Nga Desada Metaj

Nuk ka temë më të ndjeshme për një shqiptare nga Kosova sesa historia e Kosovës. Prandaj nuk është pa rëndësi se çfarë dëgjuan miliona njerëz kur Dua Lipa i kërkoi shkrimtares Lea Ypi t’i shpjegonte historinë moderne të Shqipërisë. Ajo që nisi si një bisedë për të ndihmuar publikun ndërkombëtar të kuptonte Shqipërinë, përfundoi duke përcjellë një interpretim të diskutueshëm të një prej momenteve më vendimtare të historisë shqiptare: prishjes së marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë.

Podkasti i Dua Lipës me shkrimtaren Lea Ypi u bë viral në Shqipëri për shkak të pyetjes së këngëtares me origjinë nga Kosova mbi protestat qytetare dhe situatën aktuale në vend. Megjithatë, ndërsa vëmendja publike u përqendrua te aktualiteti politik, pak kush ndaloi te minutat e para të bisedës, aty ku miliona dëgjues në mbarë botën dëgjuan një version të historisë së Shqipërisë që ngre pikëpyetje serioze.

Në përgjigje të kërkesës së Dua Lipës për të bërë një përmbledhje të historisë moderne të Shqipërisë, Lea Ypi shpjegon se prishja e marrëdhënieve mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë lidhej me nacionalizmin shqiptar, duke argumentuar se Enver Hoxha nuk pranoi të hiqte dorë nga Kosova dhe se Tito nuk pranoi t’ia bashkonte Kosovën Shqipërisë. Më pas, sipas saj, Shqipëria u rreshtua me Bashkimin Sovjetik.

Historia e marrëdhënieve Shqipëri–Jugosllavi nuk mund të shpjegohet në mënyrë kaq simpliste, sidomos në një podcast me audiencë ndërkombëtare si ai i Dua Lipës.

Thelbi i prishjes së marrëdhënieve nuk ishte nacionalizmi shqiptar dhe as Kosova, por përplasja gjeopolitike mes Josip Broz Titos dhe Josif Stalinit në vitin 1948. Shqipëria dhe Enver Hoxha u gjendën në mes të këtij konflikti dhe zgjodhën të rreshtoheshin me Bashkimin Sovjetik.

Deri në atë moment, vetë Enver Hoxha kishte ndërtuar një varësi të thellë politike dhe ekonomike nga Jugosllavia. U nënshkruan marrëveshje për bashkëpunim ushtarak, bashkim doganor, koordinim ekonomik, afrimin e monedhave dhe integrimin e politikave shtetërore. Kundërshtarët e kësaj linje, si Nako Spiru, u goditën politikisht.

Po aq domethënës është fakti se vetë Enver Hoxha, në Plenumin e Komitetit Qendror të PKSH-së të mbajtur më 18–20 dhjetor 1946, deklaronte se çështja e Kosovës “nuk është momenti” dhe se “na duhet Jugosllavia”, ndërsa shprehej se shqiptarët e Kosovës gëzonin të drejta brenda Jugosllavisë.

Në atë mbledhje ai mbronte me forcë afrimin e Shqipërisë me Jugosllavinë, duke mbështetur semarrëveshjet që parashikonin mbrojtje reciproke, bashkim doganor, heqjen e kufijve dhe të taksave, afrimin e monedhës shqiptare me atë jugosllave, si edhe integrimin ekonomik e politik të dy vendeve. “Në praktikë, politika dhe ekonomia vazhdojnë së bashku”, deklaronte Hoxha në atë kohë.

Madje, lidhur me Kosovën, ai shprehej: “Për ata anëtarë partie apo për popullin që thonë ‘ç’bëhet me Kosovën’, nuk është momenti. Nuk është progresive! Na duhet Jugosllavia! Populli i Kosovës i ka të gjitha liritë, ai ka marrë tokën, kanë shkolla, jemi miq të mirë.”

Këto qëndrime tregojnë se udhëheqja shqiptare, të paktën deri në prishjen Tito–Stalin, nuk e ngriti çështjen e Kosovës si pikë përplasjeje me Beogradin. Përkundrazi, vetë Enver Hoxha e konsideronte prioritet strategjik afrimin me Jugosllavinë.

Prandaj, të thuhet se marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë u prishën për shkak të nacionalizmit shqiptar dhe refuzimit të Titos për t’i bashkuar Kosovën Shqipërisë është një interpretim që bie ndesh me dokumentet e periudhës. Kosova ishte pjesë e kontekstit historik, por prishja erdhi si pasojë e konfliktit mes Titos dhe Stalinit, që ndryshoi gjithë arkitekturën politike të bllokut komunist.

Pikërisht për këtë arsye, standardi për një autore si Lea Ypi duhet të jetë shumë më i lartë. Kur je profesore në një universitet prestigjioz britanik, autore bestseller-ësh dhe flet në një platformë globale si ajo e Dua Lipës, nuk ke luksin ta reduktosh një nga nyjet më të ndërlikuara të historisë shqiptare në një fjali që nuk i reziston dokumenteve. Historia nuk është marketing dhe as material për podkaste. Ajo kërkon saktësi. Përndryshe, rrezikon që miliona njerëz të largohen nga biseda jo më të informuar, por më të keqinformuar.

Nga Desada Metaj

Ka një arsye pse protestat qytetare kërkojnë më shumë durim sesa protestat partiake. Partitë luftojnë për pushtet. Protestat qytetare luftojnë për besueshmëri. Një parti mund të fitojë zgjedhjet edhe pa ndryshuar mënyrën si bëhet politikë. Një protestë qytetare e humbet arsyen e ekzistencës në momentin që fillon të përdorë të njëjtat metoda që ka dalë të kundërshtojë. Pas 41 ditësh, ky duket të jetë testi i parë i madh i protestës më të bukur dhe më jetëgjatë që ka njohur tranzicioni shqiptar.

Por ky nuk është testi i vetëm. Pas 41 ditësh, një protestë nuk mund të jetojë vetëm me refuzimin e sistemit. Nëse në ditët e para mjaftonte zemërimi për të mbledhur mijëra njerëz në shesh, sot si ata që protestojnë, ashtu edhe ata që e mbështesin nga larg, kanë nevojë të shohin drejtimin që kjo lëvizje do të marrë. Askush nuk pret domosdoshmërisht një parti të re. Të gjithë presin një kulturë tjetër politike. “Rama në burg, Berisha në burg” janë slogane që sot bashkojnë shumë shqiptarë. Por sloganet nuk mjaftojnë për të ndërtuar një mënyrë të re të të bërit politikë dhe as për të drejtuar vendin. Pas 41 ditësh është momenti që energjia e krijuar në shesh të fillojë të kristalizohet në ide, alternativa dhe njerëz që mund t’i japin besueshmëri ndryshimit. Pikërisht kjo është ajo që e dallon një revoltë nga një alternativë.

Historia e viteve të fundit ka treguar se në Shqipëri nuk kanë munguar protestat. Ajo që ka munguar është aftësia për ta kthyer protestën në një model tjetër politik. Një protestë nuk fiton kur arrin të bëjë atë që bën pushteti. Fiton kur arrin t’u tregojë qytetarëve se ekziston një mënyrë tjetër për të bërë politikë. Nëse e vetmja alternativë ndaj Ramës është të përdorësh metodat e Ramës, atëherë ndryshon vetëm emri i fituesit, jo modeli i qeverisjes.

Në këtë prizëm duhen parë edhe thirrjet për të bombarduar me review të rreme bizneset që konsiderohen pranë qeverisë. Mund të duken si një kundërgoditje e zgjuar, por në thelb janë një devijim nga beteja e vërtetë.

Ndoshta nuk është patronazhizëm në kuptimin klasik të fjalës. Por është i njëjti mentalitet. Patronazhisti nuk është problem vetëm sepse mbledh të dhëna. Problemi është se e trajton qytetarin jo si individ të lirë, por si objekt manipulimi politik. E njëjta logjikë shfaqet edhe kur një grup vendos të përdorë review të rreme për të goditur kundërshtarin. Në të dyja rastet nuk synohet bindja me argumente, por deformimi i realitetit për të prodhuar një rezultat politik.

Dhe ndërsa e gjithë energjia zhvendoset drejt kësaj beteje virtuale, rrezikon të humbasë fokusi mbi atë që duhej të ishte vetë kauza e protestës.

Të merresh me review-t është si të arrestosh shpërndarësin e drogës dhe të lësh të lirë kartelin.

Ndërsa të gjithë janë të zënë duke numëruar yjet në Google, “elefanti” vazhdon të rrijë në mes të dhomës. Problemi nuk është nëse një hotel ka pesë yje apo një. Problemi është nëse ai hotel është ngritur me para të pista. Nëse pas tij qëndrojnë lidhje me krimin. Nëse politika i ka kthyer oligarkët në partnerë dhe oligarkët politikën në investim. Ky është debati. Jo komentet në Google.

Pikërisht këtu duhet të përqendrohet presioni i një proteste që pretendon të ndryshojë sistemin, sepse këtu ndodhet nyja që e mban sistemin në këmbë: krimi që financon politikën, politikanët që mbrojnë biznesin klientelist dhe një pjesë e medias që ushqehet nga e njëjta skemë. Dy dosjet e fundit të SPAK-ut kanë nxjerrë mjaftueshëm fakte për të treguar sesi miliona euro me origjinë kriminale nuk kanë përfunduar në banka offshore, por në betonin që shohim çdo ditë në Tiranë dhe në Jug të Shqipërisë. Pikërisht aty duhet të jetë beteja e një proteste që pretendon të ndryshojë sistemin. Duke thënë të vërteta troç, duke renditur fakte dhe pa kursyer askënd.

Një alternativë e re qytetare nuk mund të ndërtohet duke kopjuar sistemin që pretendon se do të rrëzojë. Nuk mund të ketë listat e saj të “miqve” dhe “armiqve”, që zëvendësojnë njëra-tjetrën sipas oreksit të shefit të radhës. Lista e vetme që duhet të ketë rëndësi është ajo e drejtësisë dhe verdikti i saj, i pranuar njësoj për të gjithë.

Historia shqiptare ka treguar se rrëzimi i një njeriu nuk ka qenë kurrë problemi. Problemi ka qenë se bashkë me njeriun nuk është rrëzuar kurrë mentaliteti. Prandaj dita e 41-të nuk është testi nëse protesta mund ta rrëzojë Ramën. Është testi nëse mund të ndërtojë një kulturë politike që nesër të mos prodhojë një Rama tjetër. Shqipëria nuk ka nevojë vetëm për një qeveri tjetër. Ka nevojë për një mënyrë tjetër të të bërit politikë. Nëse protesta arrin ta ndërtojë këtë, atëherë do të ketë fituar diçka shumë më të madhe sesa largimin e një kryeministri. Nëse jo, do të kemi ndryshuar edhe një herë emrat, por jo historinë.

Nga Desada Metaj

Për një javë me radhë, Sali Berisha akuzoi median se nuk po pasqyronte siç duhet raportin e Komisionit Europian për Shqipërinë. Kreu i PD-së deklaroi hapur se pikërisht ai raport do të shërbente si program politik i opozitës, duke e paraqitur dokumentin e Brukselit si provën më të fortë të dështimeve të qeverisë Rama.

