Mbi 1.400 vepra penale dhe 247 persona janë arrestuar ose ndaluar përgjatë muajit maj dhe dy javëve të para të qershorit. Është ky bilanci i bërë publik nga drejtori i Policisë së Tiranës Oliger Torba, në një konferencë për shtyp, sipas gjatë kësaj periudhe janë finalizuar 58 operacione policore kundër kriminalitetit.

“Gjatë muajit maj janë evidentuar 1436 raste të veprave penale të ndryshme, prej të cilave janë zbuluar 1331, ose 92.6%. Për këto vepra penale janë identifikuar 1376 autorë të dyshuar, nga të cilët 247 janë vënë në pranga (arrestuar ose ndaluar), 1055 janë proceduar në gjendje të lirë dhe 60 janë shpallur në kërkim. Gjatë kësaj periudhe janë finalizuar 58 operacione policore për goditjen e veprimtarive kriminale në fushën e narkotikëve, armëmbajtjes pa leje, goditjes së lojërave të fatit, call-centerave, prostitucionit, krimeve ndaj personit dhe pronës etj.”, njoftoi drejtori Torba.

Ndër operacionet më të rëndësishme ai përmendi 4 fazat e operacionit “Zonat”, për goditjen e shpërndarjes së drogave në afërsi të shkollave dhe në zona të ndryshme të Tiranës. Në kuadër të operacioneve kundër shpërndarjes së drogës janë sekuestruar mbi 2.7 kilogramë kokainë dhe heroinë, ndërsa në operacione të tjera janë sekuestruar 17 armë zjarri, granata dhe lëndë plasëse.

Kreu i policisë së Tiranës raportoi gjithashtu arrestimin e 46 personave në kërkim kombëtar dhe 6 të tjerëve në kërkim ndërkombëtar. Në fushën e krimit ekonomik u evidentuan 168 raste, ndërsa u goditën edhe dy baza falsifikimi dokumentesh, ku u arrestuan katër persona.

Sipas tij, problematikat kryesore gjatë kësaj periudhe kanë qenë siguria rrugore, konfliktet ndërmjet shtetasve për motive të ndryshme, rastet e dhunës në familje, si dhe kultivimi i bimëve narkotike në zona të ndryshme të qarkut.

“Gjatë muajit maj dhe dy javëve të para të muajit qershor janë trajtuar në total 2156 konflikte, nga të cilat 90 konflikte në familje, ndërsa 2066 për motive të ndryshme.

Sa i përket sigurisë rrugore, gjatë muajit maj janë konstatuar 6.214 shkelje, ose rreth 1.900 më shumë se një muaj më parë. Megjithatë, në Tiranë u regjistruan 53 aksidente rrugore, tre prej të cilave me pasojë humbjen e jetës së tre personave”, theksoi Torba.

Gjithashtu, në fushën e krimit ekonomik e financiar janë evidentuar 168 raste me 197 autorë, nga të cilët 36 janë arrestuar, 151 janë proceduar dhe 10 janë shpallur në kërkim.

Në drejtim të goditjes së prostitucionit janë finalizuar dy operacione të koduara “Flats” dhe “Foleja”, ku janë arrestuar 5 shtetase të huaja.

“Janë zhvilluar 6 faza të operacionit të koduar “Stolen Line”, me objektiv goditjen e rasteve të trafikimit në Shqipëri të automjeteve të vjedhura jashtë shtetit, ku janë sekuestruar 6 automjete me vlerë nga 50.000 deri në 500.000 euro. Për këto raste janë proceduar 6 shtetas.

Janë evidentuar dhe goditur 3 raste të mashtrimit për të përfituar shuma parash, duke u prezantuar si zyrtarë apo të afërm të personave që mashtroheshin, për t’u marrë shuma të konsiderueshme në euro”, theksoi ai.

Për parandalimin dhe goditjen e krimeve mjedisore janë goditur 123 raste, janë evidentuar 143 autorë, nga të cilët 10 janë arrestuar, 127 janë proceduar dhe 6 janë shpallur në kërkim.

Policia e Tiranës theksoi se sfidë vijon të mbetet lufta kundër kultivimit të bimëve narkotike. Për këtë arsye, kontrollet në terren, monitorimi me dronë dhe veprimet hetimore janë intensifikuar në të gjithë territorin e qarkut.

Tensione janë regjistruar sot në protestën e Rrjollit në Velipojë. Banorët janë përplasur me policinë në vendin ku po ndërtohet resorti turistik, projekt të cilin ata e kundërshtojnë.

Pasi janë përplasur me policinë, banorët kanë hequr një pjesë të rrethimit me kangjella. Me thirrjet “Rama në burg, Berisha në burg”, banorët kanë lëshuar thirrje kundër klasës politike në vend.

Protestuesit kanë tentuar po ashtu të bllokojnë makineritë që punojnë për ndërtimin e resortit, ndërsa policia po tenton që t’i largojë prej aty. Mes tensioneve, banorët kanë lëshuar thirrje edhe përmes pankartave; “Jemi fëmijët e Rrjollit, toka nuk preket!”.

Policia e Vlorës ka arrestuar dy persona për armëmbajtje pa leje dhe shitje të kokainës e kanabisit.

Një 33-vjeçari me precedent penal i është gjetur pistoletë, krehër arme, 44 fishekë dhe kokainë e ndarë në doza. Në pranga edhe një 18-vjeçar në Dhërmi që u kap me kokainë e kanabis.

Njoftimi i plotë:

Goditen tre raste në fushën e armëmbajtjes pa leje dhe shitjes së lëndëve narkotike Kokainë dhe Cannabis Sativa, në qytet dhe në zonat bregdetare.

Sekuestrohen një armë zjarri pistoletë, municion luftarak dhe sasi të këtyre lëndëve narkotike.

Arrestohen 2 poseduesit, njëri prej tyre me precedent penal në fushën e narkotikëve.

