Sali Berisha ka dalë këtë të martë në një konferencë për mediat, ku iu është drejtuar mbështetësve të tij me një thirrje për t’u bashkuar në protestë ditën që do të paraqitet në Kuvend kërkesa për heqjen e imunitetit të Belinda Ballukut.
“Ditën që do paraqitet kërkesa në parlament, që të gjithë para Parlamentit, për të mbrojtur kushtetutën, ligjin, dinjitetin kombëtar, për të mbrojtur shtetin ligjor”, tha ai.
Ai tha se Edi Rama duhet të rrëzohet, por këtë mund ta bëjnë vetëm qytetarët.
“Edi Rama asgjëson drejtësinë, askush nuk e mbështet atë në këtë rrugë, por askush nuk do të vijë ta heqë për leckash nga zyra e kryeministrit, por kjo është detyra jonë. Mos pranoni t’u mbyllen dyert e Europës nga një armik i shqiptarëve. Sot më shumë se kurrë nevojitet të bashkohemi kundër këtij rreziku të jashtëzakonshme për të ardhmen tonë”, u shpreh Berisha.
Turqia nuk do të përfshihet në konflikt, por paralajmëron se është gati të mbrojë veten nëse preket. Ministri i Jashtëm, Hakan Fidan, e bëri të qartë se Ankaraja nuk ka ndërmend të hyjë në luftë, edhe pse situata në rajon po përshkallëzohet.
“Për Iranin flas në mënyrë të pavarur sepse nuk do të hyjmë në këtë konflikt. Turqia ka gjithçka për t’u mbrojtur, por u kam thënë qartë palëve: stabiliteti i rajonit është në interes të të gjithëve. Shpresoj në fundin e menjëhershëm të përplasjeve dhe në diplomaci”, deklaroi Fidan.
Eksperti i sigurisë, Ilir Kulla, në një intervistë për “Shqipëria Live”, foli për kërcënimin nga një sulm i mundshëm iranian ndaj Shqipërisë.
Ai tha se objektivi janë muxhahedinët dhe nëse ata përfshihen në një sulm kibernetik, automatikisht do të bëhen objektiv.
“Përderisa vendet e NATO-s godasin Iranin, Irani ka të drejtë ta bëjë (kundërpërgjigjet). Irani është në luftë dhe këtë nuk e filloi Irani, por aleatët tanë. Nuk mendoj se kemi bërë gabim që kemi marrë MEK në Shqipëri. Ne u hoqëm një problem atyre sepse i kishin afër. Nga momenti që i kemi marrë këtu, kemi ditur që kemi rrezik real, por me fillimin e kësaj lufte kemi kaluar në stadin e kërcënimit real.
Kërcënim real është kur dikush niset enkas për të goditur. Mendoj se jemi në fazën e ndërmjetme. Në luftën që ndodh ndaj Iranit, do ndodhen dy gjera, ata në Manzë bëhen pjesë e luftës kibernetike dhe automatikisht behën ata objektiv.”, u shpreh ai.
Kulla u ndal dhe te konflikti i Iranit me Izraelin dhe SHBA, ku tha se Teherani ka fuqi kërcënuese globale.
Përshkallëzimi në Lindjen e Mesme po prek edhe dhjetëra mijëra udhëtarë nga Gjermania. Me disa aeroporte të dëmtuara pas sulmeve iraniane dhe hapësirën ajrore të mbyllur pjesërisht, ata janë bllokuar.
Qeveria në Berlin po përgatit dërgimin e avionëve drejt Lindjes së Mesme për kthimin e turistëve dhe udhëtarëve gjermanë, që janë bllokuar atje. Avionët charter do të dërgohen në Maskat në Oman dhe në kryeqytetin e Arabisë Saudite, Riad, tha ministri i Jashtëm Johann Wadephul. Në këto vende aeroportet janë ende të hapura. Prioritet për dërgimin e avionëve ka siguria.
Ministri vuri në dukje se ka biseduar me shefin e Lufthansa-s Carsten Spohr dhe shoqëria ajrore ka kapacitete. “Ne duam t’u ndihmojmë gjermanëve për t’u kthyer në shtëpi”, tha Wadephul. Megjithatë kushtet duhet të shqyrtohen për secilin rast individualisht. Ndodhemi në një krizë të madhe, prej së cilës janë prekur edhe shumë gjermanë. Krahas Lufthansa-s ministria është në kontakt edhe me koncernin turistik TUI dhe shoqatën gjermane të udhëtimeve.
Në radhë të parë të sëmurë dhe fëmijë
Prioritet në aksionin e kthimit do të kenë personat vulnerabël si fëmijë, të sëmurë dhe gra shtatzëna. Qeveria mund të nisë avionë privatë me para nga taksat dhe si mjet i fundit mund të përdoren edhe avionët e ushtrisë. Detajet do të sqarohen. Është ende e hapur, se sa avionë mund të mbërrijnë në secilin vend, prej nga mund të realizohen fluturimet.
Ministria e Jashtme llogarit me një numër pasagjerësh të bllokuar në vendet e Gjirit Persik prej rreth 30.000 shtetasish gjermanë. Ata janë bllokuar për shkak të mbylljes së hapësirës ajrore ose anijeve turistike, që nuk mund të largohen më nga kjo zonë.
Fluturime të posaçme nga Emiratet e Bashkuara Arabe
Në Emiratet e Bashkuara Arabe qarkullimi ajror do të hapet të paktën për fluturime të posaçme. Shoqëria më e madhe ndërkombëtare me seli në Dubai, Emirates, deklaroi se në mbrëmje do të nisë një numër të kufizuar fluturimesh.
Edhe Etihad nga Abu Dhabi deklaroi se të hënën (02.03.2026) do të rifillojë fluturime “duke respektuar rreptësisht të dhënat për sigurinë” për kthimin e pasagjerëve të bllokuar. Ndërsa fluturimet komerciale vazhdojnë të jenë të pezulluara.
Shoqata gjermane e agjencive të udhëtimit DRV thotë se rreth 30,000 udhëtarë janë prekur. Sipas shifrave, ata ose janë tashmë në rajon ose kanë rezervuar fluturime nëpërmjet qendrave atje. Sapo të rihapet hapësira ajrore, operatorët turistikë do t’i informojnë të prekurit për opsionet e tyre të kthimit. /Kb
Vetëm 12 ditë më parë bota u njoh me një panel burrash e grash që kërkonin vëmendjen e presidentit amerikan Donald Trump në fotot familjare në Uashington. Ishte Bordi i Paqes që i paraqitej me pompozitet botës, teksa pas perdeve Amerika dhe Izraeli përgatiteshin për luftë. Kanë kaluar vetëm 12 ditë nga ai moment por duket si një përjetësi. Duket gjithashtu si një ironi therëse fakti që një president që themelon një OKB paralele “për të zgjidhur konfliktet”, që ka garuar në zgjedhjet e fundit presidenciale me devizën “Presidenti i Paqes” dhe që kërkon nga mëngjesi në darkë çmimin Nobel për paqen, të ndodhet sot në krye të një sulmi të armatosur të kësaj shkalle, me pasoja thellësisht të rrezikshme për të gjithë globin. Bordi i Paqes e nisi aktivitetin me një akt lufte!
