Nga Ylli Pata

Përtej nervozizmit dhe një diskursi përgjithësisht patetik, debati mbi protestat e natyrisht protestat e opozitës nuk ka një vijë lineare logjike. Në panele nalistët shpërthejnë, nxefen dhe bëhen viralë në tik tok apo reels-a të facebook.

Dhe kjo po ju pëlqen shumë, madje ka edhe politikanë apo zëra publikë të balancuar, që me të zbuluar viralitetin e një reel-si, kanë braktosur të shkruarin. Kryesisht i fusin dy tre fjali me gërma kapitale pa “ë” dhe “ç” dhe pastaj videon, ku aktrojnë në një studio televizive.

Në këto ditë, që u bënë javë e muaj që nga nëntori, temë kryesore është si rrëzohet Edi Rama dhe si duhet të jenë protestat. Dikush thotë se duhet të jenë të forta, madje shumë të forta, duke shtuar metafora savanash apo të botës së kafshëve që janë kohët e fundit si simbole politike.

Ka të tjerë që i mëshojnë më shumë kohëgjatjes, përkatësisht konsistencës që mund të krijojnë një efekt politik më të madh. Siç ka të tjerë, si përshembull një nga politikanët më të njohur në vend si Dashamir Shehi, i cili nuk lodhet së theksuari se fuqia e një opozite është tek ideja, platforma apo reformat që ajo promovon në një aksion politik.

Protestat fryhen me një objektiv të madh, rrëzimin e qeverisë, megjithatë objektivi real i tyre ësht krijimi i një fryme, i një efekti domino që të krijojnë një momentum politik rreth qendrës gravitacionale që është dora vetë Sali Berisha.

Për ta bërë më të prekshme analizën, thërrasim analogjinë si letër lakmusi. Le të marrim si model protestat e viteve 2003-2004 dhe të ashtuquajturat protesta për armët kimike të Bashar Al Asadit.

Protestat kundër qeverisë së Fatos Nanos, u organizuan nga një grup shoqatash, ku në qendër ishte MJAFT-i i Erion Veliajt dhe organizata e drejtuar nga Kreshkin Sspahiu. Të cilët kishin hapur dhe qartazi support ndërkombëtar në vullnet dhe financime.

Këto protesta krijuan një aleancë fluide me opozitën e Sali Berishës, grupet e rëndësishme mediatike, por edhe politikanë të mazhorancës së atëhershme, e cila ishte e ndarë dhe me luftë të brendshme.

Protestat krijuan një frymë, por edhe një efekt politik, pasi mazhoranca po shkonte drejt një dezintegrimi, që u vulos me krijimin e LSI. Kryeministri Fatos Nano humbi edhe mazhorancën në Kuvend, pasi një pjesë e deputetëve socialistë nuk i votonin ministrat dhe ai qeverisi me zv.ministra. Kjo atmosferë shkoi për dy vjet deri në zgjedhje ku mazhoranca nuk e mori mandatin e tretë dhe opozita e Sali Berishës erdhi në qeveri. Protestat, që ishin mjet dhe formë komunikimi, ishte një rrugë drejt një procesi që u konsakrua me zgjedhjet. Suksesi i tyre, përpos masivitetit dhe galvanizimit civik, erdhi edhe si pasojë e aleancave me shoqërinë, politikën, mediat dhe madje edhe mazhorancën.

Në vitin 2013, pak muaj pasi kishte ardhur në pushtet, Edi Rama u përball me një kërkesë të rëndësishme nga SHBA që mund t’i siguronin mazhorancës por edhe vendit një mbështetje të madhe amerikane.

Shkatërrimin në një process monitorimi të një arsenali të armëve kimike të Asadit. Këtë aksion, SHBA e shoqëroi me premtime për mbështetje të fortë politike dhe financiare.

Të alarmuar se me këtë akt Edi Rama do të fuqizohej shumë dhe menjëherë, Sali Berisha dhe Ilir Meta, së bashku me aleatët e tyre vendosën t’i kundërvihen fort.

PD organizoi dhe financoi grupe “civike” për të protestuar fort kundër këtyre arsenaleve, sa u arrit për herë të parë nga disa ambjentalistë të opozitës që të protestohet edhe para ambasadës Amerikane.

Ilir Meta, i cili ishte kreu i Kuvendit në aleancë qeverisëse me Edi Ramën dhe kondiciononte politikisht shumicën qeverisëse në Kuvend. Ai e kundërshtoi hapur këtë propozim amerikan, duke dalë kundër. Kundër doli edhe Ben Blushi, atëherë deputet i Partisë Socialiste që ishte kritik me Edi Ramën dhe lidershipin e tij.

Pas një “reflektimi” disa ditor, Edi Rama bëri llogaritë politike dhe pa që mazhoranca e tij mund të çahej pa bërë akoma tre muajt e parë në krye të vendit. Dhe doli publikisht duke e refuzuar propozimin amerikan. “JO” që ka pasur një kosto të rëndësishme për vendin, ndërkohë që arsenalet e municioneve të armëve siriane u shkatërruan pa zhurmë në Itali, e cila mori lekët.

Po përse kishin sukses këto protesta? Pasi ata kishin një objektiv të aktuar, një përfshirje të rëndësishme në grupet e interesit dhe më e rëndësishmja aleanca të forta politike.

Sot, protestat e Sali Berishës çfarë synojnë? Të përdorin teorinë e “fait açompli”-faktit të kryer që të krijojnë e gjenerojnë një process politik me detyrim përcktim.

Mungesa e njerëzve nuk ka dyshim që është thjeshtë një refuzim i qartë dhe i prerë ndaj Sali Berishës. PD vetëm në Tiranë ka mbi 10 mijë anëtarë, ku vetëm ata të dalin në rrugë mund të bëjnë protesta të plota e masive.

Por siç dihet, PD e Sali Berishës nuk e kontrollon partinë e ndarë, trazuar dhe frustruar nga procesi i dhunshëm që provokoi pas shpalljes Non Grata.

I frustruar për këtë refuzim nga ata qytetarë që janë dukshëm kundër mazhrancës, Sali Berisha kërkon të prodhojë një process politik nga lart. Madje fute dhe “abalistat” pro tij që ta krijojnë si imperative krijimin e në fronti kundër Edi Ramës. Front që në fakt opozitarët e duan, por jo me Sali Berishën, e këtë e kanë treeguar qoftë me votë, qoftë nga sondazhet. Kërkimi që njerëzit ta duan me zor është pikërisht shkaku i dështimit të protestave. Pse Berisha nuk bën një eksperiment, le ‘ja lërë organizimin, drejtimin dhe foltoren e protestës së 10 shkurtit një ekipi të ri dhe ta provojë a ka ndryshim në formë dhe përmbajtje? Nuk humb gjë, barazimin e ka në xhep dhe ndoshta edhe e rrëzon Edi Ramën!

Nga Ylli Pata

Partia Demokratike, por edhe qarqe opozitare nuk e duan ndarjen territorial me 61 bashki që u vendos në vitin 2014.

Ata e konsiderojnë këtë ndarje administrative si një mekanizëm elektoral që favorizon Partinë Socialiste. Po pse favorizon PS një ndarje ku komuniteti brenda voton dhe zgjedh drejtuesit e saj, pa pasur lidhje me prapaskenat që thonë politikanët?

Përpara 61 bashkive, Shqipëria ishte e ndare me një konglomerat komunash që i përgjigjeshin këshillave të bashkuar të kohës së komunizmit, të cilët u korrektuan në një sistem ku PD dhe aleatët e saj patën një farë domeni, lidhje marrëdhënie në territor. Por gjithsesi vota e ish-komunave me atë të bashkive të sotme po t’i mbledhësh bëjnë një gjë të përbashkët, apo jo? Në fakt nuk është ashtu.

E këtu nis realiteti politik i cili deri tani nuk na ka dalë i qartë. PD nuk qan sistemin e vjetër të komunave, e urren sistemin aktual të bashkive, por në mendje ka një ide që ndoshta e gabuar, por sipas saj e rëndësishme duhet të rikthehet.

Cili është ky sistem, për kë bëhet lufta, çfarë do të kërkojë opozita në reformën territoriale?

Natyrisht nuk bëhet fjalë për bashki të vogla si Kukësi, Tropoja, loja luhet në zonat ku ka një popullsi të madhe. Po çfarë “qan” realisht opozita?

Konkretisht opozita qan realisht humbjen e komunës së Paskuqanit në qarkun Tiranë, e cila bashkuar me bashkinë e Kamzës e ka humbur fuqinë potenciale të një pushteti që gjeneron vota. Kamza dhe Paskuqani, i knë dhënë para 2013 Partisë Demokratike katër deputetë, e sot i japin tre.

PD mendon që nëse Paskuqani është njësi e ndarë nga Kamsa mund të marrë edhe 2 deputetë të tjerë, që mund të sigurojë pozitën ose baraz ose jo shumë diferencë në qarkun Tiranë në zgjedhjet parlamentare. Përtej Kamzës, burimi tjetër politik i opozitës është Kavaja, pasi PD synon të maksimalizojë votat e qytetit duke zbutur domenin socialist në zonën bregdetare si Golemi, Luzi apo edhe

Karta tjetër shtë qarku Durrës, ku në 2009 PD kaloi PS ndërkohë që në një situatë të fortë mund të dalë barazim. PD nuk merr vota në qytetin e Durrësit por ka marrë në kënetë dhe në Rrashbull. Komuna që ka administruar Shkëmbin e Kavajës, një pol pushteti ekonomik dhe politik.

Rrashbullin e ka pasur përgjithësisht PD ose LSI. Të vijmë te Gjiri i Lalzit, ku PD ka synua ta marrë atë sonë por kurrë se ka arritur. Ishmia ka qenë një bastion socialist. Megjithatë në zgjedhjet e përgjithshme si atëherë si sot dilte një deputet. Por synimi i PD është Shijaku me Sukthin që sot janë dy bashki e PD i do nnë tre.

Të shkojmë në Elbasan, ku kartën e fitores e mban vetëm Lulzim Basha deri më tani me 7 me 7 e 2009. Elbasani si bashki është sot totalisht socialiste sepse ka komunat e rrënjës së PKSH nga Labinoti e më tutje. Por Bradasheshi dikur komunë, ka qenë një fuqi politike e së djathtës, ku përfshihej dhe Fushembreti i famshëm i “intelektualëve të së djathtës”.

Pastaj vjen Belshi, me të cilin PD ka luajtur herë pas here pr në realitet ai është një “MusaUlqin Zone”. Megjithatë, PD kërkon që në Dumre të shfrytëzojë gjysmën e elektorait pro me një pjësë të Peqinit. Po me kë? Bishqemi është socialist safi! Të shkojmë më tej Peqini ka qenë një zonë historikisht e nëvlerësuar dhe e parespektuar nga PS, po raj asnjëherë nuk ka votuar PD realisht. Fitorja e Dash Sulës ka ndodhur prej aftësisë dhe respektit të tij nga njerëzit. Pas Dashit, PD nuk fiton kurrë në atë zonë.

Të tjerat, dmth Fieri mund të kenë ndonjë interes, veriu pak sepse edhe aspektin demokrafik ka ndryshuar. Kjo është pak a shumë dëshira e PD. Një komunë më shumë në Durrës, një në Elbasan, një në Paskuqan e të tjera e të tjera. Që në fakt nuk i kanë thënë…

Nga Ylli Pata

Reforma territoriale e vitit 2014 zhduku komunat dhe krijoi 61 bashki. Me fjalë të tjera, ata që sot janë njësi administrative, më parara ishin njësi që zgjihehdhin direkt me kryetar e këshilla, që në një farë mënyrë krijonin një marrëdhënie në territor.

Realisht, komunat e vjetra krijonin një farë klientelimi dhe influence por gjithsesi ata nuk se përbëjnë gjithmonë një fuqi politike.

Ja të marrim Tiranën. Partia Demokratike qan ikjen e komunës së Paskuqanit që sot është me bashkinë e Kamzës dhe komunën e Kasharit që sot është me Bashkinë e Tiranës.