Si rezultat i intensifikimit të kontrolleve, masave dhe pranisë në të gjithë territorin e qarkut, me objektiv garantimin e sigurisë publike, mbarëvajtjen e sezonit turistik dhe goditjen e paligjshmërive në çdo formë të shfaqjes së tyre, specialistët e Seksionit për Hetimin e Narkotikëve, në bashkëpunim me shërbimet e Forcës së Posaçme Operacionale, finalizuan operacionin e koduar “Siguria”, gjatë të cilit u arrestuan shtetasit:

– T. P., 33 vjeç, banues në Vlorë, me precedent penal për prodhim/shitje të lëndëve narkotike, pasi gjatë kontrolleve në automjet dhe në banesë iu gjetën 1 armë zjarri (pistoletë), krehër arme, 44 fishekë luftarakë të kalibrave të ndryshëm, si dhe sasi lënde të dyshuar narkotike Kokainë, e ndarë në doza, gati për shitje;

– A. C., 18 vjeç, banues në Vlorë, pasi u kap në Dhërmi me sasi lëndësh narkotike Kokainë dhe Cannabis Sativa, që dyshohet se i posedonte me qëllim shitjen në zonën bregdetare dhe në qytetin e Vlorës.

Kontrollet vijojnë.

Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë pranë Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Vlorë, për veprime të mëtejshme.

Aktorja britanike Helen Mirren mbërriti në Taorminë me hijeshinë dhe autoritetin që e kanë shndërruar prej dekadash në një nga figurat më të respektuara të kinemasë botërore. Fituesja e Oscar-it, e cila nesër do të nderohet me çmimin për karrierën në edicionin e 72-të të Festivalit të Filmit të Taorminës, nuk i shmangu as temat më të nxehta politike e shoqërore.

E njohur për interpretimin e grave të fuqishme historike – nga mbretëresha Elizabeta II deri te Katerina e Madhe – Mirren tha se është gjithmonë e tërhequr nga personazhet që mbajnë pushtet.

“Jam e magjepsur nga gratë e fuqishme. Në fund të fundit, gjatë gjithë historisë, pushteti ka qenë ai që ka bërë diferencën,” tha ajo. “Sot në Taorminë ndihem pothuajse si një mbretëreshë, e veshur me rroba elegante dhe e trajtuar në mënyrë mbretërore.”

Aktorja, emri i plotë i së cilës është Helen Lydia Mironoff, ka edhe rrënjë aristokratike ruse. Gjyshi i saj, Pyotr Vasilyevich Mironov, ishte kolonel në ushtrinë cariste dhe fisnik rus, i cili pas Revolucionit të vitit 1917 vendosi të qëndronte në Britaninë e Madhe së bashku me familjen.

Gjatë takimit me publikun, Mirren foli edhe për rolin e artit në shoqëri.

“Fillova me Shekspirin dhe ai më mësoi çfarë do të thotë të jesh aktore. Ai jetoi në një kohë kur censura ishte reale, por vazhdoi të tregonte historitë e njerëzimit në të gjithë kompleksitetin e tyre. Një aktor mund të shfaqë anën më të errët, më të lavdishme apo më njerëzore të një personazhi. Në këtë kuptim, aktrimi mund të jetë një akt politik.”

Një tjetër temë ishte plakja, për të cilën Mirren foli me filozofinë që e ka shoqëruar gjatë jetës.

“Kur je njëzet vjeç, të duket e frikshme të mbushësh dyzet. Kur arrin në të dyzetat, kupton se është një moshë e bukur. E njëjta gjë ndodh me të gjashtëdhjetat. Çdo etapë e jetës ka dhuratat e saj.”

Ajo kujtoi një këshillë të nënës së saj:

“Mos u shqetëso për plakjen. Me kalimin e viteve humbet disa gjëra, por fiton shumë të tjera.”

Mirren u ndal edhe te të drejtat e grave, duke shprehur shqetësim për zhvillimet në Shtetet e Bashkuara.

“Më duket e tmerrshme që edhe sot ka njerëz që deklarojnë hapur se gratë nuk duhet të kenë të drejtën e votës.”

Por momenti më i fortë i konferencës erdhi kur u pyet për konfliktin izraelito-palestinez.

“Forcat e së keqes ekzistojnë kudo, madje edhe në Izrael. Pas gjithçkaje që populli hebre ka përjetuar, mendon se nuk do të ishte e mundur që e njëjta dhimbje t’i shkaktohej një populli tjetër. Megjithatë, po flasim për veprime që shumë i konsiderojnë krime kundër njerëzimit.”

Me këto fjalë, aktorja iu referua edhe polemikave që e kanë shoqëruar vitet e fundit, pasi një video e vitit 2024, ku një protestues në Londër e akuzonte si sioniste, u bë sërish virale.

Mirren theksoi se nuk vë në diskutim të drejtën e Izraelit për të ekzistuar.

“Krijimi i shtetit të Izraelit ishte një moment historik i rëndësishëm, edhe nëse mund të argumentohet se mënyra se si u realizua ishte e gabuar, ose ndoshta vendi i zgjedhur nuk ishte ai i duhuri. Por pas tmerrit të Holokaustit, diçka duhej të ndodhte.”

Në fund, atmosfera u lehtësua kur aktorja u pyet nëse do të pranonte të punonte sërish me komedianin italian Checco Zalone.

“Absolutisht po,” u përgjigj ajo me buzëqeshje. “E takova për herë të parë në një avion. Kisha parë një nga filmat e tij, pa kuptuar pothuajse asgjë nga dialogët, por më kishte bërë shumë përshtypje. Më pas lindi bashkëpunimi ynë për videon ‘La Vacinada’. Madje më ka ftuar edhe për darkë. Dhe bën pica fantastike.”

