shpirtëror nëpër Ballkanin Perëndimor, në gjurmët e Via Egnatia — rrugë e lashtë romake dhe itinerar apostolik. Libri pasurohet nga 150 fotografi origjinale të realizuara nga Ronald Fitte, të cilat i japin thellësi të jashtëzakonshme vizuale këtij udhëtimi mes kujtesës së krishterë dhe peizazheve të harruara mbushur me ‘vestige’ të kishave të lashta shqiptare.
Figaro Histoire, në faqen 29, ofron një dritare të shkëlqyer mbi Shqipërinë, trashëgiminë e pluralitetin e saj fetar dhe qëndrueshmërinë e saj historike. Një homazh vizual dhe erudit për një identitet evropian pak të njohur në Francë.
Më poshtë mund të ndiqni përkthimin shqip të artikullit të prestigjiozes Figaro Histoire, kopertinën e të cilës e keni këtu majtas, ndërsa artikulli, faqe 29 majtas.
Udhëtim midis Ilirisë dhe Shqipërisë par Via Egnatia
(Voyage entre Illyrie et Albanie par Via Egnatia) Odette Marquet, Michel Rivière dhe Ronald Fitte.
Për shekuj të tërë nën pushtimin osman, e izoluar nga diktatura komuniste pas Luftës së Dytë Botërore ndaj pjesës tjetër të Perëndimit, më pas e tronditur nga përplasjet mes tribuve dhe mafieve, Shqipëria është konsideruar shpesh si një enklavë e huaj në zemër të Ballkanit. Por populli i saj është ndër më të vjetrit e vendosur në Evropë, me rrënjë që datojnë nga pushtimet indo-evropiane, në mijëvjeçarin e dytë para erës sonë. Me emrin Ilirë, dhe shumë kohë para ardhjes së sllavëve, ata luajtën një rol të madh në Antikitet, duke i dhënë Perandorisë Romake të shekullit III perandorët që e ringritën atë — nga Klaudi II Gotiku deri te Kostandini.
Të përballur me pushtimin e sllavëve dhe avarëve në shekullin VI, të kërcënuar nga zgjerimi bullgar, të pushtuar nga osmanët, shqiptarët megjithatë kaluan nëpër histori me një aftësi të rrallë për të mbijetuar përballë vështirësive: heroi i tyre, Skënderbeu, për një çerek shekulli, në shekullin XV, i qëndroi me disa mijëra burra ushtrive të panumërta të Sulltanit.
Duke u mbështetur në njohjen intime të vendit, autorët e këtij libri të bukur propozojnë një udhëtim në histori duke ndjekur gjurmët e Via Egnatia, që lidhte, në kohën e Perandorisë Romake, detin Adriatik me Bizantin. Nga Apolonia te kalaja e Krujës, rrethimi i së cilës frymëzoi Ismail Kadarenë për Daullet e shiut, e nga manastiri i Graçanicës deri në grykëderdhjen e Kotorrit, ky udhëtim në hapësirë është njëkohësisht një udhëtim i jashtëzakonshëm në kohë. Bukuria e afreskeve të manastireve u përgjigjet atyre të peizazheve. Aty gjendet jehona e misioneve të Shën Palit po aq sa kujtimet e fushatave të Kostandinit. Aty zbulohet si pasuria e së kaluarës romake, ashtu edhe lashtësia dhe thellësia e një kristianizimi që pushtimi osman e detyroi për shekuj të tërë të mbijetojë vetëm nën hi.”
Nga Michel De Jaeghere, kryeredaktor i Figaro Histoire.
Udhëtim midis Ilirisë dhe Shqipërisë përgjatë Via Egnatia, Éditions Bilingue, 344 faqe, 79 €, gjendet në Librari në Francë dhe Online në : Fnac : https://bit.ly/4fi6QKW Amazon : https://bit.ly/3OWkrwJ
Preview : Voyage entre Illyrie et Albanie par Via Egnatia
Ylli i kinemasë, Charlize Theron mbush sot 50 vjeç dhe nuk mund të ishte më e lumtur se kaq.
“I thashë mamasë se mezi po e prisja këtë ditë ndërsa ajo më tha se do të jem më mirë kur të mbush 70 vjeçe!’, thekson aktorja hollivudiane.
“Ndihem padyshim me fat dhe e bekuar me gjene të shkëlqyera. Mendoj se do të jem mirë që këtej e tutje”, shton ajo.
Nëna e saj ishte një fanse e filmave të Chuck Norris dhe Charles Bronson, dhe babai i aktores preferonte shumë filmat Mad Max.
Gerda dhe Charles Jacobus Theron e kishin atë si fëmijën e tyre të vetëm në Benoni, Afrikën e Jugut, dhe e rritën në fermën familjare jashtë qytetit.
