Një ngjarje e rëndë ka ndodhur në Gjirokastër, ku një 17-vjeçar ka abuzuar seksualisht me një 10-vjeçar. Ngjarja ndodhi në prani të 2 shtetasve të tjerë të mitur, të moshës 9 dhe 10 vjeç. Policia ka shpallur në kërkim 17-vjeçarin, i cili është larguar në drejtim të shtetit Grek, para se 10-vjeçari dhe prindrit e […]
Eurodeputetja franceze Rima Hassan është vënë në paraburgim nga policia në Paris, në kuadër të një hetimi për pretendime për “pikëpamje pro terrorizmit”, bëri të ditur zyra e saj. Hassan, pjesë e partisë “Franca e Papërkulur”, po merret në pyetje lidhur me një postim në rrjetet sociale, ku kishte shprehur solidaritet me Kozo Okamoto. Ky […]
Një grup prej më shumë se 100 ekspertësh amerikanë të së drejtës ndërkombëtare, profesorë, juristë dhe ish-këshilltarë qeveritarë kanë nënshkruar një letër të hapur ku shprehin shqetësim të thellë për sulmet ushtarake të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit ndaj Iranit, të nisura më 28 shkurt 2026. Sipas letrës së botuar në faqen Just Security më […]
Dy dronë goditën një objekt mbështetës diplomatik të SHBA-së në Aeroportin Ndërkombëtar të Bagdadit, duke shënuar sulmin e dytë të tillë brenda dy ditësh. Duke cituar një burim të paidentifikuar sigurie, Shafaq News raportoi se dy dronët ranë brenda objektit pa u interceptuar. Për sulmin nuk ka marrë përgjegjësinë asnjë palë. Autoritetet irakiane dhe ato […]
Kur breshka Jonathan lindi, në vitin 1832, New York-u po pajisej me linjën e parë të tramvajit me kuaj, një epidemi kolere po përhapej në Paris dhe gjyshja e Regina Elisabetta II nuk kishte lindur ende, shkruan repubblica.it. Që nga ajo kohë kur erdhi në jetë breshka Jonathan kanë ndodhur pafund ngjarje, por ndoshta askush […]
Është koha që Irani të bëjë një marrëveshje para se të jetë tepër vonë dhe të mos ketë mbetur asgjë nga ajo që mund të bëhet një vend i madh”, tha Donald Trump në platformën e tij të mediave sociale Truth. “Ura më e madhe e Iranit u shemb, nuk do të përdoret më kurrë”, […]
Në maj të vitit 2022, kreu i forcave të armatosura të Iranit pozoi për fotografët së bashku me ministri e Mbrojtjes së Taxhikistanit në një lokacion të panjohur afër Dushanbesë, gjatë një ceremonie ku u njoftua për një projekt të ri të madh. Sipas tyre, kjo ishte ndërtesa e parë e prodhimit të dronëve e […]
Sekretari i përgjithshëm i OKB-së, Antonio Guterres bëri thirrje sot për t’i dhënë fund “spirales së vdekjes dhe shkatërrimit” në Lindjen e Mesme, pasi Irani dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës u zotuan të intensifikojnë sulmet e tyre. “Jemi në prag të një lufte më të gjerë që do të përfshijë të gjithë Lindjen e […]
Banka qendrore lituaneze ka njoftuar se Lituania së shpejti mund të prezantojë zgjidhje teknologjike për të lejuar pagesat me karta krediti ose debiti pa lidhje interneti në rast emergjence. Zgjidhja do të përfshinte miratimin e kartave të lidhura me qarqet kombëtare dhe të lira nga kufizimet e qarqeve kryesore ndërkombëtare si Visa dhe Mastercard. Sipas […]
Sekretarja britanike e Jashtme, Yvette Cooper ka paralajmëruar se Irani mund të përballet me sanksione të mëtejshme ndërkombëtare nëse Ngushtica e Hormuzit mbetet e mbyllur, pas një takimi virtual me përfaqësues nga mbi 40 vende të botës. Cooper akuzoi Iranin se po përpiqet të mbajë peng ekonominë globale përmes bllokadës efektive të këtij kanali kyç […]
Analisti Frrok Çupi thotë se ngjarja e 2 prillit 1991 në Shkodër, ku u vranë 4 persona, ishte shumë e rëndë dhe ka lënë gjurmë në vend.