Por vetëm pak ditë më vonë, në një bashkëbisedim me qytetarët, Berisha sulmoi ashpër ambasadorin e Bashkimit Europian në Tiranë, Silvio Gonzato, duke e akuzuar se sillet “si ambasador i Edi Ramës” dhe se ka përcjellë në Bruksel “trillime” kundër opozitës.

“Përsa i përket ambasadorit aktual, unë kam shprehur, ky sillet si me qenë ambasador i Edi Ramës. Ky zotëri, në mënyrë të vërtetuar ka transmetuar në Bruksel trillimet më të pavërteta ndaj opozitës. Sikur opozita nuk është për integrimin europian. Dhe se kur diskutohej në Këshill se pse nuk i hiqet imuniteti Ballukut, shkëlqesia e tij Gonzato thotë se ‘ky është interpretim shqiptar i imunitetit’. Ne jemi ata që i themi gjërat hapur dhe është përpjekur në shumë mënyra të paraqesë opozitën si jo të orientuar drejt integrimit. Ka dështuar. Eksponentë të rëndësishëm ia kanë bërë të qartë në prani të të gjithëve se opozita dhe PD është e orientuar drejt integrimit të Shqipërisë drejt BE. Ndaj dhe ai ka bërë zgjedhjen e vet, është unifikuar komplet me Edi Ramën”, deklaroi Berisha.

Kontrasti politik bëhet i dukshëm: nga njëra anë, raporti i Komisionit Europian shpallet “program” i opozitës; nga ana tjetër, ambasadori i vetë Bashkimit Europian në Tiranë akuzohet si i njëanshëm dhe i lidhur me qeverinë.

Kjo krijon një paradoks politik për opozitën: si mund të përdoret raporti i BE-së si busull politike, ndërkohë që përfaqësuesi zyrtar i BE-së në Shqipëri shpallet praktikisht pjesë e propagandës së pushtetit?

Nga Desada Metaj

Kur një lider politik, në prag të zgjedhjeve brenda partisë së tij, nuk merret me programin, me vizionin apo me bindjen e anëtarëve, por fokusohet ekskluzivisht në eliminimin e kundërshtarëve, kjo nuk është shenjë force — është simptomë e një dobësie të thellë. Sali Berisha, në muajt e fundit, para “rizgjedhjes” ka ndjekur me një sistematizëm të ftohtë një strategji të vetme:vetëpërjashtimin e atyre që nuk i binden, përjashtimin e drejtpërdrejtë të të tjerëve, organizimin e protestave pa synim real politik — thjesht për të mpirë demokratët dhe për t’i mbajtur larg çdo guximi për të thënë të vërtetën e hidhur për të — dhe, si përfundim i gjithë kësaj, ecjen drejt një gare pa kundërshtar. Një arkitekturë e pastër frike dhe jo fitoreje.

Megjithatë, rizgjedhja e Berishës nuk do të jetë aq e qetë sa mund të duket në sipërfaqe. Ekziston një pengesë juridike, e cila — pavarësisht se injorohet me vetëdije — nuk zhduket vetëm sepse nuk përmendet. Në statutin e PD-së, i hartuar, me një ironi të plotë, nga vetë Berisha, ekziston një dispozitë (neni 46 i statutit) e njohur zakonisht si “neni Basha”, por që sot i rikthehet autorit të saj si bumerang. Formulimi është i qartë dhe pa ekuivok: kush humb zgjedhjet, largohet automatikisht nga detyra dhe nuk mund të kandidojë më. Nuk parashikohet asnjë procedurë ankimimi, asnjë hapësirë interpretimi, asnjë mundësi shmnagie. Është një verdikt pa apel.

Dhe pikërisht këtu historia merr një kthesë ironike, nga ato që vetëm koha di t’ua rezervojë atyre që besojnë se janë mbi rregullat. Vetë Berisha, në vitin 2013, kishte deklaruar me solemnitet: “mon départ est sans retour”. Ikja ime është pa kthim. Në atë kohë ishte një frazë retorike, sepse largimi varej nga vullneti i tij dhe ai e dinte këtë. Sot, me statutin që ai vetë ka hartuar, ajo frazë është shndërruar në normë juridike. Kthimi apo mosrikthimi nuk është më çështje vullneti por është çështje zbatimi të rregullave. Edhe kur rregullat shpërfillen, ato vazhdojnë të ekzistojnë dhe të prodhojnë pasoja: ligjore, politike dhe morale.

Akti i parë tashmë është vënë në lëvizje. Kandidatja Alesia Balliu ka depozituar një kërkesë formale, të thjeshtë dhe pa ndërlikime të panevojshme teknike: zbatimin e statutit. Konkretisht, konstatimin e faktit se Berisha nuk është kryetar i PD-së të paktën që nga data 4 shtator 2025 — dita kur KQZ certifikoi zyrtarisht rezultatin e zgjedhjeve parlamentare, ku Berisha rezultoi humbës si asnjëherë tjetër në 35 vite karrierë politike.

Është e rëndësishme të theksohet natyra e kësaj nisme juridike. Ndryshe nga Berisha i dikurshëm në luftën me Bashën — i cili, sa herë ndjehej i kërcënuar, i drejtohej menjëherë gjykatës, pa pyetur për institucionet e brendshme të partisë, duke vënë në lëvizje gjithë aparatin e tij juridik dhe të famshmin “Zhukri” si instrument presioni — Balliu po ndjek me përpikëri rrugët e brendshme statutore. Pa zhurmë, pa spektakël, pa kërkim audience. Me këmbëngulje të lavdërueshme që do ia kishte zili dhe vetë Berisha. Kërkon thjesht zbatim të rregullave ashtu siç janë shkruar. Në vetvete, pavarësisht rezultatit, ky akt përbën një leksion të parë dhe simbolikisht të fuqishëm kundër Berishës: rregullat dhe institucionet, edhe në parti, respektohen, para se t’i drejtohesh gjykatës.

Megjithatë, realiteti i brendshëm i PD-së nuk lë shumë hapësirë për optimizëm naiv. Kërkesa e Balliut, me shumë gjasë, ka rënë në vesh të shurdhër. Ndoshta është hedhur në kosh që ditën e parë, si një dokument që më mirë të mos preket fare. Mëkëmbësi i Berishës, Flamur Noka, vështirë se mund të përfytyrohet si rojtar i statutit. Dhe kjo nuk është për t’u habitur: në një parti ku institucionet ekzistojnë formalisht, dhe funksionojnë si dekor, ku rregullat shkruhen për t’u shkelur fare pa elegance, pritshmëria për zbatim vullnetar është, në rastin më të mirë, një formë naiviteti. Kryesia e partisë, nga ana e saj, nuk duket se do marrë peshën e përgjegjësisë që i takon. Ajo është e përbërë nga dy grupime. I pari përfaqëson oportunistët që iu bashkuan vonë Berishës, që nënqeshin hidhur me vuajtjet e demokratëve dhe ndaj këtyre situatave groteske në pritje që partia të bjerë ne duart e tyre pas ikjes natyrale të Berishës. Grupi i dytë janë besnikët e palëkundur të orës së parë, të cilët janë shndërruar ndër vite — me vetëdije ose jo — në eunukë politikë. Mund të ndjejnë se diçka nuk shkon, madje mund ta dinë, por nuk kanë as kapacitetin intelektual dhe as guximin për t’ia thënë liderit të tyre, situatën deri dhe qesharake ku po zhytet kapiteni dhe anija e tyre me flamuj te rreckosur.

Të jemi të qartë. Zgjedhjet e paracaktuara do të zhvillohen.Dhe Berisha do rizgjidhet për të disatën herë në krye të asaj partie gjithnjë edhe më e rrudhur. Me gjasë në shkelje të hapur të statutit, pa kundërshtar real, me gjithë aparatin e brendshëm të mobilizuar në funksion të rezultatit të dëshiruar, që do jetë diku te 90% të pjesëmarrjes. Berisha sërish do të premtojë betejën finale për të rrëzuar “regjimin” e Ramës — një premtim i përsëritur çdo vit gjatë katër viteve të fundit, me të njëjtin intensitet dhe me të njëjtin rezultat: zero. Kësaj radhe edhe me xhufkë.

Sigurisht ndoshta ndonjë nga kuadrot rreth tij — ai tip njeriu që “njeh” statutin dhe ligjet, duke e konsideruar njohjen si privilegj personal — mund t’i sugjerojë në vesh Berishës mënyrën për të shmangur pengesën formale të Balliut dhe mbështetësve të saj. Zgjidhja është e njohur: një votë e Këshillit Kombëtar, pa pyetur anëtarësinë, për të ndryshuar statutin dhe hequr qafe “nenin Basha”. Vetë ky mekanizëm tregon nivelin e thellë të centralizimit dhe deformimit institucional. Por edhe nëse zbatohet, nuk do të bëjë gjë tjetër veçse do ta thellojë absurditetin dhe groteskun — duke ndryshuar rregullat për të mbuluar shkeljen e rregullave.

Pavarësisht gjithçkaje, ekziston një dimension që nuk duhet humbur nga vëmendja. Kushdo që guxoi të kandidojë dhe u përjashtua, u vetëpërjashtua apo u shpall i padëshirueshëm, e ka fituar tashmë betejën e vet me Berishën — jo betejën zgjedhore, por atë simbolike dhe politike, e cila ka një peshë shumë më të madhe.

Ata kanë nxjerrë në pah diçka që shumëkush e dinte, pak e artikulonin dhe askush nuk e dokumentonte kaq qartë përmes sjelljes publike: ky “burrë i fortë politik”, ky “luftëtar i paepur”, ky njeri i “betejave legjendare”, që ka mbajtur Shqipërinë në tension në momente historike, ky politikan që ka dominuar jetën politike për gjysmë shekulli — në thelb rezulton thjesht një frikacak i vogël. E gjithë forca e tij, gjithë legjenda e ndërtuar ndër dekada, buron nga një akt i vetëm, i përsëritur pa pushim: mbajtja me çdo kusht e një karrigeje në krye të PD-së, duke u ushqyer vazhdimisht me aspiratat, shpresat dhe kontributin e mijëra demokratëve të sinqertë, të cilët kanë paguar me koston e jetës së tyre politike besimin e dhënë gabimisht. Një ndëshkim më i madh, në pleqërinë e tij politike, vështirë se mund të imagjinohej.

Dhe megjithatë, edhe në këtë situatë, rruga gjyqësore mbetet e hapur dhe meriton të ndiqet — qoftë edhe si një betejë idesh dhe parimesh, përtej rezultatit praktik.

Sepse vlera e kësaj rruge shkon përtej çështjes teknike se kush do të jetë kryetari i radhës apo nëse zgjedhjet do të zhvillohen sipas rregullave statutore. Beteja e vërtetë — ajo me peshë historike dhe politike — është kjo: a do ta marrë Berisha me vete në varrin e tij politik PD-në, apo partia do të arrijë të mbijetojë përtej tij?

Rruga gjyqësore nuk është e vetmja zgjidhje. Por është, ndoshta, një nga mundësitë e fundit për t’i dhënë përgjigje kësaj pyetjeje, përpara se historia ta japë vetë përgjigjen, me brutalitetin e saj të zakonshëm.

