Nënkryetari i Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lutfi Haziri, ka publikuar një deklaratë të presidentit historik të Kosovës, Ibrahim Rugova, në të cilën ai flet për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) dhe mënyrën se si e përshkruante atë gjatë kohës së luftës.

“Ajo ka qenë një organizatë që është krijuar nga populli, nga patriotët, kur ka filluar sulmi ushtarak mbi Kosovën, dhe kanë luftuar për lirinë e Kosovës”, thuhet në deklaratën e Ibrahim Rugovës, të ripublikuar nga Haziri.

Publikimi i Hazirit vjen në kohën kur në Prishtinë të shtunën do të mbahet “Marshi për Liri”, i organizuar në mbështetje të ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi.

LDK-ja nuk i është përgjigjur kërkesës së platformës “Liria ka emër” për të marrë pjesë në marshin e së shtunës.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Haziri rikthen deklaratën e Rugovës për UÇK-në pak para marshit: Organizatë e krijuar nga patriotët appeared first on Sinjali.

Një nga veshjet më ikonike të Princeshë Dianës, i njohur si “fustani i hakmarrjes”, do të dalë sërish në ankand, rreth tri dekada pasi u bë pjesë e një prej momenteve më të paharrueshme të stilit të saj.

Fustani i zi, i ngushtë pas trupit dhe me shpatulla të zbuluara, u vesh nga Diana më 29 qershor 1994, në të njëjtën ditë kur bashkëshorti i saj i atëhershëm, tashmë mbreti Charles III, pranoi publikisht se e kishte tradhtuar.

Në një periudhë kur martesa e çiftit mbretëror ishte nën vëmendjen intensive të mediave britanike, Diana zgjodhi të shfaqej në publik me një veshje që tërhoqi menjëherë vëmendjen.

Fustani, i krijuar nga stilistja greke Christina Stambolian, u kombinua me taka dhe çantë të zezë, thonj të kuq dhe një varëse të veçantë me diamante dhe safir. Paraqitja e saj u kthye brenda pak orësh në një nga momentet më të famshme të modës së princeshës.

Prej atëherë, veshja është bërë e njohur në mbarë botën si “fustani i hakmarrjes”, një emërtim që lidhet me mënyrën se si Diana zgjodhi të përballej publikisht me krizën e martesës së saj.

Para ankandit, fustani do të ekspozohet në Londër, Hong-Kong dhe Gjenevë, përpara se të mbërrijë në New York, ku më 9 dhjetor pritet të dalë në shitje.

Sipas vlerësimeve, fustani mund të shitet për deri në 300 mijë dollarë, duke dëshmuar edhe një herë se veshjet e Princeshë Dianës vazhdojnë të kenë një vlerë të jashtëzakonshme në historinë e modës dhe kulturës popullore.

Përtej vlerës së tij materiale, fustani mbetet i lidhur me një nga momentet më të rëndësishme të imazhit publik të Dianës, kur moda u shndërrua në një mënyrë të fuqishme për të përcjellë qëndrim, pavarësi dhe vetëbesim./KultPlus.com

Detaje të reja tronditëse po dalin në dritë lidhur me rrethanat e vdekjes së këngëtarit të njohur grek Giorgos Mazonakis brenda klinikës së mjekëve të arrestuar, Ilias Theodoropoulos dhe Ioanna Gaka.

Sipas të dhënave të ekspertizës digjitale të publikuara në Protothema, mjekët tentuan të fshihnin praninë e tij në ambientet e klinikës, ndërsa në momente kritike kërkonin udhëzime në Inteligjencën Artificiale për ta sjellë në jetë.

Hetuesit e Policisë kanë arritur të rikuperojnë të dhëna kyçe nga pajisjet e konfiskuara:

Kërkime në AI gjatë urgjencës – Të dhënat nga komputeri i klinikës tregojnë se ndërsa gjendja e artistit po përkeqësohej, dikush ka përdorur një modul të Inteligjencës Artificiale me pyetjen se si mund të shpëtohet një pacient.

Fshirja selektive e takimeve – Në kalendarin elektronik të klinikës u zbulua se ishin fshirë vetëm regjistrimet që lidheshin me takimet e Mazonakis, duke lënë të paprekura takimet e pacientëve të tjerë.

Kontradiktat me orarin dhe sekuestrimi i pajisjeve

Përputhja e pamjeve të kamerave të sigurisë ka nxjerrë në pah kontradiktën e parë të madhe: Mazonakis ka hyrë në klinikë pak pas orës 13:00, dhe jo pas orës 16:00 siç kishin pretenduar fillimisht mjekët.

Për të ndërtuar me precizion kronologjinë e ngjarjes, autoritetet kanë sekuestruar:

“Kutinë e zezë” (software-in) e makinës së plazmaferezës për të parë faza ekzakte të punës së saj.

Kompjuterët, disqet e jashtme dhe dokumentet e klinikës.

Telefonat celularë të mjekëve dhe të sekretares së klinikës.

Shkaku i saktë i vdekjes mbetet ende i papërcaktuar nga këqyrja e parë mjeko-ligjore. Përgjigjet përfundimtare pritet të jepen pas përfundimit të analizave toksikologjike dhe histologjike.

Një përfundim qumështor, nuancë rozë e zbehtë dhe gjatësi e shkurtër krijojnë pamjen e sofistikuar

Vazhdim natyral dhe subtil i manikyrit kremoz “rose water” është trendi minimalist milk nails, të cilin këtë verë e kemi parë pothuajse kudo. Ky stil karakterizohet nga shkëlqimi i lehtë, efekti transparent dhe nuanca pastel rozë, duke u shndërruar gjithnjë e më shumë në një alternativë elegante ndaj manikyrit pothuajse të padukshëm.

Në tapetin e kuq të premierës londineze të filmit Practical Magic 2, Nicole Kidman tregoi se as ajo nuk i ka rezistuar këtij trendi. Fustanin elegant me shkëlqim dhe flokët e valëzuara i plotësoi me thonj të rregulluar në një nuancë kremoze “rose water”, të aplikuar mbi një bazë transparente me efekt qumështor.

Si ta krijoni këtë pamje?

Nëse dëshironi ta provoni, zgjidhni thonj më të shkurtër dhe formë katrore. Fillimisht aplikoni një shtresë llaku të bardhë gjysmëtransparent, më pas shtoni sipër një shtresë shumë të hollë rozë për të krijuar efektin kremoz.

 Getty Images

Për një rezultat edhe më të rregullt, para llakut mund të përdorni edhe një forcues për thonjtë.

Bukuria e këtij stili qëndron pikërisht te thjeshtësia. Ngjyra neutrale krijon një përshtypje të pastër dhe të kuruar, përshtatet me gjatësi të ndryshme të thonjve, me çdo ton lëkure dhe pothuajse me çdo veshje.

Rezultati është një manikyr minimalist, i freskët dhe elegant, që duket i sofistikuar pa pasur nevojë për dekorime apo ngjyra të forta. /et

TiIRANË, 11 shtator/ATSH/- Ministri i Mbrojtjes, Ermal Nufi mikpriti sot në mjediset e Ministrisë së Mbrojtjes anëtarë të stafit të Senatit dhe Dhomës së Përfaqësuesve të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, të cilët janë pjesëmarrës në programin “Balkans Forward Congressional Fellowship 2026”, të organizuar nga Këshilli Atlantik.

Ministri Nufi u shpreh se ky takim ishte “një mundësi e mirë për të ndarë mesazhin se Shqipëria nuk është më vetëm një konsumatore e sigurisë euroatlantike – ajo po shndërrohet gjithnjë e më shumë në kontribuuese faktike e mbrojtjes kolektive, stabilitetit rajonal dhe gatishmërisë së NATO-s:.

Në këtë kuadër, projektet dhe investimet strategjike në infrastrukturën kombëtare, përfshirë Korridorin VIII, Porto Romanon dhe Bazën Ajrore të Kuçovës, u vlerësuan si pjesë e një përpjekjeje më të gjerë për forcimin e kapaciteteve kombëtare dhe përmbushjen e angazhimeve të Shqipërisë ndaj NATO-s.

Një tjetër pikë e rëndësishme e bashkëbisedimit ishte mikpritja e Samitit të ardhshëm të NATO-s në Tiranë, për të cilën Ministri Nufi ka nënvizuar se ky fakt “është nder e përgjegjësi, shprehje e besimit ndaj vendit tonë dhe konfirmim se Ballkani Perëndimor është pjesë integrale e hapësirës së sigurisë euroatlantike”.

 

 

The post Nufi mikpret zyrtarë të SHBA-ve: Shqipëria, kontribuuese faktike e mbrojtjes kolektive appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Inspektorati Qendror i Punës ka ndaluar përkohësisht punimet në një objekt ndërtimi në Vushtrri, pasi gjatë inspektimit janë konstatuar parregullësi në marrjen e masave për siguri dhe shëndet në punë.

Sipas Inspektoratit, vendimi për ndalimin e punimeve do të mbetet në fuqi deri në eliminimin e të gjitha mangësive të evidentuara dhe krijimin e kushteve të sigurta për zhvillimin e punës.

Inspektorati Qendror i Punës ka bërë të ditur se mbetet i përkushtuar në mbikëqyrjen e zbatimit të legjislacionit të punës.

Po ashtu, ka apeluar te të gjithë punëdhënësit që të respektojnë standardet e sigurisë dhe shëndetit në punë, me qëllim të parandalimit të aksidenteve në vendin e punës.

Një ngjarje e rëndë ka ndodhur në Patos sonte në 11 shtator, ku një elektricist ka humbur jetën pasi është rrëzuar nga një shtyllë elektrike.

Mësohet se viktima ishte duke kryer detyrën e tij si elektricist. Në vendngjarje ka mbërritur grupi hetimor, i cili po kryen hetime.

Njoftimi i policisë

Patos/ Informacion paraprak

Rreth orës 18:00, në fshatin Margëlliç, Patos, është gjetur pa shenja jete, pranë një shtylle elektrike të rrëzuar, shtetasi E. D., 46 vjeç, banues në Elbasan, elektricist.

Grupi hetimor ndodhet në vendngjarje dhe po punon për sqarimin dhe dokumentimin e plotë të rrethanave të ngjarjes.