Sulmi ushtarak ndaj Iranit ka prodhuar një zinxhir ngjarjesh që kanë potencialin ta fusin në një tunel të errët paqen botërore. Kanë mjaftuar tre ditë luftime që të kuptohet se teatri i konfliktit mund të kapë kufinjtë e Evropës, pasi ka përfshirë brenda vetes të gjithë Lindjen e mesme, gadishullin arabik dhe zonën rreth tij. Lufta ka mbyllur ngushticën e Hormuzit ku kalon 20% e naftës dhe gazit natyror në shkallë globale teksa çmimet e naftës e gazit po ngrihen frikshëm. Ajo ka futur në rrezen e saj të përgjakshme gjashtë monarkitë e Gjirit Persik të njohura si një mjedis i stabilizuar që ka qëndruar larg konflikteve e luftrave. Dronët mbi Dubai dhe Doha kanë shokuar opinionin botëror, pasi vetë qëllimi i sulmeve iraniane mbi to ishte pikërisht i tillë. Të krijojnë habi dhe tmerr në monarkitë e luksit ku “asnjëherë nuk ndodh asgjë e keqe”.
Është e qartë se lufta që SHBA dhe Izraeli shpallën kundër Iranit nuk është një pasojë e ndonjë urgjence që lidhet me programin bërthamor të këtij vendi. Prej 40 vitesh Izraeli pretendon se “Irani është një javë larg bombës bërthamore”. Ky inkursion është qartazi një tentativë për të ndryshuar regjimin teokratik dhe brutal të ajetollahëve. Por pa pasur një plan B nën tryezë. Presidenti Trump po pyetet në mënyrë të përsëritur nga mediat amerikane se cili është hapi tjetër pas rrëzimit të regjimit aktual në Iran, por nuk ka dhënë asnjë përgjigje të qartë se çfarë amerikanët dhe izraelitët mendojnë të bëjnë pasi të kenë rrëzuar regjimin.
Me kusht që ta rrëzojnë, kuptohet. Pasi orët e para të luftës i ngjajnë një loje shahu ku palët po masin forcat, po mundohen të ruajnë rezervat dhe kartat që kanë nën mëngë. Mbrojtja ajrore izraelite po fillon të ndjejë peshën e raketave e dronëve iranianë, ndërkohë që avionët amerikanë e kanë sërish të lehtë të penetrojnë në hapësirën ajrore iraniene.
Dihej që të sulmosh një vend me 92 milion banorë nuk është si të sulmosh Libanin apo Sirinë. Dihet gjithashtu fuqia ushtarake që Irani disponon, sidomos në stokun e madh të raketave të të gjithë përmasave dhe me rreze veprimi të tillë sa kanë futur në mendime edhe jugun e Evropës përfshirë Shqipërinë e vogël megjithë bazën e opozitës iranine MEK në Manzë.
Shqipëria ndodhet në periferinë e këtij konflikti gjigand, por për arsye specifike ajo nuk ndjehet totalisht e imunizuar dhe e paprekshme nga risqet luftës. Frika që shprehte deputetja e opozitës nga Manza për mundësitë e një goditjeje të kampit të opozitës iraniane që ndodhet aty prej më shumë se një dekade, është pasqyra e pasigurisë që ka mbjellë një konflikt i cili gjeografikisht po konsumohet shumë larg kufinjve tanë shtetërorë.
Nuk ndihmon në këtë aspekt as qëndrimi zyrtar i shtetit shqiptar në këto orë. Pasi kemi dhënë të gjithë ndihmën tonë modeste duke strehuar kundërshtarët e regjimit iranian vite më parë, ne si shtet kemi mbajtur edhe politikisht, edhe verbalisht pozicione të ashpra ndaj Teheranit. Përzumë ambasadën e tyre në Tiranë në vitin 2022 pas ndërprerjes së marrëdhënieve dypalëshe, u kthyem në një shënjestër masive sulmesh elektronike nga hakerat iranianë të cilët bllokuan sistemet tona digjitale duke nxjerrë në shesh rrogat, adresat e targat e shqiptarëve të thjeshtë.
Qeveria shqiptare ka mbajtur një qëndrim më shumë amerikan e izraelit ndaj Iranit, sesa një pozicion evropian. Edhe këto orë, ndërkohë që Evropa shpejtoi të deklarojë se nuk do të përfshihet në konflikt, deklaratat zyrtare të Tiranës ishin edhe një herë tjetër më të ashprat. Mbetet të shihet çfarë do të prodhojë kjo politikë e avancuar dhe e shkujdesur ndaj një konflikti i cili nuk është i yni dhe që nuk na përket si shtet.
Pjesëmarrja e kryeministrit Rama në Bordin e Paqes dhe vizita e tij në Tel Aviv po vijojnë të pasohen me një qëndrim të ashpër ndaj ngjarjeve në Iran, megjithëse brenda vetë Amerikës dhe Izraelit një pjesë e madhe opinionit publik mendon se kjo luftë bëhet për të devijuar vëmendjen nga dosjet Epstein që lidhen me presidentin Trump dhe akuzat për korrupsion që lidhen me kryeministrin Netanjahu.
Konflikti aktual ka më shumë se një hije dyshimi mbi qëllimet strategjike dhe shkaqet reale. SHBA dhe Izraeli nuk e pranojnë se po e sulmojnë Iranin me qëllim që të ndryshojnë regjimin aty por thjesht për të ndalur avancimin e programit bërthamor iranian drejt bombës atomike. Megjithatë pas perdes nukleare duket se qëllimi real i dy aleatëve ushtarakë në fjalë është ndërrimi i regjimit të ajotollahëve me një qeveri që t’i përshtatet interesave amerikano-izraelite. E paqartë sesi kjo mund të ndodhë duke goditur një perandori 2500 vjeçare që është sa gjysma e Evropës nga ajri dhe pa trupa tokësore. Edhe me e paqartë sesi mund të pretendosh se po godet një program bërthamor vetëm tetë muaj pasi i the gjithë botës se bomba atomike iraniane “ishte varrosur një herë e mirë” nën thellësitë e tuneleve të goditura nga predhat amerikane gjatë luftës 12 ditëshe.
Në të kundërt ajo që mbetet e qartë është bota ka hyrë në një turbullirë skajshëm të rrezikshme dhe pa krye, ku ata që sulmojnë nuk dinë çfarë duan të bëjnë të nesërmen e fitores kurse ata që mbrohen shpërfillin vuajtet e popullit të tyre për të ruajtur teokracinë e kalbur e të përgjakshme 40 vjeçare./kb
Dy ditë para skadimit të afatit kushtetues, Kuvendi i Kosovës rrezikon dështimin për zgjedhjen e presidentes/it. Në rast të tillë Kosova përballet me shpërndarje të parlamentit dhe zgjedhje të parakohshme parlamentare.
Deri më tani nuk ka marrëveshje ndërmjet partive politike parlamentare për një emër konsensual për president të Kosovës, ndonëse janë dy ditët e fundit sipas afatit kushtetues kur vendi duhet të ketë president të zgjedhur. Në të kundërtën, automatikisht sipas Kushtetutës, Kosova shkon sërish në zgjedhje të jashtëzakonshme. Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti që është edhe lideri i partisë më të madhe në pushtet, Lëvizjes Vetëvendosje, ditët e fundit zhvilloi disa takime me dy udhëheqësit e dy partive opozitare, Partisë Demokratike dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës, por ai u shpreh skeptik nëse do të arrijnë një marrëveshje për gjetjen e një figure për president që do të kishte mbështetje të gjerë.