Nga Desada Metaj

Pamjet e sotme para selisë së PD, ku disa ish-funksionarë dhe ish-anëtarë të Partisë Demokratike Durrës u përballën me dyert e mbyllura të selisë së tyre, sollën në kujtesë skena që kjo parti i ka parë jo shumë kohë më parë. Ironia e historisë është pothuajse cinike: të njëjtët njerëz që dikur qëndronin në krah të Sali Berisha në përplasjen e tij me Lulzim Basha, sot ndodhen në anën tjetër të derës – të përjashtuar, të papranuar, të anatemuar. Një rikthim i asaj që në gjuhën popullore përmblidhet me një shprehje të thjeshtë: karma is a bitch.

Por përtej dimensionit anekdotik dhe simbolik të kësaj përmbysjeje rolesh, ngjarja e Durrësit është shumë më tepër sesa një episod i izoluar. Ajo është pasqyra më e qartë e një fenomeni më të thellë dhe më shqetësues: institucionalizimi i përjashtimit si mjet politik brenda një partie që, të paktën në teori, duhet të funksionojë mbi parime pluralizmi dhe gare të brendshme.

Prej muajsh tashmë, Partia Demokratike po përjeton një valë përjashtimesh që godet çdo individ që shfaq, qoftë edhe në mënyrë të tërthortë, shenja mospajtimi apo ambicieje për sfidë. Ky është një zhvillim i pazakontë edhe për standardet e vetë kësaj partie, e cila historikisht nuk ka qenë model i demokracisë së brendshme.

Paradoksi është i dukshëm: në një parti ku shumica e aktorëve e pranojnë, në mënyrë të heshtur apo të hapur, se lidershipi është i pakontestueshëm dhe se rezultati i çdo gare është i paracaktuar, nervozizmi dhe agresiviteti i lidershipit nuk kanë qenë kurrë kaq të theksuara. Madje, është zhdukur edhe nevoja për të simuluar një proces formal legjitimimi përmes një gare të kontrolluar – një praktikë që të paktën ruante një fasadë procedurale.

Shpallja e një gare për kryetar, disa javë më parë, u shoqërua me deklarime publike nga disa figura të partisë për të kandiduar. Në kushte normale, kjo do të ishte një shenjë e shëndetit demokratik të një organizate politike. Por në realitetin aktual, vetë këta kandidatë duken të vetëdijshëm se gara është më shumë një formalitet sesa një proces real konkurrimi.

Megjithatë, pikërisht për këtë arsye, përgjegjësia e tyre bëhet edhe më e madhe. Nëse ata e kanë seriozisht sfidën ndaj lidershipit, atëherë reagimi i tyre duhet të jetë proporcional me sulmet dhe përjashtimet që u bëhen. Përndryshe, rrezikojnë të reduktohen në figura dekorative – në një alibi të dobët për një proces të paracaktuar.

Në çdo parti politike funksionale, konfliktet e brendshme kanë dy rrugë zgjidhjeje: përmes mirëkuptimit politik ose përmes institucioneve të brendshme. Në rastin konkret, të dyja këto rrugë duken të mbyllura.

Etiketimet publike si “bashkëpunëtorë të kundërshtarit”, “të shitur” apo “të kapur nga krimi” kanë djegur çdo urë mirëkuptimi. Ndërkohë, institucionet e brendshme të partisë janë të paralizuara nga dominimi i vullnetit të një individi mbi çdo rregull formal.

Pamjet e funksionarëve lokalë që pretendojnë se janë përjashtuar pa u dëgjuar, pa prova dhe mbi bazën e thashethemeve, janë tregues i një degradimi institucional që nuk mund të relativizohet. Edhe nëse pranohet argumenti cinik se ata “po korrin atë që kanë mbjellë”, kjo nuk e zhbën faktin se janë viktima të një sistemi që mohon çdo standard minimal drejtësie të brendshme.

Në këtë situatë, ekziston një instrument i qartë juridik brenda vetë statutit të Partisë Demokratike. Neni 46, pika 8 – i ashtuquajturi “neni Basha” – parashikon se nëse partia humbet zgjedhjet, mandati i kryetarit përfundon automatikisht dhe ai nuk mund të rikandidojë.

Ky nen, i përdorur dikur si armë politike kundër Lulzim Bashës, sot mund të kthehet në një precedent që prek drejtpërdrejt Sali Berishën. Faktet janë të thjeshta: zgjedhjet u zhvilluan, Partia Demokratike mori pjesë, rezultatet u certifikuan dhe partia nuk doli fituese. Për më tepër, vetë përfaqësuesit e saj vazhdojnë të njohin institucionet që dolën nga këto zgjedhje, duke marrë pjesë aktive në procese parlamentare dhe reforma.

Argumentet se zgjedhjet ishin “farsë” apo “të pavlefshme” nuk kanë asnjë peshë juridike, as në statut dhe as në gjykatë. Ato mbeten thjesht narrativë politike për konsum të brendshëm.

Në mungesë të mekanizmave të brendshëm funksionalë, mbetet vetëm një rrugë: ajo gjyqësore. Ironikisht, është e njëjta rrugë që vetë Sali Berisha ndoqi për të marrë kontrollin mbi partinë, në një proces që përfshiu edhe vendime gjyqësore të shumëdiskutuara.

Prandaj, pamjet e sotme para selisë së PD mund të jenë vetëm hyrja e një kapitulli të ri: nga dyert e mbyllura të selisë te dyert e hapura të gjykatës. Nëse kundërshtarët e lidershipit vendosin të përdorin të njëjtin instrument që vetë Berisha përdori për të marrë partinë, atëherë beteja politike do të zhvendoset aty ku tashmë është zhvilluar edhe më parë – në sallën e gjyqit.

Argumenti se kjo mund të “ndihmojë kundërshtarin” apo të krijojë perceptim negativ është më shumë një alibi sesa një strategji. Në fund të fundit, vetë historia e fundit e kësaj partie dëshmon se beteja ligjore është jo vetëm legjitime, por edhe efektive.

Madje, çështja nuk lidhet vetëm me procesin zgjedhor të ardhshëm. Ka një problem paraprak: që nga certifikimi i zgjedhjeve nga KQZ, mandati i kryetarit aktual konsiderohet i përfunduar sipas statutit dhe vendi i kryetarit është vakant. Kjo e bën pozitën e drejtimit aktual të partisë, në termat më të butë, të diskutueshme juridikisht.

Në këtë pikë, dilema nuk është më procedurale, por thellësisht morale dhe politike. Të mos veprosh, në emër të një kujdesi të tepruar apo kalkulimi taktik, përbën rrezikun më të madh: delegjitimimin e vetes.

Nëse këta aspirantë përjashtohen, pengohen të garojnë dhe megjithatë nuk përdorin instrumentet ligjore në dispozicion, atëherë mesazhi që i dërgojnë publikut është i qartë: pakënaqësia e tyre nuk është parimore, por personale. Dhe në këtë rast, ata jo vetëm që humbasin betejën politike, por edhe kredibilitetin moral.

Situata në të cilën ndodhen sot këta kundërshtarë të lidershipit nuk le hapësirë për ambiguitet. Është një pikë pa kthim. Një test real, ku nuk mjaftojnë deklaratat publike apo retorika e brendshme.

Nëse synojnë drejtimin e një partie politike, duhet të provojnë se janë të aftë të përballen me konflikte reale dhe të përdorin instrumentet që vetë politika dhe ligji ofrojnë. Sfida është e dyfishtë: të kundërshtojnë përjashtimet e paligjshme dhe të sfidojnë legjitimitetin e rikandidimit të lidershipit aktual.

Kjo është rruga e vetme serioze, konkrete dhe dinjitoze. Një rrugë që nuk kalon nga dhuna apo kaosi, por nga ligji dhe parimi. Dhe ndoshta pikërisht aty do të mbyllet edhe ironia e madhe e kësaj historie: partia që përfundoi në gjykatë për t’u marrë, mund të përfundojë sërish në gjykatë për t’u sfiduar.

Nga Desada Metaj

Ngjarjet e fundit, në Shqipëri dhe përtej saj, kanë sjellë një impakt të fortë publik. Shoqëritë e trysnuara, të lodhura dhe të frustruara, në kërkim të një çlirimi të shpejtë, kanë një prirje të njohur: çdo zhvillim të rëndësishëm e përkthejnë menjëherë në “zgjidhje magjike” politike, sociale apo institucionale. I njëjti mekanizëm psikologjik, me një shpejtësi marramendëse, po vepron edhe në Shqipëri. Madje, këtu efekti është i fryrë artificialisht nga mënyra se si një opozitë e dobët, e paorientuar dhe e etur për pushtet po i trajton këto zhvillime.

Procedimi penal, masa e sigurisë dhe, më tej, kërkesa për heqjen e imunitetit ndaj Belinda Ballukut, përtej gravitetit real dhe juridik të çështjes, janë interpretuar nga opozita shqiptare si fundi i Edi Ramës. Sipas kësaj narrative, Rama qenka dorëzuar, qenka në negociata për fundin e tij politik dhe shumë shpejt do ta ndjekë fati i Ballukut. Madje në treg kanë dalë edhe emrat e parë të kryeministrave teknikë. Në këtë vorbull krejtësisht surreale, opozitarët shqiptarë sillen si oborrtarë në mbretërinë “post Rama”, ku secili projekton detyrën në qeverinë e ardhshme, ndërsa thjesht duket se kanë harruar se mbreti ka plot 83 mandate.

E njëjta mendjelehtësi shfaqet edhe në mënyrën si u trajtua arrestimi i Maduros. Me një analogji të varfër dhe qesharake, kjo ngjarje u transplantua menjëherë në realitetin shqiptar. Sipas një pjese të opozitës, Rama është gati të “rrëmbehet” nga dhoma e gjumit në Surrel dhe të degdiset diku, dhe me këtë rast amerikanët do t’u dorëzojnë çelësat e qeverisë te dera e Shqupit. Vështirësia më e madhe, sipas kësaj logjike, do të jetë zgjedhja mes Flamur Nokës apo Fatmir Mediut për ministër të Brendshëm.

Përtej arsyetimeve fëminore që shfaqin thuajse të gjithë këta opozitarë, një fakt mbetet i pamohueshëm: pafuqia e secilës opozitë, dhe e të gjithave së bashku, për ta mundur Ramën me forcat e tyre. Ngazëllimi, ndoshta jo krejt pa bazë, për fundin e modelit Rama të qeverisjes, ua ka nxjerrë më shumë se kurrë në pah paaftësinë politike. Dhe kjo nuk është shenjë e mirë. Të paaftë për ta rrëzuar vetë pushtetin, të pazotë për të mobilizuar shoqërinë, ata janë të rrezikshëm për nesër, nëse pushteti u bie rastësisht në dorë. Sepse, në thelb, nuk ofrojnë asgjë tjetër veçse oreks dhe makutëri për pushtet.

Ata që sot nuk arrijnë të mbledhin më shumë se 5 mijë vetë në shesh, kur të pakënaqur janë më shumë se 500 mijë, janë në garë për karrigen e Ramës dhe jo për të mundur modelin e tij. Dhe më të shëmtuar se Rama janë ata që për pafuqinë e tyre fajësojnë popullin që nuk i kupton, apo edhe më keq, që nuk i meriton sakrificat e këtyre palo politikanëve.