Gazetari Mentor Nazarko deklaroi se protesta, e cila, sipas tij “është një nga ngjarjet më të jashtëzakonshme të këtyre 30 viteve të fundit për ta goditur status quo-në e sistemit tonë politik”, ka edhe përfshirje të aktorëve të huaj.

“Protesta është nga ngjarjet më të jashtëzakonshme e këtyre 30 viteve të fundit për ta goditur status quo-në e sistemit tonë politik. Diçka e ndodhur në mënyrë krejtësisht natyrale, pavarësisht kauzës fillestare që ishte për Zvërnecin. Pjesa më e madhe e akuzave që vijnë nga ajo foltore është tërësisht legjitime. Mirëpo, kur vjen puna te politika e jashtme, Shqipëria ka arritur një lloj stadi ndërkombëtar që është për t’u lavdëruar. Shqipëria sot po hyn në BE, përpara Serbisë që është rivali ynë historik. Ajo që po ndodh sot dhe kritika që po vjen nga media europiane kryesisht, e frymëzuar kryesisht nga fakti që në Zvërnec po shihet terreni i përplasjes së të majtës europiane me SHBA-në e udhëhequr nga Trump. Është një grackë që i krijon mundësinë të demaskojnë familjen Trump, që dëmton mjedisin në Shqipërinë e vogël. Kjo është fabula që e ka ndërkombëtarizuar atë që po ndodh në Shqipëri. Është emri i familjes Trump, fakti që Kushner është përfshirë në Bordin e Paqes…”, tha Nazarko në A2CNN.

“Në një situatë të tillë proteste, me kaq vëmendje ndërkombëtare, ka edhe përfshirje të aktorëve të huaj. Mjafton të shikosh se kush e do dështimin e Donald Trump. Ka përfshirje të Iranit me siguri, nuk e besoj që është vetëm propagandistike, sepse këtu ka pasur ambasadë të madhe. Me siguri ka kundërvënie që vjen nga Turqia, Greqia apo edhe Serbia. Nga pak, ndoshta edhe grupimet e majta në Kosovë. Pra, ka një “fërkim duarsh” nga shtresa të caktuara”, shtoi gazetari./a.d

Last Updated on 13/06/2026 by Anisa

Autoritetet shëndetësore dhe ekspertët kombëtarë e ndërkombëtarë kanë sqaruar përmbajtjen dhe qëllimin e udhëzuesit klinik për trajtimin hormonal, duke theksuar se dokumenti synon të orientojë profesionistët e shëndetësisë drejt një kujdesi të standardizuar, etik dhe në përputhje me praktikat më të mira europiane.

Gjatë takimit të grupit të ekspertëve, zv.ministrja e Shëndetësisë dhe Mirëqenies Sociale, Denada Seferi, deklaroi se procesi i integrimit europian mbështetet në standarde të qarta për mbrojtjen nga diskriminimi, garantimin e të drejtave të njeriut dhe aksesin e barabartë në shërbimet shëndetësore. Sipas saj, këto standarde janë reflektuar në legjislacionin shqiptar dhe në planet kombëtare të veprimit, përfshirë ato që lidhen me mbrojtjen dhe përfshirjen e personave LGBTI.

Nga ana e saj, zv.ministrja Eugena Tomini sqaroi se udhëzuesi klinik i referohet ekskluzivisht personave të rritur dhe nuk parashikon rimbursim apo financim të barnave hormonale nga shteti. Ajo theksoi se dokumenti ka karakter orientues për profesionistët e shëndetësisë dhe synon garantimin e një kujdesi cilësor dhe të standardizuar.

Ndërkohë, shefi i Shërbimit të Endokrinologjisë në QSUT, Agron Ylli, bëri të ditur se gjatë periudhës maj-qershor 2026 nuk është paraqitur asnjë kërkesë për rekomandim apo trajtim hormonal në këtë shërbim.

Përfaqësuesit e Këshillit të Europës në Shqipëri theksuan se procesi mbështetet që prej vitit 2023 dhe zbatohet në përputhje me standardet europiane. Drejtuesja e zyrës së këtij institucioni, Giulia Re, nënvizoi se aksesi në kujdesin shëndetësor të përshtatshëm është një e drejtë themelore dhe se shërbimet duhet të ofrohen pa diskriminim për të gjithë qytetarët./a.d

Last Updated on 13/06/2026 by Anisa

Mbi 1.400 vepra penale dhe 247 persona janë arrestuar ose ndaluar përgjatë muajit maj dhe dy javëve të para të qershorit. Është ky bilanci i bërë publik nga drejtori i Policisë së Tiranës Oliger Torba, në një konferencë për shtyp, sipas gjatë kësaj periudhe janë finalizuar 58 operacione policore kundër kriminalitetit.

“Gjatë muajit maj janë evidentuar 1436 raste të veprave penale të ndryshme, prej të cilave janë zbuluar 1331, ose 92.6%. Për këto vepra penale janë identifikuar 1376 autorë të dyshuar, nga të cilët 247 janë vënë në pranga (arrestuar ose ndaluar), 1055 janë proceduar në gjendje të lirë dhe 60 janë shpallur në kërkim. Gjatë kësaj periudhe janë finalizuar 58 operacione policore për goditjen e veprimtarive kriminale në fushën e narkotikëve, armëmbajtjes pa leje, goditjes së lojërave të fatit, call-centerave, prostitucionit, krimeve ndaj personit dhe pronës etj.”, njoftoi drejtori Torba.

Ndër operacionet më të rëndësishme ai përmendi 4 fazat e operacionit “Zonat”, për goditjen e shpërndarjes së drogave në afërsi të shkollave dhe në zona të ndryshme të Tiranës. Në kuadër të operacioneve kundër shpërndarjes së drogës janë sekuestruar mbi 2.7 kilogramë kokainë dhe heroinë, ndërsa në operacione të tjera janë sekuestruar 17 armë zjarri, granata dhe lëndë plasëse.