Kurti: Angazhim që mos shkohet në zgjedhje të parakohshme
Kurti tha se nuk i ka 80 votat e nevojshme për zgjedhjen e presidentit dhe se ajo çfarë mund të bëjë ai me numrat aktualë është t’i sigurojë nënshkrimet për dy kandidatë, ndonëse nuk përmendi emra. “Si Lëvizje Vetëvendosje ne kemi mundësi që ta nxjerrim një kandidat sepse i bëjmë 30 nënshkrime, aq sa nevojiten për të pasur kandidaturë. Bashkë edhe me pakicat që i kemi në mazhorancë mund t’i nxjerrim dy kandidatë. Për shkak se me 66 veta i kemi 60 nënshkrime. Tash edhe opozita, nëse nuk e përfshijmë Listën Serbe, janë 43 deputetë, 22 PDK-ja, 15 LDK-ja dhe 6 AAK-ja, gjithsej bëjnë 43. Pra edhe opozita mund të nxjerrë kandidat”, tha Kurti, duke përmendur Kushtetutën e cila, sipas tij, e thotë qartë se “ne duhet të angazhohemi maksimalisht që të mos shkojmë në zgjedhje”.
Secila parti me kandidatin e saj?
Presidentja aktuale, Vjosa Osmani, tashmë është deklaruar se dëshiron të kandidojë edhe për një mandat të dytë pesëvjeçar, por, sipas kryeministrit Kurti, i cili nuk shprehet qartë nëse e mbështet kandidaturën e saj, partia e tij nuk i ka votat e mjaftueshme. “Ne duhet t’i kemi 80 veta, të cilët qëndrojnë në sallë dhe votojnë minimalisht. Konsiderojmë që nuk duhet të shkojmë me 80 në votim. Po doli 79 numri në fund, automatikisht shkojmë në zgjedhje. E kemi prioritet absolut në situatën aktuale politike evitimin e zgjedhjeve. Duhet të sigurohemi që jo t’i kemi 80, por nja 84–85 veta”, thotë Kurti. Sipas tij, nëse nuk arrihet një marrëveshje për një figurë me mbështetje të gjerë, atëherë një nga opsionet është që secila parti ta propozojë kandidatin e vet dhe procesi të zhvillohet përmes garës në Kuvend.
Kryetari i partisë më të madhe opozitare me 22 vende në parlament PDK-së, Bedri Hamza, ndërkaq, thotë se “zgjedhja e Presidentit nuk është çështje vetëm e një partie, por e të gjithë përfaqësuesve të zgjedhur”. “Si subjekt politik opozitar, nuk kemi qenë dhe nuk jemi pengesë e proceseve shtetërore, por as nuk mbështesim kandidatura që nuk përfaqësojnë unitetin qytetar, sipas frymës kushtetuese. Uroj që të ketë reflektim nga ata që e kanë përgjegjësinë kushtetuese për të propozuar kandidatura me mbështetje të gjerë, duke shmangur kalkulimet afatshkurtra partiake”, thotë Hamza, duke shtuar se “stabiliteti institucional është jetik dhe duhet të trajtohet si i tillë”.
Kryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lumir Abdixhiku, ndërkaq, pas dy takimeve që zhvilloi me Kurtin, e sheh shumë të vështirë konsensusin politik për emrin e presidentit të ri, por thotë se ai “nuk ka qëndrim refuzues ndaj presidentes Vjosa Osmani”. LDK i ka vetëm 15 vota në parlament. “Pra, në qoftë se vendos Lëvizja Vetëvendosje dhe PDK-ja të ketë garë, atëherë shkojmë në zgjedhje sipas të gjitha gjasave, sepse nuk e di se si do t’i bëjnë 80 vota, por konsensusi bën president. LDK-ja ka qenë e angazhuar të gjejë president. Pra të gjejë një emër konsensual, jo zgjatim të qeverisë, mos të jetë vazhdimësi e qeverisë, e sidomos e një qeverie që i ka 51 për qind të votave. Presidenti duhej të ishte një kundërbalancë”, thotë Abdixhiku.
Rrezik për zgjedhje të jashtëzakonshme
Duke e parë”rrezikun” real që Kosova të shkojë në zgjedhje të jashtëzakonshme, shumë organizata të shoqërisë civile dy ditë më parë u janë drejtuar me një letër publike partive politike parlamentare, nga të cilat kërkohet që të gjendet një zgjidhje për zgjedhjen e presidentit dhe të shmangen zgjedhjet e sërishme. “Konsensusi për zgjedhjen e Presidentit është domosdoshmëri për stabilitetin institucional. Zgjedhjet e përsëritshme të parakohshme nuk duhet të konsiderohen si instrument për të garantuar funksionimin e institucioneve, por, përkundrazi, ato e rrisin pasigurinë dhe dëmtojnë vazhdimësinë institucionale. Një President i zgjedhur me konsensus ofron stabilitet, siguron funksionimin normal të pushteteve dhe rrit besimin qytetar në institucionet e shtetit”, thuhet, mes tjerash, në letrën e publikuar nga shoqëria civile.
Parlamenti i Kosovës duhet të zgjedhë presidenten apo presidentin e vendit më së largu deri më 05.03, pra jo më vonë se 30 ditë para përfundimit të mandatit të presidentes aktuale, Vjosa Osmani, mandati i së cilës përfundon më 4 prill 2026. Për të garuar për president të vendit, një kandidati i duhet t’i sigurojë të paktën 30 nënshkrime të deputetëve, ndërsa nevojiten dy të tretat e votave në Kuvendin e Kosovës me 120 deputetë për t’u zgjedhur President. Kuorumi në Kuvend arrihet me 80 deputetë, ndërsa, nëse në dy rundet e para të votimit një kandidat nuk i siguron 80 vota, atëherë në votimin e tretë mjafton t’i ketë 61 sosh. Dështimi eventual për ta zgjedhur presidenten apo Presidentin e ri të Kosovës deri më datën 05.03 do ta fuste vendin sërish në një krizë të re politike, duke e çuar Kosovën në zgjedhje të parakohshme parlamentare për herë të dytë brenda pak muajsh./DW
Në vijim të njoftimit tonë të datës 7.3.2025, Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar ka dërguar kërkesën për konfiskimin e pasurive të sekuestruara me vendimin nr.1 datë 7.2.2025 të Gjykatës së Posaçme, në kuadër të procedimit pasuror nr.8 i vitit 2024 ndaj shtetasve Jusel Micit dhe Mendim Domit.
Të dy shtetasit janë subjekte të hetimit pasuror sipas Ligjit nr. 10192, datë 3.12.2009 dhe po gjykohen nga Gjykata e Posaçme e Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, në kuadër të procedimit penal nr. 166 të vitit 2021 për veprat penale.
Mbi bazën e dispozitave të Ligjit nr. 10192 datë 3.12.2009 “Për Parandalimin dhe Goditjen e Krimit të Organizuar, Trafikimit, Korrupsionit dhe Krimeve të tjera Nëpërmjet Masave Parandaluese kundër Pasurisë”, ndryshuar me ligjin nr.70/2017, janë identifikuar pasuri të luajtshme dhe të paluajtshme të personave nën hetim pasuror dhe personave të lidhur me ta.
Si rezultat i hetimeve të kryera, pasuritë e sekuestruara rezultuan të pajustifikuara nga burime të ligjshme, për të cilat prezumohet se janë rezultat i veprimtarisë kriminale.