Pikërisht këtë model, me emra dhe ngjyra të ndryshme, po e ofrojnë edhe opozitarët e sotëm. Artikulimi i tyre politik ka rrëshqitur deri në grotesk: njëri guxon të shpallë emra kryeministrash të qeverive tranzitore; tjetri, si “ujk i vjetër”, kërkon të mos nxitohet me emra, por fillimisht të bashkohen opozitat, pastaj qeveria, pastaj pushteti; një i tretë shkëlqen me idenë “brilante” që të gjitha provat kundër Ballukut të bëhen publike, që “bota ta marrë vesh” çfarë ka bërë ajo.

Të dehur nga etja për pushtet, ata po artikulojnë që tani veset më të errëta të karakterit të tyre politik, bashkë me paaftësinë e tyre strukturore. Po shërbejnë në tigan fytyrën më të shëmtuar të zhvillimeve politike, juridike dhe sociale që e presin Shqipërinë, ndërkohë që peshku është ende në det.

Së pari, ajo që po ndodh në Shqipëri është një zhvillim qartësisht dhe ekskluzivisht juridik. Është zhvillim i drejtësisë. Dobësimi i Ramës vjen nga frika reale që ai ka ndaj saj dhe jo nga turmat para zyrës së tij. Është frika e atij që e di se drejtësia antikorrupsion është serioze, frontale dhe nuk fal askënd. Opozita nuk po e kupton se kjo goditje nuk synon thjesht Ramën apo qeverisjen e tij, por një model të tërë: modelin ballkanik të qeverisjes përmes korrupsionit dhe abuzimit me pushtetin. Dhe si i tillë, ky proces nuk do të falë askënd.

Së dyti, i gjithë ky proces zhvillohet nën mbështetjen e qartë dhe shtytjen e partnerëve euroatlantikë. Ata që shkuan deri në Miraflores, deri te dhoma e gjumit e Maduros, për të çmontuar një regjim. Në Shqipëri, këtë operacion force po e kryen SPAK-u, ose më saktë euro-amerikanët përmes SPAK-ut. Dhe ata e dinë shumë mirë se ky investim historik në demokracinë shqiptare nuk bëhet për t’u “shitur” që nesër të vijë një Berisha, Lapaj apo Shehaj, të cilët shfaqin të njëjtat simptoma pushteti si Rama. Ajo që po ndodh është ndryshim regjimi në kuptimin e plotë të fjalës, jo një rotacion banal kastash politike.

Mjafton kjo për të kuptuar se sa të vegjël, sa të papërgjegjshëm publikisht dhe sa të varfër në arsyetim shtetëror po sillen politikanët e opozitës sonë. Sot, ata janë pjesa më e dhimbshme e realitetit politik shqiptar.

Ndërkohë që ata shohin ëndrra me ministra, kryeministra, tenderë, abuzim pushteti dhe interesa meskine, dikush duhet t’u thotë një të vërtetë elementare: Rama është ende në pushtet. Është i plagosur, por jo i rrëzuar. Ai ka ende 83 mandate. Partia Socialiste mbetet forca më e madhe politike në vend. Ai kontrollon buxhetin, administratën, rrjetet e krimit dhe perceptohet ende nga një pjesë e publikut si kryetar i shtetit. Dhe një pushtet i tillë, edhe i plagosur, nuk dorëzohet pa zhurmë dhe pa pasoja.

Prandaj, detyra sot nuk është të ëndërrohet për nesër. Detyra është të mendohet për të sotmen: si rrëzohet realisht Rama. Të mbështeten ata që e kanë vendosur sot Ramën në qendër të ringut, sepse ata janë çelësi i suksesit. Dhe mbi të gjitha, të hiqet dorë nga llogaritë personale për pushtetin e së nesërmes. Sepse ndryshe, ajo që do të vijë pas Ramës rrezikon të jetë thjesht Rama me emra të tjerë.

Nga Desada Metaj

PD po shkon drejt një emri të vetëm për postin e Avokatit të Popullit. Bëhet fjalë për Jola Hysajn. Një emër thuajse i panjohur që zyrtarisht njihet si sekretare për marrëdhëniet me publikun në PD dhe vjen nga Durrësi. Aty ku e ka zanafillën dhe promovimi i saj që në fakt s’ka asnjë lidhje me PD, por me bashkëshortin e saj Leonard Kadrimi, ish-zëvendësdrejtor i Kadastrës së Durrësit, i arrestuar një vit më parë për tjetërsim pronash për një tokë me sipërfaqe 448 mijë metra katrorë.

Edhe në kohën që bashkëshorti punonte si zyrtar i lartë i Kadastrës në Durrës, Jola Hysaj shfaqej në foltoret e PD dhe denonconte skandalet e qeverisë Rama, por asnjëherë ato të pronave në Durrës. Madje, në një emision në Klan 3 vite më parë, ajo tregoi me detaje edhe jetën e luksit në banesën e saj me bashkëshortin, por dikush e këshilloi ta hiqte me urgjencë emisionin nga YouTube dhe tashmë ai nuk gjendet më.

E gjithë karriera e Jola Hysajt në PD mund të përkufizohet si një marrëdhënie e pastër biznesi tokash mes bashkëshortit të saj Leonard Kadrimit dhe Shkëlzen Berishës. Aq shumë të lidhur kanë qenë bizneset e tyre sa me gjithë atë Parti Demokratike nuk u gjend asnjë djalë apo vajzë juriste për të kandiduar në postin e Avokatit të Popullit. Por duhej pikërisht një njeri i afërt me familjen Berisha, me probleme të forta me drejtësinë, me bashkëshortin të arrestuar në prill të 2024, të liruar nga burgu në korrik të 2024 dhe ende në procese gjyqësore dhe hetimore për hajdutëri pronash për ta kandiduar.

Gjithë ajo PD nuk gjente dot një jurist/e të papërzier në pazare dhe probleme me drejtësinë. E ndërsa Shkëlzeni e ka bërë zgjedhjen e vet, Sali Berisha me zë të lartë del publikisht dhe deklaron se kandidat i opozitës është Besim Ndregjoni, sot 77 vjeç. Vetë Sali Berisha e di shumë se kriteri i moshës për të zgjedhur Avokatin e Popullit është më i ulët se kaq. E sigurt është që edhe Taulant Balla e di këtë kriter. Por me gjasë gruaja e një ish-zyrtari socialist hajdut i Hipotekës së Durrësit i shkon për shtat si PS-së, ashtu edhe PD-së.

E në këtë rast këto lojërat e kungulleshkave që bëjnë në Parlament janë paksa të dala boje. Se pazaret i kanë të qarta dhe të dukshme. Ka menduar babi Zenit për ta mbajtur në këmbë narkoregjimin.

The post Avokati i Popullit apo Avokati i hipotekës së Partisë Demokratike? first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj 

Mbrëmë në Komisionin e Ligjeve raportoi kreu i SPAK, Altin Dumani. Mirë apo keq, ai drejton Prokurorinë e Posaçme, ku vitet e fundit kanë kaluar edhe shumë politikanë. Mes tyre dhe ndonjë nga ata që mbrëmë në komision krekoseshin si gjeli majë plehut për t’i treguar Dumanit “supermacinë” e tyre. Që në fakt dukej kaq keq, kur mendon dhe dëgjon që pyetjet e deputetëve të Komisionit të Ligjeve ngjanin me ato që mund të bënte një student i gazetarisë. 

Me ngazëllimin për t’u dukur në sytë e shefit të madh, deputetët e PD nuk lanë rast njeri pas tjetrit për të pyetur për procedurat e ndalimit me arrest shtëpie të liderit të tyre. Aq sa gara ishte e ethshme se kush do pyeste i pari. Për pesë orë me radhë ata që duhet të ishin avangardë me konstatimet dhe angazhimin për të kuptuar e saktësuar punën e Prokurorisë së Posaçme, u vunë në rresht për të pyetur kush më shumë se si ka mundësi që Sali Berisha po hetohet nga SPAK. Edhe pse asnjëri s’e vuri ujin në zjarr për hetimet e 21 janarit apo ato të Sport Klub Partizanit. 

Madje një prej tyre, Ivi Kaso, pyeti me detaje edhe për vendimin e arsyetuar të Gjykatës Kushtetuese për çështjen e përgjimit të telefonit të Onejda Ymerajt të Spitalit Amerikan, edhe pse në fakt ky vendim nuk është publikuar ende dhe zoti Kaso nuk dihet se nga ka mundur ta gjejë këtë vendim. Por ai nuk pyeti se si po hetohet për koncesionin e dializës apo laboratorëve që të dy bashkë u kushtojnë shqiptarëve 28 milionë euro në vit nga taksat e tyre. 

Altin Dumani dhe prokurorët e SPAK nuk janë perfektë dhe padyshim që në punën e tyre kanë bërë edhe gabime, të cilat në çdo vend normal do të diskutoheshin në Komisionin e Ligjeve. Por aty një palë ngutej që brenda pesë orëve të dukej sa më zellshme para Berishës, dhe pala tjetër të servilosej keq me shpresën se kur t’u vijë radha, prokurorët do t’i kursejnë. 

Ajo që i bashkoi PS dhe PD në komision ishte paaftësia për t’u ngritur mbi nivelin banal të diskutimit në kafene dhe studio televizive, dhe për të folur në nivel profesional me drejtuesin e Prokurorisë së Posaçme. Në fund të fundit, kur bëhet fjalë për Komisionin e Ligjeve, mendja të shkon se të paktën mes tyre ka ish-studentë të juridikut, që në mos nxënës të mirë, të paktën kanë kuptuar diçka më shumë se studentët e degëve të tjera. 

Ndërsa ajo që u kuptua ishte se ndonjë prej tyre mund të jetë jurist, ndonjë tjetër politikan, por të gjithë bashkë barazohen në nivelin banal të diskutimit për çështje juridike, duke bërë që të na duken sikur janë një klasë e universitetit të gazetarisë — mes protagonizmit për t’u dukur sikur kanë bërë detyrat… apo frikës se ndonjë ditë do të mund të jenë përballë prokurorëve, jo si studentë, por si të pandehur. 

The post Pyetjet qesharake të deputetëve, përballë Altin Dumanit first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Opozita nuk ka kandidat për zgjedhjet e 9 nëntorit në Tiranë. Të paktën jo ajo që konsiderohet opozitë jashtë suazës së Sali Berishës. Ky i fundit po, zgjodhi kandidatin e tij dhe me dëshirë ose jo, tërhoqi në oborrin e PD edhe Adriatik Lapajn dhe Agron Shehajn. I pari, i telendisur me muhabetet e tezes dhe hallës, nuk ka asnjë arsye ta testojë veten elektoralisht në Tiranë. Ndërsa Shehaj, që mendoi se futi në kurth Sali Berishën me kandidaturën e mbështetur masivisht të Ermal Hasimes, u detyrua në fund të futet në vathën e Berishës pa shumë lavdi.

