NĂ« TiranĂ«, planet pĂ«r blerjen e njĂ« banese janĂ« mĂ« afĂ«r iluzionit sesa realitetit pĂ«r familjet me tĂ« ardhura tĂ« ulĂ«ta dhe tĂ« mesme. Kryeqyteti shqiptar renditet i katĂ«rti nĂ« EuropĂ« pĂ«r papĂ«rballueshmĂ«rinĂ« e banesave, sipas raportit çmim â tĂ« ardhura. EkspertĂ«t e politikave tĂ« strehimit shprehen se qendra e TiranĂ«s dhe qytetet bregdetare po shndĂ«rrohen nĂ« âhoteleâ pĂ«r tĂ« huajt, duke pĂ«rjashtuar gjithnjĂ« e mĂ« shumĂ« shtresat e mesme dhe ato tĂ« ulĂ«ta nga mundĂ«sia pĂ«r tĂ« pasur njĂ« shtĂ«pi. Rritja e kĂ«rkesĂ«s nga turizmi, nomadĂ«t digjitalĂ« dhe pensionistĂ«t e huaj kanĂ« krijuar presion tĂ« jashtĂ«zakonshĂ«m mbi tregun e qirave dhe çmimet e pasurive, duke i bĂ«rĂ« ato tĂ« papĂ«rballueshme pĂ«r shumicĂ«n e shqiptarĂ«ve. Paraja informale dhe spekulimet e pasurive kanĂ« pĂ«rshpejtuar kĂ«tĂ« proces, duke e kthyer ndĂ«rtimin e banesave nga njĂ« nevojĂ« sociale nĂ« njĂ« aktivitet biznesi tĂ« pastĂ«r. NĂ« kĂ«tĂ« panoramĂ«, shteti mbetet indiferent, ndĂ«rsa politikave tĂ« strehimit u mungon vizioni pĂ«r tĂ« garantuar aksesin nĂ« strehim pĂ«r tĂ« gjithĂ« qytetarĂ«t.
Â
Nertila Maho
Juliana T., 40 vjeçe, lindi në Tiranën e vitit 1986, në një apartament modest 1+1 te zona e Selvisë, ku hodhi hapat e saj të parë, u rrit dhe ndërtoi kujtimet e fëmijërisë. Për familjet e asaj kohe, një apartament i vogël në qendër ishte jo luks, por normalitet ku kishe afër shkollën, punën dhe një komunitet që njihej me emra, jo me kontrata qiraje.
Sot, ajo jeton nĂ« Yzberisht, nĂ« periferi, me qira. NĂ«nĂ« e katĂ«r fĂ«mijĂ«ve dhe me njĂ« mendim qĂ« dikur do tâi dukej i paimagjinueshĂ«m: tĂ« largohet nga Tirana.
âNuk po e njoh mĂ« TiranĂ«n timeâ, â thotĂ« ajo. âĂshtĂ« normale tĂ« kemi zhvillim dhe tĂ« shohim gjĂ«ra tĂ« reja. Por nuk Ă«shtĂ« normale tĂ« zhduket identiteti. Lagjja ku jam rritur nuk Ă«shtĂ« mĂ« e njĂ«jta. NjerĂ«zit janĂ« larguar, shumica e apartamenteve janĂ« kthyer nĂ« qira afatshkurtra, njerĂ«zit ndryshojnĂ« çdo vit. Nuk ka mĂ« komunitetâ.
Problemi në këtë rast nuk është vetëm sentimental. Ai është thellësisht ekonomik. Në një qytet ku kullat ngrihen më shpejt se pagat, strehimi është kthyer nga qëllim i një familjeje, në një luks ku spekulimi ka peshën e tij. Për familjet me të ardhura të ulëta dhe të mesme, ideja e blerjes së një apartamenti me kredi është gjithnjë e më pak një plan dhe gjithnjë e më shumë një iluzion.