Pasuritë për të cilat kërkohet konfiskimi:
Apartamente dhe njësi banimi në Tiranë;
Njësi shërbimi me sipërfaqe të konsiderueshme në zonën e Bulevardit të Ri;
Vila në Gjirin e Lalzit dhe në komplekse turistike rezidenciale;
Sipërfaqe toke (arë) në zonat Mazrek, Kashar dhe Sauk;
Garazhe në Njësinë Administrative nr. 9, Tiranë;
Automjete të markave BMW dhe Audi;
Kuota pjesëmarrjeje në shoqërinë tregtare “SUPER FOODS” sh.p.k.;
Llogari bankare në Union Bank me balanca në euro dhe lekë.
Totali i të gjithë vlerës së pasurive për të cilat është kërkuar konfiskimi për Jusel Micin dhe Mendim Domim si dhe personat e lidhur me ta është: 1,976, 870(një milion e nëntëqind e shtatëdhjetë e gjashtë mijë e tetëqind e shtatëdhjetë) euro dhe 9,330,062(nëntë milionë e treqind e tridhjetë mijë e gjashtëdhjetë e dy) lekë./A.D
Konfindustria, duke iu referuar pasojave të paparashikuara të luftës në Gjirin Persik mbi ekonominë, i ka bërë thirrje qeverisë shqiptare të marrë masa të menjëhershme ligjore, veçanërisht në tregun e karburanteve.
Në një reagim publik, organizata thekson se ekzekutivi duhet të forcojë kontrollet për zbatimin e ligjit nga kompanitë e tregtimit të karburanteve, veçanërisht për garantimin e rezervës strategjike 3-mujore, si një mekanizëm sigurie për përballimin e krizave të mundshme.
Së dyti, Konfindustria kërkon ndërhyrje në drejtimin rregullator të konkurrencës në treg, me qëllim shmangien e spekulimeve me çmimet, të ngjashme me ato që u shfaqën gjatë krizës së luftës në Ukrainë në vitet 2021–2022. Sipas saj, ekziston rreziku i rikthimit të praktikave abuzive nëse situata ndërkombëtare përkeqësohet.
Po ashtu, organizata propozon përgatitjen e një pakete ligjore për uljen e barrës fiskale, në rast të një rritjeje të fortë të çmimeve të karburanteve në tregjet ndërkombëtare, në mënyrë që të zbutet ndikimi te bizneset dhe konsumatorët.
Reagimi vjen në një kohë kur çmimi i naftës në bursat ndërkombëtare ka dhënë shenja të menjëhershme rritjeje, duke e bërë të pritshëm reflektimin e kësaj rritjeje edhe në tregun vendas. Ndërkohë, kohëzgjatja e konfliktit mbetet e paqartë, duke shtuar pasigurinë për zhvillimet ekonomike në vijim./Kb
Sulmet e SHBA ndaj Iranit duket se kanë thelluar paranojën e Vladimir Putin dhe dëshirën e tij për të fituar në Ukrainë. Herën e fundit që Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli bombarduan Iranin, një gazetar e pyeti Putinin se si do të reagonte nëse udhëheqësi suprem i Iranit do të vritej në sulm.
“As nuk dua ta diskutoj”, u përgjigj presidenti rus.
Më pak se nëntë muaj më vonë, pasi Ajatollah Ali Khamenei vdiq në një sulm të synuar të udhëhequr nga Izraeli dhe mbështetur nga SHBA-ja, Putini nuk kishte zgjidhje tjetër veçse të reagonte.
Vrasja ndezi dy nga instinktet më të thella të Putinit: paranojën e rrënjosur thellë lidhur me jetëgjatësinë e tij dhe përpjekjen për mbijetesë politike të përcaktuar nga fitorja në Ukrainë — pavarësisht kostos, shkruan Politico.
Të dyja u reflektuan në një deklaratë të shkurtër të postuar në faqen e internetit të Kremlinit, ku Putini e denoncoi vrasjen e Khameneit si “vrasje… të kryer në shkelje cinike të të gjitha normave të moralit njerëzor dhe të drejtës ndërkombëtare”.
Ishte një reagim më i fortë se ai pas kapjes në fillim të këtij viti të Nicolás Maduro-s në Venezuelë, një tjetër aleat i Rusisë. Megjithatë, Putini nuk i përmendi vendet pas vrasjes.
Mentaliteti i bunkerit
Në qarqet ruse, vdekja e Khameneit shkaktoi krahasime me rënien e një diktatori tjetër: Muamar Gadafi i Libisë, i vrarë pas një ndërhyrjeje të udhëhequr nga NATO në vitin 2011. Sipas gazetarit rus Mikhail Zygar, pamjet e Gadafit e tronditën Putinin.
“I treguan të gjithë botës se si u vra, i mbuluar me gjak”, tha Putini gjatë një konference për shtyp të transmetuar në televizion. “A është kjo demokraci?”
Pas rrëzimit të Gadafit, në maj të vitit 2012, Putini u rikthye në presidencë me një mision të dukshëm: të shkëputej nga Perëndimi dhe të çrrënjosë mospajtimin e brendshëm, të cilin e akuzoi për bashkëpunim me armiqtë e Rusisë.
“Ishte pikërisht vdekja e Gadafit që u bë një pikë kthese në politikën ruse — si të jashtme ashtu edhe të brendshme”, shkruan Alexander Baunov, bashkëpunëtor i lartë në Carnegie Russia-Eurasia Center. Për Putinin, lejimi që SHBA-të dhe Evropa të rrëzonin një udhëheqës global në mënyrë kaq brutale ishte “kulmi i tradhtisë”.
Izolim dhe frikë
Me kalimin e viteve, Putini është zhytur në izolim gjithnjë e më të madh. Gjatë pandemisë Covid, zyrtarët dhe personalitetet e huaja duhej të qëndronin larg tij disa metra. Interaksionet me publikun ishin dhe janë koreografuar me kujdes. Opozitari i ndjerë Alexei Navalny e quajti Putinin “gjysh në bunker”, duke iu referuar një pallati luksoz me rrjet tunelesh nën tokë.
Ngjarjet e fundit, përfshirë rrëzimin e aleatëve rusë — Maduro dhe Khamenei — vetëm sa e thelluan paranojën e tij. Komentatorët pro-Kremlinit thyen rregullin jozyrtar për të shmangur kritikat ndaj SHBA-së ose presidentit të saj.
Dmitry Medvedev, ish-president i Rusisë, shkroi se sulmi i SHBA-së ndaj Iranit zbuloi “ngjyrat e vërteta” të Trumpit. Prezantuesi pro-Kremlinit Vladimir Solovyov akuzoi SHBA-në se po sillej “si një grabitqar”, duke joshur “prenë e saj që të ulë vigjilencën përpara se t’i ngulë dhëmbët në fyt”.
Alexander Dugin paralajmëroi se Uashingtoni mund të planifikojë të bëjë të njëjtën gjë me Rusinë: “Një nga një, aleatët tanë po eliminohen sistematikisht. Është e qartë kush është i radhës dhe çfarë nënkuptojnë negociatat me një armik të tillë”, duke iu referuar bisedimeve për paqe në Ukrainë.
Media pro-Kremlinit Segodnya.ru publikoi artikull opinioni me titull: “Si do të na vrasin”.