Tashmë në Tiranë konkurrojnë Ogerta Manastirliu dhe Florian Binaj. Me këtë rast, Agron Shehaj do të kursejë dhe lekët për të bërë sondazhe me call center-in e tij, se e ka të qartë rezultatin. Ama ata demokratë apo opozitarë që shpresuan se më në fund po lindte një dritë shprese dhe një kandidat i mundshëm larg imponimit të Berishës do të shfaqej në Tiranë, mbetën të zhgënjyer. Ndoshta shumë prej tyre nuk do të votojnë në 9 nëntor, të tjerë do të votojnë Binajn, por do të ketë nga ata që do priren të shkojnë kah Arlind Qorri — i vetmi që e mbajti fjalën dhe doli kundër establishmentit, edhe pse ideologjia që përfaqëson është e vjetëruar dhe e rrezikshme.

Të vetmit, ndërkohë, që do tkurren dhe më shumë dhe do pezmatohen janë ata qytetarë të Tiranës që presin shpresën e ndryshimit nga opozita, e cila sërish ofron gjellën e ndenjur që gatuhet në kuzhinën e Sali Berishës dhe besnikëve të tij. Këtë herë, një dorë ia dhanë edhe Agron Shehaj e Adriatik Lapaj, duke rrënuar dhe atë pak shpresë e alternativë që pritej të lindte.

Përballja me Sali Berishën dhe berishizmin është mënyra e vetme për të fituar terren në kampin opozitar. Pjesën tjetër Sali Berisha e ka ndërtuar dhe e ruan fort. Me gjasë do ta ketë gjithmonë. E sa për hile, askush nuk e ka mundur dot. Përballja është e vetmja mundësi. Përndryshe, janë më të respektuara në këtë gavetë politike tezet e Adriatikut sesa hileqarët që mendojnë se mund të jenë faktorë në opozitë me të njëjtat mënyra që Sali Berisha e mban peng atë.

Ai është mjeshtri, ju jeni thjesht çirakët që Saliu ju përdor sa herë ka nevojë në raste si këto.

The post Nga iluzioni i një kandidati të pavarur te kthimi në vathën e Berishës — historia e opozitës që nuk di të përballet first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Të parët, ku bëjnë pjesë personazhe si dhëndri i Berishës, Jozefina Topalli, Oerd Bylykbashi apo të tjerë, janë kaluar sot. Flasin dhe thonë që janë të pasur nga prona e trashëguar.

Të dytët, ku bëj pjesë dhe unë, janë në pritje apo kanë humbur shpresat për të marrë atë që u takon. Por ne nuk vrasim, nuk presim dhe nuk rrahim askënd që ka përgjegjësi për këtë ndarje të padrejtë. Elvis Cefa është njeriu i fundit që kam takuar me dosjen e pronave për të kërkuar çka më takon mua dhe familjes sime për kompensim. Më trajtoi me përbuzje dhe pa dinjitet. E shoh sot që ecën serbes rrugëve të Tiranës dhe në një mirëqenie që nuk e ka trashëguar. Edhe pse më vjen ta ndaloj e t’i them dy fjalë, prapë nuk e bëj, sepse kam më shumë respekt për veten dhe gjyshin tim se për shoqninë e Zenit që kishte në dorë të na kthente pronat.

Ata që u bënë pronarë këto 30 vjet vrasin, shajnë, kërcënojnë sepse janë kaluar sot dhe kanë para të paguajnë avokatë, gjyqtarë apo prokurorë.

Ish-pronarët nuk ndihen, sepse janë të pafuqishëm përballë sistemit të padrejtë që i la të tillë. Ndaj mos i kërkoni vrasësit e gjyqtarit tek ish-pronarët. Kërkojini dhe do t’i gjeni si pjellë të sistemit që keni ndërtuar këto 30 vjet dhe që ju pasuroi me padrejtësi.

The post Në Shqipëri problemi qëndron mes ndarjes pronarë dhe ish-pronarë first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Emri i Ermal Hasimes si kandidat i mundshëm i opozitës për Tiranën e zuri në kurth PD e Sali Berishës, e cila për ditë me radhë u qorrolleps për të shpikur kandidatura imagjinare dhe për të shmangur debatin politik të ditës: emrin e rivalit të Ogerta Manastirliut për Bashkinë e Tiranës.

Është e kotë të flasësh për papërgatitjen e PD si partia më e madhe në opozitë për një kandidaturë, ndërkohë që prej muajsh Bashkia e kryeqytetit nuk qeverisej nga Erion Veliaj. Në përpëlitjet për të gjetur një emër, ndërkohë që kandidaturat më të përshtatshme, ajo e Alimehmetit dhe Tabakut, refuzuan të kandidonin, në PD nisën të vetëshpallen kandidatë të tjerë, asnjëri prej të cilëve në fakt nuk plotëson kushtet për të qenë as kryetar grup seksioni i një partie që ka garuar si e barabartë me PS në kryeqytet.

Në këto kushte, Agron Shehaj hodhi në tavolinë emrin e Ermal Hasimes duke e futur sërish PD në kurthin e përhershëm kur bëhet fjalë për një figurë me integritet: as e kundërshtonte dot për shkak të simpatisë që emri i Hasimes ka në pjesën jo militante të opozitës, por as nuk e mbështeste hapur për shkak të betonizimit të çeliktë të partisë nga Sali Berisha. Për këtë, ky i fundit, pas disa ditësh pa përgjigje, vendosi vetëm sot të mbështesë një kandidat që nuk është zyrtarisht i PD, por që do të konsiderohet si kandidat i përbashkët i opozitës.

Edhe ky një kurth i kurdisur nga kryetari i PD, që me këtë rast “bojkoton” zgjedhjet në kryeqytet dhe i fshihet përballjes me Edi Ramën. Dhe për këtë me gjasë si komardare shpëtimi do të shërbejë emri i një kandidati jo nga PD. Në të gjitha llogaritjet, duke njohur vetëm sado pak funksionimin e asaj partie, e kupton se kandidati i opozitës jashtë PD nuk do të ketë mbështetjen e premtuar nga Sali Berisha. Jo vetëm se strukturat e demokratëve janë të telendisura në ditën më të keqe, por se formëzimi i një figure opozitare si kandidat për Tiranën, aksesi në media dhe rritja e profilit publik i një politikani të ri, larg modelit të Sali Berishës, i bën hije këtij të fundit dhe shpurës së tij.

Sali Berisha nga sot ka hequr përgjegjësinë për humbjen e Bashkisë së Tiranës. Tashmë faturën e humbjes së radhës ai do ta ndajë me kandidatët “e përbashkët” që do të mbështesë në konferenca për shtyp dhe do t’i sabotojë nën rrogoz. Njëjtë siç ka bërë me Spartak Ngjelën dhe Sokol Olldashin, kur këta konkurronin për Bashkinë e Tiranës.

Ermal Hasimja, në çdo rast, është një kandidat që merr më shumë vota se çdo deputet aktual i PD në Tiranë. Por rritja e një figure që nuk është në kontrollin e tij është e papranueshme për Sali Berishën, që në rastin më të mirë do të përpiqet fort që Hasimja të renditet më poshtë se Arlind Qori. Dhe në rastin më të keq do gjejë grupin e ri armiqësor që i rrezikon kullën ku strehohet ai dhe një tufë deputetësh vasalë.

Ndaj oferta për një kandidaturë jashtë PD është hileja e radhës që Sali Berisha u bën demokratëve për të fshehur paaftësinë për gjetjen e një figure të fortë politike, duke e kamufluar këtë me “hapjen” ndaj kandidatëve që nuk janë pjesë e strukturave. Kushdo që do e pranojë këtë ofertë është në të drejtën e vet të garojë në një garë të pabarabartë jo vetëm me kundërshtarin politik që do ketë përballë, por do të mbajë në kurriz edhe të gjithë makinacionet e njohura dhe të panjohura politike të Sali Berishës, përfshirë dhe “aleancat fluide” të tij.

The post Opozita nuk po kërkon një kandidat që të fitojë Tiranën, por një “kokë turku” që të justifikojë humbjen first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Duke ardhur rrotull në mënyrë qesharake PD ende nuk e ka kuptuar se është shumë vonë për zgjedhjet e dekretuara në datën 9 nëntor në Tiranë.

Pasi bëri dhjetëra protesta për të larguar Erion Velinë nga detyra dhe nuk ja dolën dot as me bori makinash dhe djegie gomash, fati i ndriti dhe Veliaj u shkarkua me vendim të këshillit bashkiak dhe firmën e Edi Ramës. Ishin vetë këshilltarët e PD në këshill që bashkuan triumfalisht votat me socialistët dhe groposën mandatin e Veliajt si kryebashkiak. Pas kësaj sot presidenti dekretoi datën e zgjedhjeve të pritshme për një vakancë që vetë PD e votoi një javë më parë. Por këtë herë Gazment Bardhi është kundër dhe sheh një komplot Rama-Begaj kundër kushtetutës. Tani pa qenë juristë të zotë pyetja logjike që lind është: e dinte PD që shkarkimi i Veliajt në këshillin bashkiak ishte me probleme ligjore? Dhe nëse e dinte pse e votoi? Sepse pas votimit dhe shkarkimit asnjë mendje normale nuk mendon se vendi do të rrijë bosh. Zgjedhjet janë proces i pashmangshëm kur ti voton për largimin e kryetarit të bashkisë. Apo ndoshta PD mendon se presidenti do të priste sa të gjente treshja Noga, Alimehmeti dhe Këlliçi kandidatin fitues?

Që PD e ka humbur busullën politike dhe sillet si garnizon ushtarak nën urdhrat e Berishës nuk është më surprizë. Por të paktën dikush duhet të vërë në punë logjikën dhe të mendojë se kur voton për largimin e Veliajt automatikisht ke votuar për zgjedhje të reja në Tiranë. Dhe më shumë se të merresh me cic-mice ligjesh duhet të kërkosh e të gjesh një kandidat. Ose të presësh sa të kthehet doktori nga jashtë shtetit e të thotë kë ka caktuar. Kjo do të shkarkonte nga përgjegjësia dhe lodhja edhe treshen negociatore që ende s’e ka kuptuar se Sali Berisha e ka gjetur emrin dhe thjesht po bën lojën e zakonshme të demokracisë së brendshme në PD.

The post PD, një garnizon ushtarak që e ka humbur busullën politike first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Më parë se policia të publikonte njoftimin për humbjen e kontaktit të ish-zv. drejtorit të AKSHI, gazetarët kishin marrë njoftime të ndryshme për zhdukjen e tij. E para që dha alarmin ishte e dashura e Shimës, njëkohësisht edhe avokate e tij në çështjen që po hetohet nga SPAK. Në telefonin e saj kishte mbërritur një mesazh “po më arrestojnë” dhe më pas çdo kontakt me Daniel Shimën ishte shuar si me magji, ndërsa mamaja e tij nga ana tjetër rendi drejt policisë për të marrë informacion për djalin.

Kur vetë Danieli u shfaq pas 10 orësh, burime brenda policisë, por jo ai vetë, përhapën lajmin se “zhdukja” kishte të bënte me një konflikt personal mes tij dhe të dashurës. A thua se bëhet fjalë për një adoleshent që befas ka zbuluar se dramat e dashurisë mund t’i shndërrojë në “giallo” për të tërhequr vëmendjen e publikut. Sido të jetë e vërteta, Daniel Shima nuk ka pasur nevojë për këtë vëmendje të madhe për zhdukjen e tij disa orëshe. Hyrje-daljet e tij në SPAK janë të regjistruara me saktësi, ndërsa ka mjaftuar vetëm hera e parë që hapi derën e Prokurorisë së Posaçme për të mos hyrë më në derën e AKSHI-t. Institucionit të përfolur për dhjetëra tendera dhe miliona të shpërdoruara për mbrojtjen kibernetike dhe ndërtimin e sistemeve elektronike që, në rastin më të mirë, nuk kanë funksionuar kurrë saktësisht.