TIRANË, 11 shtator/ATSH-Maela Marini/ Kryeministri Edi Rama sqaroi sot se “Sazani nuk është zonë e mbrojtur, ndërsa Zvërneci është peizazh i mbrojtur, është kategoria pesë”.

Rama sqaroi se sipas standardeve europiane të mbrojtjes, peizazhi i mbrojtur mund të jetë dhe një zonë e banuar.

Në një intervistë në “Flasim shqip”, Rama theksoi se “nuk jemi duke cenuar asgjë, përkundrazi investimi është i mirë edhe për lagunën, pasi sot është një nga pikat më të ndotura të Shqipërisë”.

“Kur bëmë ligjin me zona të mbrojtura, ne rritëm territorin e mbrojtur të Shqipërisë. Nuk e zvogëluam dhe vazhdojmë ta shtojmë. Nuk e zvogëlojmë, por nuk bëmë kategorizimet e zonave. Thethi është zonë e mbrojtur, por në Theth ka jetë, në Theth ka njerëz që banojnë”, shtoi Rama.

Duke folur për zonat e mbrojtura, Rama sqaroi se zona Vjosë-Nartë nuk është zonë e mbrojtur. “Zona Pishporo-Nartë ka qenë denbabaden peizazh i mbrojtur. Nuk ka qenë zonë e mbrojtur. Vjosë-Narta ka statusin e paprekshmërisë. Pishporo-Narta ka pasur statusin e peizazhit të mbrojtur dhe në Pishporo-Nartë janë dhënë leje ndërtimi në kohën e mëparshme për pallate. Nuk janë ndërtuar, sepse i kemi bllokuar ne”, shtoi Rama.

Ndërkohë Rama theksoi se edhe Kushner, në momentin kur ka nisur ky proces, ka kërkuar që çdo gjë të bëhet sipas ligjit dhe rregullave.

/r.e/

The post Rama: Investimet në Sazan dhe Zvërnec nuk cenojnë zonat e mbrojtura appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.

Last Updated on 11/09/2026 by Monika

Në intervistën për gazetaren Rudina Xhunga, kryeministri Edi Rama u ndal te protestat e “Flamingove” dhe te projekti i Sazanit.
Kryeministri tha se shqetësimet për pronën, mjedisin, transparencën dhe aksesin publik ishin legjitime, por pretendoi se mbi to u mbivendosën narrativa të rreme dhe ndërhyrje digjitale që rritën tensionin.
Rama foli edhe për “ushtarë” virtualë që, sipas tij, ushqyen përçarje dhe e kthyen çështjen në një debat shumë më të madh se vetë projekti.
PJESE NGA INERVISTA:
Rudina Xhunga: Patët një sfidë të madhe. Unë nuk e di realisht, pavarësisht çfarë keni thënë ju përditë, a ju sfidoi dhe si e përjetuat ju sfidën e kësaj që quhet “Revolucioni i Flamingove”, “Bulevardi i Flamingove”. Domethënë, si e përjetuat këtë, një njeri që është mësuar të sfidojë, të provokojë?
Edi Rama: Tony Blair thotë diçka shumë interesante në librin e tij mbi lidershipin. Është një libër i ri që ka botuar, që është shumë i vërtetë, të paktën unë e gjej shumë të vërtetë. Kur lideri merr përsipër rolin që i takon, pasi votohet dhe bëhet kryeministër ose president, drejtues, në fillim, thotë, dëgjon me etje, sepse ka peshën e madhe të ndjesisë që duhet të mësojë sa më shumë dhe sa më shpejt, edhe shumë gjëra nuk i di. Pastaj fillon të fitojë përvojë dhe fillon të mendojë se gjërat i di dhe bëhet gjithmonë e më i paduruar për të dëgjuar: “Okej, okej, vazhdojmë, vazhdojmë, vazhdojmë”. Dhe vjen një fazë e tretë, nëse arrin në atë fazë të tretë, kur i rikthehesh dëgjimit dhe fillon të dëgjosh në një mënyrë tjetër, edhe me përulësi, sepse përvoja të mëson që nuk i di të gjitha. Dhe, në këtë sens, ky “Bulevardi i Flamingove”, siç e kam pagëzuar unë, ishte pikërisht një përvojë e tillë. Pra, me u vu përpara befasisht një pasqyrë shumë sfiduese. Dhe besoj që, në kohën e ndërmjetme midis këtyre tri fazave, unë do isha zënë me pasqyrën, besoj. Por, në fakt, m’u bë gjithmonë e më interesante ajo pasqyrë për të kuptuar realisht çfarë… Dhe besoj që aty fillon edhe një provë shumë, shumë e vërtetë për një udhëheqës, për një lider, për një drejtues, mes asaj të cilës nuk i shpëton kush, në mënyrë të veçantë në atë fazën e ndërmjetme: krenaria për të pasur të drejtë, domethënë që ti do të kesh të drejtë dhe krenaria jote është më e rëndësishmja, dhe kurajos për të pranuar që, ore, mund të ketë të drejtë ai që të sfidon dhe të kuptosh se ku qëndron.
Rudina Xhunga: Po si erdhi? Se momenti i parë ka qenë kur ju përmendët edhe fjalën “dorëheqje”. Madje ky ka qenë momenti i parë. Pastaj ka qenë e ndryshme mënyra e komunikimit tuaj. Në një moment keni thënë, e quajtët momentin final “lënie pas Shqipërisë së mungesave, betejë për Shqipërinë e pritshmërive”. Po derisa arritët këtu, kishit një reflektim të ndryshëm gati çdo ditë.
Edi Rama: Po, është e vërtetë. Mbase vjen momenti për ta shpjeguar se pse unë kam menduar dorëheqjen. Ndërkohë që këtë jam përpjekur ta shpjegoj më pas dhe kam marrë si referencë një episod me një kryetar bashkie, njeri që i rri në kokë komunitetit, një ndër kryetarët e bashkive që realisht është rezultativ e të tjera, e të tjera.
Ishte shumë i acaruar. Ishte ngritur një komunitet banorësh në një lagje periferike dhe tha: “Nuk kam parë popull mosmirënjohës. I kam bërë… Mos kishin rrugë? Tani kanë rrugën, ua bëra. Dritat ua vura, i kanë vënë dhe stola”, tha. “Janë mosmirënjohës.”
Ndërkohë që s’është mosmirënjohje. Në fakt, është një ndryshim stadi që Tocqueville e quan një paradoks i suksesit. Domethënë, për sa kohë e keqja duket si e pashmangshme, duket si fat, duket si diçka që ka dhe më keq, ajo bëhet e durueshme. Ndërkohë që bëhet e padurueshme sapo ti fillon dhe imagjinon që ti mund t’i shpëtosh.
Pra, sa më shumë vendi ecën, sa më shumë gjërat ndryshojnë, aq më shumë ti, qytetari, nuk je i prirur të shohësh çfarë u bë, po je: “Po kjo tjetra?”
Ndërkohë që deri dje kishte situata që, po themi, ishte një kohë në Shqipëri kur fitoheshin vota me çakull. Pra, çoheshin kamionë me çakull, hidhej çakulli në një lagje të pambaruara ose në një fshat dhe njerëzit jepnin votën. E konsideronin një dhuratë për të cilën duhet të ishin mirënjohës dhe të shprehnin votën.
Ajo ishte një kohë që ka ikur prej kohësh. Pastaj unë kam përjetuar gjatë kohën kur një rrugë në komunitet, një shkollë e rindërtuar, një sistem ndriçimi i vendosur, shoqërohej me bekime të mëdha dhe me buzëqeshje të mëdha dhe ishte festë. S’është më.
Madje sot, pikërisht se gjërat kanë ndryshuar dhe sepse të gjithëve u është bërë realisht e mundshme çdo gjë, teoria e dikurshme e kohës kur ne e morëm detyrën, që “ka dhe më keq, kështu që shyqyr, mirë jemi se ka dhe më keq”, i ka lënë vendin teorisë “ka dhe më mirë”. Pikë, mbaroi. Mos më thuaj se çfarë ke bërë. Okej, po tani ke kaq vjet këtu, më thuaj: kjo, kjo pse s’është bërë?
Kështu, në këtë sens, është një çështje pritshmërish.
Rudina Xhunga: Po që ju s’e prisnit?
Edi Rama: Jo, nuk e prisja. Nuk e kuptova menjëherë. M’u desh të filloj të ndjek shenjat, të analizoj dhe ka pasur disa momente që më kanë ndihmuar shumë për ta kuptuar deri në fund. Dhe pastaj, sigurisht, e kam shoqëruar edhe me lexim dhe faktikisht kam kuptuar që jemi në këtë fazë.
Është diçka shumë e mirë, sepse është, si të thuash, një ndryshim, një ndryshim zyrtar ose i vulosur nga njerëzit, i stinës së Shqipërisë. Por është diçka shumë sfiduese, sepse padurimi është i madh.
Rudina Xhunga: Çfarë stine?
Edi Rama: Të pritshmërive të rritura. Tocqueville e quan “revolucioni i pritshmërive të larta”. Dhe faktikisht, një qytet që jeton me dy orë ujë në ditë, kur fillon të marrë 18 orë ujë në ditë, nuk i mjaftojnë më dy orë, ose nuk është më vetëm çështja e orëve, është çështja e cilësisë. Pra, një vend i cili 10 vjet përpara ishte tërësisht i mpirë dhe indiferent ndaj vrasjes së kafshëve masivisht, ndaj prerjes së pyjeve masivisht, sot është në një betejë ku biodiversiteti dhe mbrojtja e jetës së kafshëve është…
Sazani dhe algoritmi