Komuna e Paskuqanit është një serbrator historik i votave të PD-së, por në zgjedhjet e fundit ka ndodhur e kundërta. Paskuqani, përkatësisht njësia administrative nuk është më bastion i PD-së. Ndërkaq, ish-komuna Kashar sot është njësia më e rëndësishme e Tiranës elektorale. Përkatësisht njësia 14 është më e madhja  në kryeqytet, pasi ka brenda saj dy njësi që janë fuqia e madhe demografike e kryeqytetit: Yzberishin dhe Astirin. Deri para pak vitesh njësia 5 dhe njësia 2 ishin më të rëndësishmet në zgjedhjet e Tiranës. Nga viti 2021, Njësi 14 është më strategjikja. Prej 5 vitesh megjithatë, si Astiri,si Yzberishi, si Kashari, apo Yrsheku e Mëzezi, kanë mbetur një bastion socialist, edhe pse demokratët kanë gjithashtu jo vetëm mbështetës pore dhe struktura të organizuara.

Nëse shikohet me kujdes ky zhvillim demografik e sheh qartë se njësia 14 nuk është gjë tjetër veçse një Komunë e Parisit e proletariatit. Përkatësisht një shumicë ardhje nga Jugu i vendit, shtresë e mesme, që kanë votuar përgjithësisht Partinë Socialiste.

Socialistët, me njësinë Kasharin, e cila u ndërtua e tillë nga PD kur e promovoi atë komunë kanë arritur fuqinë strategjike në kryqytet pasi mbajën primatin në dy njësitë më të mëdha; 5 dhe 14. PD apo e djathte k humbur dhe vendin e parë në njësinë 11 që ka qenë përgjithësisht me 2 mijë vota, apo njësinë 8 e cila është e vogël dhe në zgjedhjeparlamentare ndikon pak.

Në Durrës, ndarja e re territorial i ka prishur punë PD-së, pasi dikur kontrollonte Rrashbullin që kontrollon plazhet e Shkëmbit të Kavajës, Golemin me raste që kontrollon bregreditn e tij, ndërkohë që në Gjirin e Lalzit, ish-komuna e Ishmit ka qenë socialiste përgjithësisht.

Në Lezhë, PD ka pasur fuqi politike në njësinë vendore, ku fuqinë politike e ka asur në tre ish-kominat e mëdha; Shënkoll, Balldren dhe Zejmen, por diferenca ka qenë gjithmonë jo e pa e ndryshueshme mes të majtës dhe së djathtës. Ndryshimin politik në qark në zgjedhjet parlamentare e ka bërë pak Mirëitë por më shumë Mamirrasi dhe Fushëkuqja që janë dy ish-komuna me popullsi më të madhe në bashkinë Kurbin.

Harta e re territoriale nuk e ka prishur ekulibrin politik në qark, madje edhe në zgjedhjet e fundit, Megjithatë PD ka pasur humbje apo rrjedhje nga veriu në jug, dhe këtë ja ka vënë ndarjes. Por sa qëndron? Le të marrim për krahasim njësi bastion ttë PD-së si bashkia Shkodër përshembull që në 2023 i shkoi socialistëve me Benet Becin.

Shkodra ka qenë realisht bastion i PD, por jo i gjithë teritori. Pasi Velipoja, ish-komuna e Rrethinave, Ana e Malit janë bastione të PS-së. PD ka pasur fuqinë e saj në qytetin e Shkodrës dhe në Dajç që sot është në komunën e Vaut të Dejës. E cila ka brenda Bushatin, një basen demokrat të fortë, Mjedën gjithështu ish-bastion historic, Laçin e Vaut të Dejës që nxori politikan Nar Ndokën dhe zonat përreth. Sot E gjithë kjo zonë voton Tom Doshin ose PS-në. Në fakt jo vetëm sot, pasi ka vite që gjeopolitika ka ndryshuar. Dhe prej asaj kohe janë zhvilluar disa zgjedhje lokale, të cilat PD nuk se i ka dhënë maksimumin e energjive opozitare që vinin nga poshtë, ose ka pasur një përplasje brenda llojit siç ndodhi në 2023 në disa bashki. Ku Gaz Bardhi, atëherë sekretar i përgjithshëm i vulës përkrahu kandidatët e fotores duke sjellë probleme t mëdha, sidomos në zona specifike, ku Vau i Dejës është njëra përshembull.

Megjithatë, nëse shihet me vëmendje ka bashki, ku opozita i trajton si lugat, nëse do të kishte një motivim e mobilizim, mund t’i fitonte. Siç fitoi në ditën më të keqe Memaliajn, Pukën, Mirditën, Fusharrësin, thjesht sepse u kandiduan personazhe me dëshirë që arritën aleanca lokale fituese. Gjeografia ka efektin e vet në një konfigurim demografik të konsoliduar, por sot që doktori i solli të gjithë në Tiranë e Durrës, gjepolitika elektorale shqiptaret është më e kontrolluar. Ndarja administrative është thjeshte alibi, e për ta parë këtë mjafton të shikohen votat fshat më fshat e lagje më lagje në qytet, për të parë se e gjthë kjo fabul e një ndarje elektorale nuk mbahet në këmbë. Loja është e qartë; PD ka humbur fuqinë e barazimit në qarkun Tiranë, Durrës dhe Elbasan. Mund të kthehet kjo? Deri tani nuk ka ardhur ndonjë propozim! TemA

Nga Ylli Pata

Donald Trump është në vitin e parë të mandatit të dytë si President i SHBA; po pasojat janë të tmerrshme. Po flasim për ne. Ka gjashtë muaj, fiks që u qarkullua Teoria-plan e Rama-Duro-s, gjashtë muaj. Një përrua i vazhdueshëm psiqik burimesh dhe rrëkesë që vinin nga majat e maleve drejt Tiranës nëpër të gjithë emisionet e darkës, si me qenë korrespondenca të Air Force One.

Jemi në fund të janarit, kjo histori ka filluar fiks pas 11 majit, shkoi vera, pushimet, shtaori, tetori e nëntori bashkë me dhjetorin që kishin si protagonist SPAK e çështjen Balluku, e na u tha se “ka maru”. Në fakt nuk ishte aspak e re, por fotokopje.

Por t’i rikthehemi narracioni që vjen nga poshtë i historisë së Trump 2. Zgjedhjet e 11 majit 2025, nisën me historinë e La Civita-s, magjistarit që kishte sjellë në presidencë Donaldin portokalli, e si rrjehojë do të shpërlajë Non Gratan e të gjithë historinë e doktorit, duke rrëzuar Edi Ramën e të gjithë socialistëët.

Por Rama, nuk i fali pikën dhe Lacivitën e quajti Latif, duke e kthyer historinë në një mejhane fshati. Ku përplasja më e madhe ndodhi për çështje zoologjike. Pasi, ndërsa Edi Rama e quajti Sali Berishën një buf i këneës opozitare, kundërpërgjigja ishte se bufi e ha miun.

Latifi, i cili nuk se foli shumë në fushatë e mori shumë lekë solli më shumë histori pas fushatës sesa në zgjedhje. Histori që u përjetua me telenovelën e Ramaduro-s, përkatësisht fabulën e heqjes së Edi Ramësn nga SHBA qoftë ndëpërmjet ndërhyrjes direkte apo indirekte amerikane.

Por e gjithë kjo histori që duket u fik në protestën e të shtunës ku flamuri amerikan nuk u pa në skenografi është një dejavu.

Një dejavu që ndoshta nuk është mo ta mo, megjithtë ngjan. Bëhet fjalë për periudhën nëntor 2016-qershor 2017.

Atëherë frenezia ishte më vibrante, më e fuqishme, e siç thuhet në transmetimet e ndeshjeve në televizione mund të thuhet hapur; drithëruese.

Humbja e Hillary Clinton-it, një politikane aq e rëndësishme për shqiptarët, e cila kishte bekuar edhe mandatin e dytë ttë Sali Berishës me frazën e saj mitike “functional democracy” u baltos pa asnjë drojë.

Sekretares së Shtetit të bekimit të demokracisë shqiptaret e gruas së Presidentit që çliroi Kosovën, ditën që humbi zgjedhjet për President në nëntorin e 2016-s, ju vunë etiketat më të tmerrshme të ekstremit të elektoratit të Donald Trump.

Ndërsa as dy javë më vonë shkarkuan nga panelet televizive ambasadorin amerikan në Tiranë, Donald Lu.

Si këtë herë, edhe në 2016, menjëherë sa fitoi Donald Trump vërshuan  milionat e lobimeve në mjeshtrat e Uashingtonit. Në fillim për të siguruar bileta në betimin e Trump, natyrisht jo në plate, por larg në galeri, ku Zoti solli një shi bereqet e VIP-at dolën me mushama, sin ë filmin Zonja nga Qyteti.

“Secondo Tempo” nisi më pas, ku u bombardua kandidatja për ambasadore në Shqipëri. Një diplomate karriere, Kathlin Kavalec, ishte një nga specialistet më të njohura të Departamentit të Shtetit, e cila u dekretua nga Donald Trump si ambasadore në Shqipëri pasi mori detyrën më 20 janar 2017.

Ambasadorja Kavalec ishte një eksperte në lidhje me Rusinë, një diplomate që konsiderohej më shumë si një intelligent officer sesa një foreign officer.

Partia Demokratike bëri zyrtarisht lobim, duke kërkuar mos miratimin e kandidaturës së saj. Ata kongresmenë që kishin marë lekët nga Tirana bënë çmos dhe ja arritën. Kandidatura e saj nuk u zgjodh.

Për disa muaj në Ballkan ndodhi një rrumujë e madhe, ku qendra ishte në Shkup. Dëshmitar i gjallë është Ziadin Sela, i cili u ngjall pasi u vdiq nga agjentët e shërbimit rus në sallën e Parlamentit të Maqedonisë. Ku ndër ta kishte edhe shqiptarë.

Më pas Donald Trump dekreton për në Tiranë një ambasadoe të re, që vinte nga një përvojë “burokratike” në DASH, ku kishte qenë asistente e nënsekretarit Anthony Blinken, i cili dha dorëheqjen pas disa diplomatëve senior si për shembull Victoria Nuland.

Ambasadorja quhet Yuri Kim. E cila erdhi në Tiranë me misionin e fuqizimit të atij të Donald Lu-së, instalimin e SPAK dhe GJKKO-së.

E cila erdhi shumë kohë më pas, pasi në fillim kemi çadrën e gjatë nga shkurti në qershor, ardhjen e delegacioneve të rënda, paktin Rama-Basha dhe Berisha Meta dhe qeverinë teknike me kryeministër Edi Rama, kur u fut në politikë Gaz Bardhi.

Historia më pas dihet, po meqë ra fjala këtë herë a është paguar për të ndaluar emërimin e ndonjë ambasadori në Shqipëri, meqë po vonohet? TemA

Nga Ylli Pata

Reagimet për protestën e Partisë Demokratike kanë deri tani tre linja. Ajo e zyrtarëve të PD pranë Sali Berishës, ajo e zyrtarëve të mazhorancës dhe ajo e zërave kritikë me Berishën që thonë se nuk arrihet asgjë me këto fotokopje të protestave si në kohën e Lulzim Bashës.

Në fakt, kritikët kanë mjaft arsye për ta shtruar idenë e tyre të mosefektivitetit të kësaj forme që tashmë është kthyer në një meme 13 vjeçare e opozitës ndaj Edi Ramës.

Megjithatë, pyetja shrohet spontane, se përse ndiqet një rrugë, e cila nuk ka sjellë efektivitet në të shkuarën?

Protestat e dhunshme në botë nuk janë të panjohura, apo spontane që vetëm si reagime të grupeve apo organizatave margjinale dhe ekstreme.

Grupet politike ekstreme të së majtës apo të djathtës, së bashku me pjesët devijante të tyre, kanë praktikuar jo vetëm protestat e dhunshme, pore dhe luftën e armatosur, apo aktivitetin e pastër terrorist.