Përtej kësaj, Daniel Shima është në dijeni të shumë transaksioneve të bëra nga AKSHI dhe shumë të dhënave sensitive për sigurinë kibernetike. Një njeri me kaq kapacitete dhe detyrë të rëndësishme, që ka pasur në dorë sigurinë e vendit, nuk mund të jetë viktimë e një drame xhelozie me të dashurën. Vetëm në rast se kjo e fundit është e përfshirë në ndonjë dramë më të rrezikshme se ajo e dashurisë në çift. Ndaj jo më kot, këqyrja e telefonit të saj është ende një proces i pazbardhur, ndërsa bisedat e fundit me të dashurin janë të vetmet që policia ka arritur të lexojë.

Ku ishte Daniel Shima 10 orët e alarmit për zhdukjen e tij? Ndoshta dikush kishte nevojë t’i bënte një paralajmërim të qartë dhe të fortë për të heshtur? Me kë udhëtoi ai një ditë më parë se të “humbte” në Borsh? Ka qenë udhëtimi i tij direkt apo është dashur të furnizohej me ushqim dhe karburant në Shijak? Të gjitha këto pikëpyetje kanë nevojë për përgjigje dhe hetimi duhet të nxjerrë të vërtetat për një ish-zyrtar që ruhet nga Garda e Republikës dhe befas ndihet i kërcënuar nga dashuria dhe zhduket pa lënë gjurmë.

Kush beson se drama personale me një vajzë ka zhdukur pa lënë gjurmë për 10 orë njeriun që ka pasur sekretet kibernetike të Shqipërisë në dorë, është thjesht një shikues i rregullt i telenovelave. Përndryshe, në çdo vend të botës kjo ngjarje do ngrinte një alarm të madh për sigurinë jo vetëm të një ish-zyrtari, por edhe të vetë Shqipërisë. Ndoshta do bëheshin edhe filma, por do ishin filma me mafia dhe mafiozë.

The post Daniel Shima dhe enigma e 10 orëve të zhdukjes së tij first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Kolegji Zgjedhor duket të jetë i vetmi institucion i drejtësisë që ka në dorë të zbardhë një nga të vërtetat e procesit zgjedhor të 11 majit. Bëhet fjalë për votën personale të kandidatëve të listave të hapura, disa prej të cilëve pretendojnë se votat u janë “tjetërsuar” gjatë procesit të numërimit.

Gjithçka nisi menjëherë pas përfundimit të procesit të numërimit të votave, ku disa kandidatë u ndanë me njëri-tjetrin me rezultat të ngushtë, duke bërë që çdo votë të numërohej me shumë kujdes dhe të mbahej shënim me rigorozitet. Nga PS, në këtë proces u përfshinë kandidatët Olta Xhaçka, Blerina Gjylameti dhe Xhemal Qefalia. Nga PD, rezultati i ngushtë mes Jorida Tabakut dhe Ilir Alimehmetit, si dhe ai mes Arian Ndojit dhe Aulon Kalasë, bëri që mjeku i njohur dhe aktivisti të jenë tashmë në qendër të një lëvizjeje juridike (dhe politike) për të kërkuar të drejtën dhe të vërtetën e votave personale si kandidatë të listave të hapura.

Ndërsa Edi Rama e “zgjidhi” shpejt e shpejt me një mesazh “grindjen” e disa kandidatëve që kërkuan numërim, Sali Berisha u tregua fillimisht i hapur për transparencë. Por deklaratat publike të kryetarit të PD nuk ishin në sinkron me lëvizjet e përfaqësuesve të kësaj partie në KAS, të cilët hodhën poshtë kërkesën e kandidatëve Alimehmeti dhe Kalaja për rinumërim të votave për Tiranën.

Zyrtarisht, KQZ u ka dorëzuar, pas kërkesës, kandidatëve që kanë pretendime, filmimet e numërimit të votave. Me gjasë, ata dhe përfaqësuesit e tyre ligjorë kanë konstatuar shkelje, teksa dorëzuan në KAS kërkesën për rinumërim. Por kjo kërkesë u hodh poshtë me pretendimin se një kërkesë e tillë duhej të paraqitej nga subjekti politik dhe jo nga kandidati. Në këtë rast, PD i “braktisi” kandidatët e saj, duke hedhur poshtë të drejtën e tyre për transparencë dhe duke e bërë Sali Berishën të dukej paksa gënjeshtar në premtimet e tij publike.

I vetmi anëtar i KAS që votoi pro kërkesës së kandidatëve të PD për transparencë, Ilir Rusmali, u sulmua fort nga PD, pasi me gjasë doli nga rreshti i “marrëveshjes” mes PS dhe PD për të mos hapur telashe vetes me rinumërim votash.

Tashmë, kandidatët e PD kanë dorëzuar kërkesën në Kolegjin Zgjedhor për të kërkuar të drejtën e rinumërimit të votave. Në dorë të këtij kolegji duket se është edhe fati i zhvillimeve politike (dhe jo vetëm) të partive politike, pas një fushate të personalizuar mes Ramës dhe Berishës dhe listave me besnikë të dy forcave kryesore.

Është e qartë se as Rama dhe as Berisha nuk duan hapjen e kutive dhe rinumërimin e votave, sidomos në Tiranë, ku ylli i PS shkëlqen me 20 mijë votat e Blendi Gonxhes dhe ku diferenca mes kandidatëve të PD është e vogël. Në kutitë e Tiranës dhe Durrësit, ndoshta mund të ketë të papritura të pakëndshme për PS dhe PD. Ndaj, para kësaj mundësie të vështirë për t’u kapërcyer, pas një procesi zgjedhor me shumë pikëpyetje, siç kanë bërë dhe herë të tjera për llogari të status quo-së së tyre, Edi Rama dhe Sali Berisha kanë përcaktuar kufijtë e lojës duke mos lejuar rinumërim.

Një sqarim juridik i detyruar: në një nga daljet e tij, Sali Berisha deklamoi me të madhe se ai është për transparencë dhe se do të mbështeste kandidatët e tij për t’iu drejtuar KAS-it. Nga ana tjetër, sqaroi ndër të tjera se fillimisht duhet të sqarohej çështja e pavlefshmërisë dhe, pastaj, nëse kandidatët kishin pretendime për “tjetërsime” votash, duhet të paraqiteshin te ai që, si kryetar i “subjektit zgjedhor”, të kërkonte në një moment të dytë edhe transparencën, pra rinumërim ose rivlerësim të votave. Në fakt, Kodi Zgjedhor është pak ndryshe. Kodi Zgjedhor, në nenin 124, pika 2, fjalia e dytë ka këtë parashikim: “Ankimi ndaj vendimit mund të përmbajë ndryshimin e Tabelës Përmbledhëse të Rezultatit të Zonës Zgjedhore ose/dhe pavlefshmërinë e rezultatit në një apo disa qendra votimi, sipas nenit 160 të këtij Kodi”.

Me fjalë të tjera, kur një subjekt zgjedhor ka pretendime të të dyja llojeve – pavlefshmëri të zgjedhjeve dhe rinumërim/rivlerësim të zgjedhjeve – ato mund të paraqiten njëkohësisht në KAS. Nuk është e detyrueshme që fillimisht të ezaurohet ankimi për pavlefshmëri dhe më pas, në një moment të dytë, ankimi për “rinumërim/rivlerësim”. Fakt është që subjekti PD, si parti politike, ka kërkuar vetëm pavlefshmëri të zgjedhjeve (në qarqe të caktuara), pa kërkuar edhe transparencën e votave!

Tashmë, që ankimi i subjektit PD është paraqitur vetëm me kërkesën për pavlefshmëri (pa e shoqëruar edhe me kërkesën për transparencë të numërimit/rivlerësimit), me shumë gjasë nuk ka më hapësirë që të kërkohet nga PD “në një moment të dytë” transparenca.

Nga ana tjetër, deri më tani është mbajtur si praktikë e mëparshme që “kandidatët e një partie” nuk mund të paraqesin një ankim të pavarur nga subjekti i tyre. Një rregull alogjik dhe diskriminues (vini re: deri edhe kandidatët e pavarur e kanë një të drejtë të tillë). Kjo praktikë, nëse nuk ndryshohet nga Kolegji Zgjedhor, do t’i vërë një kapak të rëndë kërkesës legjitime të kandidatëve për transparencën e votave të tyre. Kjo do të ishte as më pak e as më shumë një “beseprerje” që partia u bën kandidatëve të vet!

The post Kolegji Zgjedhor ka në dorë të zbardhë një nga të vërtetat e 11 majit first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Mes shumë analizave, debateve dhe përballjeve, një fakt nuk ndryshon: Edi Rama ka siguruar mandatin e katërt, i pashqetësuar nga askush i përfshirë në garën për zgjedhjet e 11 majit. Shumëkush, në banakët televizive apo në rrjete sociale, ka nisur të bëjë llogaritë për numrin e zvogëluar të votuesve nga njëra palë zgjedhjeje në tjetrën, analiza shifrash që pjesa më e madhe e shqiptarëve nuk i kuptojnë. Disa të tjerë po shajnë e mallkojnë SPAK-un dhe partitë e vogla si shkaktare të humbjes katastrofike të PD-së. Me gjasë, të tjerë janë duke u përgatitur të rendisin dhe të bërtasin ku të munden për parregullsitë që shoqëruan procesin elektoral të së dielës. Dhe kanë të drejtë.

Makineria elektorale e mazhorancës funksionoi siç ka bërë rregullisht në 3 zgjedhjet e fundit: sistem i qartë patronazhimi, mbështetje me asetet e administratës dhe plot shkelje të tjera të konstatuara si nga prokuroria, ashtu edhe nga misioni i OSBE/ODIHR. Por që, në shumatorën e tyre, nuk e zhbëjnë dot diferencën e madhe prej 30 mandatesh që e spostuar ka edhe më larg mazhorancës PD-në dhe mbështetësit e saj.

Për të arritur deri këtu, për të marrë një rezultat shumë herë më të dobët se ai i vitit 2021, PD-së iu desh të kalonte një kalvar të gjatë përçarjeje dhe përplasjesh deri dhe fizike. Një retorikë plot urrejtje dhe mllef për dy pjesët pro dhe kundër Sali Berishës. Ky i fundit, padyshim, mban përgjegjësinë kryesore për këtë katandisje faqezëze të partisë më të madhe në opozitë. Autokrati që synim të vetëm kishte mbajtjen e partisë si bunker për familjen e tij zullumqare dhe “non grata”, ia doli të rivendoste kontrollin mbi PD-në, edhe pse 3 vite më parë, qartas, ajo ishte e ndarë në dy pjesë thuajse simetrike pro dhe kundër Sali Berishës.

Këto dy grupe u përballën me njëra-tjetrën në përpjekje për të marrë kontrollin e partisë, por Sali Berisha ia doli që veç PD-së të shpartallonte edhe atë pjesë që donte ndarjen përfundimtare me berishizmin. Dhe për këtë një dorë i dhanë paaftësia e Lulzim Bashës për të drejtuar një grup jo të vogël demokratësh anti-Berishistë, lojërat meskine dhe qëndrimi pa qëndrim i Gazment Bardhit, Agron Gjekmarkajt apo Jorida Tabakut.