Rudina Xhunga: Dua të ndaloj pak gjatë te projekti i Sazanit, për shkak se ai nuk shpjegon vetëm Sazanin, shpjegon gjithë filozofinë edhe të turizmit, edhe të zhvillimit të Shqipërisë. Kështu që do të ndalojmë pak gjatë. Por, përpara se të shkoj, se më ngacmoi kjo që thatë: mbase po të kishit komunikuar më shumë me shërbimet tuaja sekrete do të kishit të dhëna. Mbase ta kishit më të fortë atë të kontrollosh, jo vetëm të besosh…
Edi Rama: Nuk është një çështje shërbimesh sekrete. Nuk është. Kjo është çështje e brendshme, domethënë, që lind vetvetiu. Nuk është një çështje shërbimesh sekrete. Kjo është diçka që ka ardhur… Natyrisht që këtu ndodhi ajo që anglisht thonë perfect storm, stuhia perfekte, se u bashkuan shumë komponentë në një pikë dhe kjo i dha edhe një lloj madhështie gjithë gjësë, por nuk është çështje e shërbimeve.
Rudina Xhunga: Ishte madhështore. Domethënë, ajo fotografia që vazhdojnë e vënë, edhe pse nuk është e njëjta…
Edi Rama: Patjetër.
Rudina Xhunga: Po ju e quajtët në nisje, të paktën, “patentë”, ia faturuat algoritmit ose ndikimit të kundërshtarëve tuaj, të Donald Trump, po fitonit kohë, apo dhe vetë nuk po e gjenit?
Edi Rama: Jo, nuk është kështu. Unë fola për algoritmin sepse kjo ishte një gjë e vërtetë. Dhe jo vetëm ishte e vërtetë, por ishte diçka shumë shokuese për ta parë nga këndi im. E kishim të dëgjuar se si bëhen interferencat në zgjedhje në vendet e tjera, se si bëhen interferencat për të nxitur revoltat, se si u interferua gjithë sistemi i komunikimit digjital francez për të provokuar ato djegiet e Parisit. Por tjetër është ta kesh me të dëgjuar, tjetër është ta shohësh se si ndodh. Se si mijëra e mijëra ushtarë të prodhuar në laboratorët e teknologjisë, me fytyra dhe me emra shqiptarë, sulmojnë hapësirën digjitale të vendit dhe krijojnë gjithë atë tension të madh, ose më saktë e rrisin atë tension.
Rudina Xhunga: Ndodhi vërtet kjo? Ju jeni shprehur të gjithë kohës që kjo është krijuar, është krijuar realiteti, është krijuar jashtë, keni thënë.
Edi Rama: Patjetër.
Rudina Xhunga: Po çfarë?
Edi Rama: Patjetër që është krijuar viraliteti. Krijuar falë gjithë këtij intensifikimi që, natyrisht, diskutohet, kishte një farë të pazëvendësueshme, që ishte figura e Donald Trump-it. Por mbase unë i dhashë më shumë peshë algoritmit sesa shqetësimit. Mbase thjesht dhe vetëm u fokusua gjithë dynjaja aty, a thua se unë… Ndërkohë që unë e thashë në të përsëritur: unë nuk po akuzoj, unë nuk po them që ata që kanë dalë në bulevard janë agjentë të Iranit.
Rudina Xhunga: Kështu u krijua ideja.
Edi Rama: Jo, nuk u krijua ideja, se kjo është bota e pasqyrave në të cilën ne jetojmë. S’i kam këtu, s’kam këtu pasqyrën time me vete. Është një botë e cila na e ndikon gjithmonë e më shumë perceptimin e botës fizike dhe jo vetëm e ndikon gjithmonë e më shumë, por krijon kontekste të reja. Pra, ne shikojmë në 30 sekonda diçka e cila mund të jetë e vërtetë aty, por e nxjerr nga konteksti, krijon një kontekst të ri. Kështu që unë, pa dyshim, nuk mendoj që algoritmi krijoi problemin, por mendoj që algoritmi e nxori problemin jashtë çdo lloj ekuilibri në raport me të vërtetat.
Rudina Xhunga: Më intereson, se e nisët dhe ndoshta ju ndërpreva, kur po tregonit për përmbajtjen e krijuar me këta ushtarët, si në Francë. Domethënë, çfarë ndodhi? Çfarë ndodhi, gjë që ne nuk e dimë, nuk e kemi parë?
Edi Rama: Është e gjithë bota ku ne jetojmë sot, e cila ka këtë ndarje midis jetës reale dhe jetës së pasqyrës.
Rudina Xhunga: Ku ishin në protestë ata? Çfarë bënë ata në protestë? Çfarë bënë për protestën këta njerëz, realiteti i tyre, i skuadrave?
Edi Rama: Ata nuk ishin në protestë, ata nuk ekzistojnë. Ata janë të krijuar në laborator dhe ata u japin zë narrativave të ndryshme. Për shembull, çfarë lidhje kishte gjithë ky zhvillim, ku me të drejtë një pjesë e njerëzve shqetësoheshin për flamingot, për biodiversitetin, çfarë lidhje kishte me marrëdhëniet me Izraelin? Ku hynte këtu Izraeli?
Rudina Xhunga: Tek investimi ishte ideja që po vijnë izraelitët, po marrin Sazanin.
Edi Rama: Një gënjeshtër. Domethënë, kjo ishte një narrativë e krijuar dhe e nxitur nga kjo ushtri ushtarësh jorealë, të rritur në laboratorët e teknologjisë, të cilët e ka shumë të vështirë t’i identifikojë edhe Facebook-u dhe Instagram-i, sepse rriten dhe ata marrin pamje, marrin jetë, marrin formë dhe nuk i njeh: a janë realë, a s’janë realë. Kështu që, mbas tyre janë operatorët, janë forcat që i hedhin në luftë.
Rudina Xhunga: Mund të dimë diçka më shumë që ju e dini? Keni zbuluar llogari private? Keni zbuluar prova? Çfarë keni zbuluar ju që ta përforcojë këtë, se u krijua?
Edi Rama: Patjetër që kemi. Shiko, ne kemi në Shqipëri një kapacitet të jashtëzakonshëm, që jo rastësisht vlerësohet edhe botërisht, të mbrojtjes kibernetike. E kemi krijuar nga halli, sepse u gjendëm nën sulmin shumë të egër të Iranit, që synoi të na e rrafshojë komplet gjithë infrastrukturën e shërbimeve digjitale. Nuk ia dolën dot, por aty pamë që duhet të ngrinim një mur, siç ngrenë gjithë vendet, sepse është një luftë e përditshme që zhvillohet, si të thuash, në pjesën e padukshme të atyre pasqyrave që ne shohim.
Dhe falë teknologjisë sot, vendet në zhvillim mund të bëjnë kapërcime të jashtëzakonshme dhe mund të shfaqen papritur e pakujtuar përpara vendeve të zhvilluara, sepse e kanë më të lehtë të induktojnë prodhime të reja. Dhe ne kemi sot një teknologji të mbrojtjes kibernetike që është top of the top dhe, për këtë arsye, kemi po ashtu edhe shumë kapacitete identifikuese të ndërhyrjeve malinje. Kemi një dosje, por sigurisht që unë nuk jam ai që përcakton vendndodhjen e një llogarie dhe të bëj këtu ekspertin e IP-ve. Por kemi mësuar që, përpara sesa të dalim dhe të themi “është ky, është ai”, atribuimin që quhet, pra t’ia atribuosh një sulm dikujt, ta bëjmë këtë duke u siguruar për të vërtetën e gjetjeve tona përmes bashkëpunimit me aktorë të tjerë. Dhe jemi duke e përmbyllur. Jemi në bashkëpunim edhe me aktorë të tjerë të njohur dhe besoj që do të kemi rezultatin përfundimtar të atribuimit. Ne s’kemi asnjë dyshim fare. Ashtu siç nuk kemi dyshim që narrativa e përçarjes fetare dhe narrativa e përçarjes etnike, pra e kundërvënies së myslimanëve, përmes disa figurash shumë të zymta të botës absolutisht jo të zymtë, por përkundrazi të pasur shpirtërisht, të komunitetit mysliman shqiptar, kundër hebrenjve dhe, patjetër, edhe të përçarjes etnike, në kuptimin shqiptar anti-izraelit, duke projektuar si izraelit një investim që s’ka lidhje fare me shtetin e Izraelit, s’ka lidhje fare me ndonjë marrëveshje, marrëdhënie mes Shqipërisë dhe Izraelit, por ku aktorë të dorës së parë janë dy vëllezër myslimanë, sirianë, qytetarë të Katarit, dhe ku Katari, një vend që nuk ka marrëdhënie me Izraelin, është pjesë integrale e investimit. Tani, a mund të përfytyrohet që Katari mund të investojë fonde dhe mund të ketë përfshirje në një projekt që synon ta kthejë Zvërnecin në një enklavë të Izraelit apo që synon të marrë palestinezët nga andej e t’i sjellë këtej, se s’kam kuptuar deri në fund se çfarë thonë?
Kjo mund të përfytyrohet vetëm në fantazira absolutisht diabolike, të cilat e dinë shumë mirë që kjo s’është e vërtetë, por duan të nxisin urrejtje.
Rudina Xhunga: E pra, kjo është pyetja. Çfarë donin? Në qoftë se ju përmendni rusët, iranianët, turqit i keni përmendur…
Edi Rama: Duan të nxisin urrejtje.
Rudina Xhunga: Ndaj kujt? Ndaj jush?
Edi Rama: Duan të nxisin urrejtje, duan të nxisin përçarje. Jo ndaj meje. Unë, në këtë rast, jam thjesht dhe vetëm një digë që duhet shembur. Por, ndërkohë, urrejtje mes shqiptarëve dhe kundër izraelitëve. Kjo është diçka e tmerrshme, për shkak se është të pështysh mbi varret e të gjithë atyre shqiptarëve myslimanë, në radhë të parë, dhe pastaj edhe të krishterë, që e bënë Shqipërinë vendin që doli me nder nga një Luftë e Dytë Botërore, ku të gjithë dolën me kokën ulur në raport me hebrenjtë dhe ku, falë myslimanëve shqiptarë në radhë të parë, këtu u shpëtuan të gjithë hebrenjtë. Mund të jesh komplet kundër politikës në Izrael, por politika në Izrael shkon e vjen. Marrëdhënia e shqiptarëve dhe e Shqipërisë me Izraelin është po kaq e rëndësishme sa marrëdhënia me vendet arabe, me të cilat ne kemi, simetrikisht, marrëdhënie vëllazërore. Dhe këto janë krijuar me shumë përpjekje dhe një vizion shumë të qartë strategjik. Dhe me Turqinë.
Rudina Xhunga: Por a ka pretendime të vërteta për këtë protestë?
Edi Rama: Jo, patjetër që ka pretendime të vërteta. Diskutohet që ka pretendime të vërteta.
Rudina Xhunga: Se u krijua ideja që përgjigjet janë iranianët, janë turqit, që po sjellin pretendime të tjera.
Edi Rama: Për sa i përket algoritmit, as nuk diskutohet. Për sa i përket edhe një komponenti tjetër, që nuk është komponent i ndërhyrjes malinje, por është një komponent i ndërhyrjes politike, nëse mund të quhet e tillë, sigurisht që hija e presidentit të Shteteve të Bashkuara tërhoqi shumë. Sepse, nëse nuk do të ishte emri i Kushnerit dhe emri i Trump në këtë projekt, jam i sigurt që kjo nuk do të merrte përmasat ndërkombëtare që mori. Gjithë pjesa anti-Trump në politikën ndërkombëtare gjeti në skenën e bulevardit një shesh beteje për të thirrur në duel Donald Trumpin dhe për ta mundur me shqiptarët.
Domethënë, në këtë sens, këto ishin aspektet ekstra, por nuk ishin këto që krijuan protestën, që të jemi shumë të qartë. Unë jam shumë i vetëdijshëm. Dhe nëse pretendimet e rreme rrëzohen një për një me dokumente, përveçse, siç thashë, edhe me argumente që lidhen me “pse”-në e interferencave të huaja apo me “pse”-në e kësaj ndërhyrjeje të madhe politike, pikëpyetjet që njerëzit kanë ose ndjesitë shqetësuese që njerëzit kanë mbi pronën, mbi transparencën, mbi ndikimin mjedisor, aksesin publik në një investim të tillë – do të ketë akses, plazhi do të jetë publik apo do të mbyllet – dhe raporti i këtij zhvillimi me interesin publik, janë të gjitha pyetje ose pikëpyetje legjitime.
Pra, ne kemi detyrë që të luftojmë gënjeshtrën, por të mos shpallim armik çdo pikëpyetje, sepse nuk është e vërtetë.
Rudina Xhunga: Ndërkohë, ju bëtë një dallim të protestës, domethënë javën e parë edhe vazhdimin. Qëndrojmë edhe pak te java e parë, te ajo fotografia e asaj që mund t’i vësh emrin “madhështore”, shqiptarët të dalë me flamingot. Tani që flasim, cili është thelbi i saj për ju?
Edi Rama: Thelbi i javës së parë?
Rudina Xhunga: Po.
Edi Rama: Unë besoj që thelbi i javës së parë është një dallim mes faktit dhe përjetimit. Pra, faktet tona përballë përjetimit të tyre.
Ne kishim fakte, unë kisha faktet, edhe më dukej në fillim si një padrejtësi shumë e madhe që gjithë ai milet ishte tmerruar nga gënjeshtra. Por njerëzit e kishin përjetimin.
Mendoj që atij revolucionit të pritshmërive që e thotë Tocqueville, ose momentit të kalimit në një stinë të re të shoqërisë, i kishte ardhur koha. Tani u gjet videoja, ajo videoja e tmerrshme u gjet ajo. Po, nëse s’do të kishte ndodhur videoja, do të gjendej një shkak tjetër, sepse kishte ardhur koha dhe njerëzit kishin pikërisht përjetimin problematik.
Ne shikonim procedurën, ata përjetonin kërcënimin, kërcënimin mbi pronën. Dhe përjetimi i kërcënimit mbi pronën pastaj atomizon mijëra, qindra mijëra përjetime të individëve lidhur me pronën e tyre, me lejen e tyre, me të drejtën e tyre.
Ne kishim hartën, ata shikonin detin dhe mendonin që do na merret kjo copë deti. Ne kishim një projekt zhvillimi dhe kemi një projekt që, për mua, është i jashtëzakonshëm. Ata, në fakt, nuk e kishin projektin e zhvillimit, por konkretisht shikonin gardhin. Dhe ai gardh ishte si një gardh ferri që i ndante praktikisht ata nga diçka që ata e ndjenin të tyren dhe që po u merrej.
Dhe në këtë boshllëk, në këtë hendek midis fakteve tona dhe përjetimit të njerëzve, hyri algoritmi, hynë videot, hynë gjithë lemeritë./