Syri te çmimi
Kremlini përdori një ton më diplomatik përmes zëdhënësit Dmitry Peskov, i cili shprehu “zhgënjim të thellë” për dështimin e bisedimeve SHBA-Iran dhe vlerësim për përpjekjet amerikane në paqen e Ukrainës. Mesazhi ishte i qartë: Putini nuk do të lejojë që ndjenjat e tij për Iranin të pengojnë arritjen e qëllimeve të tij në Ukrainë.
“Arma më e madhe e tij është aftësia e administratës Trump për të ushtruar presion mbi ukrainasit dhe evropianët”, tha Sam Greene, profesor i politikës ruse në King’s College London. “Dhe nuk ka arsye që ai të heqë dorë nga ajo armë.”
Pavarësisht ndjenjave personale, Putini vepron si pragmatist: nuk do të rrezikojë sigurinë e tij, regjimin apo vizionin për sigurinë kombëtare ruse për të ndihmuar iranianët, koreano-veriorët, kinezët apo të tjerët.
Kriza e Iranit ka edhe aspekte pozitive për Moskën: çmimet më të larta të naftës, mosmarrëveshjet midis Evropës dhe SHBA-së, dhe një Uashington i shpërqendruar nga Ukraina.
Veprimet e Trump gjithashtu forcojnë narrativën e Putinit mbi rreziqet e hegjemonisë perëndimore.
Për më tepër, Putini ka një mjet parandalues që as Gadafi e as Khamenei nuk e kishin: arsenalin më të madh bërthamor në botë. Por armët bërthamore nuk e mbrojnë kundër kërcënimeve të brendshme. Nëse rënia e aleatëve të fortë mpreh frikën e Putinit, ajo përqendrohet më shumë tek intrigat e pallatit sesa tek raketat e NATO-s.
Greene përmend: “Diktatorët që grumbullojnë pushtet për aq kohë sa Putini, largohen nga detyra në një nga dy mënyrat: ose nën arrest, ose në një kuti.”/ Politico
Sali Berisha ka dalë këtë të martë në një konferencë për mediat, ku iu është drejtuar mbështetësve të tij me një thirrje për t’u bashkuar në protestë ditën që do të paraqitet në Kuvend kërkesa për heqjen e imunitetit të Belinda Ballukut.
“Ditën që do paraqitet kërkesa në parlament, që të gjithë para Parlamentit, për të mbrojtur kushtetutën, ligjin, dinjitetin kombëtar, për të mbrojtur shtetin ligjor”, tha ai.
Ai tha se Edi Rama duhet të rrëzohet, por këtë mund ta bëjnë vetëm qytetarët.
“Edi Rama asgjëson drejtësinë, askush nuk e mbështet atë në këtë rrugë, por askush nuk do të vijë ta heqë për leckash nga zyra e kryeministrit, por kjo është detyra jonë. Mos pranoni t’u mbyllen dyert e Europës nga një armik i shqiptarëve. Sot më shumë se kurrë nevojitet të bashkohemi kundër këtij rreziku të jashtëzakonshme për të ardhmen tonë”, u shpreh Berisha./A.D
Një deputete e zgjedhur në Manzë dje lëshoi alarmin se ‘rrezikoihemi nga Irani’! Disa qeshën, por s’ishte edhe aq për të qeshur.
Manza është një fshat në Durrës, nga ku shkon rruga për te kisha e Skënderbeut në Kepin e Rodonit. Kisha shërbeu edhe si seli strategjike e Gjergj Kastriotit.
Në Manzë, që nga viti 2013 janë vendosur ‘në ruajtje’ 3000 anëtarë të Organizatës së Muxhahedinëve të Iranit. Regjimi i Iranit i ka kërkuar në ‘vrimën e miut’. Tani që Irani hapi luftë, ‘kujdestarja’ e paqes në Manzë jep alarmin se ‘mos na hedhin raketa në fshat’.
Lufta është e frikshme, sidomos kur mbrojtësit flenë.
Një tjetër ‘Iran’ bëri prova zjarri në mes të Tiranës, para dy ditësh.
Të parët u zunë në gjumë gati gjysma e rojeve në bedena. Ushtria e keqe theu trupat dhe hyri në ish vilën e ish Mbretit.
U zunë në gjumë shoferët e makinave dhe pronarë biznesesh në rrugët më të shtrenjta të kryeqytetit. Gjërat private u bënë ‘blozë’ nga zjarri i pushtuesit.
Partia në opozitë, që e ka djegur vendin me mijëra herë për tre dekada, ka zbritur me vrullin e hamshorit dhe të zjarrvënësit.
Po flinin qëllimisht edhe ‘qâzitë’. Qâzi quhen gjykatësit sipas gjuhës ‘farsi’ të Persisë, që përdoret sot në Iran. Këta po flinin qëllimisht. Prokurorë dhe gjykatës në Tiranë kishin marrë kabllin nga ‘ushtria e keqe’ se në atë pasdite do të sulmonin qytetin, dhe kishin urdhëruar gratë ‘mos na zgjoni’.
Askush tjetër, veç disa pjesëtarëve të familjes, nuk e di ku flenë gjyqi dhe prokuroria në momentet e gjëmës së kombit. Shteti u ka ndërtuar zyra të forta, u ka ndërtuar shtëpi me roje dhe me siguri, u ka dhënë në dorë shpatën që të bashkohen me ushtrinë e keqe, dhe kaq. Ajo çfarë nuk ka bërë shteti është mjeti për t’i zgjuar nga gjumi ose për të mos i lejuar të bëjnë gjëmën e dytë mbi kombin. As far nuk ka. Fari që orienton anijet në det është krijuar që tre shekuj para Krishtit. Tani në epokën e re duhet për të pikasur pushtuesit e detit. Por asgjë.
Predikohet sikur ‘këtu do të ketë drejtësi vetëm kur të mos ketë më njeri’. SPAK dhe GJKKO janë seleksionuar dhe ushqyer si gjeli i detit me ‘çfarë do?’. Por nuk ndodhen asnjëherë kur ndodh fakti, prova ose vetë krimi.
Kanë kaluar tre ditë qëkurse ata zbritën me ura në qyteti, por ende asnjë sinjal se po zgjohen ‘qâzitë’, sipas Iranit. Do të zgjohen, me siguri, në një moment, dhe do të kërkojnë përgjumshëm:
“Ku janë ata që e dogjën? Kur ka ndodhur, se në epokën tonë nuk ka ndodhur?!”
Do të mohojnë kohën dhe hapësirën. Teksa të gjithë mundohen të kthejnë kohën e kaluar, këta mundohen të shtyjnë faktin që ndodhi sot. Do të dalë se nuk gjejnë fakte.
Po vrisnin artistë brenda shtëpisë që e quajnë ‘e diktatorit’. Askush sot nuk ka hekura në duar për ‘tentativë vrasjeje në masë’.
Krimi nuk po kalon para syve, por nëpër duart e tyre. Kur gjykatës e prokurorë flenë, krimi bën gjëmën. Kur zgjohen këta, venë në gjumë krimin. Tani po përkundin krimin e vrasjes dhe po i heqin trurin njeriut. Qeveria vrau katër qytetarë, njerëz të lirë, në bulevard, me armët e qeverisë… Ka 15 vjet që gjykatës e prokurorë flenë dhe përkundin krimin.
Deputetja e Manzës, jo e jo, që mund t’i zgjonte.