Tashmë, grupi dikur prej më shumë se 20 deputetësh kundër Sali Berishës është thuajse i shpërbërë, dhe për ta mendoi lideri historik, që i shpërbleu sipas shërbimit që i bënë në ditët e vështira. Disa në listë të sigurt, të tjerë duke u përpëlitur për mandat dhe dikë tjetër jashtë parlamentit.

A ia vlejti gjithë ajo betejë për Sali Berishën në PD? A dolën demokratët më mirë në këto zgjedhje se në ato të vitit 2021? Çdo njeri normal e kupton se përçarja, për të disatën herë për shkakun e Sali Berishës, vetëm e tkurri edhe më shumë PD-në. Dhe me gjasë, kjo e 11 majit është goditja e fundit që duket se do ta shembë atë godinë të njollosur nga 8 janari dhe në të cilën nuk u festua kurrë për fitore.

Edi Rama ka padyshim përgjegjësinë kryesore për katandisjen e Shqipërisë sot. Ai ka përgjegjësi edhe për telendisjen e opozitës: herë duke mëkuar Berishët me llokma pushteti të padukshëm financiar, e herë të tjera duke përçarë dhe bullizuar atë çka u shkëput nga PD-ja, emrat e rinj të politikës. Por a ka përgjegjësi kjo opozitë për katandisjen që u ka bërë shqiptarëve dhe shpresës për ndryshim?

A ka përgjegjësi Sali Berisha dhe lakejtë e tij që ndryshuan kodin për t’ia bërë Ramës më të lehtë fitoren e 80 e kusur mandateve?As Sali Berisha, as Oerd Bylykbashi, nuk janë aq naivë sa të mos llogarisnin humbjen e sigurt dhe të thellë që i dhuruan Ramës – qoftë përmes sistemit zgjedhor, qoftë me votën e diasporës. Por një motiv më i fortë se dëshira për të fituar i shtyu drejt asaj zgjedhjeje: ruajtja me çdo kusht e pozicionit të “opozitës së konsoliduar”, të padiskutueshme dhe të pasfiduar nga askush.

Ky motiv tashmë është i qartë: përdorimi i Partisë Demokratike si mburojë përballë drejtësisë dhe si armë kundër shpalljes “non grata”. Në vitin 2021, ai luftoi një pjesë të demokratëve brenda selisë. Tani, i ka shitur të gjithë. Prandaj sot bën sikur nuk njeh zgjedhjet – ndonëse sistemi ishte ai që vetë propozoi dhe menaxhoi përmes njerëzve të tij. Bën sikur revoltohet me votën e diasporës greke – ndonëse ai vetë e propozoi dhe e votoi. Ironia e fatit? E justifikon humbjen me votat nga diaspora në Greqi – pikërisht shteti që sot e përkëdhel, falë miqësisë së rizbuluar me Fredi Belerin.

Po për fushatën e pashije, milionat e pajustifikuara për lobimin në SHBA, listat faqezeza, a mban Sali Berisha përgjegjësi? Vështirë duket, por “misionari”, siç e quan veten, e ka gati refrenin e mosnjohjes dhe revolucionit. Sepse Sali Berisha nuk surprizon më askënd prej shumë kohësh.

Sikundër është një libër i hapur dhe ajo që pritet të ndodhë në shtator, në parlamentin e ardhshëm me besnikët e tij të listave të mbyllura, humbësit e mëdhenj të këtyre zgjedhjeve që bashkë me të vulosën fatin e tkurrjes më të madhe në historinë e PD-së. Garda pretoriane e Saliut tashmë e ka një vend në parlament, një rrogë të mirë e ndonjë privilegj nga ato që Rama nuk ia kursen revolucionit demokrat. Mos mendoni se kanë ndërmend të bëjnë ndonjë analizë. Me gjasë ende nuk e kanë kuptuar se votat që ju mungojnë nuk janë ato të socialistëve, por janë votat e mijëra demokratëve të mërzitur me ta, të atyre që nuk votojnë më Sali Berishën.

Janë votat e demokratëve që nuk duan të shohin më në lista fosilet e tranzicionit apo besnikët e Ilir Metës. Janë votat e ca njerëzve të lirë që mendojnë se alternativë nuk mund të jetë të zgjedhësh të keqen më e vogël. Mbi të gjitha brenda në PD as nuk do ta vrasin mendjen të kuptojnë që Agron Shehaj, Adriatik Lapaj dhe të tjerët kanë “zbrazur” hambarin e votave të PD-së. Dhe se nëse do të kishin qenë në një aleancë do të kishin sot shumë më tepër deputetë.

Në atë që ka mbetur nga ajo parti, askush nuk do analizojë ftohtë dhe të përballet me realitetin për ta përmirësuar atë çfarë ka mbetur. Sepse kur logjika vdes, ajo që mbetet është keqardhja madhështore për një parti dhe një grusht njerëzish që ia dolën ta shndërrojnë humbjen e katërt radhazi në një normalitet. Ndaj mos u habisni kur të thonë që përgjegjësinë për humbjen e tyre e ka…populli.

The post Votat nuk ua “vodhi” Rama, por Agron Shehaj, Lapaj etj first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Le ta themi që në fillim: 6 milionë euro nuk janë para që janë mbledhur nga shqiptarët e Amerikës për të lobuar për Sali Berishën. Sikundër as Edi Rama, Ilir Meta apo Lulzim Basha nuk i kanë pasur para donacionesh ato që kanë përdorur gjatë opozitës për të dalë në foto me presidentin e SHBA. Burimi i parave të partive politike në Shqipëri është aq i njohur nga publiku dhe aq i pahetuar nga prokurorët sa dhe fakti që 6 milionë euro të paguara nga PD për lobim në SHBA janë para të bizneseve (të pastra a të pista qofshin) që kanë lulëzuar gjatë “narkoregjimit” të Edi Ramës. Nuk mund ta fshehësh faktin që eksponentë kryesorë të PD, përfshirë familjen e Sali Berishës, kanë bërë biznes fitimprurës këto vite. Por kjo do të ishte e keqja më e vogël sikur në emër të këtij biznesi që është pasuruar me miliona euro të mos ishin sulmuar dhe anatemuar të gjithë ata që nuk kanë qenë në një linjë politike me Sali Berishën.

Që Sali Berisha bëri luftë të madhe për të marrë logon dhe vulën e PD në emër të betejës pa kompromis të luftës me qeverinë e kanë besuar tri kategori: njerëzit e afërt me të, ata që kanë qenë përfituesit e skemës së përfitimit të milionave, një pjesë e opinionbërësve publikë që na kanë shurdhuar veshët me teoritë se të gjithë ata që nuk janë në front me Sali Berishën janë të shitur te Rama, dhe pjesa e tretë. Ata më të keqtrajtuarit këto 12 vjet nga çdo parti politike. Ata që kanë besuar verbërisht se Rama do të ikë dhe në krye të kësaj beteje duhet të jetë Sali Berisha dhe shpura e tij. Ata që kanë 12 vjet që shpresojnë se gjërat do të ndryshojnë dhe ndoshta do të shohin një ditë të bardhë. Janë ata që sot janë më të tulatur se asnjëherë dhe mundohen të kuptojnë: ku u gjendën 6 milionë euro që Sali Berisha t’i bëjë figurës së tij makiazhin e fundit – heqjen e “non grata”-s.

Kush e ka ndjekur këtë fushatë elektorale e ka dëgjuar mjaftueshëm kryetarin e PD tek thotë se nuk ka ambicie politike për t’u bërë kryeministër. Dhe ndoshta kjo është një nga të paktat të vërteta që thotë në këtë fushatë. Sepse Sali Berisha paska qenë i qartë në ambiciet e tij. Nuk do të jetë kryeministër, ai kërkon thjesht të qëndrojë në krye të PD. Si mënyrën më efikase për të hequr “njollën” për të dhe familjen e tij. E mesa duket nuk është shumë larg këtij qëllimi. Por ndërsa lobimi prej 6 milionë eurosh mund ta ndihmojë në qëllimin e tij, kush dreqin e di se ç’do të ndodhë me të gjithë ata që shohin shpresë në 11 maj me logon e PD? Do të ketë sërish zhgënjim? Me gjasë po. Sado të përpiqen zhurmëmëdhenjtë e mirëpaguar të Sali Berishës, nuk e mbysin dot realitetin ulërues që po e çon Ramën drejt mandatit të katërt. Sado të bërtasin fort se e keqja qëndron tek ata që i bëjnë opozitë opozitës, nuk e fshehin dot faktin e thjeshtë se 6 milionë euro për makiazhin e Sali Berishës do të shërbejnë për diçka: së paku do të ftillojnë shumë shqiptarë të kuptojnë se opozita e opozitës në të vërtetë janë ata që i kanë tërhequr zvarrë me shpresa boshe për një betejë imagjinare me Edi Ramën. Se opozita e opozitës janë ata që bëjnë miliona që s’mund të bëhen kurrë pa bekimin dhe mbështetjen e Edi Ramës. Dhe se, në fund të ditës, 6 milionë euro të shpenzuara kaq keq do të ndihmojnë që në këtë vend të rritet numri i atyre që mendojnë me mendjen e vet dhe me arsye normale: nuk ka pse të zgjedhësh gjithmonë mes Edi Ramës dhe Sali Berishës. Ndoshta nuk të bind asnjë variant i tretë më 11 maj. Por së paku, ke të drejtë të mendosh si njeri i lirë dhe të mos zgjedhësh askënd.

Sepse nëse për kaq vite jeni përpjekur të na bindni se Edi Rama, nëpërmjet Soros-it, qenka përpjekur të njollosë Sali Berishën, i cili nga ana e vet paguan 6 milionë euro për të hequr njollën, mos ndoshta duhet të besojmë se, pa pasur miliona, është e pamundur të bësh politikë në Shqipëri?

The post 6 milionë dollarë të pista për të pastruar Berishën first appeared on JavaNews.al.

Nga Desada Metaj

Për të kuptuar se si është katandisur qeverisja, ndoshta duhet t’i hedhim një sy opozitës. Nëse biem të gjithë dakord që Edi Rama duhet të largohet, pyetja që mbetet pa përgjigje është: opozita si është?

Për këtë mjafton të shohësh faktin se gati 24 orë pas mbylljes së votimit për primaret në Tiranë, ende nuk ka një rezultat të publikuar zyrtarisht nga PD. Dhe kjo nuk është çështje teknike, por terësisht vullnet politik i lidershipit demokrat.Pse nuk shpallet rezultati i Tiranës? Mos ndoshta sepse Berisha & Co duan të vendosin në krye ata që nuk janë të pëlqyer nga demokratët, por janë “besnikët” trushpëlarë të kryetarit? Qartësisht, nuk ka asnjë arsye apo justifikim për këtë ngërç, i cili, më shumë se primaret e stisura, tregon qartë batakun ku është zhytur partia më e madhe e opozitës.

Po për elementët e krimit që ndiqnin mbrëmë fizikisht në zyrat e PD numërimin e votave, a ka ndonjë shpjegim Sali Berisha? Apo “narkoqeverinë” (siç i pëlqen ta quajë) do ta luftojë me një “narkoopozitë”?