Në një intervistë për “Ora e Fundit” në ABC News, Çupi u shpreh se kjo ngjarje i dha PD fytyrën e vet.
“Ka qenë një ditë shumë e rëndë, që la gjurmë në vendin tonë. Kam qenë një prej protagonistëve. Ra telefoni, unë isha kryeredaktor i RD, dikush nga Shkodra, njoftoi se janë vrarë dy vetë. Shkova në këmbë te selia e PD, kishte indiferencë, pakujdesi. Azem Hajdari shkoi në Shkodër. Pa kuptuar, ajo ditë ka shënuar kthesën shumë të madhe në mënyrën e qeverisjes. Ka shënuar instalimin e dhunës,. ndarje midis zonave të vendit dhe ato ditë po instalohej sistemi pluralist. Erdhëm në një pluralizëm të gjakosur. Që prej fillimit është keqpërdorur është e dhimbshme. Është përdorur deri tani. Në fillim u krye vrasja me qëllim që të shkarkohej një tension brenda PD. Azm Hajdari kishte qëllim në Shkodër të zhdukte disa fletushka, ku ishte vendosur një vizitë e repartit ushtarak. Berisha e kishte tentuar Shkodrën ta kishte bastionin e vet. PD e filloi jetën e vet si parti e qytetit, deri në pikën sa mundi në Tiranë Ramiz Alinë, pas kësaj nisi rrethimi i qytetit nga periferitë dhe fshatrat. PD është parti anti qytetase. 3 të tjerët u vranë se u vra Arben Broci. Broci ishte duke festuar sepse Shkodra, PD kishte fituar 70 përqind të votave. Po festonte me shkoët, e mori me vrap nbë atë gjë që po sajohej si miting”, theksoi ai./abcnews.al
Sekretari i Mbrojtjes, Pete Hegseth, i ka kërkuar Shefit të Shtabit të Ushtrisë, Gjeneral Randy George, të japë dorëheqjen dhe të dalë në pension menjëherë, thanë burime të njohura me vendimin për CBS News.
Një nga burimet tha se Hegseth dëshiron dikë në këtë rol që do të zbatojë vizionin e Presidentit Trump dhe Hegseth për Ushtrinë.
Një zyrtar i lartë i Departamentit të Mbrojtjes i tha CBS News: “Jemi mirënjohës për shërbimin e tij, por ishte koha për një ndryshim lidershipi në Ushtri”.
George më parë shërbeu si asistent i lartë ushtarak i Sekretarit të Mbrojtjes, Lloyd Austin, nga viti 2021-2022, gjatë administratës Biden, pas dekadash shërbimi.
Një oficer këmbësorie karriere dhe i diplomuar në West Point, George shërbeu për herë të parë në Luftën e parë të Gjirit dhe në konfliktet më të fundit të Irakut dhe Afganistanit.
Shefi i shtabit të Ushtrisë zakonisht shërben një mandat katërvjeçar.