âEdhe po tĂ« punosh nĂ« emigrim, sot nuk e blen dot njĂ« shtĂ«pi nĂ« TiranĂ«â, thotĂ« Juliana. NjĂ« familje me katĂ«r fĂ«mijĂ« nuk mund tĂ« jetojĂ« nĂ« njĂ« apartament 1+1, por as nĂ« njĂ« 2+1 nuk Ă«shtĂ« mĂ« lehtĂ«sisht i arritshĂ«m. Dhe ajo refuzon tĂ« paguajĂ« âçmime stratosferike pĂ«r standarde si para 15 viteshâ.
Tirana, qyteti që për dekada tërhoqi pranë vetes njerëz nga e gjithë Shqipëria, po përballet me një paradoks të ri: po bëhet gjithnjë e më e vështirë për vetë tiranasit të jetojnë në të. Sot, për shumë familje, po kthehet në qytetin që duhet ta lënë pas. Edhe Juliana po mendon të bëjë të njëjtën gjë.
âNĂ« momentin e parĂ« qĂ« do tĂ« gjej njĂ« shtĂ«pi diku tjetĂ«r, do tĂ« iki, pa e kthyer kokĂ«n pasâ, thotĂ« ajo.
Â
Si shtresa e mesme dhe ata me tĂ« ardhura tĂ« ulĂ«ta po âdĂ«bohenâ nga qyteti
Doris Andoni, sot konsulente e pavarur e angazhuar me institucione ndërkombëtare, me një karrierë të gjatë në administratën publike në çështjet e strehimit, e sheh situatën gjithmonë e më të vështirë për familjet me të ardhura të ulëta dhe ato të mesme.
âZhvillimi i sektorit rezidencial Ă«shtĂ« thellĂ«sisht i pabalancuar, i paplanifikuar, i pĂ«rqendruar nĂ« qendĂ«r dhe brenda UnazĂ«s sĂ« DytĂ«, i orientuar ekskluzivisht drejt fitimit tĂ« menjĂ«hershĂ«m. Investimet bĂ«hen spontanisht, pa vizion urban, duke gĂ«lltitur hapĂ«sirat e gjelbra dhe ato rekreative, jetike pĂ«r cilĂ«sinĂ« e jetĂ«s, duke mbingarkuar infrastrukturĂ«n, trafikun dhe çdo shĂ«rbim publik.
Dhe mbi tĂ« gjitha, duke krijuar njĂ« sistem strehimi plotĂ«sisht tĂ« papĂ«rballueshĂ«m pĂ«r shtresat e varfra dhe tĂ« mesmeâ, pohon ajo nĂ« njĂ« intervistĂ« pĂ«r âMonitorâ. NdĂ«r tĂ« tjera, ajo thekson se ndĂ«rtimet qĂ« po realizohen nĂ« qendĂ«r tĂ« TiranĂ«s po eliminojnĂ« jo vetĂ«m shtresat me tĂ« ardhura tĂ« ulĂ«ta, por edhe shtresĂ«n e mesme.
âKĂ«to shtresa po dĂ«bohen nga qyteti dhe ky Ă«shtĂ« njĂ« nga dĂ«met mĂ« tĂ« mĂ«dha qĂ« po i bĂ«het jetĂ«s urbane, duke krijuar njĂ« pĂ«rqendrim tĂ« vetĂ«m njĂ« kategorie tĂ« caktuar. PĂ«r momentin, kjo mund tĂ« mos jetĂ« e dukshme, por do tĂ« bĂ«het e qartĂ« kur tĂ« pĂ«rfundojnĂ« ndĂ«rtimet dhe tĂ« banohen, ose kur tĂ« mos banohen, sepse ka shumĂ« mundĂ«si qĂ« njĂ« pjesĂ« e madhe tĂ« mbeten tĂ« pashitura ose tĂ« kthehen nĂ« Airbnb, me karakter thjesht sezonal.
