Bukuria e botës nuk u zhduk brenda natës. Ajo u venit ngadalë, në heshtje, ndërsa zëvendësuam gjithçka që na frymëzonte me gjëra që ishin thjesht funk...
Bukuria e botës nuk u zhduk brenda natës. Ajo u venit ngadalë, në heshtje, ndërsa zëvendësuam gjithçka që na frymëzonte me gjëra që ishin thjesht funksionale. Teatrot humbën zbukurimet e tyre madhështore, orët u shndërruan në ekrane pa jetë, shatërvanët ia lanë vendin strukturave të ftohta dhe bibliotekat u bënë më praktike, por më pak të gjalla. Nuk ndryshoi vetëm arkitektura. Ndryshoi edhe mënyra se si i shohim vendet dhe vetë jetën. Ka pasur një kohë kur edhe gjërat më të zakonshme krijoheshin me kujdes. Një ballkon nuk ndërtohej vetëm për të shërbyer si hapësirë; ai kishte forma elegante, bimë të lulëzuara, parmakë të punuar me mjeshtëri dhe mbante gjurmët e njerëzve që kishin jetuar aty. Një hyrje nuk ishte thjesht një kalim, por një ftesë. Rrugët ishin të mbushura me shatërvanë, pemë, orë dhe fasada që të bënin të ndaloje për disa çaste vetëm për t’i admiruar. Sot gjithçka duhet të jetë e shpejtë, e lirë, e drejtë, e pastër, e lehtë për t’u kopjuar dhe e thjeshtë për t’u zëvendësuar. Ne ndërtojmë hapësira ku asgjë nuk duket se është krijuar për të zgjatur, ndoshta sepse edhe ne vetë po harrojmë si të qëndrojmë. Ne e quajmë përparim çdo gjë që na kursen kohë, por rrallëherë pyesim veten se çfarë bëjmë me kohën që kursejmë. Nxitojmë mes ndërtesave pa identitet, kalojmë nëpër sheshe bosh duke parë telefonat tanë dhe ecim pranë mureve që nuk kanë më asnjë histori për të treguar. Pak nga pak, bota fillon të duket njësoj nga brenda: funksionale, e heshtur dhe e ftohtë. Bukuria kërkon kohë, vëmendje, qëllim dhe prani – pikërisht ato gjëra që nxitimi na ka bindur se janë të panevojshme. Ndoshta bota nuk e ka humbur bukurinë e saj. Ndoshta jemi ne ata që kemi filluar ta trajtojmë bukurinë sikur të ishte një luks i panevojshëm. Hoqëm zbukurimet, fshimë gjurmët e së kaluarës, zëvendësuam mjeshtërinë me komoditetin e përkohshëm dhe këtë e quajtëm “modernitet”. Dhe pjesa më e trishtë është se, kur më në fund ta kuptojmë gjithçka që ka humbur, mund të mos ketë mbetur më askush që ta kujtojë se si ishte të jetoje i rrethuar nga gjëra të krijuara jo vetëm për t’u përdorur, por edhe për t’u ndjerë thellësisht. @voxnews.al
43.7K views