Analisti Andi Bushati, i ftuar në emisionin “Të Paekspozuarit” në MCN TV, ka folur për “rebelimin” e Elisa Spiropalit dhe deklaratat e saj për mungesën e meritokracisë dhe arrogancën në PS. Biseda në studio: Rakipi: Gjithë kjo filozofi. Spiropali ankohet se nuk ka meritokraci. Erdhi qameri edhe këtu… Bushati si e kupton ti? Bushati: E kam të vështirë ta ndaj, aktin politik nga xhelozia…
Donald Trump ka marrë përgjegjësinë për shkatërrimin e urës më të madhe të Iranit, një ditë pasi ai kishte kërcënuar se do ta bombardonin vendin “deri në epokën e gurit” nëse nuk arrihej një marrëveshje për t’i dhënë fund luftës pesë-javore që ai kishte nisur. Presidenti amerikan shpërndau pamje të një pjese të urës së re të varur B1, 136 metra të lartë dhe me vlerë 400 milionë dollarë…
Juventus po shfaq sërish interes për Riccardo Calafiorin. Një transferim i mundshëm verën e ardhshme varet nga dy faktorë kryesorë: së pari, Juventus duhet të sigurojë kualifikimin në Ligën e Kampionëve, dhe së dyti, vetë lojtari duhet të ushtrojë presion ndaj klubit të tij aktual, Arsenalit, për të zbutur qëndrimin e tyre. Kjo dëshirë për të rikthyer Calafiorin është pjesë e një vizioni më të…
Disa rivalitete lindin nga lufta, disa nga trajtimi i padrejtë, por ka edhe ato që burojnë nga një pritje poshtëruese. Marrëdhënia midis Iranit dhe Emirateve të Bashkuara Arabe i përket pikërisht kësaj kategorie të fundit.
Është historia e një vendi që ka lindur me një gjemb në anën e tij, vetëm dy ditë para se të ekzistonte zyrtarisht. Një plagë që as nafta, as qiellgërvishtësit prej qelqi, as diplomacia nuk kanë arritur ta shërojnë. Për gjysmë shekulli, marrëdhëniet mes tyre kanë qenë si një fushë minash – plot akuza të ndërsjella, kërcënime të fshehura dhe mirësjellje të rreme, gjithmonë të destinuara për të shpërthyer, shkruan marca.
Kjo ndodhi në mars 2026, kur Emiratet e Bashkuara Arabe mbyllën ambasadën e tyre në Teheran pas sulmeve me raketa dhe dronë nga Garda Revolucionare iraniane mbi tokën e tyre, duke sjellë në fund dekada të mllefit të mbajtur fshehur.
Por për të kuptuar thelbin e këtij konflikti, duhet të kthehemi në nëntor 1971. Britanikët po mblidhnin valixhet dhe po largoheshin nga Gjiri Persik, transmeton Telegrafi.
Sheikët bregdetarë po përgatiteshin për t’u bashkuar dhe për të krijuar një shtet të ri, por mbi tryezë mbetën vetëm tre pika të vogla në hartë: ishujt Abu Musa, Great Tunb dhe Little Tunb. Irani i kishte pretenduar prej vitesh, ndërsa Emiratet argumentonin se ata ishin administruar nga Sharjah.
Ishin thjesht tre shkëmbinj, po, por tre shkëmbinj që mbronin portën e botës: Sundin e Hormuzit. Irani nuk priti që të festoheshin krijimi i Emirateve. Dy ditë para se Emiratet të lindnin zyrtarisht, Shah-i dërgoi trupat e tij, ngriti flamurin dhe i mbajti nën kontroll. Nuk pati luftë, sepse Emiratet ende nuk ekzistonin si shtet. Ishte një fakt i kryer.
Që nga ajo ditë, për Teheranin, ishujt janë “një pjesë e pandashme e territorit iranian”; për Abu Dhabin, ata janë një kujtesë e hidhur se fqinj i tij verior as nuk respektoi certifikatën e tij të lindjes.
Kjo është një nga plagët më të vjetra në Gjirin Persik, dhe herë pas here rikthehet për t’u hapur sërish. Në vitin 2025, Bashkimi Evropian dhe Këshilli i Bashkëpunimit të Gjirit (GCC) mbështetën pozicionin e Emirateve, duke e cilësuar atë si “okupim iranian”.
Teherani reagoi me subtilitetin e një çekiçi: këshilltari ndërkombëtar i Udhëheqësit të Lartë nisi një sulm të ashpër me akuza, duke akuzuar Emiratet për “ripërsëritje të pretendimeve koloniale” dhe paralajmëroi se durimi i Iranit “nuk është i pakufizuar”. Rastësisht, një ditë zyrtare iu dedikua ishujve “të rikuperuar”.