E regjistruar në kurse vallëzimi që në moshë të re, Charlize filloi karrierën e saj si balerinë.
Ajo kërkoi punë fillimisht në Evropë dhe më pas në Nju Jork.
Ishte nëna e saj Gerda ajo që i bleu biletën e parë për në Los Anxheles.
“Si fëmijë, kryesisht shikoja filma aksioni. Më pas shtova disa drama si ‘Kramer vs Kramer”, thotë ajo.
Kështu lindi një yll pa paragjykime gjinore, e aftë të ishte intensive dhe shkatërruese, ironike dhe sensuale.
Fama erdhi në vitin 1997 me ”Devil’s Advocate”, në të cilin ajo luajti gruan naive të Keanu Reeves, një praktikante avokate në studion ligjore të djallit Al Pacino.
Në vitin 1999, ajo luajti të dashurën e bukur të Paul Rudd, Candy, në ”The Cider House Rules”, dhe më pas luajti një paciente me diagnozën e kancerit në ”Sweet November”, përsëri me Reeves.
Zbulimi i saj erdhi në vitin 2004 me ”Monster”, në të cilin ajo luajti një prostitutë të shndërruar në vrasëse seriale pas viteve të abuzimit dhe dhunës.
Një rol për të cilin ajo nuk kishte asnjë hezitim për ta transformuar rrënjësisht fytyrën e saj, duke i fituar asaj çmimin Oskar si ‘’Aktorja më e Mirë’’.
Pasuan role të tjera sfiduese, si ‘’North Country’’ (2005), ku ajo luan një grua në vështirësi financiare që vuante ngacmimet në punë dhe në Bombshell (2019), rreth rastit të ngacmimit seksual që përfshin Roger Ailes, drejtorin e fuqishëm ekzekutiv të Fox News.
Charlize Theron është ambasadore e OKB-së për luftën kundër dhunës ndaj grave.
Ndërkohë, Theron fitoi gjithashtu titullin e mbretëreshës së filmave aksion nga ”Fury Road” (2015) te ”Atomic Blonde” (2017), ”Fast & Furious” dhe ”The Old Guard”./ atsh/ KultPlus.com
Festivali Sunny Hill e mbylli natën e fundit me një shpërthim energjie dhe muzike elektronike, falë një prej emrave më të spikatur të skenës ndërkombëtare, Peggy Gou. Performanca e saj jo vetëm që ngriti në këmbë mijëra të pranishëm në skenën C4, por edhe la një jehonë të veçantë që do të mbahet mend gjatë.
E njohur për stilin e saj të veçantë si DJ dhe producente, artistja me origjinë koreano-jugore ofroi një set hipnotizues, me ritme që depërtuan deri në palcë dhe një prezencë skenike që rrëmbeu publikun që nga momenti i parë. Momenti kulmor i mbrëmjes erdhi me “(It Goes Like) Nanana”, kënduar në kor nga të gjithë të pranishmit, nën shiun që vetëm shtoi intensitetin e përjetimit, transmeton KultPlus.
Por ishte reagimi i saj pas performancës që rrëmbeu vëmendjen dhe zemrat e publikut. Në një postim në Instagram, Peggy shkroi: “Uau, Kosovë! @sunnyhillfestival është hera ime e parë këtu, çfarë turme! Faleminderit që vallëzuat në shi, faleminderit familjes Lipa për ftesën.”
Kjo performancë dhe ky reagim i Peggy Gou janë një dëshmi më shumë e ndikimit që Sunny Hill Festival ka fituar në nivel ndërkombëtar, jo vetëm si një platformë për artistë të mëdhenj, por si një përvojë e paharrueshme për ta. Prishtina nuk ishte vetëm një ndalesë në turin e saj, ishte një kujtim i gjallë, i denjë për një “Uau, Kosovë!” që mbeti në mendjet e të gjithëve./KultPlus.com
Dua Lipa, këngëtarja me famë botërore, do të performojë sonte së bashku me babanë e saj, Dukagjin Lipën, në natën e parë të festivalit “Sunny Hill”, që po mbahet në Bërnicë të Prishtinës.
Në një video të publikuar në rrjetet sociale, shihet Dua duke bërë prova në skenë bashkë me Dukagjin Lipën, i cili është edhe organizator i festivalit, transmeton KultPlus.
“Sunny Hill” do të zgjasë deri të dielën, duke sjellë në Prishtinë emra të shumtë të muzikës botërore dhe artistë të njohur vendorë. Atmosfera e festivalit pritet të kulmojë që nga nata e parë, me rikthimin e Duas në skenën që bashkon artin dhe identitetin./KultPlus.com
Login