“Le Brigatte Rosse” në Itali apo RAF(Rote Armee Fraktion) ishin formacione politike, të cilat në radhë të parë ishin antagoniste me partitë komuniste përkatëse dhe natyrisht me sistemin. Por me kalimin e kohës, ata u kthyen në formacione militare të pastra që bashkëpunuan me organizata terroriste në mbarë botën, duke hyrë në biznes, për punën që u bënë mjeshtra ta bënin mirë: vrasjen, kaosin, dhunën.

Megjithatë, ka edhe mjaft organizata të tjera paralele në botë, sidomos vitet e fundit, kur segmente organizatash parapolitike që kanë mbështetje në terren, kryejnë manifestime të forta, madje edhe të dhunshme.

Janë organizata studentore, organizata identitare, por edhe ideologjike, të cilat i kemi parë që kanë sjellë një nxitje politike në zgjedhjet e radhës.

Protestat e AntiFA në SHBA pas vrasjes së George Floyd në vitin 2020 nga policia në Mineapolis, nxitën një sërë protestash të ashpra, pore dhe lëvizje popullore, të cilat më pas sollën një dalje masive në zgjedhjet presidenciale të atyre grupeve të popullsisë, të cilët në 2016 nuk votuan kandidaten e Partisë Demokratike Hillary Clinton.

Në Europë, ka mjaft shembujsh të organizmave sindikalë apo shoqërorë që kanë pasur efekte politike në zgjedhjet e radhës. “Jelekët e verdhë” që terrorizuan Parisin, nuk ishin gjë tjetër veçse katalizatorë të rritjes së majtës ekstreme në Francë, e cila tashmë është një forcë determinante e vendit, etj etj.

Qëllimi i këtyre protestave, nuk është gjë tjetër veçse një demonstrim force në shoqëri për të dhënë një mesazh, për të kërkuar një reagim politik shoqëror ndaj statusquo-së.

Të gjithë i dijnë se kush qëndron prapa, apo kush i përkrah ata njerëz të dhunshëm që trazojnë shoqëritë përkatëse, por partitë politike distancohen menjëherë ndaj këtyre akteve.

Në Itali, një organizatë e ekstremit të djathtë që mban emrin e poetit Ezra Paund, i njohur si simpatizant i fashizmit, përkatësisht Casa Pound, është një grup mjaft i dhunshëm dhe problematik në shoqëri. Ka kryer protesta të dhunshme, ka sulmuar emigrantë dhe kryer krime të tjera. Gazetarë dhe zëra në opinion kanë akuzuar partinë e Giorgia Melonit, Fratelli D’Italia se Casa Pound është një grup brigatistëve i kësaj partie. Por vetë drejtuesit e Fratelli D’Italia janë distancuar gjithmonë ndaj akteve të dhunës.

Rezultantja e të gjithë këtyre lëvizjve margjinale në shoqëri të mëdha e të ndara qoftë në SHBA apo Europë, ku ka komunitete të mëdha dhe të diversifikuara, është se në një mënyrë apo tjetër, grupet e mëdha politike përfitojnë nga vota e asaj pjese ekstreme që nuk është elektorat i përhershëm dhe integral.

Grupe të ndryshme ekonomike, të cilët kërkojnë një akses në politikë, siç është vërtetuar, financojnë këto grupe, duke e mbuluar me ndihmën ndaj komuniteteve të margjinalizuara, për tu bërë faktor.

Shpesh, partitë klasike, apo partitë e reja “sovraniste” e populiste që mbinë në dekadën e fundit, për të depërtuar në politikë krijojnë aleanca fluide që të bëhen faktorë.

Giorgia Meloni, në zgjedhjet e vitit 2018 mori 4%. Në krye atëherë ishin popuistët e 5 Yjeve, për financimin e të cilëve u fol shumë. U tha se kishte kanale kineze, ruse, apo edhe nga vendet arab. Hetimet ndaj të cilave kanë nisur javët e fundit nga prokuroria në Itali.

Para zgjedhjeve të 2022-shin, Meloni u mor në kujdestari nga ajka e industrisë italiane, që ndërtuan një aleancë të gjerë politike, duke i mbështetur dhe financiarisht, e që siguuroi fitoren në zgjedhje.

Ndërsa protestat e përdorura nga Sali Berisha, janë të gjitha të organizuara nga aparati i tij, madje deri në detaj. Edhe molotovët hidhen ndaj kryeministrisë dhe policëve, pikërisht kur kreu i PD ngre flamurin, xha Sulo me mustaqet te “Kapedani”.

Synimi i Berishës, mbetet i njëjtë ashtu si në kohën e Lulzim Bashës. Forma dhe përmbajtja e këtij modeli, nuk tregon gjë tjetër veçse emrin real të regjizorit. Ato protesta, pra në kohën e Lulzim Bashës, nuk patën një sukses tek votat, edhe pse në 2021 opozita kishte një rritje relative. Por atë e pati nga bashkimi i disa faktorëve politikë brenda PD-së, si një shpresë për ndryshim politik si brenda forcës politike, por edhe në listën e deputetëve, apo qeverisë nëse ndodh.

Megjithatë, këto aksione e mbajnë një lloj protagonizmi drejt lidershipit dhe afron popullin përkrahës për të qenë në një linjë. Por këto nuk mund të jenë të përhershme, pasi humbja e 2021 ishte në fakt thyerja e nervave të elektoratit ër një ndryshim. Kurse rikthimi i Sali Berishës nuk është gjë tjetër veçse një restaurim i statusquo-së pas 2013-s. Ndaj dhe efekti është i duksëm dhe duket në çdo zgjedhje apo sondazhi, ku Berisha nuk bie nga perceptimi negativ me 70%.

Megjithatë ai vijon të drejtojë, të jetë faktor drejtues, pasi të gjithë ata që i janë bashkuar dhe i bashkohen statusquosë kanë ilizionin se mund të ndryshojnë statusquo-në e mazhorancës së Edi Ramës. Dhe kështu kemi një përplasje statusquo-së që bëhen herë të mërzitshme e herë të dhunshme, por shpesh shkrihen e ngjizen me njëra-tjetrën.

Nga Ylli Pata

Gazetari Ardit Rada, në një analizë të tijën në ABCnews, përmendi një zë, që ishte më shumë se zë vite më parë, por që siç dihet kujtesa popullore e ka hardiskun plot, në lidhje me fenomenin e përmendjes së rastit “Noriega” në mjedisin publik e politik në Tiranë.

Rada tha se ka qenë viti 1998, përkatësisht kur njerëzit e Berishës morën Kryeministrinë, Parlamentin dhe RTSH në një “coupe” klasik, kur u fol se amerikanët mund ta merrnin me forcë Sali Berishën, pasi kishte kaluar vijën e kuqe.

Ngjarja është e tillë. Më 14 shtator 1998, ditën e ceremonisë së varrimit të Azem Hajdarit, funerali i tij u kthye në një kryengritje. Në fillim më kryeministri, e më pas në institucionet e tjera. Lufta u bë me armë zjarri këmbësorie të disa llojeve; nga kallashi te antitanku. Forcat qeveritare bënë një rezistencë të shkurtër, por më pas e lanë godinën, e cila ishte zbrazur nga qeveria.

Fakt ishte se në kryeministri hynë vetëm rebelët e asnjë politikan relevant. Vetëm në godinën e RTSH, e cila gjithashtu u pushtua, Ekrem Spahia, kryetari i Legalitetit, një aleat i PD-s, i cili shpalli në transmetim të drejtpëdrejtë se ne kemi marrë pushtetin, pasi kemi të gjithë institucionet. Vetëm 10 minuta nga kjo deklaratë, Sali Berisha thërret të ndjerin Bujar Muharremi, gazetar i redaksisë ndërkombëtare në RTSH për të dhënë një intervistë, e cila transmetohet shpejt. Intervistë ku i kërkohet njerëzve të PD të tërhiqen nga institucionet. Për këtë episod është folur shumë e është thënë se Berisha foli me një shqiptaro-amerikan me influencë, i cili i kërkoi të tërhiqej.

Ky rast dramatik, shumë dramatik mund të ketë lidhjen e mundësisë së marrjes së “Noriegës” shqiptar, porn ë të vërtetë, nuk ishte risi. Pasi në 1997, pas 12 marsit është folur pa fund që Sali Berishën mund ta marrin marinsat paketë. Sidomos pas një incidenti me ambasadorin amerikane pranë presidencës. Natyrisht të gjitha këto janë fjalë, të cilat nuk u bënë lajme, nuk u bënë as opinione, sepse atëherë kishte gazetarë që kur publikonin një lajm, duket të kishin mbi 3 burime. Sot, del një “e dërguar speciale” dhe thotë gjëra edhe më të tmerrshme se kjo. Që as qarkullonin në mjedset mediatike; por që thjeshte ja thotë një politikan, si pjesë e axhndës.

Në fakt, version i cituar nga Arditi ka një tjetër më të besueshëm atë të vitit 1997. Kur jo vetëm marinsat e SHBA erdhën në Shqipëri, por forcat ushtarake të Italisë, Spanjës, Greqisë, Turqisë, Austrisë, Belgjikës, Sllovenisë, Portugalisë, Sllovenisë dhe Danimarkës.

Përpara se të instaloheshin trupat e Operacionit Ndërkombëtar Shumëkombësh Alba, n ë Shqipëri mbërritën disa grupe speciale marinsash nga Flota e Gjashtë që rekuperuan njerëzit e ambasadës, e atëherë u fol se mund të ndodhte rasti “Noriega”. i cili më pas u arkivua me rastin e normalizimit të Shqipërisë si një shtet normal.

Por kur shpërtheu “kompleksi Noriega”? Kur në vitin 2017, Edi Rama merr titullin “Komandant i Legjionit të Nderit” nga Presidenti i Reublikës së Francës, Francoise Hollande. Një titull shumë prestigjoz realisht.

Në atë kohë, PD dhe mediat e Sali Berishës përmendën rastin se me këtë titull ishte nderuar dikur edhe Manuel Noriega, por që më pas u arrestuar nga amerikanët. Një narracion që ka vijuar papushim në logjikën e marrjes së titujve dhe rrëmbimin e Edi Ramës.

Ja ku jemi sot; e mund të bëjmë analizë për këtë logjikë që vijon, sidomos sa herë ka “protesta historike”. Por sado që të jetë kjo epidemi e shiringuar faktet janë ndryshe. Sali Berisha në realitet është siç e thonë edhe vetë njerësit e tij nëpër panele që është ftuar dy herë në Shtëpinë e Bardhë, nga Bush dhe Clinton e ka pritur Bushin e ri në Tiranë. Një ditar apo rekord shumë i rëndësishëm, por sado që është i pari dhe i vetmi që ka arritur këto rekorde, gjithsesi është i vetmi nga udhëheqësit e rëndësishëm shqiptaret që është shpallur Non Grata me 7031/C. A është record edhe ky? Jo thonë se është Sorosi, Blinkeni, Bideni, Donald Lu, Yuri Kim, Tik Lllalla me shokë. Po mirë, kush është Noriega në rastin tonë…

TemA

Nga Ylli Pata

Tragjedia e 21 janarit është një minë me sahat jo vetëm si çështje e drejtësisë, pra hetimit dhe dënimit të fajtorëve të atij që Gjykata e Strazburgut e ka quajtur “Krim Shtetëror”

21 janari 2011 është një ngjarjen politike në kuptimin e plotë të fjalës. Ngjarje politike jo vetëm për atë çfarë ndodhi ditën e tragjedisë dhe ditëve të tjera që pasuan 15 vjet më parë.

21 janari është një lakmues i rëndësishëm i sjelljes politike gjatë ketyre viteve, duke ardhur deri sot. Do të thotë se mënyra e përballjes politike me këtë çështje, ka qenë test për politikën shqiptare.

E në radhë të parë për Partinë Demokratike, e cila, në kohën e tragjedisë ka qenë në anën e autoritetit që kreu atë krim shtetëror. Në Partinë Demokratike, nuk ka një qëndrim unik për tragjedinë, edhe pse enturazhi i Sali Berishës ka tentuar të bllokojë sa më shumë një qëndrim të decentralizuar.