Kreu i policisë së Tiranës raportoi gjithashtu arrestimin e 46 personave në kërkim kombëtar dhe 6 të tjerëve në kërkim ndërkombëtar. Në fushën e krimit ekonomik u evidentuan 168 raste, ndërsa u goditën edhe dy baza falsifikimi dokumentesh, ku u arrestuan katër persona.

Sipas tij, problematikat kryesore gjatë kësaj periudhe kanë qenë siguria rrugore, konfliktet ndërmjet shtetasve për motive të ndryshme, rastet e dhunës në familje, si dhe kultivimi i bimëve narkotike në zona të ndryshme të qarkut.

“Gjatë muajit maj dhe dy javëve të para të muajit qershor janë trajtuar në total 2156 konflikte, nga të cilat 90 konflikte në familje, ndërsa 2066 për motive të ndryshme.

Sa i përket sigurisë rrugore, gjatë muajit maj janë konstatuar 6.214 shkelje, ose rreth 1.900 më shumë se një muaj më parë. Megjithatë, në Tiranë u regjistruan 53 aksidente rrugore, tre prej të cilave me pasojë humbjen e jetës së tre personave”, theksoi Torba.

Gjithashtu, në fushën e krimit ekonomik e financiar janë evidentuar 168 raste me 197 autorë, nga të cilët 36 janë arrestuar, 151 janë proceduar dhe 10 janë shpallur në kërkim.

Në drejtim të goditjes së prostitucionit janë finalizuar dy operacione të koduara “Flats” dhe “Foleja”, ku janë arrestuar 5 shtetase të huaja.

“Janë zhvilluar 6 faza të operacionit të koduar “Stolen Line”, me objektiv goditjen e rasteve të trafikimit në Shqipëri të automjeteve të vjedhura jashtë shtetit, ku janë sekuestruar 6 automjete me vlerë nga 50.000 deri në 500.000 euro. Për këto raste janë proceduar 6 shtetas.

Janë evidentuar dhe goditur 3 raste të mashtrimit për të përfituar shuma parash, duke u prezantuar si zyrtarë apo të afërm të personave që mashtroheshin, për t’u marrë shuma të konsiderueshme në euro”, theksoi ai.

Policia e Tiranës theksoi se sfidë vijon të mbetet lufta kundër kultivimit të bimëve narkotike. Për këtë arsye, kontrollet në terren, monitorimi me dronë dhe veprimet hetimore janë intensifikuar në të gjithë territorin e qarkut./a.d

Last Updated on 13/06/2026 by Anisa

Një video e pazakontë nga Kina vazhdon të bëjë xhiron e rrjeteve sociale dhe të mahnisë miliona përdorues të internetit, edhe pse është regjistruar dy vite më parë.

Në pamje shihet një grua 92-vjeçare që arratiset nga një azil pleqsh duke kapërcyer me shkathtësi një derë metalike rreth dy metra të lartë.

Ngjarja ndodhi në qytetin e Yantai, ku e moshuara, e cila sipas raportimeve vuante nga Sëmundja e Alzheimerit, arriti të realizonte një arratisje që shumë më të rinj do ta kishin të vështirë ta kryenin. Pamjet tregojnë gruan, e gjatë rreth 1.60 metra, duke kapur me kujdes pjesën e sipërme të derës metalike. Pas disa sekondash, ajo arrin të gjejë ekuilibrin, ngre trupin mbi strukturë dhe e kalon pengesën me lëvizje që janë krahasuar nga përdoruesit me ato të një akrobateje.

Ajo bie në anën tjetër të derës dhe vazhdon rrugën e saj, ndërsa i gjithë operacioni zgjat vetëm 24 sekonda.

Videoja ka grumbulluar miliona shikime dhe mijëra komente, ku shumë përdorues kanë shprehur habinë për energjinë, forcën dhe vendosmërinë e gruas, pavarësisht moshës së avancuar.

Të tjerë kanë vënë në dukje ironinë e faktit se një person që vuante nga Alzheimeri arriti të planifikonte dhe ekzekutonte një arratisje kaq të suksesshme./a.d

Nga Neli Demi

Në vitet e fundit kam dëgjuar pothuajse çdo kritikë të mundshme për brezin e ri shqiptar. Janë dembelë. Janë të shpërqendruar. Nuk lexojnë. Nuk kanë ideale. Nuk sakrifikojnë. Nuk angazhohen. Nuk dinë çfarë duan.

Madje ndonjëherë flitet për ta me një përçmim që shkon përtej kritikës dhe ngjan me një karikaturim të një gjeneratë të tërë. Duke harruar që i kemi rritur ne! Sa herë që e dëgjoj këtë, më lind e njëjta pyetje: Po sikur problemi të mos jetë brezi i ri? Po sikur problemi të jetë mënyra si brezi ynë e sheh atë?

Përvoja ime, si në jetën profesionale ashtu edhe në jetën publike, më ka çuar në një përfundim krejt tjetër. Unë mendoj se brezi i ri shqiptar është ndoshta brezi më i zhvilluar, më mendjehapur, më kreativ dhe më i artikuluar që ka prodhuar ndonjëherë kjo shoqëri. Dhe po, sigurisht që është ndryshe nga brezat paraardhës. Por pikërisht aty qëndron forca e tij.

Ata kanë udhëtuar më shumë. Kanë lexuar më shumë botë sesa ne në moshën e tyre. Kanë kontakt të përditshëm me ide, kultura dhe modele që për brezat e mëparshëm ishin të paarritshme. Flasin gjuhë të huaja me një natyrshmëri që dikur do të na dukej e jashtëzakonshme. Kanë më pak paragjykime. Kanë më shumë ndjeshmëri ndaj padrejtësive. Dhe ndoshta më e rëndësishmja, kanë më pak frikë. Më pak frikë nga autoriteti. Më pak frikë nga stigma. Më pak frikë nga pushteti. Më pak frikë të thonë publikisht atë që mendojnë. Pikërisht këtë gjë po e tregojnë edhe në protestat e fundit.