Kjo e dĂ«mton ndjeshĂ«m cilĂ«sinĂ« e jetĂ«s nĂ« qytet â dhe Ă«shtĂ« njĂ« nga çështjet qĂ« sot diskutohet gjerĂ«sisht nĂ« tĂ« gjitha rrethet profesionale: ndĂ«rtimet e larta dhe fasadat e ndritura nuk bĂ«jnĂ« qytet; qyteti bĂ«het nga njerĂ«zit qĂ« e banojnĂ« dhe e jetojnĂ« atĂ«â, shprehet znj. Andoni.
Qendra e qytetit nuk duhet tĂ« jetĂ« luks i vetĂ«m njĂ« kategorie, e âpasanikĂ«veâ qĂ« mund tĂ« pĂ«rballojnĂ« çmimet dhe tĂ« turistĂ«ve tĂ« vendosur nĂ« apartamente me qira afatshkurtĂ«r. NĂ« parimet e qytetit tĂ« qĂ«ndrueshĂ«m, ai u takon tĂ« gjithĂ«ve dhe shteti pĂ«rmes politikave sociale tĂ« strehimit e mbĂ«shtet kĂ«tĂ« akses edhe pĂ«r ata qĂ« nuk mund ta pĂ«rballojnĂ«.
Â
âDĂ«bimiâ
âShtresat me tĂ« ardhura tĂ« ulĂ«ta dhe tĂ« mesme po dĂ«bohen nga qyteti dhe ky Ă«shtĂ« njĂ« nga dĂ«met mĂ« tĂ« mĂ«dha qĂ« po i bĂ«het jetĂ«s urbane, duke krijuar njĂ« pĂ«rqendrim tĂ« vetĂ«m njĂ« kategorie tĂ« caktuar. PĂ«r momentin, kjo mund tĂ« mos jetĂ« e dukshme, por do tĂ« bĂ«het e qartĂ« kur tĂ« pĂ«rfundojnĂ« ndĂ«rtimet dhe tĂ« banohen, ose kur tĂ« mos banohen, sepse ka shumĂ« mundĂ«si qĂ« njĂ« pjesĂ« e madhe tĂ« mbeten tĂ« pashitura ose tĂ« kthehen nĂ« Airbnb, me karakter thjesht sezonal. Kjo e dĂ«mton ndjeshĂ«m cilĂ«sinĂ« e jetĂ«s nĂ« qytet â dhe Ă«shtĂ« njĂ« nga çështjet qĂ« sot diskutohet gjerĂ«sisht nĂ« tĂ« gjitha rrethet profesionale: ndĂ«rtimet e larta dhe fasadat e ndritura nuk bĂ«jnĂ« qytet; qyteti bĂ«het nga njerĂ«zit qĂ« e banojnĂ« dhe e jetojnĂ« atĂ«â
Â

Â
Shqipëria, parajsë për të huajt, tani po kthehen në investitorë
Shqipëria prej disa vitesh po kalon një transformim të vazhdueshëm në tregun e banesave, duke u kthyer nga një treg lokal në një destinacion gjithnjë e më tërheqës për të huajt.
NĂ« njĂ« kohĂ« kur vendet e EuropĂ«s PerĂ«ndimore, por edhe mĂ« gjerĂ«, pĂ«rballen me kosto tĂ« larta jetese, ShqipĂ«ria pozicionohet si alternativĂ« âlow-costâ, jo vetĂ«m pĂ«r turistĂ«t, por edhe pĂ«r rezidentĂ« afatgjatĂ«. Madje, kĂ«tĂ« pĂ«rtej ekspozimit tĂ« gjerĂ« qĂ« ka marrĂ« si efekt i turizmit, e kanĂ« nxitur edhe njĂ« sĂ«rĂ« politikash tĂ« orientuara drejt tĂ«rheqjes sĂ« pensionistĂ«ve tĂ« huaj, apo nomadĂ«ve digjitalĂ«.