Liga e Kampionëve ka zgjedhur 11-shen më të mirë të javës pasi u kompletua xhiro e parë e fazës së ligës.

Në këtë xhiro nuk kishte befasi, ku favoritët arkëtuan pikët e plota, me Realin që mposhti Interin, Barcelona nuk gaboi ndaj Feyenoordit, Arsenali me vështirësi ndaj Napolit, derisa PSG e Bayern regjistruan fitore të thella.

Në këtë javë, të gjithë ekipet kanë nga një lojtarë në 11-shen më të mirë.

Formacioni më i mirë:

Courtois; Dest, Bartra, Torres, Broën; Olise, Odegaard, Baturina, Torres; Raphinha, Demirovic.

Ndërkohë, Liga e Kampionëve do të vazhdojë muajin tjetër pas ndeshjeve ndërkombëtare./Telegrafi/

Pensionistët sot do t’i kërkojnë ministrit për politikë sociale, demografi dhe të rinj, Gjoko Velkovski, që rritjet e ardhshme të pensioneve të rregullohen me ligj dhe të jenë të barabarta për të gjithë, në vlerë fikse në denarë. Sipas Iniciativës për rritje lineare, modeli aktual me përqindje krijon dallime të mëdha mes pensionistëve, pasi i […]

Bashkimi Evropian është bërë gati t’i ofrojë Ukrainës 6.1 miliardë euro asistencë, kryesisht për blerjen e pajisjeve ushtarake, përfshirë sistemet dhe interceptuesit “Patriot”, të cilët i nevojiten Kievit për t’u mbrojtur nga raketat balistike ruse.

Financimi, i njoftuar këtë të premte, do të vijë nga paketa e huasë mbështetëse prej 90 miliardë eurosh e Bashkimit Evropian për Ukrainën. Kjo paketë parashikon 28 miliardë euro për ndihmë ushtarake dhe 16 miliardë euro të tjera për mbështetjen e buxhetit brenda vitit.

Për prokurimin e sistemeve “Patriot”, të cilat prodhohen në Shtetet e Bashkuara, si dhe të dronëve që varen nga pjesë përbërëse kineze, do të hiqen disa prej kritereve të huasë.

Ndihma prej 6.1 miliardë eurosh përbën lëvrimin e fundit në kuadër të paketës prej 28 miliardë eurosh për mbështetjen ushtarake të Ukrainës.

Pagesat po bëhen në mënyrë graduale, pasi Brukseli po kontrollon dhe verifikon kontratat që Kievi nënshkruan me kompanitë private. Deri tani, Ukrainës i janë transferuar 8.35 miliardë euro fonde për mbrojtjen.

“Ushtria ukrainase varet ndjeshëm nga pajisja me produkte kritike që kërkojnë sasi të veçanta brenda një kohe të shkurtër. Ndaj, ndihma e BE-së mbetet jetike”, ka deklaruar komisioneri evropian për Mbrojtjen, Andrius Kubilius, në një konferencë shtypi.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post BE-ja gati t’i ofrojë Ukrainës 6.1 miliardë euro për sistemet “Patriot” appeared first on Sinjali.

Kryeministri Edi Rama ka folur për protestat dhe momentin kur deklaroi se kishte menduar edhe dorëheqjen.

Gjatë intervistës me gazetaren Rudina Xhunga, në kuadër të podcastit të tij “Flasim”, Rama tha se reagimet dhe pakënaqësitë e qytetarëve e kanë shtyrë të analizojë ndryshimet që kanë ndodhur në shoqërinë shqiptare dhe rritjen e pritshmërive ndaj qeverisjes.

“Dorëheqja, mbase vjen momenti për ta shpjeguar”, tha Rama, duke sjellë si shembull rastin e një kryetari bashkie që, pavarësisht investimeve të realizuara për një komunitet, ishte përballur me pakënaqësinë e banorëve.

Sipas Ramës, kjo nuk duhet parë domosdoshmërisht si mosmirënjohje, por si pasojë e ndryshimit të pritshmërive të qytetarëve.

“Sa më shumë vendi ecën, aq më shumë qytetari është i prirur të thotë ‘po kjo tjetra?’. Deri dje ishte një kohë në Shqipëri kur votat fitoheshin me çakull. Hidhnin çakull në një lagje dhe njerëzit hidhnin votën, ata e shprehnin mirënjohjen me votë. Kam përjetuar gjatë kohën që një rrugë, shkollë e ndërtuar, sistem ndriçimi, shoqërohej me duartrokitje e buzëqeshje të mëdha. S’është më”, u shpreh kryeministri.

Rama pranoi se fillimisht nuk e kishte kuptuar këtë ndryshim.

“Jo, nuk e prisja, nuk e kuptova menjëherë. M’u desh të filloj të ndjek shenjat, të analizoj dhe ka pasur disa momente që më kanë ndihmuar shumë për të kuptuar. Në fakt, m’u bë gjithmonë e më interesante ajo pasqyrë për të kuptuar çfarë është. Besoj se aty fillon një provë e vërtetë për një lider, drejtues, mes asaj të cilës nuk i shpëton kush, sidomos, në mënyrë të veçantë në fazën e ndërmjetme, për të pasur krenari ose të drejtë, dhe kurajë për të pranuar që, ore, edhe mund të ketë të drejtë ai që të sfidon”, tha ai.

Këtë fazë kryeministri e cilësoi si “revolucioni i pritshmërive të larta”, duke argumentuar se përmirësimi i një shërbimi sjell automatikisht kërkesa të reja nga qytetarët.

“Është një ndryshim i stinës së Shqipërisë. Quhet revolucioni i pritshmërive të larta. Një qytet që jeton me dy orë ujë në ditë, kur fillon merr 14 orë ujë në ditë, do 24 orë”, tha Rama.

Në një tjetër pjesë të intervistës, Rama foli për ndikimin e teknologjisë dhe llogarive jo reale në krijimin dhe përhapjen e narrativave në rrjetet sociale, duke iu referuar edhe debatit që ka shoqëruar projektin e investimit në Sazan.

Sipas kryeministrit, ekzistojnë profile të krijuara artificialisht që marrin pamjen e përdoruesve realë dhe përdoren për t’u dhënë zë narrativave të ndryshme.