Kam parë të rinj që artikulojnë argumente më mirë se shumë politikanë që mbajnë karrige në kuvend. Kam parë kreativitet në sloganet, videot dhe format e komunikimit të tyre. Kam parë guxim dhe pjekuri për t’u përballur me talljen, sulmet dhe etiketimet.

Kjo nuk do të thotë se janë të pagabueshëm. As se kanë gjithmonë të drejtë. Por do të thotë se minimalisht nuk meritojnë përçmimin me të cilin shpesh trajtohen.

Në fakt, kam përshtypjen se kritikat ndaj tyre flasin më shumë për frikërat e brezave të vjetër sesa për problemet e brezit të ri. Sepse çdo brez i ri sfidon mënyrën si brezi i vjetër e kupton botën. Dhe kjo është gjithmonë e pakëndshme.

Brezi i ri shqiptar nuk është perfekt. Por nuk është as apatiku, narcizisti, ciniku apo i humburi që shpesh përshkruhet në debatet publike. Ai është më i lirë. Më i guximshëm. Më pak i gatshëm të pranojë autoritetin thjesht sepse është autoritet. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse shqetëson kaq shumë disa njerëz.

Nëse Shqipëria do të ndryshojë ndonjëherë për mirë, nuk besoj se kjo do të vijë sepse brezat e rinj do të ngjajnë më shumë si ne. Besoj se do të vijë sepse ne do të mësojmë të shohim tek ata atë që shpesh nuk arrijmë ta pranojmë: se në shumë gjëra, ata tashmë janë më përpara se ne.

Mendoj se kritika ndaj Gen Z shpesh është një pasqyrë e ankthit të brezave më të vjetër për humbjen e monopolit mbi të vërtetën, moralin dhe autoritetin.

Tani edhe diçka tjetër për atë që mendoj gjithnjë e më shumë këto ditë protestash. Diçka që shpesh harrohet kur flasim për protestat është fakti që ne priremi t’i gjykojmë ato vetëm nga rezultati politik. A u rrëzua qeveria? A u tërhoq projekti? A ndryshoi ligji?

Por protestat prodhojnë edhe një efekt tjetër, më të heshtur dhe më afatgjatë. Ato ndryshojnë njerëzit që marrin pjesë në to. Dhe meqë po flasim për Gen Z, kam parë shumë të rinj në këto protesta që ndoshta po zbulojnë për herë të parë se qytetaria nuk është vetëm të ankohesh në rrjetet sociale. Është të dalësh, të takosh njerëz që nuk i njeh, të dëgjosh histori të ndryshme nga e jotja, të debatosh, të organizohesh, të marrësh përgjegjësi dhe të kuptosh se hapësira publike të përket edhe ty. Për shumë prej tyre kjo mund të jetë protesta e parë. Por përvoja e të qenit pjesë e diçkaje më të madhe se vetja lë gjurmë. Ajo krijon kujtime, lidhje, identitete dhe ndonjëherë edhe destinacione jetësore.

Ndoshta jo të gjithë do të vazhdojnë të jenë aktivistë dhe patjetër që jo të gjithë do të merren me politikë. Por shumë prej tyre do ta kujtojnë këtë moment si çastin kur kuptuan se nuk janë thjesht spektatorë të historisë së vendit të tyre por janë pjesë e bërjes së saj.

Mendoj se kjo lidhet shumë edhe me përvojën shqiptare pasi brezat e mëparëshëm dhe i joni u rritën me një raport shumë ambivalent me politikën: nga njëra anë frika e trashëguar nga diktatura, nga ana tjetër cinizmi i tranzicionit. Kurse këta të rinj po përjetojnë diçka tjetër. Ata po mësojnë se protesta nuk është domosdoshmërisht vetëm revolucion por është kryesisht pjesëmarrje. Edhe sikur protesta të mos arrijë të gjitha objektivat e saj politike, ajo mund të ketë prodhuar diçka shumë të rëndësishme: një brez që e ndjen veten më pak subjekt dhe më shumë qytetar.

Ndonjëherë protesta nuk ndryshon menjëherë sistemin. Por ndryshon marrëdhënien e individit me sistemin. Dhe kjo është mënyra si fillojnë ndryshimet e mëdha.

Last Updated on 13/06/2026 by Anisa

Një aksident tragjik malor ka shkaktuar vdekjen e tre alpinistëve në masivin e Gran Paradiso, një nga destinacionet më të njohura për alpinizëm në Itali.

Sipas informacioneve paraprake, dy prej viktimave janë shtetas italianë, ndërsa identiteti i alpinistit të tretë nuk është bërë ende publik. Ekipet e Shërbimi i Shpëtimit kanë punuar në vendngjarje për nxjerrjen e trupave dhe zbardhjen e rrethanave të ngjarjes.

Raportohet se tre alpinistët janë rrëzuar gjatë ngjitjes në faqen veriore të malit. Ata kishin kaluar natën në Streha Federico Chabod, në një lartësi prej 2,750 metrash, dhe ishin nisur rreth orës 03:00 të mëngjesit drejt majës së Gran Paradisos, e cila ngrihet në 4,061 metra mbi nivelin e detit./a.d

Janine di Giovanni

Yousef, një gazetar palestinez, dhe unë qëndronim në një plazh në Gaza gjatë Intifadës së Parë – kryengritjes që nisi në vitin 1987, e karakterizuar nga rezistenca popullore dhe të rinj që hidhnin gurë. Ai ishte në fillim të të njëzetave, por kishte kaluar tashmë një periudhë në Ansar III, burgun famëkeq izraelit në shkretëtirën e Negevit. Sapo ishte liruar.