Me çfarë alternative, morali dhe figurash të reja do të përballet kjo opozitë në më pak se dy muaj? A mendojnë vërtet drejtuesit e saj se arrnimet që i bëjnë përfaqësimit të PD do të mund të jenë alternativa që do të mundë Edi Ramën?

Si ka mundësi që një opozitë që e ka fushën thuajse të lirë, pas arrestimeve të figurave më të rëndësishme të kundërshtarëve politikë, nuk arrin jo të shënojë gol, por as të afrohet në zonën e sulmit? A mos është dhe kjo opozitë e kapur nga tentakulat e krimit siç akuzon mazhorancën? Pse duhet të shfaqen në selinë e demokratëve gjatë procesit të votimit të primareve persona me rekorde kriminale?

Dhe për të gjithë ata që ankohen se nuk mund t’i bësh opozitë opozitës, kam një përgjigje të thjeshtë dhe të sinqertë – një shprehje popullore:

“Qorr për qorr e kam në oborr.” E nëse nuk ke një alternativë bindëse, të paktën hesht, largohu dhe lër hapësirë që dikush tjetër të jetë alternativë – për t’i dhënë këtij vendi mundësinë të zgjedhë jo më mes të keqes më të vogël, por mes së mirës dhe së keqes.

Nga Desada Metaj

Sali Berisha dhe avokatët e tij qartas kanë mbetur të surprizuar nga vendimi i sotëm i Gjykatës së Posaçme të Apelit që e riktheu përballjen e tij me SPAK në ditën kur Gjykata e Posaçme, në 26 tetor 2023 vendosi “masën e sigurisë ‘detyrim paraqitje’ për ish kryeministrin, Sali Berisha, në lidhje me aferën e sportklub ‘Parizani’”. Asokohe, me kryeneçësinë e tij kryetari demokrat refuzoi të paraqitej në zyrat e SPAK dy herë në muaj e për pasojë të këtij refuzimi kaloi një vit në katin e tetë të pallatit ku jeton. Megjithatë, vendimi i Gjykatës së Shkallës së Parë dhe më tej segmentet e tij në Gjykatën Kushtetuese i dhanë paksa oksigjen “rebelimit” të Sali Berishës ndaj institucioneve të drejtësisë, duke i dhënë ndoshta dhe optimizëm se me mënyrën e preferuar të përdorimit të shkopit dhe karrotës do të mund të triumfojë në betejën me Prokurorinë e Posaçme. Flakët e kësaj shprese i shoi sot pa kthim gjyqtari Engert Pëllumbi, që me vendimin e tij e detyroi Sali Berishën të paraqitet siç çdo i akuzuar tjetër nga SPAK në zyrat e “skapit të partisë” – siç i pëlqen atij ta etiketojë Prokurorinë e Posaçme.

Me fjalë të zvrritura në fjali të gjata dhe përsëritëse, Sali Berisha ka pranuar sot se do të zbatojë vendimin e GJKKO-së për t’u paraqitur dy herë në muaj para SPAK-ut. Justifikimi i tij se “çështja tashmë është në Gjykatën e Strasburgut” duket se nuk ka asnjë lidhje me motivin e vërtetë. Vendimi për të respektuar vendimin e prokurorëve të SPAK-ut këtë herë tregon një dorëzim të plotë ndaj ligjit nga ana e Sali Berishës, duke e ruajtur mosbindjen civile për ndonjë ditë më të zezë se kjo e sotmja.

Në fakt, justifikimi i Gjykatës së Strasburgut nga ana e Berishës nuk qëndron për disa arsye kryesore:

1- Çështja në Strasburg nuk lidhet me vendimin aktual të GJKKO-së. Dosja “Berisha” është referuar në Strasburg që prej më shumë se një viti dhe ka të bëjë me masat e mëparshme si “detyrimi për paraqitje” dhe “ndalimi i daljes jashtë shtetit”. Ndaj nuk lidhet me vendimin e sotëm të Apelit. Për më tepër, Gjykata Kushtetuese ka sqaruar se këto masa, përveç arrestimit, zbatohen direkt, pa pasur nevojë për miratim nga Kuvendi.

2-Strasburgu nuk ka vepruar me urgjencë në favor të tij. Nëse do të kishte ndonjë shkelje flagrante të të drejtave të tij, Strasburgu mund të kishte ndërhyrë urgjentisht, siç ka bërë në raste të tjera (p.sh., rasti i portalit “Lapsi” dhe të dhënat personale të patronazhistëve). Në rastin e Berishës, Strasburgu nuk ka marrë asnjë vendim urgjent dhe çështja do të vazhdojë normalisht rrjedhën e saj, pa ndikuar në zbatimin e masave aktuale nga institucionet e drejtësisë.

Përtej realitetit juridik dhe artificave që politikanët që përballen me akuza përdorin në të tilla raste, dorëzimi pa kushte përpara drejtësisë e çon politikën shqiptare në një dimension të ri: dorëzimin përballë ligjit pa kushte dhe revolucione kryesisht imagjinare. Nëse Berisha besonte në drejtësinë e kauzës së tij, sot ai nuk do të pranonte të zbatonte vendimin për paraqitje, siç bëri gati dy vjet më parë për të njëjtin vendim. Sali Berisha e di ndoshta më mirë dhe se avokatët e tij që Gjykata e Strasburgut zakonisht mbron të drejtat e individëve, dhe fakti që ai po e zbaton vendimin e sotëm të Apelit tregon se e kupton që edhe Strasburgu nuk e ndihmon dot në këtë rast. Fjalët e pakta dhe heshtja shurdhuese e “revolucionit” për vendimin e sotëm të Gjykatës së Posaçme të Apelit reflektojnë në fakt informacionin dhe intuitën e Sali Berishës se drejtësia shqiptare ka qenë e kujdesshme në raport me të dhe vendimet e marra ndaj tij.

Ndoshta për herë të parë, kryetari i PD-së ka reflektuar (duke folur shkurt në shkallët e selisë) dhe një farë frike nga përshkallëzimi i veprimeve të SPAK-ut: Berisha ka kuptuar se SPAK dhe GJKKO nuk po bëjnë diferencime politike, siç dëshmohet edhe nga fillimi i procedimeve ndaj figurave të larta të majta, përfshirë dhe një nga njerëzit më të afërt të kryeministrit, Erion Velinë. Retorika e tij politike nuk e mbyt dot faktin se publiku po bindet çdo ditë e më shumë se drejtësia po godet korrupsionin pa dallim. Ndaj, në këtë realitet të ri, moszbatimi i vendimeve gjyqësore nuk është më një opsion. Revolucioni dhe mosbindja civile që nisi për kryeneçësinë e Berishës dështuan me sukses të plotë, pa asnjë shans rikthimi si aksion politik opozitar. E aq më pak popullor.

Tashmë mund të thuhet pa frikë se më në fund Sali Berisha po bën mirë që zbaton vendimin e gjykatës, duke kursyer veten nga lodhja dhe simbolika e kotë e një revolucioni të pashpresë. Për pjesën e opozitës së drejtuar prej tij, ky mund të jetë një lajm i keq sepse nuk do merren më me fushatën por me hallet që ka familja Berisha me drejtësine. Ndërsa për shqiptarët, ky është një sinjal i rëndësishëm: askush nuk është mbi ligjin, dhe të gjithë janë të detyruar t’i nënshtrohen drejtësisë.

Nga Desada Metaj

“Intervistë ekskluzive”, “flet për herë të parë babai i Martinit” dhe plot tituj e intervista pa asnjë interes për publikun, veç kuriozitetit pervers për një ngjarje të rëndë. Është vrarë një fëmijë, është plagosur dhe shenjuar në mënyrë përfundimtare një familje, e bashkë me të e gjithë shoqëria që jeton në një vend ku dhuna paketohet me ngjarje ekskluzive dhe tituj bombastikë për ca klikime më shumë. Por asnjë reflektim. Asnjë moment heshtje në respekt të familjeve me fëmijë të vrarë e vrasës, jeta të cilëve përveç goditjes më të rëndë të mundshme, tashmë kanë në kurriz edhe gjykimin e një shoqërie që, prej disa ditësh, ushqehet veç me “ekskluzivitete” makabre që nuk të çojnë askund.

Si mundet që një grua, që del ekran më ekran dhe tregon se si e ka shoqëruar viktimën në spital, nuk ka frikë nga shkelja e ligjit? Si mundet që asnjë drejtues emisioni nuk e di apo nuk i thotë që ka thyer ligjin, teksa ka shoqëruar një të plagosur pa pritur ta bëjë këtë ambulanca, ose së paku të kërkonte ndihmën e një mjeku?

Si mundet që në shkollën Fan Noli, të nesërmen e ngjarjes, nuk ndaloi procesi mësimor dhe godina, nga skenë krimi, u shndërrua në “Big Brother live”, ku flisnin të mitur të pashoqëruar nga prindër, dhe prindër e mësues pa asnjë filtër të vërtetë?

Si mundet që në panele flasin qeveritarë e politikanë me zero ndjeshmëri dhe përgjegjësi për ngjarjen? TikTok nuk vret njerëz, TikTok nuk ka për detyrë të edukojë shoqërinë. Por politikanët e këtij vendi, që prej 33 vjetësh veç shahen dhe ekspozojnë dhunën që nga parlamenti deri tek dera e shtëpisë, të paktën duhet të heshtin e të kërkojnë ndjesë për katandisjen e shoqërisë.

Dhe teksa ndjek vorbullën e madhe të reagimeve histerike, ku çdokush nxiton të flasë në TV dhe të shkruajë në Instagram, askush nuk pyet: Mos janë këto programet me “super audiencë” që reflektojnë sjelljen e adoleshentëve të sotëm? Mos janë këta që bërtasin më shumë për të dënuar vrasjen e një adoleshenti promovuesit e këtij sistemi antivlerash, ku programet televizive janë plot me çuna “problematikë” dhe vajza me jetë luksi, të sponsorizuara nga lekët e drogës dhe trafiqeve, një nga arsyet e rrënimit të vlerave?

Personalisht mendoj që po. Mendoj dhe vlerësoj se ngjarja e adoleshentit të vrarë në derën e shkollës meriton si fillim heshtjen dhe më pas, nëse mundemi, reflektimin. Për një shoqëri dhe për ca vlera të humbura gjatë rrugës e për të cilat ata që bërtasin sot më shumë janë përgjegjësit kryesorë. Pas disa ditësh, ne të gjithë do të harrojmë dhimbjen e familjes së Martinit. Por prindërit e tij nuk do ta harrojnë kurrë. Ndaj, në respekt të një tragjedie me gjurmë të përjetshme për prindërit e tij, bëjmë mirë ta respektojmë në heshtje dhimbjen e tyre dhe të reflektojmë sa të mundemi për të bërë diçka që ngjarja të mos përsëritet. Por për këtë, së paku, na kurseni histerinë televizive me “ekskluzivitetet” tuaja dhe mbani larg ekraneve qeveritarë, politikanë e VIP-a. Duhet të mësojmë të respektojmë dhimbjen që të jemi të aftë të nxjerrim mësime nga një tragjedi që nuk është larg portës së gjithkujt!