Nëse Shqipëria do të sulmohet nga armiku i saj i njohur dhe i egër, nuk do të ketë kush të mbledhë gëzhojat as të numërojë viktimat. Prokurorë dhe gjykatës do të jenë në ‘botën e tyre’. S’kanë shumë lidhje me atdheun, veçse kur të vijnë ‘të korrat’. Mund të jemi i vetmi komb i Kombeve të Bashkuara që nuk do të kemi evidenca për sulmin mbi ne.
Kur të mbarojë gjëma, këta do të jenë prapë të munguar. Sepse këta nuk kanë as emra, as vlera, as kontribute. Askush nuk i njeh. Të gjithë i njohin si SPAK e GJKKO. Si mbishkrime etruske, asgjë e gjallë.
Bota ka dhënë model se sa ka vuajtur nga përgjumja e luftëtarëve. Që nga legjionet romake në prag të epokës së Krishtit, deri te sulmi i Gjermanisë Naziste kundër Bashkimit Sovjetik, 1941.
Për një herë të vetme mund të festojmë një zakon britanik: të marrësh drekën larg kolegëve për të bërë çfarë të duash.
Rhiannon Lucy Cosslett
Shpesh më habit – si britanike dhe frankofile – se çfarë i lë francezët të shtangur. Së fundmi, një artikull në Le Monde përshkruan një prirje shqetësuese: të rinjtë po zgjedhin të hanë vetëm gjatë pushimit të drekës, duke sfiduar traditën e hershme të vendit të punës. Gati një e treta e punonjësve nën 25 vjeç hanë rregullisht vetëm, sipas një sondazhi nga Openeat, krahasuar me 22% të grupmoshës 25–34 vjeç, 16% të atyre 35–49 dhe 12% të mbi 49-vjeçarëve.
Këto statistika më tronditën edhe mua, por në mënyrë krejt të kundërt: kaq pak? Harrova se kur punoja kameriere në Paris, u shërbeja vazhdimisht grupeve të kolegëve. Sa herë që e vizitoj Francën, më bie në sy pamja e tavolinave me njerëz me rroba pune që hanë një menu dreke me disa pjata, zakonisht kuzhinë tradicionale franceze dhe shpesh me një gotë verë. Gjithmonë duket kaq e qytetëruar. Kjo kulturë mund të jetë duke ndryshuar, por mbetet shumë më tepër normë atje sesa në Britani.
E dua një drekë të bollshme franceze, por nuk e idolatroj më si dikur – dhe ja pse. Nuk ka shumë gjëra që më bëjnë krenare të jem britanike, por një mirëkuptim i përhapur dhe diskret për të drejtën e tjetrit për kohë vetmie është një prej tyre. Nëse kolegia ime dëshiron të lexojë rubrikën e pasurive të paluajtshme të New York Times ndërsa ha peshk me patate në mensë, unë nuk do të ndihem e fyer, edhe nëse jam në të njëjtën mensë. Ajo ka dy fëmijë – kush jam unë t’ia mohoj atë çast paqeje? Të hash me kolegët mund të jetë e këndshme, por nuk duhet të jetë një detyrim i përhershëm, kundër vullnetit të dikujt.
Të rinjtë francezë që zgjedhin të hanë vetëm nuk duket se përballen me të njëjtin mirëkuptim. “Pra, nuk do të na takosh?” iu tha një vajze të re kur nuk iu bashkua kolegëve për një drekë skuadre. Në fund, ajo i tha Le Monde se u pushua nga puna – dyshon sepse refuzoi një detyrim social që e konsideronte “patriarkal” dhe shtypës. “Shefi, që hante me ne, sillej si mbret,” tha ajo. “Të gjithë në thelb kishin frikë prej tij dhe qeshnin mekanikisht me shakatë e tij. Ishim ushtarët e tij të vegjël të bindur, edhe në tavolinë. Ndihesha sikur isha kthyer në vitin 1960.”
Mirë bëri që reagoi kundër një situate që tingëllon vërtet makth. “Eja të jetosh këtu!” dua t’i them – këtu të gjithë e kuptojnë që pushimi i drekës është për të dalë vetëm, për të eksploruar mundësi ushqimi, për t’u ulur në bar me një libër, për të telefonuar një mik për t’u ankuar për punën ose për të provuar rroba që nuk i përballon dot. Me përjashtim të disa industrive, shoqërizimi i detyruar nuk është mënyra jonë e të bërit gjërat, të paktën nga përvoja ime. Spektri i “ditës së skuadrës jashtë zyrës” i ndjek punonjësit e zyrave në mbarë vendin – dhe kjo ndodh vetëm një herë në vit. Të presësh që dikush të hajë rregullisht drekë me kolegët? Për këtë do të hynim realisht në grevë.
Nuk po them që mënyra jonë është gjithmonë më e mirë. Adhurimi i këtij vendi për “meal deals” në supermarket më ka dukur gjithmonë i çuditshëm, ndonëse është mirë që ofertat tani shkojnë përtej sanduiçeve të ftohta. Nuk mendoj se francezët duhet të aspirojnë për një drekë të pashëndetshme para kompjuterit. Dhe kultura e prezencës së detyruar dhe shkurtimi i pushimeve të drekës janë çështje të të drejtave të punëtorëve kundër të cilave duhet të luftojmë. Siç do t’ju thotë çdo gazetar i ri, ka një trishtim që brezi i tyre ka humbur drekat legjendare, të gjata dhe të lagura me verë të epokës së Fleet Street.
Megjithatë, nëse kam zgjedhje, zgjedh të ha vetëm. Është një nga kënaqësitë e mëdha të jetës, dhe fakti që të rinjtë – sidomos të rejat – po fitojnë besimin për ta bërë këtë duhet të festohet. Brezi Z shpesh përqeshet si antisocial ose tepër i ankthshëm ndaj ndërveprimeve njerëzore. Ndoshta ka diçka të vërtetë këtu (çfarë ka kaq të frikshme një telefonatë e thjeshtë?), por ka edhe faktorë të tjerë, si një ndërgjegjësim më i mirë për kujdesin ndaj shëndetit mendor. Po ashtu, kostoja e lartë e jetesës dhe e banesave (edhe në Francë, ndonëse sistemi i kuponëve të drekës ndihmon). Të hash karrin e mbrëmshëm nga një kuti plastike në stol është shumë më e përballueshme se një drekë me tre pjata, të paktën në Britani.
Duhet thënë se izolimi i plotë nga të tjerët nuk është kurrë i shëndetshëm. Tërheqja e ekranit është e fuqishme; kërkohet përpjekje për t’i rezistuar. Por një drekë në grup, e rrallë, e planifikuar dhe e pritur me dëshirë, është shumë më e këndshme sesa një detyrim i përhershëm që e pret me ankth. Nuk mendoja se francezët kishin shumë për të mësuar nga ne për sa i përket drekës – por tani nuk jam më aq e sigurt.
Rhiannon Lucy Cosslett është kolumniste e Guardian/ Përgatiti për botim: L.Veizi
Kryedemokrati, Sali Berisha, ka deklaruar këtë të martë se deputetët e opozitës kanë shprehur vendosmërinë e tyre për të shkuar në grevë urie, mnëse nuk hiqet imuniteti i Belinda Ballukut, për të cilën SPAK kërkon arrestimin.
Në një konferencë për mediat nga selia blu, Berisha tha se asnjë aksion nuk përjashtohet, por gjithçka duhet të ndërmerret në momentin e duhur, ndërsa theksoi se fjala e sovranit, sipas tij është çështja më kryesore.