“Ata nuk ishin, ata nuk ekzistojnë. Ata janë të krijuar në laborator dhe i japin zë narrativave të ndryshme”, deklaroi Rama.

The post Rama për deklaratën e dorëheqjes: Mbase vjen momenti për ta shpjeguar appeared first on Euronews Albania.

Anne Hathaway nuk e la shtatzëninë t’i ndalonte pjesëmarrjen në ngjarjet e Javës së Modës në New York. Aktorja, e cila këtë vit ka promovuar projekte të re...

Në vend që të provoni kush ka të drejtë, kthimi te pika e përbashkët mund ta ulë tensionin dhe ta shpëtojë bisedën nga përshkallëzimi

Çdo debat më serioz ka një moment kur tema për të cilën nisi pothuajse pushon së qeni e rëndësishme. Një fjali sjell tjetrën, toni ngrihet, rikthehen pakënaqësi të vjetra dhe të dy palët fillojnë të përpiqen të dëshmojnë se kanë të drejtë.

Pikërisht në atë moment, një fjali e thjeshtë mund ta ndryshojë rrjedhën e bisedës:

“Le të përqendrohemi së pari te ajo për të cilën pajtohemi.”

Kjo nuk e zgjidh në mënyrë magjike çdo konflikt, por e ndryshon këndvështrimin: në vend që tjetrin ta shohim si kundërshtar, përpiqemi të gjejmë një pikë të përbashkët.

Pse mund ta ulë tensionin?

Psikologu organizativ Adam Grant ka folur shpesh për vlerën e mospajtimit konstruktiv. Problemi nuk është se dy njerëz kanë mendime të ndryshme. Mospajtimi mund të jetë i dobishëm, sepse na ndihmon ta rishqyrtojmë qëndrimin tonë dhe ta shohim problemin nga një kënd tjetër.

Problemi nis kur konflikti largohet nga tema dhe kalon te personi.

Në vend që të flasim për atë që ka ndodhur, fillojmë të themi: “Ti nuk më dëgjon kurrë”, “Gjithmonë bën të njëjtën gjë”, “Mendon vetëm për veten”.

Këto fjali tingëllojnë si gjykime për karakterin e tjetrit dhe zakonisht nxisin reagim mbrojtës, transmeton Telegrafi.

 Foto: AI

“Gjithmonë” dhe “kurrë” e përkeqësojnë bisedën

Në vend të “Nuk më dëgjon kurrë”, më mirë është: “Kam ndjesinë se tani nuk më dëgjove.”

Në vend të “Je gjithmonë i papërgjegjshëm”, mund të thuhet: “Më shqetëson që nuk iu përmbajtëm asaj që kishim rënë dakord.”

Dallimi duket i vogël, por formulimi i dytë lë më shumë hapësirë për bisedë dhe më pak për mbrojtje.

Edhe një fjali tjetër mund të ndihmojë

Para se t’i përgjigjeni diçkaje që ju ka zemëruar, përpiquni të kontrolloni nëse e keni kuptuar drejt personin tjetër:

“Nëse të kam kuptuar mirë, ajo që të shqetëson më shumë është…”

Pastaj përsëriteni me fjalët tuaja atë që keni dëgjuar.

Qëllimi nuk është të “fitoni” debatin, por t’i jepni palës tjetër mundësinë të thotë: “Po, pikërisht këtë po përpiqem të shpjegoj” ose “Jo, nuk e kisha këtë parasysh”.

Shumë konflikte zgjasin sepse njerëzit përgjigjen ndaj diçkaje që pala tjetër as nuk e ka thënë.

Qëllimi nuk është fitorja

Në një marrëdhënie mund ta fitoni debatin, por të humbni shumë më tepër sesa keni fituar.

Prandaj, kur biseda fillon të dalë jashtë kontrollit, pyetja më e dobishme mund të jetë: “Çfarë po përpiqemi në të vërtetë të zgjidhim?”

Dhe ndonjëherë mjafton vetëm kjo:

“Le të përqendrohemi së pari te ajo për të cilën pajtohemi.” /et

Kryeministri i Republikës së Maqedonisë së Veriut, Hristijan Mickoski, sot duke iu përgjigjur një pyetjeje të gazetarëve në lidhje me ndarjen e vauçerëve për klima inverter për mbi 500 familje, deklaroi:

“Ky është edhe një projekt që e realizoi Qeveria, e që ka të bëjë me dhurimin e pajisjeve inverter për 500 familje që, sipas statusit të tyre social, i plotësojnë kushtet për të kondicionuar hapësirat e tyre të banimit. Në këtë rast, ja, meqë po afrohet sezoni i ngrohjes, për t’i ngrohur. Dhe kjo është pjesë e projekteve dhe politikës së Qeverisë për të mbështetur projekte të këtij lloji. Kjo është gjithashtu në drejtim të luftës për uljen e emisionit të grimcave të dëmshme, pra ndotjes. Kështu që ne do të vazhdojmë edhe më tej t’i zbatojmë këto projekte.”

Sipas Mickoskit, projekti synon jo vetëm të ndihmojë familjet në nevojë, por edhe të kontribuojë në përmirësimin e cilësisë së ajrit dhe mbrojtjen e mjedisit.

Gjykata e Posaçme e Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar ka vendosur vijimin e masave të sigurimit për tetë persona nën hetim, të dyshuar për përfshirje në një skemë mashtrimi kompjuterik.

Vendimi është marrë më 11 shtator 2026, pas kërkesës së Prokurorisë së Posaçme, e cila kishte kërkuar verifikimin e kushteve të zbatimit të masave të sigurimit dhe vleftësimin e arrestimeve në flagrancë.

Personat nën hetim janë Robert Gjura, Gerti Shega, Erjon Palaj, Eleni Jorgji, Klaudia Balla, Ilir Golemi, Aurel Gjonpjetri dhe Dhimitër Lipe.

Sipas vendimit të GJKKO-së, tre prej tyre, Robert Gjura, Gerti Shega dhe Erjon Palaj, do të vijojnë të qëndrojnë në arrest në burg.

Ndërkohë, për Eleni Jorgjin, Klaudia Ballën dhe Ilir Golemin është vendosur vijimi i masës arrest në shtëpi, ndërsa Aurel Gjonpjetri dhe Dhimitër Lipe do të vijojnë masën detyrim për paraqitje.

Të hetuarit dyshohen për kryerjen e veprës penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, ndërsa për disa prej tyre dyshimet lidhen edhe me veprat penale të “Grupit të strukturuar kriminal” dhe “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, sipas përcaktimeve të Kodit Penal.

Për personat nën masën “arrest në shtëpi”, gjykata ka urdhëruar që ata të mos largohen nga banesat e tyre. Ndërsa Aurel Gjonpjetri dhe Dhimitër Lipe duhet të paraqiten të hënën e parë të çdo muaji, në orën 11:00, pranë Prokurorisë së Posaçme.

Njoftimi i plotë i GJKKO-së: Kërkuesi Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar me datë 09.09.2026 ka paraqitur pranë Gjykatës kërkesën me objekt: “Marrje në pyetje e personave të arrestuar dhe verifikimi i kushteve të zbatimit të masës së sigurimit, lidhur me caktimin e masës së sigurimit sipas neneve 228, 229, 230, 234, 237, 238, 244, 246 dhe 248 të K.Pr.Penale, vleftësimin e arrestimit në flagrancë dhe caktimin e masës së sigurimit personal.”. Persona nën hetim: Robert Gjura, Gerti Shega, Erjon Palaj, Eleni Jorgji, Klaudia Balla, Ilir Golemi, Aurel Gjonpjetri dhe Dhimitër Lipe. Në përfundim të gjykimit, Gjykata e Posaçme e Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar me trup gjykues të përbërë nga gjyqtarja Irena Gjoka, bazuar në nenet 228, 229, 230, 237, 234, 238, 248, 249 dhe 466 të K.Pr.Penale, me vendimin nr. 65, datë 11.09.2026, vendosi:

1.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në burg” e parashikuar nga neni 238 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Robert Gjura, i biri i Sh. dhe i A., i datëlindjes 09.10.1985, i dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në dëm të disa personave, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Grupit të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b/2, 28/4, 333/a/2 dhe 334/1 të Kodit Penal.

2.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në burg” e parashikuar nga neni 238 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Gerti Shega, i biri i P. dhe i K., i datëlindjes 31.08.1981, lindur në ****, i ****, banues në rrugën ****, Nd. ****, H. ****, Ap. ****, Njësia Administrative nr. ****, ****, me numër personal ****, i dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në dëm të disa personave, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Grupit të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b/2, 28/4, 333/a/2 dhe 334/1 të Kodit Penal.

3.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në burg” e parashikuar nga neni 238 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Erjon Palaj, i biri i K. dhe i L., i datëlindjes 31.10.1988, lindur në ****, i ****, banues në ****, Nd. ****, H. ****, ****, ****, ****, me numër personal ****, i dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në dëm të disa personave, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Grupit të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b/2, 28/4, 333/a/2 dhe 334/1 të Kodit Penal.

4.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në shtëpi” e parashikuar nga neni 237 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarës Eleni Jorgji, e bija e V. dhe e Z., e datëlindjes 15.02.1993, lindur në ****, ****, e ****, banuese në ****, rruga ****, Nd. ****, H. ****, ****, ****, me numër personal ****, e dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Pjesëmarrjes në grup të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b, 28/4, 333/a dhe 334 të Kodit Penal.

4.1. Urdhërohet shtetasja nën hetim Eleni Jorgji të mos largohet nga banesa e saj në adresën; rruga ****, Nd. ****, H. ****, ****, ****, ****.

5.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në shtëpi” e parashikuar nga neni 237 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarës Klaudia Balla, e bija e Sh. dhe e E., e datëlindjes 19.08.1994, lindur në ****, ****, e ****, banuese në ****, rruga ****, Nd. ****, H. ****, Njësia Administrative nr. ****, me numër personal ****, e dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në dëm të disa personave, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Grupit të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b/2, 28/4, 333/a/2 dhe 334/1 të Kodit Penal.

5.1. Urdhërohet shtetasja nën hetim Klaudia Balla të mos largohet nga banesa e saj në adresën: rruga ****, Nd. ****, H. ****, Njësia Administrative nr. ****, ****.