Kjo ndodhte para se çrregullimi i stresit post-traumatik (PTSD) të kuptohej gjerësisht, por unë e dija se miku im ishte thellësisht i traumatizuar. Duke vështruar detin, duart i dridheshin ndërsa flisnim. Edhe pse ishte i lirë, ai dyshonte se do të ndihej ndonjëherë sërish i sigurt. Burgu kishte nënkuptuar rrahje, tortura dhe privim nga gjumi.

“Ushtarët vazhdimisht më pyesnin nëse doja të bëhesha grua”, më tha ai. “Kjo është gjëja më e keqe – të të kërcënojnë se do të të shkatërrojnë burrërinë.”

Çdo vit, OKB-ja publikon një aneks të raportit të sekretarit të përgjithshëm mbi dhunën seksuale të lidhur me konfliktet. Në të përfshihen palët që dyshohen me bazë të besueshme për përdhunime dhe abuzime seksuale gjatë konflikteve të armatosura. Për vite me radhë aty janë shfaqur emrat e zakonshëm: Republika Demokratike e Kongos, Sudani i Jugut, Siria, Iraku dhe Mianmari.

Këtë vit u shtuan dy emra të rinj: Izraeli dhe Rusia.

Përfshirja e Rusisë nuk ishte surprizë. Organizata ime, The Reckoning Project, është e njohur me raportimet për dhunë seksuale nga puna që kryen në terren. Rusia është gjithashtu një rast i veçantë në rendin ndërkombëtar dhe kritikohet gjerësisht nga shtete të tjera.

Por shfaqja e Izraelit në këtë listë ishte tronditëse, duke pasur parasysh mbështetjen që ky shtet gëzon nga shumë aktorë të komunitetit ndërkombëtar, si SHBA-ja dhe Bashkimi Evropian. OKB-ja është një institucion i kujdesshëm dhe një klasifikim i tillë nuk bëhet rastësisht.

Provat janë të dokumentuara me kujdes. Midis viteve 2023 dhe 2025, hetuesit e OKB-së verifikuan abuzime seksuale ndaj 31 palestinezëve të ndaluar – 14 burra, shtatë gra, nëntë djem dhe një vajzë – të mbajtur në baza ushtarake, burgje dhe qendra ndalimi izraelite.

Shkeljet përfshinin përdhunim, përdhunim në grup, dhunë ndaj organeve gjenitale si formë torture, zhveshje të detyruar, kontrolle poshtëruese të trupit dhe kërcënime të përsëritura për përdhunim. Disa viktima përjetuan sulme të shumta, poshtërime të vazhdueshme dhe dhimbje afatgjata.

Autorët e pretenduar përfshijnë Forcat Mbrojtëse të Izraelit dhe Shërbimin Izraelit të Burgjeve.

Raporti dokumenton një mungesë sistematike të përgjegjshmërisë, e cila, sipas tij, “ushqen një klimë pandëshkueshmërie”.

Rasti më i njohur është ai i pesë ushtarëve të akuzuar për agresion fizik. Pavarësisht ekzistencës së dukshme të provave mjekësore dhe video që tregonin një sulm seksual, akuzat për përdhunim ose agresion seksual nuk u përfshinë në aktakuzë. Pas një reagimi të madh publik në mbrojtje të ushtarëve, akuzat u hoqën përfundimisht.

Këto gjetje mbështeten mbi vite pune të organizatave të guximshme izraelite dhe ndërkombëtare të të drejtave të njeriut. B’Tselem ka ekspozuar prej kohësh mizorinë sistematike në burgjet izraelite.

Një raport i fundit, Mirë se vini në ferr: sistemi izraelit i burgjeve si një rrjet kampesh torture, dokumenton përvojat e 55 palestinezëve të arrestuar pas 7 tetorit dhe më pas të liruar pa akuza.

Sipas B’Tselem, burgjet përbëjnë “një rrjet kampesh të dedikuara për abuzimin e të burgosurve si çështje politike dhe institucionale”.

Në përgjigje të raportit, ambasadori i Izraelit në OKB, Danny Danon – ish-oficer i linjës së ashpër në ushtrinë izraelite dhe ish-deputet i Likudit – deklaroi:

“Sekretari i përgjithshëm dhe ekipi i tij vazhdojnë të përhapin gënjeshtra kundër Izraelit. Të na vendosësh ne dhe terroristët e Hamasit në të njëjtën listë është e papranueshme.”

(Hamasi përfshihet gjithashtu në raport për dhunën seksuale gjatë sulmeve të 7 tetorit.)

Danon njoftoi se Izraeli do të ndërpriste marrëdhëniet me António Guterres deri në largimin e sekretarit të përgjithshëm nga detyra në muajin dhjetor.

Çfarë vjen më pas për Izraelin?

Shtetet që shfaqen vazhdimisht në këtë listë të zezë përjashtohen nga misionet paqeruajtëse të OKB-së, por zbatimi i masave rrallë shkon më tej. OKB-ja kërkon qasje për hetuesit në qendrat e ndalimit, por pa bashkëpunimin e shtetit të akuzuar, kjo zakonisht nuk është e mundur.

Autorët e dyshuar vazhdojnë krimet e tyre pa u ndëshkuar. Sistemet që ua mundësojnë këto veprime vazhdojnë të funksionojnë pa pengesa.

Përgjegjësia e vërtetë do të nënkuptonte dërgimin e Izraelit para Gjykatës Penale Ndërkombëtare për përdorimin e përdhunimit si krim lufte.

Kjo është e vështirë, pasi Izraeli nuk është palë nënshkruese e kësaj gjykate. Për më tepër, siç kemi parë, Benjamin Netanyahu është tashmë nën aktakuzë për përdorimin e urisë si armë lufte dhe për krime kundër njerëzimit në Gaza, pa pasoja konkrete deri tani. Ai i mohon akuzat.