“E vërteta është se deputetët prej kohësh kanë shprehur vendosmërinë që të kalojnë edhe në akte sublime, grevë urie dhe asgjë nuk përjashtohet. Por, gjithçka, cdo hap duhet të ndërmerret në momentin e duhur.
Mendoj se fjala e sovranit është çështja më kryesore në rendin e ditës. Kjo që po ndodh me shqiptarët është e pashembullt në histori. Kujtojmë vetëm kaq, një njeri që 6 muaj rresht u premteoi shqiptarëve integrimin në vitin 2027 dhe 2030, tani që është kapur me presh në dorë si hajdut, u thotë se nuk kemi nevojë për integrim të plotë.
Edhe një herë për qytetarët, argati i Vuçiç, Edi Rama, dhe padroni i tij Vuçiç, këta dy krerë të organizatave krminale i sugjerojnë BE-së që t’u akordojë vetëm tregtinë e lirë dhe fondet e procesit të rritjes dhe se këta nuk kërkojnë as votë, nuk pranojnë të plotësojnë kriteret e Kopenhagenit”, tha Berisha.
Kryedemokrati, Sali Berisha, ka deklaruar këtë të martë se deputetët e opozitës kanë shprehur vendosmërinë e tyre për të shkuar në grevë urie, mnëse nuk hiqet imuniteti i Belinda Ballukut, për të cilën SPAK kërkon arrestimin.
Në një konferencë për mediat nga selia blu, Berisha tha se asnjë aksion nuk përjashtohet, por gjithçka duhet të ndërmerret në momentin e duhur, ndërsa theksoi se fjala e sovranit, sipas tij është çështja më kryesore.
“E vërteta është se deputetët prej kohësh kanë shprehur vendosmërinë që të kalojnë edhe në akte sublime, grevë urie dhe asgjë nuk përjashtohet. Por, gjithçka, cdo hap duhet të ndërmerret në momentin e duhur.
Mendoj se fjala e sovranit është çështja më kryesore në rendin e ditës. Kjo që po ndodh me shqiptarët është e pashembullt në histori. Kujtojmë vetëm kaq, një njeri që 6 muaj rresht u premteoi shqiptarëve integrimin në vitin 2027 dhe 2030, tani që është kapur me presh në dorë si hajdut, u thotë se nuk kemi nevojë për integrim të plotë.
Edhe një herë për qytetarët, argati i Vuçiç, Edi Rama, dhe padroni i tij Vuçiç, këta dy krerë të organizatave krminale i sugjerojnë BE-së që t’u akordojë vetëm tregtinë e lirë dhe fondet e procesit të rritjes dhe se këta nuk kërkojnë as votë, nuk pranojnë të plotësojnë kriteret e Kopenhagenit”, tha Berisha.
Në konferencën e sotme për mediat, Sali Berisha u shpreh se kryeministri Rama iu tha evropianëve se ne nuk kemi nevojë për integrimin në Unionin evropian, gjë që sipas tij, e bën këtë gjë vetëm për të mbrojtur krimet e tij dhe pasuritë e vjedhura.
Berisha theksoi se asnjë nga ndërkombëtarët nuk do të vijë ta nxjerrin për leckash nga zyra, por se kjo është misioni i opozitës dhe qytetarëve shqiptarë.
“Fati juaj është vetëm në duart tuaja. Jeni ju dhe vetëm ju që mund të çlironi këtë vend nga kjo organizatë kriminale, që nga mëngjesi deri në darkë vetëm vjedhin dhe poshtërojnë shqiptarët.
Është sot më imperativë se kurrë që shqiptarët të marrin në duar fatin e tyre, e lirive të tyre dhe vendit të tyre. Edi Rama ndërhyrjes apo kërkesave të fuqishme nga partnerët tanë më kryesorë, nga KE, për të mos penguar drejtësinë iu përgjigj me artikullin e hapur të firmosur së bashku me vëllaun e tij Vuçiç, duke iu thënë evropianëve se nuk kemi nevojë për integrimin. Arrin gjer në këtë akt, vetëm për të mbrojtur krimet dhe pasurinë e tij të krimit.
Por Edi Rama është një person, është kryeministër, sigurisht, ka edhe një rreth që janë anëtarë të organizatës së tij kriminale, por shqiptarët nuk do lejojnë kurrë që fati i tyre të shkelmohet edhe kësaj here siç u shkelmua nga Enver Hoxha për 46 vite.
Ndaj dhe ftesa ime për mbarë qytetarët shqiptarë, ditën që do paraqitet kërkesa në parlament, që të gjithë para parlamentit për të mbrojtur Kushtetutën, ligjin, dinjitetin kombëtar.
Për të mbrojtur shtetin ligjor, shtetin e të drejtës. Me vendimin e tij, në këtë mënyrë siç ka ecur, de facto asgjëson drejtësinë. Askush nuk e mbështet atë në këtë rrugë. Por askush nuk do të vijë ta heqë atë prej leckash nga zyra e kryeministrit. Është detyra jonë, është misioni ynë, misioni i qytetarëve shqiptarë të mos pranojnë kurrë t’u mbyllen dyert e Europës nga një kryehajdut i kombit në historinë e Shqipërisë. Nga një armik i shqiptarëve. Ndaj dhe sot më shumë se kurrë nevojitet të bashkohemi kundër këtij rreziku të jashtëzakonshëm për fatin tonë, për të ardhmen tonë. Për sa kohë është BE e ardhmja më e mirë dhe fati më i madh i shqiptarëve është anëtarësimi në BE. Nuk mundet kurrë një njeri për interesa personale të na mbyllë dyert. Nuk ka armik më të keq se atë që tenton të na bëjë këtë. Dhe ky është Edi Rama.
Sot është hapur për qarkullim aksi Librazhd -Prrenjas që kishte të paktën dy jave që ishte mbyllur për shkak se rruga u shemb pas ndërhyrjeve në afërsi të trasesë nga firmat që ndërtonin rrugën re.
Një qytetar, i cili pati mundësinë të ishte shoferi i parë që përshkoi segmentin e ri rrugor, ka folur më një ironi therese për sjelljnë e organeve të pushtetit vendor dhe qëndror.
Ai e ka cilësuar me ironi rrugën provizore si një “kantier të madh e vepër më madhështore” që se kishte parë ndonjëherë në Evropë.
“Bravo u qoftë! Hallall t’i kenë tërë ato që kanë marrë e inshallah marrin e ca të tjera,” tha ai, duke aluduar për vjedhjet e qeveritarëve.
Për një inaugurim të tillë do të duheshin “kulaç e daulle”, duke ironizuar me projekte të tjera ku festimet u kanë paraprirë përfundimit të punimeve.
“Rruga që kanë bërë Romakët para 2000 vjetësh ishte më e mirë se kjo që kanë bërë këta këtu,” deklaroi shoferi. Ai nuk kurseu as kritikat ndaj vetë qytetarëve, duke shtuar: “Po bravo i qoftë këtij populli që i përkrah, që u rri mbrapa.”
Qytetari: Bravo u qoftë! Kurrë qeverisje, sa qeverisje ka, kantier më të madh e vepër më madhështore se kjo në tërë Evropën s’kam parë. Bravo u qoftë! Hallall t’i kenë tërë ato që kanë marrë e inshallah marrin e ca të tjera.