6.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “arrest në shtëpi” e parashikuar nga neni 237 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Ilir Golemi, i biri i G. dhe i M., i datëlindjes 23.09.1989, lindur në ****, ****, i ****, banues në rrugën ****, Nd. ****, H. **** Ap. ****, ****, me numër personal ****, i dyshuar për kryerjen e veprave penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, në formën e grupit të strukturuar kriminal, “Grupit të strukturuar kriminal”, “Kryerjes së veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, parashikuar si vepra penale nga nenet 143/b/1, 28/4, 333/a/2 dhe 334/1 të Kodit Penal.

6.1.Urdhërohet shtetasi nën hetim Ilir Golemi të mos largohet nga banesa e tij në adresën: rruga ****, Nd. ****, H. ****, Ap. ****, ****.

7.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “detyrim për paraqitje” e parashikuar nga neni 234 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Aurel Gjonpjetri, i biri i S. dhe i T., i datëlindjes 27.02.1994, lindur në ****, ****, i ****, banues në rrugën ****, Nd. ****, H. ****, Njësia Administrative nr. ****, ****, me numër personal ****, i dyshuar për kryerjen e veprës penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, parashikuar si vepër penale nga neni 143/b, paragrafi i dytë, i Kodit Penal.

7.1. Urdhërohet shtetasi nën hetim Aurel Gjonpjetri të paraqitet të Hënën e parë të çdo muaji, ora 11:00, para oficerit të policisë gjyqësore B.M, pranë Prokurorisë së Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar.

8.Vazhdimin e zbatimit të masës së sigurimit personal me karakter shtrëngues “detyrim për paraqitje” e parashikuar nga neni 234 i K.Pr.Penale, caktuar me vendimin Nr.56, datë 31.08.2026 të Gjykatës së Posaçme të Shkallës së Parë për Korrupsionin dhe Krimin e Organizuar, ndaj të hetuarit Dhimitër Lipe, i biri i K. dhe i A., i datëlindjes 04.03.1994, lindur në ****, ****, i ****, banues në ****, Rr ****, me numër personal ****, i dyshuar për kryerjen e veprës penale të “Mashtrimit kompjuterik”, në bashkëpunim, parashikuar si vepër penale nga neni 143/b, paragrafi i dytë, i Kodit Penal.

8.1.Urdhërohet shtetasi nën hetim Dhimitër Lipe të paraqitet të Hënën e parë të çdo muaji, ora 11:00, para oficerit të policisë gjyqësore të B.M, pranë Prokurorisë së Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar.

9.Për ekzekutimin e ketij vendimi, ngarkohet Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar, prokurori E.N.

Presidenti amerikan, Donald Trump, tha se nuk është penduar që ka hyrë në luftë me Iranin, pavarësisht ndikimit të mundshëm të konfliktit në zgjedhjet e mesmandatit në nëntor në Shtetet e Bashkuara, duke shtuar se do të merrte sërish të njëjtin vendim.

“Nuk besoj te fjala ‘pendesë’. Gjithmonë mund ta vini pak në dyshim veten”, tha Trump për Fox News, në një intervistë të transmetuar më 10 shtator.

“Nëse do të më duhej ta bëja përsëri, do të bëja saktësisht atë që bëra”, shtoi udhëheqësi amerikan.

Trump hodhi poshtë po ashtu sugjerimet se disa prej mbështetësve të tij ishin demoralizuar nga lufta, duke theksuar se ata ishin “shumë krenarë për faktin se nuk po e lejoj Iranin të ketë armë bërthamore”.

Ai përsëriti parashikimin e tij se konflikti do të përfundonte pas zgjedhjeve të mesmandatit në SHBA.

“Përfundon menjëherë pas zgjedhjeve”, tha ai, një ditë pasi akuzoi Teheranin se po përpiqej të ndikonte në votimet në SHBA.

Rritja e çmimeve të naftës dhe benzinës – rritje e lidhur me konfliktin – është bërë një problem për republikanët në prag të zgjedhjeve.

SHBA-ja dhe Izraeli nisën sulmet ajrore ndaj Iranit në fund të shkurtit. Në qershor, Teherani dhe Uashingtoni nënshkruan një memorandum mirëkuptimi që synonte t’i jepte fund armiqësive, por marrëveshja dështoi.

Javët e fundit, palët janë përfshirë në sulme reciproke, për të cilat vëzhguesit thonë se mund të rrezikojnë që ta përshkallëzojnë konfliktin dhe konflikti të kthehet në një luftë në shkallë të plotë./mxh

 

FARUDIN HOXHA, FËMIJA I RRITUR JETIM QË NDËRTOI VETEN DHE SHQIPËRINË ENERGJETIKE…
(In Memoriam, me rastin e 9-vjetorit të ndarjes nga jeta të Akademikut Prof.Dr.Farudin Hoxha)

Nga ILIR ÇUMANI

Prej kohësh kam dashur të shkruaj për Akademikun e shquar Farudin Hoxha, një mik të vyer dhe krejt të pazakontë, të cilin pata fatin ta njoh nga afër që në rininë time të hershme, para disa dekadash. Ndoshta pikërisht koha e gjatë që ka kaluar ma ka shtuar nevojën për t’u kthyer te kujtimi i tij: jo vetëm për të folur për njeriun që ishte, por edhe për të kuptuar, përmes kujtesës, gjurmën që la pas.

Ajo që na afroi dhe na lidhi që në fillim ishte një arsye e thjeshtë në dukje, por e fuqishme në jetën e dy njerëzve: na bashkonte një jetë e ngjashme, një fat i përbashkët – fati i jetimit.

Ndoshta pikërisht kjo përvojë e hershme na bëri ta kuptonim njëri-tjetrin pa shumë fjalë. Ishte një dhimbje që nuk kishte nevojë të shpjegohej, sepse secili e njihte te tjetri. Disa dhimbje, në fund të fundit, nuk kanë nevojë për rrëfim; mjafton prania e tjetrit për t’i njohur.

Dhe kështu, mes nesh nuk pati kurrë nevojë për ato barriera, distanca apo protokolle që mund të krijohen natyrshëm mes një njeriu të zakonshëm dhe një personaliteti të jashtëzakonshëm, sidomos kur ky i fundit kishte fituar një vend të rëndësishëm në jetën publike dhe në qarqet shkencore e shoqërore të vendit.

Në të vërtetë, mes nesh nuk kishte vend për hierarki dhe as për formalitete. Miqësia jonë kishte një thjeshtësi të vetën, një komunikim të drejtpërdrejtë e të çlirët, të mbështetur mbi respektin e ndërsjellë dhe mbi një afërsi që nuk kishte nevojë të shpjegohej. Ishte ajo afërsi e rrallë që lind kur dy njerëz janë prekur nga e njëjta dhimbje dhe, për këtë arsye, dinë të njohin te njëri-tjetri edhe atë që nuk thuhet. Secili e kuptonte, në heshtje, peshën që ajo kishte lënë në jetën e tjetrit.

Ndoshta ishte pikërisht ky fat i përbashkët që na bëri të afrohemi kaq natyrshëm dhe, me kalimin e viteve, ajo afërsi e hershme u shndërrua në një miqësi të qëndrueshme, të sinqertë e të çmuar; një prej atyre lidhjeve që koha nuk i zbeh, por i bën më të thella.

Mbase kështu mund t’i nisja këto radhë në kujtim të një miku dhe të një njeriu krejt të veçantë siç ishte akademiku Farudin Hoxha, i cili, pikërisht si sot, nëntë vjet më parë, më 11 shtator 2017, u nda nga jeta.

Por të shkruash për Farudin Hoxhën sot nuk do të thotë vetëm të përkulesh me respekt përpara kujtimit të një personaliteti të shquar të shkencës dhe të inxhinierisë shqiptare. Do të thotë të rikthehesh në një pjesë të rëndësishme të historisë së zhvillimit teknik të Shqipërisë; në atë rrugëtim të vështirë e të jashtëzakonshëm të ndërtimit të veprave hidroenergjetike që ndryshuan jo vetëm peizazhin ekonomik të vendit, por edhe vetë përmasën e tij teknike e profesionale.

Në shumë prej kapitujve të kësaj historie gjenden gjurmët e mendjes, të punës, të dijes dhe të përgjegjësisë së Farudin Hoxhës.

Prandaj, kujtimi për të nuk është vetëm kujtimi për një mik. Është edhe një udhëtim pas në kohë, përmes jetës së një njeriu që e lidhi fatin e tij me një prej sipërmarrjeve më të mëdha të Shqipërisë së shekullit të kaluar: shfrytëzimin e pasurive ujore të vendit dhe ndërtimin e një sistemi hidroenergjetik që do të mbante për dekada gjurmën e punës së një brezi të tërë inxhinierësh shqiptarë.

Dhe në këtë histori, emri i Farudin Hoxhës zë një vend të vetin.

Por, për ta kuptuar vërtet njeriun që u bë më vonë Akademik Farudin Hoxha, ndoshta duhet të kthehemi shumë më herët, përtej titujve, detyrave, përgjegjësive shtetërore, instituteve, ministrive dhe akademive. Duhet të kthehemi te fëmija. Te një fëmijëri që, në një kuptim të dhimbshëm të fjalës, ishte një fëmijëri pa fëmijëri.

I lindur në Gjirokastër më 20 janar 1936, ai u përball që në moshë të mitur me një nga sprovat më të rënda që mund t’i bjerë një fëmije: mbeti pa praninë e nënës, ndërsa pranë tij ishin edhe dy vëllezër të tjerë, po aq të vegjël e të pambrojtur. Ishte koha kur Shqipëria kalonte nëpër vitet më të vështira të luftës dhe të pasluftës, një periudhë varfërie, pasigurie dhe përmbysjesh të mëdha shoqërore.

Në një moshë kur një fëmijë duhet të mësojë botën përmes lojës, përkujdesjes dhe sigurisë së familjes, atij iu desh të mësonte shumë më herët një tjetër “gjuhë”: gjuhën e përgjegjësisë, të qëndresës dhe të mbështetjes te vetja.

Përpara se Farudin Hoxha të mësonte se si ndërtohet një digë, jeta e kishte vënë përpara një tjetër lloj ndërtimi, edhe më të vështirë: atë të vetvetes.