Megjithatë, presioni ndërkombëtar mund të marrë forma të tjera.

Rusia ua mohon hetuesve qasjen në qendrat e ndalimit, por vazhdon të përballet me presion të jashtëzakonshëm ekonomik dhe diplomatik për shkak të agresionit në Ukrainë.

Izraeli vazhdon të përfitojë nga tregtia me shtete të tjera dhe merr pjesë në institucione perëndimore në mënyra që Rusia nuk mundet – në OECD, Forumin Ekonomik Botëror dhe Lojërat Olimpike – por mund të përjashtohet prej tyre derisa të ndërmarrë masa për t’i dhënë fund dhunës seksuale.

Duhet të ketë kompensim nga shteti izraelit për të mbijetuarit, përmes reparacioneve dhe ndihmës juridike për ata që kërkojnë drejtësi. Por mbi të gjitha, shteti izraelit duhet të pranojë se këto krime kanë ndodhur dhe të garantojë se nuk do të përsëriten.

Ekziston një precedent për këtë.

Monitoruesit e të drejtave të njeriut në Ukrainë dokumentuan 31 raste dhune seksuale nga forcat ukrainase – përfshirë rrahje në organet gjenitale, goditje elektrike dhe zhveshje të detyruar.

Pas këtyre akuzave, Ukraina vazhdoi t’u lejonte monitoruesve të OKB-së qasje në terren, po përballet me krimet e saj dhe ka ndërmarrë hapa për të forcuar ligjet dhe institucionet.

Nëse Izraeli nuk ka asgjë për të fshehur – siç këmbëngul vetë – atëherë duhet t’u japë hetuesve qasje të pakufizuar në burgje.

Pyes veten nëse Yousef, me të cilin humba kontaktet shumë vite më parë, do ta shihte këtë dokumentim zyrtar të dhimbjes së tij si një fitore.

Për të mbijetuar si ai, kjo do të thotë se tashmë ekziston një arkiv zyrtar që ruan dëshmitë e tyre, duke pritur ditën kur bota do të ketë vullnetin politik për të vepruar.

Unë besoj se ai do të kërkonte më shumë se kaq.

Për ne që punojmë në fushën e përgjegjshmërisë, kjo listë e zezë është një sinjal se ka dëshmitarë. Bota po vëzhgon. Bota e di.

Pyetja tani është nëse bota do të bëjë ndonjëherë më shumë sesa thjesht të qëndrojë mënjanë dhe të shikojë.

Burimi: theguardian.com/ Përgatiti: L.Veizi

Last Updated on 13/06/2026 by Anisa

Drejtori i Policisë së Tiranës, Oligert Torba, gjatë një konference për mediat u ndal edhe te zhdukja e Eglant Koçit, i cili dyshohet se është ekzekutuar disa ditë më parë nga miku i tij.

Ai u shpreh se ky rast është duke u ndjekur nga Krimet e Rënda dhe se kërkimet janë fokusuar në rrethinat e Tiranës, në kufi me Elbasanin.

“Po ndiqet nga Krimet e Rënda në polici. Një strukturë e posaçme po merret me kërkimin e trupit. Kërkimi është fokusuar në rrethinat e Tiranës në kufirin me Elbasanin”, u shpreh Torba./a.d

Përfytyroni skenën, diku në vitet 2030. Dhjetëra liderë të vendeve anëtare të Bashkimit Europian mblidhen rreth një tavoline të artë në një sallë të mbushur me histori, ndoshta në Versajë, Sarajevë ose Romë.

Kryeministri spanjoll firmos një dokument të trashë pergamenë, përpara se t’ia kalojë stilolapsin Mont Blanc, kancelarit gjerman, e më pas presidentit ukrainas. Atmosfera është festive, ndërsa njëri pas tjetrit hedhin firmat mbi “Traktatin e Anëtarësimit të Mbretërisë së Bashkuar në Bashkimin Europian (versioni 2.0)”.

Kur stilolapsi mbërrin te presidentja franceze, ajo duket sikur heziton për një çast, ndoshta duke kujtuar titujt e dikurshëm të tabloideve për bananet e lakuara dhe zbritjet buxhetore (“Bananet e lakuara” është një referencë ironike shumë e njohur nga debati britanik për BE-në.

Për vite me radhë, tabloidet euroskeptike në Britani tallnin rregulloret e Bashkimit Europian duke pretenduar se Brukseli po vendoste rregulla absurde edhe për formën dhe madhësinë e bananeve).

Më në fund vjen radha e kryeministrit britanik të asaj kohe. Me një firmë të vetme, Brexit përmbyset; i vetmi vend që ishte larguar ndonjëherë nga BE-ja rikthehet brenda saj.

Mes zhurmës së tapave të shampanjës që hapen, pakkush arrin të dëgjojë fjalët e një zotërie të moshuar në tribunën e publikut, njëfarë Nigel Farage, i cili murmurit i paqartë për “vullnetin e popullit”. Mirë se u ktheve, Britani! Kombi “plëngprishës” rikthehet në shtëpi!

Ajo që dikur do të dukej si një fantazi e ethshme e mbështetësve të qëndrimit në BE, nuk tingëllon më aq absurde. Për herë të parë që nga referendumi i Brexit në qershor 2016, ideja e rikthimit në BE po shfaqet në horizontin politik britanik.

Sigurisht, për momentin, ideja e “Bre-entry” kufizohet kryesisht te politikanët e Partisë Laburiste, që e hedhin si ide për të joshur anëtarët e partisë përpara një sfide të mundshme ndaj Sir Keir Starmer; disa prej tyre shpresojnë të bëhen kryeministër në vend të tij. Po ashtu, partia Reform UK e Farage, kundërshtare e zjarrtë e Europës, kryeson në sondazhe.