Presidenti i Republikës i kohës, Bamir Topi, i zgjedhur nga PD kur ishte në postin numër 2 të saj, ka shprehur disa herë publikisht, e mbi të gjitha në librin e tij “Nokturn”, të gjithë versionin dhe qëndrimin e tij. Ku hapur dënon krimin si sjellje e prapranueshme politike, duke qenë gjithmonë i hapur ndaj drejtësisë.

Ndërkaq, Lulzim Basha, ministri i Brendshëm i kohës, e më pas kryetari i Partisë Demokratike për disa vjet, ka shprehur hapur përkrahjen e tij që të bëhet drejtësi për ngjarjen, duke dënuar fajtorët e krimit shtetëror.

Ndërkaq, eksponentë të tjerë, pesha të rënda të politikës së PD-së, nuk kanë mbrojtur versionin e Sali Berishës.

I cili është i vetmi që po mban një qëndrim të njëjtë për ngjarjen; ku vrasjet i quan thjeshte një “zbatim ligji”. Për të vijuar më pas me akuzat ndaj Edi Ramës dhe PS-së si fajtore direkte për atë tragjedi.

Qëndrimi i Sali Berishës është qartësisht i sforcuar për të luajtur në pozitat e “të fortit” për të ndalur hapjen e dosjes që do ta fundoste përfundimisht.

Edhe rasti i daljes së të ashtuquajturës çështje e Irena Gjokës, që është qartazi një ndihmë e qarqeve të depp state të Athinës, konsiston në shantazhin ndaj prokurorëve të SPAK apo gyqtarëve të GJKKO nëse hapin “Kutinë e Pandorës” të 21 janarit.

Për të gjithë këtë betejë, Sali Berisha ka shpenzuar milina dollarë në lobime në SHBA dhe Europë për të krijuar opinion të rëndë anti-Rama. Për këtë betejë

po përdoret një enturazh mediatic edhe ky shumë kostoz për të hapur e ndezur xixat e betejave qoftë politike, qoftë në sulmin  prokurorëve dhe gjyqtarëve specialë.

I gjithë ky stërmundim i Sali Bershës, edhe pse vijon të pengojë drejtësinë për 21 janarin, politikisht nuk e ndihmon fare.

Madje, edhe pse SPAK mund ta lëndojë edhe më shumë mazhorancën në hetimet për korrupsion dhe abuzime, relativizimi që bën opozita nga ana tjetër duke mbrojtur Sali Berishën, nuk i bën fare keq kësaj mazhorance.

E cila nuk do të arrijë kurrë të fitojë terren politik, duke mbajtur këtë qëndrim abraziv dhe inatçor ndaj krimit shtetëror të 21 janarit.

E cila është realisht vija e kuqe që e mban larg pushtetit Partinë Demokratike, madje edhe opozitën. E cila në mjaft segmente të saj, tenton të përdorë versionet berishjane për tragjedinë.

Siç tha Adriatik Lapaj një natë, kur hodhi qesim në televizion kumbullën e “plumbave jo nga Garda” për të ndjerin Aleks Nika. Qëndrim që bëri efekt të menjëhershëm negativ, edhe pse Lapaj u tërhoq, falë edhe një qëndrimi mjaft të pjekur dhe të matur të Mark Nikës, xhaxhait të Aleksit.

Për këtë ngjarje, pa një katarsis real, përkatësisht ndarje të prerë nga mbrojtja politike apo mediatike, siç kanë qenë intervistat e pilotuara të ish-kreut të Gardës etj, publiku nuk do t’i afrohet kësaj opozite. Dhe normalisht e logjikisht s’ka përse afrohet. Pasi një politikan justifikon e mbron vrasjen e njerëzve të pafajshëm nga autoritetet e sigurisë, atëherë njerëzit kanë drojën dialektike se kjo mund të ndodhë përsëri. Amnistimi i Sali Berishës nga elektorati për 1997, kur e risolli në pushtet në 2005, edhe pse nddhi si ndodhi nuk ka gjasë të përsëritet.

21 janari është padyshim edhe një nga shtyllat kryesore të izolimit dhe ndëshkimit të Sali Berishës nga Bota Perëndimore, përkatësisht SHBA e BE me vulë të thatë, e BE me qëndrim diplomatik.

Insistimi për të gjetur një alibi apo relativizimi duke e krahasuar me kundërshtarin politik në lidhje me korrupsionin e zyrtarëve, së paku politikisht nuk ka pirë ujë.

Këtë e kanë treguar çdo zgjedhje, ku rrjedhja e elektoratit është e madhe dhe fuqia specifike e një partie qeverisëse e PD thuajse është shuar. Kundërshtimi i realitetit është fiks si historia e barit që ka përmendur Yuri Kim, e cila nuk ishte në SHqipëri në 2011-n, e as tani. Përkundrazi po merret me naftën e Venezuelës si drejtuese e gjigandit amerikan të hidrokarbureve…TemA

Nga Ylli Pata

Vrasjet e 21 janarit janë me verdikt suprem. Nga Gjykata e Strasburgut dhe Gjykata e Lartë që i quajnë krim shtetëror.

Sot të gjithë presin nga SPAK, përkatësisht prokuroria speciale kundër krimit e korrupsionit, e cila e ka nisur dhe po e kryen veprimtarinë e vet nga denoncimet që vijnë nga partitë politike. Që shërbejnë si indicie e më pas kthehem në hetime në bazë të investigimeve përkatëse. 21 janari është sot një ngjarjen jo vetëm e hetuar, e stërhetuar, made e keqheuar dhe e gjykuar dhe e keqgjykuar. Por ka vendime supreme. Nesër është 15 vjetori i kësaj tragjedie të madhe, ku mazhoranca që ishte viktimë e kësaj tragjedie do të thotë presim nga drejtësie. E cila e ka dhënë verdiktin, priten ekzekutimet. Ja s’e bëri SPAK. Dikush duhet ta bëjë sepse ka vendime të qarte, e shteti, në këtë rast Parlamenti mund të kërkojë zbatimi e vendimin e gjykatave. Taulant Balla shefi i grupit të PS e përmendi, por e tha se si. E një ditë para 21 janarit, ata që paralajmëruan arrestimin e Edi Ramës në SHBA, me urdhër, pa logjikë sulmuan gjyqtaren që ka çështjen ndaj Sali Berishës. Asgjë nuk është rastësi. Këtu duhet të ndërhyjë mazhoranca me forcën e fuqisë politike, që nuk mundet që dikush të kërcënojë gjyqtarët. Sulmi ndaj Irena Qokës, qoftë nga një spizofren nga Parisi apo një e pakrehur e stacionit të trenit, janë qoka të atyre që flisnin për Delta Force.

Drejtësi në Shqipëri nga sot është e kërcënuar dhe ka arsye, sepse kërkon të gjykojë krimin e rëndë shtetëror, siç është rasti i dosjes Partizani.

Pas kësaj që ndodhi sot me Irena Gjokën, e cila u telendis nga panelistët e Llallës dhe proxy-t e tij, çdo gjyqtar apo prokuror që ka në dorë çështjen e 21 janarit është i kërcënuar. Nëse nuk e hap drejtësia këtë çështje, duhet ta hapë policia, pasi është e vendosur nga Gjykatat më të larta që Kushtetuta e Republikës i njeh, ajo e larta dhe Strazburgut. Natyrisht, duke i çuar në gjykatë dosjet. Pastaj ai prokuror apo gjyqtar që e mban peng këtë çështje të tregojë arsyet përse e zvarrit. Kanë kaluar 15 vjet… TemA

Nga Ylli Pata

Batutat e Edi Ramës në forumin e Abu Dhabit me kryeministrin malazez Spajiç dhe moderatorin grek, John Defterios, dukeshin qartazi që ishin një “sforcim politik”.

Me fjalë të tjera, Edi Rama, me sjelljen e tij dukshëm me nerva po jepte një sinjal të qartë, që sipas gjasave nuk kishin lidhje as me Emiratet e Bashkuara e as me forumin në fjalë.

E gjitha dukej si një politikë “vendore” europiane, siç u pa edhe në polemikat e ardhura nga Athina, përkatsisht nga qarqet pranë Nea Demokratia të kryeministrit Kyriako Micotakis.

Millojko Spahiç, kryeministri i djathtë malazez nuk e ka herën e parë që ka përjetuar një debat me Edi Ramën në forume që ngjjnë me panelet tona të darkës. Gjasat janë që kreut të qeverisë malazeze i ka shjuar ky protagonizëm, por Edi Rama po i bie një pragu që nuk ka aspak lidhje me Podgoricën, po sipas të gjitha gjasave me Parisin, Berlinin apo vetë Brukselit.

Ndërkaq, sherri i improvizuar me Defterios e polemikat e mediave proqeveritaret greke flasin vetë. Përkthimi i këtyre mesazheve të koduara tregon se Athina duket do të marrë përsipër të votojë kundër Shqipërisë, duke e ndarë atë nga Mali i Zi. Ndryshe nga qasja franko-gjermane për të qenë bashkë, përkatësisht më shumë gjermane sesa franceze. Macron e Parisi, duket më afër Athinës, e cila duket se do të luajë kartën e rëndë ndaj Tiranës.

Një kartë që mund të jetë fatale, e që Edi Rama nga ana tjetër duket se është bërë gati për një betejë finale e fatale. Por pyetja këtu është; në këtë betejë që pritet të nisë së shpejti me kë do të jetë opozita shqiptaret? A do të jetë aleate me Athinën siç ka ndodhur në 2023? Deklarata e Fredi Belerit e bërë dje është thjeshte një sinjal, i cili e ka pasur pasqyrimin në disa panele që në fakt janë thjeshte sillogje vorioepirote.

Në fakt beteja e pritshme Tiranë-Athinë, ndërkohë që kjo e fundit po i qaset gjithnjë e më afër Turqisë madje edhe në një marrëveshje për kufirin detar, është një rikthim në rendin e vjetër botëror. Atë përpara konferencës së Londrës të vitit 2013. E këtu gjasat janë që të kemi një betejë epike mes dy vendeve. E cila në gjithë këto vite është fshehur në deklarata hiporite të ashtuquajtura politicaly correct. Kjo betejë është edhe një provë e rëndësishme për politikën shqiptaret, kryesisht për atë “sovraniste” e “konservatore” e natyrisht për qarqet mediatike e publicistike. Përplasja e madhe sapo ka nisur, e gjasat janë të jetë ndoshta siç thotë avokat Ngjela më pozitive se ç’pritet nga bathët politike e mediatike. TemA

Nga Ylli Pata

Vendimi i Departamentit të Shtetit për çështjen e vizave emigratore nuk është në vendim politik, nuk është as vendim selektiv, e as një qëndrim për çështje të caktuar.

Është qartësisht një qëndrim i qeverisë amerikane në politikën e brendshme që kush vende kanë përfituar ndihma federale nuk do të përfitojnë viza emigruese.

Ky aspekt në fakt është një risi, që ne këtu e morën si një scoop. Si ka mundësi që Amerika jep ndihma dhe shqiptarët janë pjesë e shërbimit social federal. Në fakt mandate i Presidentit Joe Biden, i cili erdhi në pushtet në kulmin e pandemisë Covid 19 ishte një program i gjerë ndihme sociale për shumë shtresa shoqërore. Që nga të moshuarit deri ata që kanë nevojë më shumë. Mandati i Biden, ka ndryshuar realisht Amerikën dhe po e shikon edhe vetë Donald Trump që nuk mbijeton dot politikisht pa një politikë europiane mbrojtjeje sociale.

SHBA sot është një vend që duket më shumë si Kanadaja apo vendet e BE sesa Amerika e vjetër Kapitaliste. Shtetet e mëdha dhe të pasura të SHBA si California, Oregon, New York, Massachusetts, Minnesota, Ohio, Virginia, etj etj, që konsiderohen shtetet liberale të majta amerikane, kanë përqafuar një politikë më sociale se Europa. Një ndryshim politik që këtu tek ne komentohet në mënyrën tallava të adhuruesve të tokës së sheshtë, kur në realitet kemi të bëjmë me një zhvillim epokal, që tejkalon edhe risitë gjeopolitike që po konsiderohen si ndryshime të rendit botëror.