Dhe ndoshta këtu gjendet një nga çelësat më njerëzorë për të kuptuar më vonë seriozitetin, disiplinën, këmbënguljen dhe ndjenjën e përgjegjësisë që do ta shoqëronin gjatë gjithë jetës.

Nuk mund të thuhet me siguri se si çdo përvojë e hershme formon një karakter. Por është e vështirë të mos mendosh se një fëmijëri e privuar nga shumë prej mbështetjeve të natyrshme të jetës mund ta ketë mësuar atë herët të mos presë që bota t’i zgjidhë gjërat për të.

Ai duhej të bëhej vetë i fortë dhe, po aq, i dobishëm; i aftë për të përballuar barrën e ditës. Ky mësim i hershëm, në një mënyrë apo tjetër, duket se do ta ndiqte gjatë gjithë jetës.

Nga ai fëmijë i vogël i Gjirokastrës do të dilte një njeri që nuk do ta ndërtonte jetën e vet mbi privilegjin, por mbi dijen dhe punën.

Do të vinte një kohë kur ai do të kuptonte se mënyra më e mirë për t’iu përgjigjur vështirësive që kishte njohur nuk ishte të ankohej për to, por të bëhej i aftë. Të mësonte shumë dhe të punonte fort, fort… Të ishte, pra, i dobishëm.

Dhe kjo fjalë – i dobishëm – ndoshta e përmbledh më mirë se shumë tituj profilin e tij njerëzor dhe qytetar.

Ai nuk u mjaftua të ndërtonte karrierën e vet. Të gjithë dijen e tij e vuri në funksion të një vendi që kishte nevojë për njerëz të aftë për të ndërtuar.

Rruga e tij arsimore ishte pjesë e kësaj përpjekjeje. Pas përfundimit të studimeve në Politeknikun e Tiranës, ai vijoi formimin e lartë në fushën e ndërtimit hidroenergjetik, duke studiuar në Budapest dhe në Sofje, përpara se të diplomohej në vitin 1961 në Universitetin e Tiranës.

Ishte një kohë kur Shqipëria kishte nevojë të madhe për specialistë dhe kur zhvillimi teknik nuk mund të mbështetej vetëm në dëshirën për modernizim. Duheshin njerëz që të njihnin shkencën, matematikën, gjeologjinë, hidrologjinë, materialet, mekanikën e tokave dhe gjithë kompleksitetin e një vepre që nuk fal gabime.

Farudin Hoxha hyri në këtë botë jo si një njeri që kërkonte vetëm një profesion, por si pjesëtar i një brezi teknikësh që do të përballeshin me një detyrë të jashtëzakonshme: të ndryshonin fizikisht vendin ku jetonin.

Në vitin 1961 nisi punën në Institutin Shtetëror të Projektimit në Tiranë, në Drejtorinë e Hidrocentraleve, e më pas në Institutin e Studimeve dhe Projektimit të Hidrocentraleve, tek nënstacionet dhe linjat e tensionit të lartë.

Aty, për më shumë se tri dekada, deri në mesin e vitit 1993, do të zhvillonte veprimtarinë e tij studimore, shkencore dhe projektuese.

Ishte një periudhë kur inxhinieri shqiptar nuk ishte thjesht specialist i një zyre, por, në një kuptim shumë më të gjerë, një nga autorët e transformimit material të vendit. Një hidrocentral nuk është thjesht një ndërtesë me turbina dhe një digë nuk është thjesht një masiv gjigant betoni, ashtu si edhe një liqen artificial nuk është thjesht një ndryshim i peizazhit.

Pas tyre qëndron një marrëdhënie e ndërlikuar midis njeriut dhe natyrës. Uji ka forcën e vet, toka ka sjelljen e vet, shkëmbi ka karakteristikat e veta, ndërsa gabimi i një njeriu mund të ketë pasoja shumë më të mëdha se vetë puna e tij.

Ndaj, inxhinieria hidroenergjetike kërkon jo vetëm dije të shumëanshme, por edhe një ndjenjë të thellë përgjegjësie – profesionale, njerëzore dhe, në kushtet e kohës, edhe kombëtare.

Duhet të parashikosh atë që nuk duket, të llogarisësh atë që ende nuk ka ndodhur, të kuptosh sjelljen e një strukture përballë forcave madhore të ujit dhe të tokës dhe, mbi të gjitha, të dish se pas çdo formule, çdo projekti dhe çdo vendimi teknik ndodhen jetë njerëzore dhe pasuri kombëtare.

Në këtë fushë Farudin Hoxha do të bëhej një nga figurat më të rëndësishme të inxhinierisë shqiptare.

Formimi i tij nuk u ndal te diploma. Në vitin 1971 ai kreu në Francë një specializim pasuniversitar në mekanikën e dherave dhe ndërtimin e digave të larta me materiale lokale, një fushë e rëndësishme për kushtet shqiptare dhe për ndërtimin e veprave të mëdha hidrike.

Ishte një tjetër dëshmi se ai e kuptonte dijen jo si një titull të përfunduar, por si një proces të thelluar rritjeje dhe pasurimi të vazhdueshëm.

Për një inxhinier të madh, diploma mund të jetë fillimi. Ajo që e përcakton vlerën e tij është mënyra se si e përdor dijen, si e zgjeron atë dhe si e materializon në vepër. Dhe veprat nuk munguan.

Farudin Hoxha ishte projektues dhe kryetar i grupeve të studimit për digat e të gjitha veprave të skemës së shfrytëzimit hidroenergjetik të lumit Drin, si dhe për veprat e Vaut të Dejës, Komanit, Fierzës, Banjës, Bistricës II dhe Bogovës.

Këta emra sot nuk janë më thjesht toponime në harta dhe dokumente teknike. Janë vepra madhore që përbëjnë një pjesë të rëndësishme të hartës fizike dhe ekonomike të Shqipërisë. Ato mbeten, njëkohësisht, dëshmi e kontributit të jashtëzakonshëm të Farudin Hoxhës në zhvillimin e infrastrukturës hidroenergjetike të vendit.

Janë diga, tunele, liqene, centrale, turbina dhe linja që kanë ndryshuar mënyrën se si prodhohet dhe shpërndahet energjia në vend.

Kjo është edhe pjesë e një historie më të gjerë: përpjekjes shqiptare për të krijuar një bazë energjetike mbi të cilën të mund të mbështeteshin industria, ekonomia dhe jeta e përditshme.

Kur shikon sot një vepër të tillë, mund të shohësh vetëm betonin, çelikun dhe ujin. Por pas tyre duhet të imagjinosh edhe tavolinat e gjera të projektimit, hartat, llogaritjet, diskutimet teknike, shqetësimet për sigurinë, udhëtimet në terren, studimet gjeologjike, analizat e tokës, matjet dhe vendimet e marra pas shumë orësh pune.

Kjo është pjesa e padukshme, por po aq e rëndësishme, e një vepre inxhinierike. Pikërisht aty qëndron edhe madhështia e njerëzve si Farudin Hoxha: puna e tyre bëhet e suksesshme në atë masë saqë publiku harron se pas saj ka pasur një mendje njerëzore që e ka projektuar.

Hidroenergjia ndryshon jo vetëm sistemin energjetik, por edhe antropologjinë e një vendi. Ajo ndryshon ritmin e ekonomisë, krijon mundësi të reja për industrinë, ndikon mbi qytetet dhe fshatrat, mbi shërbimet, mbi komunikimin dhe mbi vetë perceptimin që një shoqëri ka për aftësinë e saj për të ndërtuar.

Për një vend si Shqipëria e gjysmës së dytë të shekullit XX, ku mungesat ishin të mëdha dhe burimet të kufizuara, ndërtimi i veprave hidroenergjetike ishte pjesë e një projekti ambicioz dhe shumë më të gjerë modernizimi.

Farudin Hoxha ishte një nga njerëzit që e jetoi këtë proces nga brenda. Ai i përkiste një brezi intelektualësh teknikë që nuk u formuan vetëm për të shkruar apo për të folur për zhvillimin, por për ta materializuar atë.

Ata e matnin punën e tyre edhe me atë që mbetej në terren. Një urë, një digë, një central, një linjë tensioni, një fabrikë apo një sistem ujësjellësi ishin mënyra konkrete për t’i dhënë formë një ideje.

Në këtë kuptim, inxhinieri i asaj kohe ishte një figurë e veçantë e modernizimit shqiptar: një intelektual me laps, letër, llogaritje dhe mjete matëse, por njëkohësisht edhe një njeri që duhej të përballej drejtpërdrejt me kapriçot e malit, të lumit, të tokës dhe të realitetit në terren.

Vlera e Farudin Hoxhës nuk qëndroi vetëm në aftësinë e tij për të projektuar. Ajo u dëshmua edhe në përgjegjësitë që iu besuan.

Në nëntor 1982 ai u emërua Ministër i Ndërtimit, detyrë dhe përgjegjësi jo e vogël që e mbajti deri në maj të vitit 1988.

Më pas, deri më 21 shkurt 1991, shërbeu si Ministër pranë Këshillit të Ministrave për bashkëpunimin ekonomik me vendet e huaja. Kalimi nga tavolina e projektimit në nivelet më të larta të drejtimit shtetëror tregon se ai nuk shihej vetëm si specialist i një fushe të ngushtë, por si një njeri që mund të merrte përgjegjësi shumë më të gjera.

Është e rëndësishme ta shohim këtë pjesë të jetës së tij edhe brenda kohës historike ku ndodhi. Farudin Hoxha ishte pjesë e një sistemi politik dhe ekonomik të caktuar dhe veproi brenda kufizimeve, mundësive dhe kontradiktave të atij sistemi.

Por historia profesionale e një njeriu nuk mund të reduktohet vetëm te pozicioni që ka mbajtur në një strukturë politike. Ajo duhet parë edhe përmes asaj që ai solli me vete në atë strukturë: dijen e thellë, profesionin, kulturën e gjerë teknike dhe aftësinë për të marrë vendime mbi çështje që kërkonin kompetencë.

Në rastin e tij, profesioni nuk u zhduk pas detyrës; përkundrazi, e shoqëroi atë. Kjo bëhet edhe më e qartë pas ndryshimeve të mëdha të fillimit të viteve ’90. Farudin Hoxha nuk u tërhoq nga jeta publike dhe shkencore. Ai vazhdoi të shërbente në struktura të rëndësishme të shtetit dhe të profesionit.