Por rikthimi në BE duket se po fiton terren me shumë votues britanikë, shumica e të cilëve mendojnë se largimi ishte një gabim. Dhe kjo ide nuk ka gjasa të zhduket shpejt. Ndërsa gjithnjë e më shumë politikanë në Westminster deklarojnë se mbështesin rikthimin, BE-së mund t’i duhet një ditë të thotë se çfarë mendon për kthimin e Britanisë në unionin që dikur e la me zemërim.

Gjendja aktuale e marrëdhënieve Britani-BE nuk jep pothuajse asnjë sinjal se cili mund të jetë reagimi nga Brukseli. Që kur divorci u zyrtarizua në vitin 2020, të dyja palët kanë pasur diskutime për çështje relativisht të vogla, si harmonizimi i rregullave për sigurinë ushqimore e të ngjashme.

Kjo është fushë e eurokratëve të nivelit të mesëm. Ndërsa një kërkesë për rikthim do të trajtohej nga liderët kombëtarë në Paris, Berlin dhe më gjerë.

Shumë prej tyre do të shihnin arsye të forta që Britania të rikthehej. Çdo union do ta mirëpriste një vend të G7-s, me vend në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, armë bërthamore dhe qendrën më të madhe të tregjeve të kapitalit në Europë.

Të njëjtët faktorë që po shtyjnë disa britanikë të flasin për rikthimin, një rend global kaotik ku Amerika dhe Kina rivalizojnë për dominim dhe fuqitë e mesme kërkojnë siguri, mund ta shtyjnë edhe BE-në drejt pranimit të Britanisë. Në të gjithë unionin, votuesit thonë se do ta mirëprisnin kthimin e saj.

“Pas disa vitesh”, mund të kundërpërgjigjen disa diplomatë. Britania ishte gjithmonë një anëtare gjysmë zemre e BE-së. Ajo këmbënguli për përjashtime nga disa prej projekteve kryesore të unionit, sidomos Euro dhe zona Schengen pa kontrolle kufitare, për të mos përmendur kërkesat për ulje të kontributit në buxhetin e BE-së.

Pse të rikthehet një vend problematik në një union që, sipas shumëkujt, ka funksionuar shumë mirë edhe pa të?

Që prej largimit të Britanisë, BE-ja ka avancuar me projekte federalizuese që kryeministrat britanikë me gjasë do t’i kishin bllokuar me krenari në samitet e Brukselit. Shpenzimet e unionit financohen tashmë pjesërisht përmes borxhit të përbashkët të 27 vendeve anëtare, diçka që në Londër do të konsiderohej tabu. Po ashtu, BE-ja ka përqafuar idetë franceze për politikën industriale dhe “autonominë strategjike”, pjesërisht sepse nuk ka më nevojë të shqetësohet për veto britanike.

Në teori, kërkesa e Britanisë për t’u rikthyer do të trajtohej njësoj si ato të vendeve të tjera, nga Ukraina te Serbia, që kanë aplikuar zyrtarisht për anëtarësim në BE. Në praktikë, do të ishte njëkohësisht më e lehtë dhe më e vështirë.

Si ish-anëtare, rregulloret e së cilës nuk janë larguar shumë nga acquis communautaire, qindra vëllimet e rregullave të BE-së që çdo kandidat duhet të pranojë, Britania do t’i kalonte procedurat më shpejt se shumica. Pjesa e vështirë, përveç faktit se dhjetëra qeveri kombëtare kanë të drejtën e vetos për vendimin final, është se disa vende mund të kërkojnë që Britania të pranojë edhe Euron dhe Schengen.

Kjo mund të shërbente si test për të parë sa seriozisht e dëshiron rikthimin këtë herë. Në praktikë, Britania mund të angazhohej lehtësisht t’i bashkohej njërës apo tjetrës “kur të plotësoheshin kushtet e duhura”, edhe nëse ato kushte nuk do të përmbusheshin kurrë. Zbritja buxhetore që gëzonte dikur Britania me siguri do të zhdukej, edhe pse kjo mund të kishte ndodhur gjithsesi po të kishte mbetur në BE.

Kthim te dërguesi

Arsyeja kryesore e hezitimit për rikthimin e Britanisë në BE është dyshimi i vazhdueshëm nëse ajo mund të konsiderohet ndonjëherë një anëtare e qëndrueshme. Një largim nga unioni mund të konsiderohet fatkeqësi; largimi i dytë do të dukej si pakujdesi.

Në praktikë, thotë Charles Grant nga Centre for European Reform, një institut në Londër, BE-ja do të kërkonte konsensus të gjerë mes partive britanike përpara se të diskutonte kushtet e rikthimit, në mënyrë që ministrat e nesërm të mos rrëzonin marrëveshjet e arritura nga ata të sotmit. Kjo mund të nënkuptojë që edhe konservatorët të mbështesin rikthimin, një skenar ende i largët, ose që ndikimi politik i Farage të zbehet.

Edhe atëherë do të nevojitej durim. Kërkesa e parë e Britanisë për t’iu bashkuar BE-së në vitin 1961 u realizua vetëm pas 12 vitesh dhe pavarësisht dy vetove franceze.

Një afat i ngjashëm do të nënkuptonte se më shumë se një brez i tërë do të kishte kaluar mes referendumit të vitit 2016 dhe rikthimit në BE, një periudhë e mjaftueshme që një komb të ndryshojë mendim.

Rruga do të ishte e gjatë, e vështirë dhe me kthesa, por do t’ia vlente. Britanikët do të kishin mundësinë të korrigjonin një gabim që i ka bërë më të varfër dhe më të izoluar.

Për BE-në, shpërblimi mund të jetë edhe më i madh: të vulosë unionin si destinacionin e pashmangshëm të kontinentit, me zyrtarët britanikë të rikthyer sërish në negociata të gjata nate për kuotat e peshkimit./ The Economist-a.d