E në këtë logjikë, Donald Trump është në grackë, pasi ai fitoi zgjedhjet thjeshtë për emigracionin dhe kërkon ta mbajë këtë axhendë. Në këtë logjikë është edhe pezullimi i vizave emigratore, e cila nuk është në qëndrim selektiv ndaj Shqipërisë. PD me një mendësi malinje po e konsideron si një shpallje Non Grata ndaj Shqipërisë.

Nëse do të ishte kështu, SHBA, sidomos administrate Trump që nuk e ka problem ta thotë, do e kishte shpallur jo pa problem, por me forcë. Rasti i Maduros është një precedent tipik. Amerika është një superfuqi që nuk e ka problem të shpallë hapur nëse e konsideron një vend, një organizatë apo një person Non Grata. Kush e mban mend kur u shpall Sali Berisha Non Grata? Sekretari Blinken, me një njoftim në twitter tregoi vendimin zyrtar, pa komentet përkatëse. Por mbështetësit e Berishës thotë që nuk e ka bërë Amerika atë po Blinkeni. Po sot, kush e mori vendimin e vizave emigratore, të cilin në fakt Kongresi e ka bllokuar që tani? TemA

Nga Ylli Pata

Debati apo diskutimi më shumë i teorisë së trashëgimisë familjare të drejtimit të PD nga Sali Berisha qarkullon prej kohësh.

Qarkullim, i cili nuk ka ardhur nga fantazi të tepruar apo të ekzagjeruar. Argita apo Shkëlzeni nuk kanë pasur ndonjëherë role drejtuese në PD, por influence e tyre ka qenë determinante. Qoftë në pushtet, qoftë në opozitë. Mohimi i këtij realiteti edhe nëse bëhet nuk besohet po merret si një etiketë hipokrite.

Pasi fakt është se influence e fëmijëve të Sali Berishësn ë pushtetin politik nuk ka qenë thjeshte lobim. Ka qenë një kapje reale e vendimarrjes apo kondicionim i saj, qoftë kur Berisha ishte Kryeministër qoftë më pas.

Dje, në një takim me simpatizantë të tij, Sali Berisha tha se nuk do ta trashëgojë drejtimin e Partisë Demokratike tek fëmijët e tij. Doktori e nxori këtë frazë nga goja, a thua se ishte një verdikt “sacro santo”. Një frazë natyrisht e përgatitur si spin për të marrë një feedback të rëndësishëm, a thua se kemi të bëjmë me zhvillim politik.

Ndërkohë që thjeshte përmendja e këtij fakti nga Berisha përbën një skandal politik të nivelit të lartë. Pasi, edhe pse është njeriu me pushtetin absolut në PD, doktori nuk ka asnjë të drejtë tradhëgimie të postit të tij, edhe pse në fuqinë absolute që ka, edhe mund të ja lejojë vetes.

Por ky ekzagjerim nuk do të bëjë gjë tjetë veçse të rrudhë besimin dhe simpatinë në radhët e elektoratit të “së djathtës” edhe kështu mjaft i vogël. i gjendur në një stanjacion statistikor ku shifra 70% e JO-së nuk luan prej disa vitesh tshmë, Sali Berisha bëri një lëvizje për të bërë “lajm”. Me shpresën që të ngjallë apo të ndezë një shkarpë në mjedisin kënetor të opozitës.

Në një logjikë normale, vetëm përmendja e një mundësie trahëgimie duhet të jetë blasfemi. Dhe jo më kot Sali Berisha nuk i ka dhënë rëndësi këtre zileve që bien prej kohësh.

Pasi, si një politikan me përvojë dhe inteligjent e di se kjo është një çështje “kurth”. Ku nëse bie, i krijon vetes problem jo të vogël që mund të mbetet si një gjyle e lidhur në këmbë për kohë të gjatë.

Por këtë herë Berisha e lëshoi këtë tollumbace, ngaqë gjylja në realitet i është lidhur në këmbë prej kohësh. Ekzaktësisht prej 21 majit 2021, kur qeveria e Shteteve të Bashkuara të Amerikës e shpalli atë Non grata, së bashku me bashkëshorten dhe dy fëmijët e tij.

Në këtë situatë të rëndë, ku më rëndë se kaq nuk ka në realitet, batareja e mufkave nuk bën ërshtypje fare. Jo vetëm në auditoret abstrakte të teatrove foltorike, pore dhe në mjedisin publik mediatic shqiptar. Ku zërat më të kuotuara janë ata që parashikojnë kataklizmat e darkës, së bashku me paroditë e tokës së sheshtë dhe frustrimet gjeopolitike.

Nuk do të mungojë ka shumë gjasa, seritë e “analizave” që Berisha me mohimin e tragjëgimisë i ka çuar sinjal Amerikës, apo po bën gati pasardhësin e tij politik për inat të Saljanit. Por kjo është enigma e 2026 e ka shumë gjasa që të shtyhen panelet deri në pushimet e verës. Pastaj shohim e bëjmë…

Nga Ylli Pata

Rasti i hetimit nga SPAK i historisë së financimit të Foltores së Sali Berishës në vitin 2021, është vetëm një çështje banale burokratike e një historie që në thelb është politike.

Episodi i çështjes së nisur në hetim, të cilin Belind Këlliçi e quajti “periferike”, nuk është gjë tjetër veçse një rrjedhë i të ashtuquajturave “letrave anonime”, që përbën realisht një fenomen politik post reformës në drejtësi.

Ku PD dhe LSI, që ishin dhe janë kundër produktit të reformës në drejtësi, e nisën betejën politike duke denoncuar me padi zyrtare qeverinë dhe mazhorancën. Duke i dhënë një lëndë të parë prokurorisë speciale, që në një mënyrë ishte orientim i hetimeve ndaj korrupsionit të zyrtarëve të lartë. Luftë që ka emra dhe mbiemra denoncuesish siç firma e Gazment Bardhit ndaj Foltores së Sali Berishës si organizatë paralele e PD-së zyrtare.

Por në realitet kjo çështje më shumë se një kronikë gjyqësore është një histori e pastër dhe e rëndësishme politike, e cila ja vlen të analizohet si e tillë, përtej letrave të çuara nga Bardhi apo të azhornuara nga prokurorët e çështjes.

Foltorja e Sali Berishës nuk është një akt partiak, është një ofensivë gjeopolitike e doktorit kundër superfuqisë botërore. Sado që të dalin sot e të komentojnë në bazë të zhvillimeve aktuale, nëse i rikthehemi kohës, doktori e nisi foltoren si sfië ndaj qeverisë së SHBA. E cila e kishte shpallur Non Grata për Korrupsion Madhor, pengim të drejtësisë dhe minim të demokracisë.

Berisha i tha Amerikës: Ju më dënuat por unë kam fansa. Që në fakt nuk i kishte dhe nuk i ka, por i inxhinieroi, i mobilizoi, i financoi. Natyrisht diku me joshje, diku me lekë, diku me pahir.

Foltorja e Sali Berishës, ku Belind Këlliçi është një nga emrat kryesorë, ishte një akt politik kundër PD-së reale, zyrtae, strukturore. Me objektivin për të ngitur një PD të re nga fansat e doktorit. i cili natyrisht që ka fansa, por siç tregoi historia politike nuk i ka në elektoratin e PD por vetën në tarafet dhe korridoret e tyre ndër vite. Që në realitet nuk kanë lidhje me të djathtën shqiptare.

Historia gjyqësore e foltores, edhe pse përfaqëson një ngjarjen interesante karme; padinë e Gaz Bardhit dhe Belindin që thirret në cështje, nuk ka gjasa të prodhojë vepër penale. Edhe pse brenda ka shumë, por foltorja është një histori e rëndësishme politike dhe madje gjeopolitike.

Përbën revoltën e një lideri të sanksionuar nga SHBA kundër fuqisë më të madhe të botës, duke i bërë të ditur se ka popullin me vete për ta sfiduar atë. Që në fakt ishte një mashtrim; Sali Berisha nuk e ka pasur dhe s’e ka popullin me vete kundër SHBA. Më vonë, Berisha kur e pa që nuk e arriti këtë, pagoi miliona dollarë amerikanë(thuhen 6 apo 8) për ta hequr njollën amerikane por nuk ja doli.

Megjithatë prapë historia e foltores është e varfër, pasi ka hone edhe më të thella. Përveç një historie mashtrimi apo penalisht e implikuar, ajo është një çështje e rëndë politike, e cila paturpësisht konsiderohet nga panelistët e darkës si një zhvillim për të promovuar njerëzit që i kishte persekutuar Luli. Po mirë, kë promovoi foltorja, keni ndonjë emër?! TemA

Nga Ylli Pata

Asambleja e zgjeruar opozitare e Sali Berishës sot, aspektin parodik të mbledhjes së personazheve simpatikë në “sofër” e kishte të vetmin lezet. Edhe pse qenia e emrave të tillë si profesor Jenisheri apo Kujtim Gjuzi mund të ketë kritika nga qibarët, fakt është se nuk i prishin aspak punë një opozite koloriti i një ansambli komiko-teatral.

Madje shpesh, në mjedise të mërzitshme e klasike të politikës gjithë hundë e buzë, gjallimi i grupeve piktoreske që në fund të fundit janë pasqyrim i një bote të tyre që është edhe e jona, kjo prezencë është edhe bekim.

Ajo që realisht vuan më shumë jo thjeshte opozita, por mjedisi ynë politik është gjallimi i grimasave tërë hundë e buzë, moralistët fake që ushqehen nga strofkullat më të korruptuara dhe kriminale të politikës, e mbi të gjitha polarizimi dhe gjuhe e urrejtjes, të cilat janë kthyer në problem jo vetëm për opozitën, janë kthyer në problem për shoqërinë.

Krijimi i një realiteti paralel faktesh, ndarja ekstreme e njerëzve duke krijuar transhe të pakalueshme ka bërë që politika jonë nuk komunikon me publikun, por thjeshte lufton në llogoret e veta, duke e lënë qoftë shoqërinë, qoftë publikun në përgjithësi të painteresuar dhe indifferent. Duke arritur që kjo distancë ndoshta ulet ditën e zgjedhjeve ku shkon një pjesë për të votuar, e në shumë raste nuk shkon fare. Dhe sot ne kemi një trupë zgjedhore të përbërë thuajse në 80% të saj nga ushtritë simpatizante të palëve politike.

Në këtë atmosferë, nga opozita, e cila jo thjeshte duhet t përgatitet për të qenë alternativa politike, kemi një frustrim të madh në komunikimin me aktorët e shoqërisë, pore dhe më tej.

Ky frustrim u pa qartë në deklamimin e kandidatit të opozitës për bashkinë e Tiranës, i cili deri dje e konsideronte veten si pjesë e shoqërisë civile, ndërsa sot kërkoi një bashkim apo përafrim të të gjithë aktorëve opozitarë me pahir, ndryshe të mos qahen më.

Kjo kërkesë për dashuri me zor, apo nga halli, ngjan tëpkë me atë thirrjen e dëshpëruar të Sali Berishës ndaj qytetarëve që të dalin në protesta së bashku me të e të rrëzojnë Edi Ramën, ndryshe “ditë më të zeza do të vijnë”.

Një kërcënim alla ashtu që s’po ja themi emrin, por në thelb është një budallallëk me brirë. Duhet të jetë opozita që të krijojë kimi me publikun dhe jo e kundërta.

E kjo kimi nuk krijohet me inat e me kërcënime, por duke folur e krijuar një relacion real. Një relacion të vërtetë, duke dialoguer realisht, e jo imponuar axhendat që i nxjerrin me vrap, si pasojë e halleve ditore që nxjerr frustrimi i familjes Berisha.