Gazetari: Si ndihesh që je mjeti i parë që hyn sot në këtë…
Qytetari: O, kënaqësi e madhe! Domethënë autostradë me tetë korsi s’kam kaluar ndonjëherë, po do ta shikojmë nga mesi thonë është më e bukur.
Gazetari: Do ishte më bukur të kishim dhe tupana sot?
Qytetari: Sot do ishte mirë të kishim kulaç, të kishim daulle, si ajo e asaj Qafë-Plloçës që më parë u ça rruga se daullja.
Gazetari: Si kanë qenë këto 11 ditë për juve?
Qytetari: Këto 11 ditë kanë qenë bukuri fare. Kemi bërë një shëtitje andej, nëpër ato gropat, në fushën e Romakëve. Rruga që kanë bërë Romakët para 2000 vjetësh ishte më e mirë se kjo që kanë bërë këta këtu.
Gazetari: Si ka mundësi?
Qytetari: Po si, nuk e di, e dinë këta shefat, këta drejtora, këta qeveritarët që na drejtojnë. Po bravo i qoftë këtij populli që i përkrah, që u rri mbrapa. S’i mbajnë familjen me bukë se s’kanë faj e këta. Shyqyr se. Po të ishte gjallë Enver, me lopata i kish bërë këta. Edhe nja 50 veta nga këta i kish varur aty në shtyllë.
Gjykata e Tiranës ka liruar nga qelia 4 protestuesit e arrestuar për protestën opozitare të së shtunës.
Ndaj të dyshuarve Leonardo Marku, Robespier Dervishaj, Doris Rista dhe Sergei Rapo është caktuar masa e “detyrimit për paraqitje” para Oficerit të Policisë Gjyqësore 2 herë në muaj.
Të arrestuarit akuzoheshin për disa vepra penale, mes tyre “Goditjet për shkak të detyrës”, “Prishja e qetësisë publike”, “Shkelja e rregullave mbi lëndët plasëse dhe djegëse”, “Shkatërrimi i pronës me zjarr” dhe “Kundërshtimi i punonjësit të rendit”.
Sipas Policisë, gjatë protestës ata hodhën molotovë dhe lëndë piroteknike në drejtim të efektivëve dhe godinës së njohur si Vila 31, në momentin kur në ambientet e saj ndodheshin shtetas të huaj brenda, duke rrezikuar sigurinë e tyre.
Si pasojë u shkaktuan dëmtime në këtë godinë, si dhe u dëmtuan 32 kosha mbeturinash të vendosura nga Bashkia Tiranë.
Gjykata e Tiranës ka liruar nga qelia 4 protestuesit e arrestuar për protestën opozitare të së shtunës.
Ndaj të dyshuarve Leonardo Marku, Robespier Dervishaj, Doris Rista dhe Sergei Rapo është caktuar masa e “detyrimit për paraqitje” para Oficerit të Policisë Gjyqësore 2 herë në muaj.
Të arrestuarit akuzoheshin për disa vepra penale, mes tyre “Goditjet për shkak të detyrës”, “Prishja e qetësisë publike”, “Shkelja e rregullave mbi lëndët plasëse dhe djegëse”, “Shkatërrimi i pronës me zjarr” dhe “Kundërshtimi i punonjësit të rendit”.
Sipas Policisë, gjatë protestës ata hodhën molotovë dhe lëndë piroteknike në drejtim të efektivëve dhe godinës së njohur si Vila 31, në momentin kur në ambientet e saj ndodheshin shtetas të huaj brenda, duke rrezikuar sigurinë e tyre.
Si pasojë u shkaktuan dëmtime në këtë godinë, si dhe u dëmtuan 32 kosha mbeturinash të vendosura nga Bashkia Tiranë.
Konfederata e Industrive të Shqipërisë ka reaguar lidhur me pasojat e paparashikuara të tensioneve në Gjirin Persik në ekonominë shqiptare, duke i bërë thirrje qeverisë të ndërmarrë masa të menjëhershme ligjore, veçanërisht në tregun e hidrokarbureve.
Konfindustria kërkon kontroll të zbatimit të ligjit për rezervën strategjike 3-mujore të karburanteve, forcim të konkurrencës për të shmangur spekulimet me si dhe përgatitjen e një pakete për uljen e barrës fiskale në rast rritjeje të fortë të çmimeve në tregjet ndërkombëtare.
Ajo thekson se rritja e çmimit të naftës në bursë pritet të reflektohet edhe në tregun vendas, ndërsa kohëzgjatja e konfliktit mbetet e paqartë.
Reagimi i Konfindustrisë:
Konfindustria, duke u nisur nga pasojat e paparashikuara të luftës në Gjirin Persik në ekonomi kërkon, që ekzekutivi të marrë masat e domosdoshme ligjore, sidomos në tregun e karburanteve. Së pari, duhet kontrolluar zbatimi i ligjit në kompanitë e karburanteve për sigurimin e rezervës strategjike 3 mujore.
Së dyti, duhen marrë masat ligjore në drejtimin rregullator të konkurencës në treg për të shmangur rrezikun e rikthimit të spekullimeve të çmimit të karburanteve si në rastin e krizës së luftës në Ukrainë në vitet 2021-22.
Së treti, kërkojmë, që qeveria të përgatisi një paketë ligjore me synim uljen e barrës fiskale në rast të rritjes së fortë të çmimit të karburanteve në tregjet ndërkombëtare.
Çmimi i naftës ka dhënë shenjat e menjëhershme të rritjes në bursë, duke e bërë të pashmangshme pasyrimin edhe në tregun vendor. Koha e zgjatjes së luftës është e paqartë.
Konfederata e Industrive të Shqipërisë ka reaguar lidhur me pasojat e paparashikuara të tensioneve në Gjirin Persik në ekonominë shqiptare, duke i bërë thirrje qeverisë të ndërmarrë masa të menjëhershme ligjore, veçanërisht në tregun e hidrokarbureve.
Konfindustria kërkon kontroll të zbatimit të ligjit për rezervën strategjike 3-mujore të karburanteve, forcim të konkurrencës për të shmangur spekulimet me si dhe përgatitjen e një pakete për uljen e barrës fiskale në rast rritjeje të fortë të çmimeve në tregjet ndërkombëtare.
Ajo thekson se rritja e çmimit të naftës në bursë pritet të reflektohet edhe në tregun vendas, ndërsa kohëzgjatja e konfliktit mbetet e paqartë.
Reagimi i Konfindustrisë:
Konfindustria, duke u nisur nga pasojat e paparashikuara të luftës në Gjirin Persik në ekonomi kërkon, që ekzekutivi të marrë masat e domosdoshme ligjore, sidomos në tregun e karburanteve. Së pari, duhet kontrolluar zbatimi i ligjit në kompanitë e karburanteve për sigurimin e rezervës strategjike 3 mujore.
Së dyti, duhen marrë masat ligjore në drejtimin rregullator të konkurencës në treg për të shmangur rrezikun e rikthimit të spekullimeve të çmimit të karburanteve si në rastin e krizës së luftës në Ukrainë në vitet 2021-22.
Së treti, kërkojmë, që qeveria të përgatisi një paketë ligjore me synim uljen e barrës fiskale në rast të rritjes së fortë të çmimit të karburanteve në tregjet ndërkombëtare.
Çmimi i naftës ka dhënë shenjat e menjëhershme të rritjes në bursë, duke e bërë të pashmangshme pasyrimin edhe në tregun vendor. Koha e zgjatjes së luftës është e paqartë.
Login