AgjentĂ«t imobiliarĂ« thanĂ« sĂ« fundmi pĂ«r âMonitorâ se qiratĂ« dhe kostoja mĂ« e ulĂ«t e jetesĂ«s po e bĂ«jnĂ« ShqipĂ«rinĂ« destinacion tĂ« parapĂ«lqyer. Fillimisht disa vite mĂ« parĂ« do tĂ« ishin italianĂ«t qĂ« do ta eksploronin kĂ«tĂ« mundĂ«si duke u vendosur kryesisht nĂ« DurrĂ«s e mĂ« pak nĂ« VlorĂ«.
TashmĂ«, interesi Ă«shtĂ« nĂ« rritje edhe nga pensionistĂ«t amerikanĂ«. NĂ« njĂ« shkrim tĂ« pak javĂ«ve mĂ« parĂ« âNjĂ« amerikan nĂ« qytetâ, âMonitorâ ndalej pikĂ«risht nĂ« kĂ«tĂ« tendencĂ«. Lisa Spence, 62 vjeçe, nga shteti i AlabamĂ«s nĂ« SHBA, jeton nĂ« VlorĂ« prej tetorit tĂ« vitit tĂ« shkuar.
Ajo tha se zgjedhja e Shqipërisë erdhi si efekt i kostos së ulët të jetesës dhe leverdishmërisë ekonomike, duke pasur parasysh të ardhurat e saj mujore nga pensioni me vlerë 2,200 USD.
Ajo jeton nĂ« njĂ« apartament me qira nĂ« zonĂ«n e Lungomares nĂ« VlorĂ«. PĂ«r njĂ« apartament me dy dhoma dhe ballkon me pamje panoramike, paguan 400â500 USD nĂ« muaj, ndĂ«rsa nĂ« SHBA, njĂ« pronĂ« e ngjashme sipas saj, do tĂ« kushtonte minimalisht 1,400 USD.
Edhe pensionistët nga Mbretëria e Bashkuar janë një tjetër grup që po shfaq interes për Shqipërinë, që e shohin si një vend më të leverdishëm për të jetuar.
Ky kombinim faktorësh po krijon një avantazh të qartë për të huajt, të cilët kanë fuqi blerëse shumë më të lartë se ajo vendase. Pra, një i huaj hyn në treg me një kapacitet financiar disa herë më të madh se një familje vendase dhe ndikimi nuk është vetëm pozitiv dhe ka disa elemente që e tregojnë këtë.
Për shembull, qiratë e viteve të fundit po tregojnë këtë realitet të ri. Një apartament në Tiranë mund të kushtojë 400 deri në 500 euro në muaj, një nivel që për një pensionist amerikan apo britanik konsiderohet i përballueshëm, por për një familje shqiptare përbën një barrë të konsiderueshme.
Por qiratë nuk janë të vetmet. Shumë nga rezidentët e rinj zgjedhin fillimisht të banojnë me qira e më pas, disa prej tyre blejnë apartamente, duke kaluar nga konsumatorë në investitorë dhe duke rritur presionin mbi çmimet e pronave.
Tregu i banesave tashmĂ« po matet jo mĂ« mbi bazĂ«n e tĂ« ardhurave tĂ« vendasve, por mbi kĂ«rkesĂ«n qĂ« vjen kryesisht nga jashtĂ«. ShqipĂ«ria qĂ« po âlistohet gjithnjĂ« e mĂ« shpesh si njĂ« nga destinacionet mĂ« tĂ« mira pĂ«r daljen nĂ« pensionâ, ka hyrĂ« nĂ« njĂ« hartĂ« globale qĂ« po sjell kapital nga jashtĂ«, por edhe konkurrencĂ« tĂ« re pĂ«r strehimin, tĂ« cilit edhe mĂ« herĂ«t nuk i mungonin problemet.
Â

Â
Nga turizmi tek Airbnb, si po shtrembërohet oferta e banesave
NĂ«se kĂ«rkesa ndĂ«rkombĂ«tare Ă«shtĂ« njĂ«ra anĂ« e ekuacionit, oferta po transformohet nĂ« mĂ«nyrĂ« po aq tĂ« thellĂ«. Rritja e turizmit ka krijuar njĂ« stimul tĂ« fortĂ« pĂ«r pronarĂ«t qĂ« tĂ« heqin banesat nga tregu tradicional i qirasĂ« dhe tâi orientojnĂ« ato drejt platformave tĂ« qirave afatshkurtra si Booking dhe Airbnb.