Partia Demokratike, në vitet 2004-2005, që brenda kishte si gjithashtu Berishën, por edhe në tryeza Kujtim Gjuzin me shokë, megjithatë arriti të hyjë në komunikim normal me publikun, madje edhe me një pjesë të rëndësishme të së majtës-përkatësisht Partisë Socialiste. Me të cilët bëri aleanca, zgjodhi presidentë e kryeprokurorë, si dhe hanin dreka e pinin kafe me gazetarë e njerëz të medias nga i gjithë spektri. Ishte kjo klimë që i dha një mundësi për të qeverisur, edhe pse nuk arriti të triumfojë politikisht. Ishte braktisja e sharjeve e bullizmit në korridoret e PD nga të fortët e katit të parë të selisë së vjetër për reporterët, sa ishin kthyer ato mjedise në tmerr e bezdi për mjaft gazetarë. Ndaj edhe mediat e mëdha në vend, reporterët e PD-së i zgjodhen nga organet partizanë e paramilitarë të shtypit berishian. Mirëpo kjo eksperiencë i bëri mirë edhe mediave, edhe shoqërisë, pore dhe  mjaft gazetarve të cilët u bënë realisht kronistët ekselentë të politikës të së djathtës. Duke nxjerrë më të mirën e tyre, sepse në realitet nuk u ishte dhënë ajo mundësi nga sgëqet paramilitare. Kjo i bëri më mirë edhe pjesës tjetër të shoqërisë dhe medias, shpesh afër të majtës që bëri të komunikonte më njerëzisht me kolegët dhe mendimin e opozitës.

Dhe në fitoren e 2005, kontributi i këtij grupi të konsiderueshëm gazetarësh dhe komentatorësh që vinin nga mjedisi opozitar, është mjaft i rëndësishëm. Me fjalë të tjera, u krijuar dhe aktivizua një process i gjerë dhe kompleks rrethanash dhe atmosfere, që krijoi kiminë e duhur të opozitës me publikun.

Kjo nuk u bë edhe nuk bëhet as me dhunë, as me sharje alla bar në panelet e darkës. Ku paramilitarët e radhës shajnë e anatemojnë cilindo që e quajnë “njeri të Ramës”.

“Incidenti” me Ylli Manjanin, ku një gazetar i këtij medisi i kërkoi që të sulmonte me detyrim “mësuesin e vizatimit”, nuk është aspak një rast. Është pikërisht ky fenomeni i inatit dhe mllefin me pjesën tjetër të botës.

Kërkimi i dashurisë me pahir, ndryshe mos u qani, siç e kërkoi kandidati i Tiranës e ka bërë situatën, aq tragjike sa në realitet kjo që e quan veten opozitë flet me veten. E tregojnë statistikat permanente, ku lidershipin e saj nuk e do mbi 70% e publikut. Ndërkaq, Profët si Pilinçi, Jenisheri apo edhe Gjuzi ngjallin më simpati sesa kalorësit e fytyrave të vërenjtura, që bëjnë sikur janë vërtetë seriozë ngaqë u kanë rënë hallet e opozitës. Të cilët nuk përdorin as ironinë e as metaforën atë të stilistikës popullore në çmendurinë e paneleve, por vetëm shajnë e nxjerrin shkumë nga goja. Mirë e tha Manjani, ka laksativë sa të duash për shkarkim tensioni përpara emisionit TemA

Nga Ylli Pata

Historia e “këngës së qyqes me qeveri teknike” nuk ka dalë sot. Ajo nuk erdhi në diskutim si shirat e pas janarit apo hetimet e SPAK të dhjetorit.

Kemi të bëjmë me një refren politik që është luajtur me play back si një template i gatshëm, i cili është futur në USB-në e një detashmenti establishment, i cili e ka çimentuar këtë narracion, duke e kthyer jo në një alternativë, por në një barcaletë, të cilën kundërshtari i tyre politik, Edi Rama pra, ja ka kthyer në forma të ndryshme; me sherbet, me çokollatë apo me krem, si për ta bajalldisur një recetë që na vjen si alternativë, por që në fakt është një boshllëk me brirë, pjellë e një shterpësie politike, e cila në mendje ka vetëm një gjë, të sigurojë moslëvizshmërinë e saj, duke mbajtur në mjerim politikën alternative shqiptare.

Prej së cilës ushqehet një treg i varfër impotent mediatik, i mbushur me delire dhe mllefe ku në mungesë të ideve këput mufka dhe marrina në fuqi infinit.

Logjika e “qeverisë teknike” ka dalë për së pari nga “Lartësia e tij-mbreti i popullit të 2 marsit”, i cili në mesin e mandatit të tij të përbashkët me Edi Ramën, ideoi në SPA-në luksoze të një hoteli në bllok, një qeveri pa Edi Ramën.

Jemi pikërisht në mesin e vitit 2016, kur Angela Merkel sapo kishte lënë Shqipërinë, e kishte vulosur me Edi Ramën nisjen e aksionit të reformës në drejtësi.

Aksioni i “qeverisë teknike pa Edi Ramën” në realitet ishte një vepër jo aq shumë e vështirë për tu realizuar. PS-ja e Edi Ramës, e cila erdhi në pushtet me të famshmet “1 milion shuplaka”, pjesën më të madhe të tyre ja dhuroi partisë së Ilir Metës. Partia Socialiste në realitet nuk kishte shumicën në Kuvend për të garantuar qeverinë. Kishte me ekzaktësi 68 deputetë, nga këta kishte mjaft që nuk viheshin në rresht për kryetarin.

Dhe si për t’i vënë bisht kësaj “ideje gjeniale” siç do të thoshte njëri që nuk ndodhet mes nesh, “koka” që do ta realizonte këtë plan vinte si nënprodukt i qumështit, ani pse mbante titullin Kryeprokuror i Republikës.

Po, po! Bëhet fjalë për Adriatik Llallën, i cili në kohën e tij, me kompetencat që i jepte Kushtetuta, vriste e priste, bënte shiun, erën e furtunën.

Së bashku me një zonjë-kolege dhe suitën e “burimeve” të paneleve, ortaku i kosit nisi të hiqte mandatet e deputetëve me një lehtësi tipike për grusht shteti.

Në këtë atmosferë, kur mandatet e deputetëve i hiqte zonja Gashi dhe i përforconin në panele partnerët mediatikë të nënprodukteve të qumshtit, Kryetari i Kuvendit, pas disa seancave për heqjen e toksinave në SPA përgatit një “qeveri teknike” të drejtuar nga një President i Republikës. Profesor doktor i rëndë fare. Së paku kështu u tha, por që sipas asaj çfarë ndodhi më pas, nuk “dhezi” kur thonë në Prishtinë.

Pasi, kandelat profesorake i lagu një deputet i Partisë Demokratike i Kurbinit, nga ata që kishte një merak të vjetër me arkitetin e qeverisë teknike.

Në këtë atmosferë gjërat shkuan në një vit supertensioni, kur “qeveria teknike” u realizua, po jo siç donte “arkitekti” por si një formulë hibride. E cila lindi në takimin e famshëm romantik të 17 majit ndërmjet Edi Ramës dhe Lulzim Bashës.

Një qeveri teknike allasoj, ku Kryeministër ishte Edi Rama që qeveriste me një bërthamë besnikesh në postet dytësore, kurse ministrat kryesorë ishin të opozitës. Duke nisur nga Ministri i Brendshëm, i cili ishte një “Rambo” i trupave speciale të ushtrisë. Për të vazhduar me drejtësinë që e drejtonte Gazmend Bardhi e me radhë e me radhë.

Në realitet, vetëm emrin e kishte teknike ajo qeveri, pasi ministrat e saj ishin personazhet politike që hynë nga dritarja pasi prej derës nuk e kishin aq shumë mundësinë. E të gjithë ato personazhet, edhe pse nuk qullosën gjë- qoftë në qeverinë teknike të Ramës, qoftë edhe në politikën shqiptare, gjithsesi na janë ulur këmbëkryq që prej asaj kohe e nuk pushojnë së foluri natë për natë, edhe pse s’janë të votuar, edhe pse nuk jetojnë këtu, edhe pse në fund të fundit nuk ja thonë as për teknik televizori, teknik lavamani apo qeveri teknike, lërë më politikë. Ama dërrasat na i çajnë natë për natë.

Por nuk mbaroi me kaq. “Teknikët” e 17 majit nuk sollën asgjë as për Lulin e as për mentorin e tij politik “lexhendë”, pasi Edi Rama mori timonin i vetëm në zgjedhjet e 25 qershorit 2017. Nuk kishte nevojë për asnjë në prehër. Edhe? Kishte mazhorancën por jo Prokurorinë! Të cilën e drejtonte Adriatiku!

Dhe doli analistja e famshme e Big Brotherit, në atë kohe- gjysma gjel i lidershipit opozitar që propozoi një qeveri teknike, fill pas zgjedhjeve parlamentare.

Një “qeveri teknike” që analistja e kunatave që ua ka nxirë jetën ditën që i ka njohur, propozoi ta drejtojë ose Pandi Majko se Fatmir Xhafaj. Pak ditë pas këtij elaborimi, Adriatiku i radhës sajoi stuhinë e radhës me Sajmir Tahirin.

Nuk kaloi shumë dhe Edi Rama ja plotësoi dëshirën analistes anti-kunatë dhe emëroi Fatmir Xhafajn Ministër i Brendshëm.

Natyrisht që u mërzitën shpejt dhe nisi krijimi laboratorik i videove dhe audiove për të mbajtur panelet e darkës në këmbë dhe mbjellur ashtu si flokët në një klinikë ambulante, karrierat e opozitarëve të rinj.

Lindi kështu “afera Babale”, një nga “perlat teknike” të historisë politike dhe mediatike shqiptare. E cila do të shtynte ndër vite narracionin, kushtet por edhe ndikimin e saj.

Babalja i shkretë u shfry si tollumbac heliumi, njësoj si ndërhyrjet në rivierën italiane të anti-kunatës par exellance, por këga mbeti ama.

Si refren për një qeveri teknike që shpërtheu në fundin e vitit 2018, kur u arrit të ngjizej një lëvizje studentore parapolitike, ku gjithashtu u ngjizën karrierat e Arlind Qorit, Adriatik Lapajt dhe Endri Shabanit.

Nën zhurmën e kërkesës për një qeveri teknike, Edi Rama, në janarin 2019 hoqi të gjithë politikanët socialistë nga kabineti, duke i zëvendësuar me “ekspertë” që ca ikën, e ca të tjerë hynë në politikë nga dritarja, duke u kthyer në politikanët e rinj të Partisë Socialiste. E që sot janë bërë të vjetër, ndaj Edi Rama i ka zëvendësuar sërish me teknikë, që anë bërë politikanë duke mbushur grupin parlamentar e kupolën e PS-së si gjysma e qeverisë aktuale.

Po kush të lë rehat? Refreni u USB-së së anti-kunatës doli përsëri duke kënduar “qeverinë teknike” si një himn festiv. Adriatiku i radhës ka propozuar dy zotërinj post të 70-tave për emra të qeverisë teknike. E ka shumë gjasa që Edi Rama, do ta marrë si shkas siç ka bërë shpesh, duke ju përgjigjur me një “ide origjinale”. Nuk është çudi që të bëjë “ministra teknikë” ca nga “gjenerata Z” meqë sot janë në modë në politikën botërore. Përkatësisht, vajza a djem të rinj poshtë të 30-ave, si për të sfiduar baby-boomers-at over 70 të Adriatikut…

Nga Ylli Pata

Para një dekade, ose më shumë, në maratonat televizive elektorale mbizotëronte analiza. Gazetar, por edhe staticienë apo njohës të politikës që njohin numrat, shifrat në terren, pritshmëritë dhe që i kanë bërë radiografinë zonave në sjelljen e tyre politikë.

Ndërkaq, që prej zgjedhjeve të 2017-s, panelet u zëvendësuan me analistët “puritanë” dhe politikanët që shajnë me libër shpie pa e çarë kokën fare. Efekt ka bërë edhe e ashtuquajtura modë, apo fiksim jo shumë i vërtetuar e bërjes “viral”.

Pra, përdorjes së gjuhës së ashpër apo fjalëve pa qime në gjuhe në efekt teatral, që batutat të marrin shikime në rrjetet sociale.

Një fenomen që natyrisht nuk ndodh vetëm në Shqipëri, pasi është bërë pjesë e funksionimit të medias në të gjithë botën, apo edhe politikës.

Diskutimi nuk bëhet më në institucione por në X apo Faceboook. Megjithatë, sado që zhurme ka efektin e vet, në thelb analiza reale dhe objektive është ajo që krijon një ide më të qartë për atë që ndodh.