Nga viti 1991 deri më 1995 ishte kryetar i Komitetit Kombëtar Shqiptar të Digave të Mëdha. Nga nëntori 1999 deri në nëntor 2000 drejtoi Korporatën Elektroenergjetike Shqiptare, KESH, në një periudhë kur sektori energjetik përballej me sfida të mëdha.

Ishte anëtar i Këshillit të Rregullimit të Territorit të Republikës së Shqipërisë nga viti 1997 deri më 2008, anëtar i Këshillit për Politikën Shkencore dhe Zhvillimin Teknologjik nga 1997 deri më 2004, si dhe pjesë e Komisionit Qeveritar për ekonominë ujore me vendet fqinje në periudhat 1973–1982 dhe 2001–2005. Për disa vite shërbeu edhe si anëtar i Këshillit Bashkiak të Tiranës.

Kjo vijimësi është domethënëse. Një njeri që kishte nisur rrugën e tij profesionale në vitet e para të zhvillimit hidroenergjetik shqiptar vazhdoi të ishte i pranishëm edhe në periudhat kur vendi ndryshoi sistem, ekonomi dhe mënyrë qeverisjeje.

Kjo tregon se vlera e tij kryesore nuk ishte një funksion i përkohshëm, por një kapital profesional i ndërtuar gjatë dekadave.

Edhe shkenca shqiptare e njohu këtë vlerë. Farudin Hoxha u zgjodh anëtar korrespondent i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë në vitin 1986 dhe anëtar i rregullt në vitin 1989. Më pas shërbeu si Sekretar Shkencor i Akademisë në vitet 1997–1999 dhe si Zëvendëskryetar nga viti 1999 deri më 2008.

Pra, ai nuk ishte vetëm njeri i veprës së ndërtuar, por edhe njeri i dijes së transmetuar, i institucioneve shkencore dhe i përpjekjes për ta mbajtur shkencën shqiptare të lidhur me nevojat e vendit.

Dy herë iu dha Çmimi i Republikës, i Klasit të Parë, për arritje në studimin dhe projektimin e veprave të ndërtimit hidroenergjetik.

Por, pavarësisht titujve, çmimeve dhe funksioneve, ndoshta më shumë se çdo dokument zyrtar për të flet vetë fusha ku punoi, sepse fusha e tij nuk është një abstraksion. Është qartësisht e dukshme: atje ku Drini mbledh ujërat e vet, ku diga mban peshën e liqenit, ku turbina e shndërron forcën e ujit në energji dhe ku një pjesë e historisë së zhvillimit shqiptar vazhdon të funksionojë çdo ditë.

Në këtë kuptim, Farudin Hoxha duhet parë edhe si një figurë përfaqësuese e Shqipërisë teknike të shekullit XX. Ai mishëronte atë tip të intelektualit që u ngrit nga një shoqëri me mungesa të mëdha dhe që e pa dijen jo si një stoli personale, por si mjet për ta ndryshuar realitetin.

Nuk ishte intelektuali që qëndronte larg terrenit, por ai që zbriste në terren dhe e shihte malin jo vetëm si peizazh, por edhe si strukturë gjeologjike; lumin jo vetëm si bukuri natyrore, por si forcë që duhej kuptuar; tokën jo vetëm si truall, por si material me të cilin duhej bashkëpunuar.

Ndoshta këtu gjendet edhe një lidhje e heshtur mes fëmijës që kishte qenë dikur dhe inxhinierit që u bë më vonë.

Fëmija që kishte mësuar herët të qëndronte mbi këmbët e veta u shndërrua në një burrë që dinte të mbante përgjegjësi të mëdha. Fëmija që e kishte njohur mungesën u bë një profesionist që kërkonte të krijonte mundësi. Fëmija që nuk e kishte pasur luksin e një fëmijërie të lehtë u bë njeri i disiplinës, i punës dhe i dobisë publike.

Nuk është e nevojshme të romantizojmë dhimbjen për ta kuptuar këtë rrugëtim. As ky shkrim, në përkujtim të tij, nuk ka për qëllim ta bëjë këtë. Dhimbja nuk është virtyt në vetvete. Por mënyra se si një njeri arrin ta përballojë atë dhe ta kthejë jetën në një projekt të dobishëm për të tjerët është një nga format më të larta të karakterit.

Dhe Farudin Hoxha ishte, mbi të gjitha, njeri me karakter të fortë e të qëndrueshëm; i formuar jo vetëm nga universitetet, specializimet dhe detyrat, por nga një jetë që shumë herët i kishte mësuar se asgjë e rëndësishme nuk ndërtohet pa qëndrueshmëri.

Ndoshta kjo është arsyeja pse në portretin e tij profesional mund të bashkohen dy fjalë që, në dukje, i përkasin botëve të ndryshme: shkencëtar dhe ndërtues.

Shkencëtari kërkon të kuptojë; ndërtuesi kërkon ta shndërrojë atë kuptim në realitet. Farudin Hoxha i bëri të dyja.

Nuk është e rastit që kolegët e tij, njerëzit e fushës dhe shumë prej atyre që njohën nga afër veprën e tij e identifikuan me një cilësim që shkon përtej një titulli akademik apo administrativ: “Babai i hidroenergjisë shqiptare”.

Ky emërtim nuk duhet kuptuar thjesht si një metaforë nderimi. Ai përmbledh një kontribut të gjatë në një fushë që u bë një nga shtyllat e zhvillimit energjetik të vendit.

Për dekada, emri i tij ishte i lidhur me studimin, projektimin dhe drejtimin e disa prej veprave më të rëndësishme hidroenergjetike të Shqipërisë.

Por ndoshta sot, kur kanë kaluar nëntë vite nga ndarja e tij nga jeta, kuptimi i vërtetë i këtij cilësimi bëhet edhe më i qartë.

“Babai i hidroenergjisë shqiptare” nuk është vetëm ai që projektoi një digë apo drejtoi një institucion. Është njeriu që ndihmoi të krijohej një kulturë profesionale, një traditë studimi dhe një përvojë inxhinierike që i kapërcen kufijtë e një brezi.

Dhe në fund mbetet ajo që koha nuk mund ta fshijë lehtë: vepra.

Uji vazhdon të rrjedhë. Digat vazhdojnë të qëndrojnë. Turbinat vazhdojnë të kthejnë forcën e ujit në energji. Liqenet artificiale vazhdojnë të jenë pjesë e peizazhit shqiptar. Institucionet ku punoi kanë historinë e tyre.

Akademia ku shërbeu ruan kujtesën e brezave të saj dhe, pas gjithë kësaj, qëndron edhe gjurma e një njeriu që e nisi jetën me një mungesë të madhe dhe e përfundoi atë duke lënë pas një pasuri të madhe publike.

Kjo është ndoshta ironia më e bukur e fatit të tij: fëmija që njohu mungesën u bë njeri i ndërtimit; ai që shumë herët u detyrua të mësonte të mbështetej te vetja, ndihmoi më pas një vend të tërë të mbështetej mbi një bazë të re energjetike.

Jeta i mori shumë në fillim, por ai i ktheu shoqërisë shumëfish në dijen, punën dhe veprën e tij.

Prandaj, kujtimi për Akademik Farudin Hoxhën nuk është vetëm kujtim për një njeri që nuk jeton fizikisht, por një mënyrë e të menduarit dhe të shërbyerit: besimi se dija duhet të ketë një përdorim publik, se profesioni është edhe përgjegjësi, se shkenca merr kuptim kur i shërben shoqërisë dhe se veprat më të mëdha të një njeriu janë ato që vazhdojnë t’u shërbejnë të tjerëve edhe kur ai vetë nuk është më.

Në historinë e Shqipërisë ka njerëz që njihen për fjalët që kanë thënë, të tjerë për postet që kanë mbajtur dhe të tjerë për pushtetin që kanë ushtruar.

Farudin Hoxha i përket një kategorie tjetër: atyre që njihen për atë që kanë ndërtuar. Dhe kjo është një formë e veçantë pavdekësie. Fjala mund të harrohet, posti mund të mbarojë, pushteti mund të ndryshojë, por një vepër që i shërben shoqërisë vazhdon të flasë në heshtje.

Sot, në përvjetorin e nëntë të ndarjes së tij nga jeta, kujtimi i tij vjen natyrshëm nga ujërat e Drinit, nga digat dhe hidrocentralet, nga institucionet shkencore, nga kujtesa e kolegëve dhe nga brezat e inxhinierëve që e njohën si mjeshtër të profesionit.

Por, mbi të gjitha, vjen nga ajo rrugë e gjatë njerëzore që nisi në Gjirokastër, te një fëmijë që u detyrua të rritej përpara kohe dhe përfundoi te një akademik që i kushtoi jetën ndërtimit të një pjese të rëndësishme të Shqipërisë moderne.

Ndoshta kjo është fjalia që e përmbledh më drejt jetën e tij:

Para se të ndërtonte vepra mbi lumenjtë e Shqipërisë, Farudin Hoxha ndërtoi veten mbi vështirësitë e jetës.

Pastaj, atë forcë që kishte fituar në heshtje që fëmijë, e ktheu në dije; dijen në profesion; profesionin në vepra; dhe veprat në një trashëgimi që vazhdon të jetojë.

Për këtë arsye, emri i tij nuk është vetëm pjesë e kujtesës së Akademisë së Shkencave apo e historisë së inxhinierisë shqiptare.

Ai emër është pjesë e vetë peizazhit të vendit. Për sa kohë uji do të rrjedhë, turbinat do të rrotullohen e digat do të qëndrojnë mbi lumenjtë shqiptarë, edhe puna e tij do të vazhdojë të jetë aty, e pranishme në heshtje, siç janë veprat më të mëdha të njerëzve të mëdhenj.

Tiranë, 11 shtator 2026

Kryeministri Edi Rama, në episodin e radhës të podkastit “Flasim shqip”, ka folur për protestat, momentin kur ka menduar dorëheqjen, si dhe për ndikimin e teknologjisë dhe profileve jo reale në nxitjen e narrativave në rrjetet sociale. Duke u ndalur te reagimet e qytetarëve, Rama tha se pakënaqësitë e tyre e kanë shtyrë të analizojë […]