Të dhënat tregojnë rritje të ndjeshme të këtij fenomeni që deri në dhjetor tregonte se stoku i njësive të listuara në Airbnb në vend ishte 26 mijë. Këto apartamente, dikur me qira afatgjatë, tashmë u shërbejnë nevojave të turizmit duke krijuar një ngërç me familjet që kërkojnë një apartament me qira në afatgjatë, të cilët përveçse janë bërë më të shtrenjtë, mund të gjenden vetëm në rrethina.
Efekti Ă«shtĂ« i menjĂ«hershĂ«m nĂ« tregun e qirave. NĂ« fillim tĂ« kĂ«tij viti, tĂ« dhĂ«nat e Keydata tregonin se qiratĂ« afatgjata ishin shtrenjtuar me 20 â 30% brenda njĂ« viti, ndĂ«rsa nĂ« zonat qendrore arrijnĂ« 500 â 1000 euro nĂ« muaj.
Ky presion, sipas ekspertĂ«ve, nuk vjen vetĂ«m nga turistĂ«t, por edhe nga rritja e segmentit tĂ« âexpatâ, nomadĂ« digjitalĂ« dhe pensionistĂ«, duke krijuar njĂ« bazĂ« tĂ« gjerĂ« dhe tĂ« qĂ«ndrueshme konsumatorĂ«sh me kapacitet mĂ« tĂ« lartĂ« pagues, qĂ« rritet nga viti nĂ« vit.
NĂ« aspektin makroekonomik, kontributi nĂ« inflacion nga muaji nĂ« muaj mbetet domethĂ«nĂ«s. PĂ«r shembull, nĂ« mars 2026, grupi âQira, ujĂ«, energji elektrike, gaz dhe karburanteâ u rrit 0.95%, edhe pse kĂ«tu ishte edhe kontributi i çmimit tĂ« karburantit nĂ«n efektin e luftĂ«s nĂ« Lindjen e Mesme. Por edhe nĂ« shkurt, kur ndikimet e luftĂ«s nuk ekzistonin, rritja e kĂ«tij grupi ishte me 1.06% nĂ« raport me njĂ« vit mĂ« parĂ«.
Në këtë kontekst, turizmi ka edhe anën tjetër të medaljes dhe kjo nuk është më e shndritshmja.
Tregu rezidencial po zhvendoset gradualisht nga funksioni social qĂ« Ă«shtĂ« strehimi i popullsisĂ« drejt ânjĂ« biznesi tĂ« pastĂ«râ, ku prona shihet vetĂ«m pĂ«r tĂ« marrĂ« tĂ« ardhura tĂ« shpejta nĂ« afatshkurtĂ«r dhe nĂ« kĂ«tĂ« kontekst, barra bie mbi shtetin pĂ«r tĂ« gjetur zgjidhjen.
Sipas kufijve të përballueshmërisë së pranuar gjerësisht nga standardet ndërkombëtare, qiraja nuk duhet të shkojë përtej 30% të buxhetit familjar. Për një familje me të ardhura neto 135 mijë lekë (duke supozuar që ka dy persona me pagë mesatare bruto 84.1 mijë lekë, sipas të dhënave të INSTAT për 2025 dhe neto 67.6 mijë lekë), qiraja maksimale që mund të përballojë një familje sot në Tiranë është 40 mijë lekë.
Me këtë qira, familja mund të sigurojë një apartament me qira vetëm në periferi të Tiranës, duke iu shtuar kosto të tjera si transporti.
Ndërsa një individ i vetëm, duhet të përballojë vetëm një qira prej 20 mijë lekësh në muaj, një nivel që tashmë nuk e gjen më asgjëkund në Tiranë.