Në këtë lojë nuk është në diskutim vetëm sovraniteti mbi tre shkëmbinj, por kontrolli mbi nyjën strategjike ku kalon një e pesta e naftës botërore. Ata nuk janë të rëndësishëm për madhësinë e tyre, por për vendndodhjen e saktë në hyrje të Ngushticës së Hormuzit.
Kush kontrollon ishujt, kontrollon portën. Për Iranin, humbja e tyre do të komprometonte dominimin mbi enklavën më strategjike të tij; për Emiratet e Bashkuara Arabe, rikthimi i tyre do të konsolidojë identitetin kombëtar dhe do të forcojë pozicionin e saj si lojtar kryesor në Gjirin Persik.
Gjeografia shpjegon vetëm gjysmën e problemit. Gjysma tjetër është politike. Emiratet kanë kaluar vite duke u transformuar nga një vend i vogël dhe relativisht diskret në një aktor ambicioz rajonal, me operacione ushtarake në Jemen, baza detare në Gjerthinë e Afrikës, dhe diplomaci që kombinon porte, investime dhe avionë luftarakë F-35.
Irani i sheh të gjitha këto si një rrjet të dizajnuar për ta rrethuar, kufizuar dhe, kur të vijë koha, sulmuar. Ndërkohë, Emiratet e shohin Iranin si një fuqi që mbështet milici të armatosura vetëm një fluturim larg Dubait.
Mes akuzave për spiunazh, sabotazhe detare, sulme kibernetike dhe luftëra përmes palëve të treta, niveli i mosbesimit mes tyre ka mbetur i pandryshuar, edhe gjatë viteve relativisht të qeta.
Lufta e vitit 2026 ishte pika e fundit. Irani akuzoi Emiratet e Bashkuara Arabe se po lejonin sulmet e SHBA-së të zhvilloheshin nga territori i tyre. EBA mohoi çdo akuzë, ashtu si kishte bërë gjatë një dekade të tërë.
Reagimi iranian ishte i ashpër. Gardat Revolucionare nisën dronë dhe raketa kundër objektivave në Emirate, duke përfshirë zona pranë bazave ushtarake dhe infrastrukturës kritike. Kjo detyroi Abu Dabin të mbyllë ambasadën dhe të ndërpresë marrëdhëniet diplomatike.
Brenda disa ditësh, ushtria iraniane kërcënoi drejtpërdrejt Emiratet me sulm ndaj Ras al-Khaimah, nëse “agresioni i mëtejshëm” do të vinte nga toka emiratase, duke theksuar veçanërisht ishujt Abu Musa dhe Grand Tunb si linja të kuqe absolute.
Asnjë nga kjo nuk është e re. E re është ndjenja se marrëdhënia ka shkuar në prishje të plotë. Emiratet nuk besojnë më se mund të konkurrojnë me Iranin vetëm përmes ekonomisë dhe turizmit luksoz, ndërsa Irani nuk është më i gatshëm të tolerojë që Dubai të shërbejë si platformë financiare për diasporën e tij. Ndërkohë, Abu Dabi afrohet gjithnjë e më shumë me Uashingtonin dhe Izraelin.
Ajo që dikur ishte një mosmarrëveshje territoriale e gjatë ka shpërthyer në një përplasje të drejtpërdrejtë mes dy vizioneve të vendit: njëri, revolucionar dhe i rrethuar; tjetri, pragmatik dhe ekspansionist. Njëri i përqendruar në të kaluarën; tjetri i obsesionuar me të ardhmen.
Ndoshta kjo është arsyeja pse, kur lufta aktuale të qetësohet, do të kthehemi tek fotot e ministrave që buzëqeshin, deklaratat e maturuara dhe takimet “konstruktive”.
Por nën të gjitha këto do të mbeten tre ishujt që nisën gjithçka, Ngushtica e Hormuzit që helmon çdo gjë, dhe një urrejtje e ftohtë që ka tejkaluar vetë ekzistencën e Emirateve. Kjo ndodh kur një vend themelohet me një pritje poshtëruese: nuk harrohet kurrë. /Telegrafi/
Login