Sëmundja jonë në fakt ka kapur edhe mjaft media të Kosovës, ku duhet thënë të drejtën analiza dhe diskutimi logjik është më i pranishëm se tek ne. Analistë si Dukagjin Gorani apo Blerim Latifi, edhe pse janë opozitarë dhe kundërshtar të Albin Kurtit, madje të fortë, megjithatë në diskurs janë analitikë dhe logjikë, duke mos braktisur idetë e tyre.

Rregulli i parë i një suksesi në një garë elektorale parlamentare është të dalësh parti e parë. Nëse arrihet ky objektiv, atëherë je i pari negociator për të ndikuar dhe mbizotëruar eventet. Por nuk është e thënë që të arrihet suksesi.

Në zgjedhjet e 9 shkurtit të këtij viti, Albin Kurti doli parti e parë, e arriti të sigurojë vetëm 57 mandate për të bërë qeverinë e re, në të dy herët që tentoi. Partitë e opozitës së Kosovës nuk pranuan të bashkohen për të bërë një qeveri koalicioni, edhe pse i kishin numrat së bashku me opozitën jo serbe.

Ai që kundërshtoi më shumë këtë variant ishte Lumir Abdixhiku i LDK-së, i cili pati drojën se afrimi me PDK-në e dëmton partinë e Ibrahim Rugovës, si në rastin pas koalicionit Thaçi-Mustafa.

Paqartësia e Abdixhikut dhe droja politike nuk e shpëtoi LDK-në nga rrjedhja. Në zgjedhjet e së djelës ajo humbi sërish vota që shkuan drejt Albin Kurtit. Në realitet ka qenë Vetëvendosje që ka marrë vota tek hambari politik i LDK-së që prej vitit 2019.

Albin Kurti e vendosi këtë objektiv në përcaktimet strategjike, duke arritur që me Vjosa Osmanin, Donika Gërvallën dhe të tjerë ta përçajë LDK-në, duke u dhënë politikanëve pragmatistë të listës Guxo që vjen nga LDK, poste e pushtet.

Vetëvenosje nuk ka qenë parti e parë në Kosovë që para 2019-s, pasi gjithmonë këtë post e ka pasur LDK-ja, e cila përcaktonte zhvillimet në vend. PDK-ja e kohës së Thaçcit ishte gjithmonë e dyta, por në vitin 2007, ai bëri një operacion inteligjent duke krijuar një koalicion të gjerë me disa aktorë e parti të vogla. Duke arritur kështu të bëhej kryeministër.

Ndërkaq, Vetëvendosje është prej vitesh tashmë parti e parë, edhe një organizëm super i oprganizuar, gati militar. Një ngjashmëri me PS-në në Shqipëri, ku ka një lidhje të fortë në territor.

Është pikërisht ky organizim që arriti më pas të kapë objektivët e tjerë të radhës siç janë partia e parë dhe më pas qeverisja.

Albin Kurti mori në këto zgjedhje 429 mijë vota, që nuk janë shumica absolute e elektoratit me të drejtë vote, por ka 2 herë më shumë se PDK e tre më shumë se LDK.

Arritja dhe konsolidimi i partisë së parë është pikërisht logjika e parë për një parti që kërkon të qeverisë vendin. PD në Shqipëri e ka arritur vetëm njëherë partinë e parë; në 1992.

Në 2009, Sali Berisha krijoi një koalicion me parti të tjera që kishin një lidhje në ish-komunat, i cili i dha primatin e 70 votave për të formuar qeverinë i pari. Ndërkohë asnjëherë tjetër që nga 2013 ky objektiv nuk është arritur, e kjo shikohet qartë me numër votash.

Nga Ylli Pata

Ka një situatë më shumë se kafkiane kur thotë Erion Veliaj, në epokën e sotme të hetimeve të nivelit të lartë në SPAK dhe atë të gjykimeve në GJKKO.

Publiku shikon vetëm pasarelën e vipave në rrugën e famshme pranë “Stacionit të Trenit”, si dhe frenezinë e materialeve “me burime” për hetime, ku nuk merret vesh në realitet linja kronologjike, apo edhe sensi i logjikës së gjërave.

Ku siç tha avokati Maks Haxhia, klienti i tij nuk kishte marrë tendera nga AKSH, por që ne na u referua ndryshe.

Megjithatë, kjo i takon hetimit, e mjegulla do të mbizotërojë mbi qartësinë, edhe si taktikë për të trembur personat nën hetim. E kjo nuk është as e re as e papërdorur në homologimet hetimore në përvojën europiane.

Plus që po jetojmë në një epokë ku më shumë sesa faktet vlen zhurma, siç po e shikojmë në dosjet Epstein, ku si në Shqipërinë tonë, edhe atje duken të implikuar të dy palët e politikës. Megjithëse deri tani më shumë se implikim kemi mjegull pishinash, jacuzzi e gjëra të tjera bizzarre, a thua se kemi zbuluar Atlantidën dhe trimëritë e Herkulit në qytetin imagjinar.

E meqë ra fjala te Atlantida dhe zbulimet e vjetra, një lajm rrodhi sot nga reporterët që ndjekin procesin e Gërdecit, se SPAK ka zbuluar një shkresë të vjetër ku dilte emri i Shkëlzen Berishës.

Është interesante fakti se e gjitha kjo na u servir, sikur kemi të bëjmë me një zbulim arkeologjik të një qytetërimi që ka jetuar mbi 4 mijë vjet më parë.

Kur vetëm në gazetën TemA, ky dokument është publikuar vazhdimisht dhe ndërkohë ka qenë pjesë e hetimit të parë mbi Gërdecin, por asnjëherë nuk është marrë në pyetje personi të cilit i dedikohet shikimi.

E absurdi i gjithë këtij teatri kafkian është se askush nuk di gjë se çcfarë ndodh brenda në procesin e Gërdecit, si dhe askush nuk di përse gjyqi nuk zhvillohet i hapur për mediat.

Dhe tjetra, përse SPAK nuk e shpërndau në media këtë dokument siç ndodh me dhjetëra mijëra faqet e përgjimeve të tjera?

Mbyllja e sallave të gjyqeve për publikun ka sjellë në realitet një mosdije të plotë, pasi edhe reporterët pa kamera nuk marrin dot pjesë dhe gjithçka thonë, i marrin nga palët.

Dhe ironia më e madhe e deri sotme e gjyqit të Gërdecit është se gjithçka çfarë ndodh atje merret vesh nga deklaratat e deputetit Fatmir Mediu, i cili është i pandehur në proces.

Nga Ylli Pata

Në fakt nuk është vetëm mazhoranca që pret vendimin e Gjykatës Kushtetuese, siç tha Edi Rama, për tu mrrë më pas me kërkesën shtesë të SPAK për masë sigurie ekstreme për Zv.kryeministren Belinda Balluku.

Njësoj si mazhoranca, është edhe SPAK e GJKKO, të cilët presin atë vendim, i cili siç i takon do të jetë një legjislacion në vete, në intepretimin më të thelluar të sjelljes së prokurorisë speciale e gjykatës ndaj personave të zgjedhur.

Kërkesa për masë sigurim ekstreme(arrest me burg apo në shtëpi) që u kërkua nga SPAK në Kuvend, përbën një lëvizje taktike, edhe pse në dukje emergjente.

Më shumë se një lëvizje “inati” është një manovër për të kushtezuar gjyqtarët e Kushtetueses në zemrën e argumentimit të intepretimit. Konkretisht, synohet nga SPAK të kompleksojë para publikut gjyqtarët e institucionit që intepreton ligjin themeltar të shtetit, që kur bëhet fjalë për një qeveritar të akuzuar kemi të bëjmë me një mëkat të madh nëse flitet për të drejta apo hapësirë.

Logjika apo “tradita” e krijuar deri tani, e nisur që me Saimir Tahirin është se kur një qeveritar akuzohet, ai duhet të largohet. Një puritanizëm që në thelb ka një mbështetje të madhe në publik, për arsye se Shqipëria ka vuajtur nga pandëshkueshmëria e peshkaqenët.

Mirëpo, nëse ky standard do të ishte për të gjithë “peshkaqenët” njëlloj, atëherë po. Pasi ne sot kemi një puritanizëm, pra kërkesa për të abondonuar politikën aktive, vetëm për “peshkaqenët pa dhëmbë”, ndërsa për “peshkaqenët tigra”, që rregullat e lojës i kafshojnë dhe i thyejnë, duke përdorur procedurat e turpshme gjyqësore që nga parashkrimi dhe zvarritjet pa fund, puritanizmi nuk vlen.

Pra edhe pse ne na ka ardhur SPAK në breg, apo “kalorësit e drejtësisë”, të goditurit janë vetëm ata që z’bzajnë. Shtrohet pyetja: e jo vetëm në këtë rast, si duhet të sillet një qeveritar, pra një zyrtar i zgjedhur nga populli në rast të një akuze ndaj tij, ao si duhet të sillet SPAK e GJKKO ndaj një personazhi të zgjedhur?

Edi Rama, sot foli për në raport të rëndësishëm të Këshillitt ë Europës për standardin e krijuar me paraburgimit, siç dihet kemi disa vendime të Gjykatës së Strasburgut për këtë çështje. Që nga vettingu, apo edhe raste zyrtarësh të ndryshëm.

Të cilët me gjasë Jo thjeshtë do të konsultohen në dispozitivin e Kushtetueses, pore dhe mund të referohen në vendim.

Logjika e SPAK me kërksën e masës ekstreme, duke shtuar me shpejtësi volumin e akuzës, synon të nxisë edhe një shprehje të Kushtetueses në rast se kemi të bëjmë me kërkesë të çuar në Kuvend.

Pra, Kushtetuesja ka edhe më shumë punë për të ardhur te vendimi, por ai mund të jetë deçiziv, së paku deri në një kërkesë tjetër ku i kërkohet një intepretim preciz.

Ndërkaq, Kushtetuesen kërkon ta kondicionojë edhe Sali Berisha, me thirrjet se opozita kërkon “kokat e korrupsionit”? Po kush janë realisht kokat e korrupsionit? Natyrisht që njerëzit i dinë më mirë se kush janë ndaj kanë votuar, por presin që ta bëjë drejtësia, për të cilën deri tani ka patur në besim të pakushtëzuar.

Gjithsesi, vendimi i Kushtetueses, edhe nëse nuk i zgjidh të gjitha problemeve do të sjellë një kornizë ligjore, së paku për ta bërë të qartë se SPAK nuk është në organ politik, por organ akuze…

The post Pse mazhoranca pret vendimin e Kushtetueses? first appeared on JavaNews.al.

Nga Ylli Pata

Opozita shqiptare prej kohësh ka një aleat të fuqishëm. Një aleat që nuk është thjeshte një institucion i pavarur si SPAK, por që ka prapa të gjithë kancearitë e mëdha të Perëndimit; SHBA dhe BE.

Nga ana tjetër ka aleat të madh kohën, pasi jemi në mandatin e katërt të një mazhorance, që përbën një atu politik të madh, por ka aleat edhe mazhorancën, e cila ka sjellë e votuar një organ si SPAK e GJKKO, që brenda saj nuk knë njerëz militantë të saj. Nga ana tjetër nuk është investuar në presionin dhe klientelizmin me drejtësinë.

Realisht jemi në një situatë ku nuk ka pengim të drejtësisë apo minim të demokracisë. Një territor pjellor për çdo grup politik që të ndërtojë një narrrativë alternative për të kryer rrotacionin politik në Shqipëri.

Në këtë mjedis shumë të favorshëm, ku duket hapur se ka një zgjerim të elektoratit që nuk e pëlqen mazhorancën, ka një fakt që kërcet.

Ky grup shqiptarësh, përkatësisht ata që nuk e duan mazhorancën aktuale, ka një alergji thuajse homologe apo edhe më shumë për Sali Berishën.

Ky është një fakt real, i cili më shumë se po pengon rrotacionin, po ndalon me dhunë krijimin e kushteve për ndërtimin e një opozite alternative.

Duke përdorur këto taktika guerrile thjesht për një transmetim live, thjeshte për një panel darke, apo thjeshte për ta mbyllur sezonin para festave.