Â
Tirana vijon ngjitjen, kryeqyteti i katërt më i papërballueshëm në Europë për një banesë
Tirana po pozicionohet gjithnjë e më pranë qyteteve më problematike të Europës për përballueshmërinë e banesave, duke treguar çdo ditë e më shumë një treg që po shkëputet nga realiteti i të ardhurave të vendasve.
Sipas tĂ« dhĂ«nave mĂ« tĂ« fundit nga Numbeo pĂ«r vitin 2026, Tirana renditet ndĂ«r qytetet me raportin mĂ« tĂ« lartĂ« Price-to-Income Ratio (Ămimi nĂ« raport me tĂ« ardhurat), njĂ« tregues qĂ« mat sa vite tĂ« ardhura duhen pĂ«r tĂ« blerĂ« njĂ« banesĂ«.
Ky tregues ishte 17.6, që e pozicionon kryeqytetin shqiptar si të katërtin më të papërballueshëm në Europë, pas Moskës, Lisbonës dhe Pragës. Në këtë klasifikim, Tirana renditet në vendin e shtatë ndër qytetet me raportin më të lartë çmim/pagë në Europë, duke lënë pas edhe tregje të njohura për çmime të larta si Parisi (15.4).
Ky pozicionim Ă«shtĂ« i pazakontĂ« duke marrĂ« parasysh nivelin e tĂ« ardhurave nĂ« ShqipĂ«ri, qĂ« mbeten ndjeshĂ«m mĂ« tĂ« ulĂ«ta se nĂ« EuropĂ«n PerĂ«ndimore. Por si duhet tĂ« lexohet shifra 17.6 qĂ« llogarit Numbeo? Kjo nĂ«nkupton se njĂ« familjeje mesatare nĂ« TiranĂ« do tâi duheshin thuajse 18 vite tĂ« ardhura tĂ« plota pĂ«r tĂ« blerĂ« njĂ« apartament, njĂ« nivel qĂ« konsiderohet gjerĂ«sisht si i papĂ«rballueshĂ«m nĂ« standardet ndĂ«rkombĂ«tare.
Ndërkohë, tregues të tjerë e thellojnë këtë panoramë. Pagesa e kredisë për një banesë arrin në rreth 144.5% të të ardhurave mujore, ndërsa indeksi i përballueshmërisë mbetet nën nivelin 1, çka tregon se çmimet e banesave janë shkëputur nga niveli real i pagave.
Krahasimi me kryeqytete të tjera nxjerr në pah kontrastin e Tiranës. Në Berlin, raporti është rreth 9.7, ndërsa në Vjenë dhe qytete të tjera të Europës Perëndimore, niveli është dukshëm më i ulët, pavarësisht pagave më të larta.
Një situatë si kjo thyen rregullat ekonomike duke sugjeruar atë që shumë ekspertë pranojnë se tregu i banesave në Tiranë nuk po përcaktohet më nga fuqia blerëse vendase, por nga faktorë të tjerë, përfshirë kërkesën e jashtme dhe investimet në pasuri të paluajtshme, por edhe paraja informale.
Rritja e shpejtë e çmimeve në vitet e fundit e ka vendosur kryeqytetin shqiptar në një trajektore të ngjashme me tregje që tradicionalisht konsiderohen të lakmuara, por pa mbështetjen e një baze të fortë të ardhurash.
Për investitorët, kjo mund të pasqyrojë një treg në zgjerim dhe potencial për kthime, veçanërisht në segmentin e qirave. Por për familjet vendase, të dhënat tregojnë një realitet tjetër, se zotërimi i një banese po bëhet gjithnjë e më i vështirë.
Tregu nĂ« TiranĂ« po shfaqet si njĂ« nga shembujt mĂ« tĂ« qartĂ« nĂ« EuropĂ« ku çmimet dhe tĂ« ardhurat po lĂ«vizin nĂ« drejtime tĂ« kundĂ«rta, njĂ« situatĂ« qĂ« ndikimet do tâi ketĂ« nĂ« afatgjatĂ«, sidomos nĂ« aspektin social dhe ekonomik.