E më pas të gjithë këta personazhet largohen me avionë në vendet luksoze të turizmit dimëror në Gjermani apo Zvicër.

Ndërkaq, në intervistat thuajse non stop në emisionet e panumërta televizive 24 orë në 24 po thonë se Edi Rama nuk do ta hajë gjelin e detit.

Një gjuhë, e cila sado komike, është tragjike për të gjithë atë mjedis politik që është opozitare dhe nuk voton apo pëlqen qeverinë dhe mazhorancën aktuale.

Synimi, pavarësisht mënyrës butaforike apo rrugës parodike të komunikimit, është mjaft i shënjestruar. Pasi synon që të bombardojë hapësirën apo agoran ku mund të mblidhet opozita e re dhe alternative.

Kjo agora po qëllohet me batare, fiks siç bëjnë grupet ekstremiste kudo, që me veprime të dhunshme e të pakuptimta ndalojnë krijimin e një fizionomie politike. Duke mbajtur me dhunë terrenin politik. TemA

The post Kalorësit e apokalipsit të gjelit të detit! first appeared on JavaNews.al.

Nga Ylli Pata

Arrestimi në zyrë i Erion Veliajt dhe rasti Balluku nuk janë raste pastërtisht penale. Janë qartësisht raste politike, që nga origjina e deri në çdo detaj të vijësisisë së ngjarjeve.

Sot patëm një kërkesë zyrtare të Këshillit Bashkiak të Tiranës, i cili i kërkoi autoriteteve ta lejojë kryetarin që të prezantojë buxhetin. Kërkesa e këshillit bashkiak ishte e bazuar në vendimin e Gjykatës Kushtetuese, i cili e konsideron Erion Veliajn kryetar bashkie, kurse SPAK e konsideron një të paraburgosur i cili del vetëm nëse i vdes kush.

Ndërkaq, në logjikën e mjedisit politik jemi fiks si në 2017. Kur shpërtheu rasti Habilaj dhe Lulzim Basha, i ndërsyer nga Sali Berisha i kërkoi Adriatik Llallës të arrestojë Saimir Tahirin.

Çfarë do të thotë kjo? Do të thotë se opozita e konsideron akuzën, pra prokurorinë, si një aleate të saj për të rrëzuar kundërshtarin. Në 2017 ishim fiks pas zgjedhjeve të humbura, si edhe sot.

Gjithsesi jemi në një teren krejt normal, siç është normale debati publik në lidhje me korrupsionin, siç është logjik debate publik mbi dosjet e SPAK.

Po si po zhvillohet ky? Ka në opinion nga ata që kanë sulmuar reformën në drejtësi, kanë sulmuar SPAK dhe Altin Dumanin kur është akuzuar Sali Berisha. Dosja Partizani, një nga “peace of art” e akuzës shqiptaret në të gjithë historinë e drejtësisë shqiptaret jo vetëm nuk rrodhi, por as nuk u debatua.

Sa disa emisione po flisnin për të, doli Sali Berisha në televizione dhe i shantazhoi televizionet kryesore. Të cilët e ndaluan menjëherë publikimin. E bënë këtë disa media të shkruara dhe online.

Megjithatë nuk jemi në atë kohë, sepse ditët rrjedhin shpejt, jemi në epokën e rastit Balluku, i cili ka pasur në fakt mjaft zhvillime. Deri dhe një vendim të ndërmjetëm të Gjykatës Kushtetuese. Përveç bombardimeve të SPAK që e ka rritur dozën e akuzës.

Akuzë që do të ketë duelin e parë publik mes prokurorëve dhe deputetëve të mazhorancës në Kuvend, një spektakël i garantuar.

Por përveç kësaj, në publik debati ka shkuar edhe më tej, ku teoritë konspirative i sjellin edhe ata që konsiderohen si “analistë oborri”. Në këtë rast nga opozita.

Baton Haxhiu, i cili është qartazi “garantist” në rastin Balluku polemizonte me Blendi Kajsiun, i cili është një nga përkrahësit jo vetëm të SPAK por edhe të një logjike se kështu ndodh rrotacioni apo qarkullimi politik.

Në këtë debat Baton Haxhiu i hynte rastit më mitik të luftës antikorrupsion, “Mani Pulite” të Italisë. Për të cilin, me anë të një teorie konspirative e konsideronte si një operacion amerikan për të hequr klasën e vjetër politike.

Një version që gëlon dhe diskutohet pa fund në Itali, pasi i referohen faktit që super i akuzuari nga Mani Pulite, Bettino Craxi kundërshtoi amerikanët për rastin Sigonella. Ku kryeministri italian refuzoi t’i dorëzojë SHBA dy terroristë palestinezë.

Në realitet Mani Pulite, sido që të jetë puna është ku e ku me SPAK. Antonio Di Pietro, së bashku me kolegët e tij; Gherardo Colombo, Pier Camillo Davigo, Ilda Boçassini, Armando Spataro, Francesco Greco e Tiziana Parenti nuk hapën asnjë dosje nga denoncimet e ndonjë partie. Secili prj prokurorëve ndoqën paratë, çështjen: korrupsionin nëpërmjet financimit të partive politike nga bota e biznesit apo industrisë. Dhe arritën rezultate, rezultate që patën mjaft drama.

Ishte Bettino Craxi, lideri socialist italian, ish-kryeministër, i cili mbajti një fjalë që konsiderohet historike në procesin Tangentopoli. Ku pranoi se partitë e pesëshes në Itali ishin financuar për shumë vite në mënyrë të paligjshme. E pranoi pa asnjë problem, por shtoi e njëjtë ka qenë edhe Partia Komuniste Italiane që ishte financuar nga Moska.

Mani Pulite e rrëzoi Republikën e Parë Italiane pikërisht nga ky proces, në sallë gjykate dhe jo në paraburgim. Asnjë politikan italian i lartë nuk u arrestua nga Tangentopoli numër 1. Ishin të gjithë industrialistë të lartë, të cilët kishin pasur negociatat me politikën dhe jo vetëm. Për rastet e mëdha të vetëvrsjes ka shumë mistere, ka shumë libra ka shumë dokumente, por nuk mund të përdoret ai revolucion për ta kthyer në Shqipëri.

Mjafton të dëgjosh në youtube debatin Di Pietro-Craxi në sallën e gjykatës për të parë sa lart ishte ai process juridik në radhë të parë. Natyrisht që pati reperkursione politike dhe nuk ka asnjë problem. Di Pietro u bë politikan e nuk pati sukses, kolegët e tij mbetën tek ligji dhe janë polemistë të dorës së parë. Dhe është normale, gjërat nuk janë bardh e zi, problemi këtu është se reforma në drejtësi që mazhoranca e Edi Ramës ndërmorri hapi Kutinë e Pandorës.

E cila është mbushur thuajse 90% vetëm nga denoncime nga PD, prej të cilave kanë nisur hetimet. Që mazhoranca nuk e ka kontestuar, por tani po bën betejë.

Palët ndahen natyrisht në arsye, argumente dhe teori konspirative, duke mbajtur të gjithë debatin politik me SPAK për thuajse tre vjet.

Por ashtu si SPAK që është protagonist i këtij debati ashtu janë ata që janë nën shënjestrën e tij. Si Erion Veliaj që po bën betejën e tij, Belinda Balluku që ende s’e ka filluar, e natyrisht Edi Rama që duket ka bërë gati një luftë finale politike mbi akuzat mbi mazhorancën. Të gjitha këto zhvillime janë realisht një revolucion në radhë të parë politik, siç është i tillë kur televizioni i Sali Berishës ka analist kryesor të “korrupsionit dhe krimit qeveritar” Arben Ahmetajn. Dhe themi ne pse s’ndryshon akuilibri politik…

The post Jakobinistët përballë garantistve: e mesmja e një debati publik për SPAK! first appeared on JavaNews.al.

Nga Ylli Pata

“Do ta tërheqim zvarrë”! “Do ta largojmë me forcë”! “Do ikë me autoblinda”. Të gjitha këto fraza nuk janë gjë tjetër veçse një dejavu e filozofisë politike të Sali Berishës. Por jo vetëm e Sali Berishës. Edhe oponentët e tij në opozitë, apo të ashtuuajturit rivalë, në kokën e tyre kanë vetëm këtë logjikë. Do e largojmë Edi Ramën, do e tërheqim zvarrë, do e rrëzojmë, do e mbysim do e vrasim, do e heqim. Askush nuk ka dalë deri më sot që të thotë: do e mundim Edi Ramën, do fitojmë ndaj Partisë Socialiste!

Në të ashtuquajturën foltore të Berishësn ë Elbasan, një militant tha se “kam qenë kundër reformës territorial, pasi ne me këtë ndarje nuk fitojmë dot bashkinë. i vetmi që mori më shumë vota ishte Luçian Boçi, e askush nuk merr më shumë”.

Në fakt kjo nuk është teori e re në Partinë Demokratike apo në strukturën e opozitës së të ashtuquajtur të djathtë. Pas vitit 1997, kur nodhën humbjet e viteve 2000 e 2001 në atë opozitë, përkatësisht edhe në qarqet mediatike dhe lobiste të saj, u hap ideja se shqiptarët janë të majtë dhe për të fituar duhet përçarja e së majtës.

E në atë kohë, Berisha përdorte një metodë që rezultoi efikase; shantazhin ndaj klaneve që përfitonin nga lobet në pushtet. Pra nëse ishte Fatos Nano në qeveri, sulmonte biznesmenët apo sekserët që përfitonin nga Nano, nëse ishte Majko, aktivizonte njerëzit e këtij enturazhi, nëse ishte Ilir Meta gjithashtu.

E kështu, u krijuar në Tiranë, një rrjet i madh “marketingu” që menaxhonte këtë teg shantzhi për të ndarë goglat e pushtetit.

Marketing i thënçin, shumica e këtyre grupeve ishin mitomanë apo njerëz me disa dërrasa mangut, por thelb është se u krijuar një treg politik që në realitet ishte fake.

Dhe erdhëm në vitin 2005, kur Sali Berisha erdhi në pushtet falë edhe një strategjie perfekte marketingu dhe hapje të PD-së, por që në fund nuk sfondoi në elektorat. Fitorja erdhi si pasojë e çarjes së të majtës dhe më pas aleancës me pjesë të saj, jo vetëm me LSI. Pasi ishin agrarët e Xhuvelit e disa grupe të tjera të vogla që kishin dalë nga PS.

Kjo është një konfiguracion i shekullit të shkuar, që për ta ndryshuar kërkon një kofnigurim politik të ri. i cili nuk se ka shumë filozofi. Gjendet një lider, i cili merr vota edhe majtas apo ata që i kanë dhënë vota grupeve apo partive që kanë qenë kundër PD.

Grupet e deritanishme nuk e kanë problem të votojnë kundër PS, thjeshtë urrejnë, madje në kulm Sali Berishën. Mbani mend zgjedhjet e bashkisë së Tiranës të 2011 kur i morri holandezi fluturues, siç thoshte dritë pastë Artur Zheji.

Që do të thotë se nëse ikën Sali Berisha, opozita i ka të gjitha mundësitë për të fituar jo vetëm në rang kombëtar, porn ë çdo bashki. E kanë provuar këtë edhe figura që kanë dalë në bashki të ndryshme, pa u mbështetur nga qendra si ai i Kavajës, memaliajt, Pukës, Mirditës, Fusharrësit etj. Të gjithë këta personazhet kanë fituar si pasojë e akteve që kanë bërë me faktorë të së majtës në territor. Fisnik Qosja me Elvis Rroshin. Albert Mëlyshi me kreun e PS-së së Rubikut e kështu me radhë. Të gjithë këta politikanë arritën suksese reale politike pasi nuk u qanë, por hynë në koalicione në territor. Të cilën nuk e bën dot Sali Berisha, sepse ai i ka djegur të gjitha fazat e etapat për aleanca. Ndaj përdor gjuhën e dhunës, e flet më keq se Kujtim Gjuzi.

The post Pse Berisha përdor dhunën si metaforë për të ngrohur militantët? first appeared on JavaNews.al.