Â

Burimi: Numbeo
Â
Indeksi Fischer i BSH: Ămimet e banesave vijuan tĂ« rriten, 25% u blenĂ« nga jorezidentĂ«
Ămimet e banesave nĂ« ShqipĂ«ri vazhduan tĂ« rriten me ritme tĂ« larta nĂ« gjashtĂ«mujorin e dytĂ« tĂ« vitit 2025, megjithatĂ« rritja e çmimeve ka filluar tĂ« ngadalĂ«sohet. Indeksi Fischer i pĂ«rllogaritur nga Banka e ShqipĂ«risĂ« tregon se çmimi mesatar i banesave tĂ« shitura u rrit me 11.7% krahasuar me periudhĂ«n e mĂ«parshme dhe 28% nĂ« krahasim me vitin e kaluar.
Por, në krahasim me rritjen e paprecedentë prej 41.7% në gjashtëmujorin e parë, ngadalësimi sugjeron një ftohje të tregut.
Në Tiranë, çmimet mbetën të qëndrueshme, me një rritje të moderuar prej 4.4% krahasuar me vitin e kaluar, ndryshe nga rritja e fortë prej 32.6% që ishte raportuar në gjashtëmujorin e parë të vitit 2025. Nga ana tjetër, zonat bregdetare, që po tërheqin gjithnjë e më shumë investitorë, shënuan rritje më të madhe të çmimeve.
Përveç rritjes së çmimeve, koha mesatare e shitjes së pasurive gjithashtu ka pësuar rënie të konsiderueshme. Shitjet në nivel kombëtar janë bërë më të shpejta, duke kaluar nga 11.6 muaj në 9.1 muaj.
Për Tiranën, koha e shitjes ra në 8.1 muaj nga 11.1 muaj, ndërsa në zonat bregdetare, koha mesatare e shitjes u rrit në 9.9 muaj, nga 8.7 muaj. Ndryshimi reflekton një treg më dinamik dhe kërkesë të vazhdueshme, sidomos për banesat në zona atraktive si Tiranë dhe qytetet bregdetare.
Në nivelin e financimit, kredia bankare vazhdon të luajë rol të rëndësishëm në financimin e shitjeve të pasurive. Rreth 61% e pasurive të shitura janë blerë me kredi bankare, dhe 38% e rasteve kanë përdorur kredi që mbulon deri në 60% të vlerës së pasurisë.
Ky trend sugjeron rritje të mundësive për financim dhe mbështetje të qëndrueshme nga sektori bankar.
Një zhvillim tjetër i rëndësishëm është rritja e interesit nga shtetasit jorezidentë, të cilët tani përbëjnë 25% të blerësve në tregun e pasurive të paluajtshme. 52% e tyre vijnë nga vendet e BE-së, një tregues i qartë i interesit të huaj për pasuritë shqiptare, veçanërisht për zonat bregdetare dhe kryeqytetin.
Fenomeni ka qenë në rritje gjatë pesë viteve të fundit dhe tregon orientim të qartë të investitorëve të huaj.
Në tregun e qirave, kërkesa ka shënuar gjithashtu rritje, veçanërisht në kryeqytet. Agjentët e pasurive të paluajtshme raportojnë se kërkesa është më e lartë krahasuar me periudhën e mëparshme, duke theksuar që ky treg ka ende potencial rritjeje.
Â
LEXONI EDHE:
Doris Andoni: Tirana, e papĂ«rballueshme pĂ«r ata me tĂ« ardhura tĂ« ulĂ«ta dhe tĂ« mesme, po âdĂ«bohenâ nga qyteti
Pastrimi i parave, si po i ndikon çmimet e pasurive tĂ« paluajtshme âkapitali nĂ« hijeâ
Editorial / Rritja vetëm në letër, pse nuk po prodhon mirëqenie reale
The post Kostot e jetesĂ«s, si ShqipĂ«ria po bĂ«het âparajsĂ«â pĂ«r tĂ« huajt⊠âferrâ pĂ«r vendasit appeared first on Revista Monitor.